ความโปรดปรานที่ไม่มีใครเทียบ นางสนมแพทย์คนสวยของขุนนางหลวง [แปลจบแล้ว]

        ในคืนนั้นไป๋ซื่อและไป๋เซียงจู๋ถูกเรียกไปที่เรือนของฮูหยินเฒ่าแม้เรื่องแบบนี้สมควรให้ผู้เป็นมารดาพูดกับนางมากกว่าแต่เมื่อฮูหยินเฒ่าไป๋คำนึงถึงสถานะของไป๋ซื่อ นางจึงเรียกทั้งสองมาพร้อมกัน

        และฮูหยินเฒ่าไป๋ก็ไม่คิดกีดกันไป๋เซียงจู๋ออกจากประเด็นที่จะสนทนาในสายตาของนาง หลานสาวคนนี้มีจุดยืนของตนเอง เหมาะสมแล้วที่จะคุยกับนางด้วย

        เป็นไปตามคาดฮูหยินเฒ่าไป๋พูดเรื่องสารจากสวรรค์ของพระอาจารย์เจวี๋ยเฉิน โดยให้ไป๋เซียงจู๋รีบหมั้นหมายไป๋เซียงจู๋เตรียมใจพร้อมไว้แล้ว หลังจากฟังถ้อยคำของฮูหยินเฒ่าไป๋จบนางเงยหน้าขึ้นตอบไป๋ซื่อและฮูหยินเฒ่าไป๋ “เซียงจู๋ว่าตามท่านยายกับท่านแม่ทั้งหมดเจ้าค่ะ”

        ฮูหยินเฒ่าไป๋ปลาบปลื้มยิ่งนักหลานสาวคนนี้ไม่ทำให้กังวลจริงๆ เป็นเด็กว่านอนสอนง่าย

        ไป๋ซื่อลูบศีรษะของไป๋เซียงจู๋ด้วยความเอ็นดูแม้ใบหน้าเปื้อนยิ้มละไมที่แสนอ่อนโยน ทว่าแววตากลับเจือความอาลัยอาวรณ์ “จู๋เอ๋อร์ของแม่โตแล้วลูกหมั้นเอาไว้ก่อน หลังพี่ชายลูกเป็นฝั่งเป็นฝาแล้ว ลูกก็ออกเรือนตามไปได้”

        ไป๋เซียงจู๋พยักหน้าอย่างว่าง่ายนางต้องการให้เป็นเช่นนี้ใจจะขาด แค่หมั้นหมายเพื่อติดป้ายให้ตนเลี่ยงสมรสพระราชทานจากฮ่องเต้เท่านั้น ไม่ผูกสัมพันธ์ใดๆ กับราชวงศ์ก็เพียงพอแล้ว

        เนื่องจากฮ่องเต้และองค์ชายทั้งสองทรงปลอดภัยเมืองหลวงจึงสงบร่มเย็นเหมือนเคยอีกครั้งกอปรกับข่าวดีจากด่านชายแดนที่ส่งมาต่อเนื่องตลอดหลายวันนี้บรรดาผู้ดีมีตระกูลในเมืองหลวงเริ่มไปมาหาสู่กันอย่างคึกคักฮูหยินเฒ่าไป๋เองก็ตั้งใจหาเวลาว่างพาไป๋เซียงจู๋ไปร่วมงานชุมนุมและงานเลี้ยงต่างๆอยู่บ่อยครั้งเช่นกัน

        น่าเสียดายที่ชีวิตมิได้สมดั่งใจหวังไปเสียทุกอย่างเรื่องบางเรื่องหาใช่จะจัดการได้ทันทีที่ต้องการไม่ปัจจุบันเข้าสู่กลางเดือนสิบสองไป๋เซียงจู๋ตามฮูหยินเฒ่าไป๋ไปร่วมงานเลี้ยงสังสรรค์มากมายแต่สมญาหญิงร้ายของนางกระฉ่อนไปทั่วตั้งนานแล้วพวกเขาจวนไป๋เป็นเพียงวาณิชหลวงธรรมดาและสตรีผู้นี้ยังเป็นคนที่ไม่ลงรอยกับพระสนมเสียนกุ้ยเฟย ล่วงเกินพระนางซ้ำยังทำให้จวนมู่เคืองขุ่น ขอถามหน่อยเถิดใครหน้าไหนจะอยู่ดีไม่ว่าดีดองกับจวนไป๋โดยแต่งงานกับไป๋เซียงจู๋

        มีบ้างที่หลงใหลในความงามของไป๋เซียงจู๋ทว่าเห็นแวบแรกก็รู้แล้วว่าเป็นพวกบ้ากามที่คิดอกุศลฮูหยินเฒ่าไป๋ไม่มีทางอนุญาตให้ชายประเภทนี้สู่ขอไป๋เซียงจู๋เด็ดขาด

        หลังพยายามอยู่สามเดือนปรากฏว่าไม่เจอคู่หมายที่น่าพึงพอใจสำหรับทุกคนเลย

        นี่ก็กลางเดือนเข้าไปแล้วเหลืออีกแค่เดือนเดียวข่าวท่านพี่ช่วยฮ่องเต้ก็จะมาถึงเมืองหลวงการแต่งงานของไป๋เซียงจู๋กลับยังไม่เป็นรูปเป็นร่างอะไรเลยด้วยซ้ำจิตใจของไป๋เซียงจู๋เริ่มว้าวุ่นขึ้นทุกทีนางจะต้องรอจนรับสมรสพระราชทานก่อนค่อยถอนหมั้นในภายหลังจริงๆ หรือ

        และตอนนี้ยังมีข่าววงในบางส่วนแพร่มาแล้วด้วยว่ากันว่าฮ่องเต้เหยียนตี้ทรงอยู่รอดปลอดภัยจากสถานการณ์วิกฤตเพราะการช่วยเหลือจากผู้กล้าคนหนึ่งแม้เกียรติคุณขององค์รัชทายาทโดดเด่นยิ่ง แต่หากไร้ผู้กล้าคนนี้ต่อให้องค์รัชทายาทชนะขาดลอยฮ่องเต้เหยียนตี้กับเหล่าองค์ชายก็ไม่อาจมีชัยขณะตกอยู่ในเงื้อมมือของข้าศึกได้ผู้กล้าที่ว่าช่วยฮ่องเต้เหยียนตี้ไว้ หลังจากนั้นองค์รัชทายาทจึงผนึกกำลังกับพระองค์ผลัดรุกผลัดรับศัตรูจนกระทั่งฝ่าวงล้อมออกมาสำเร็จในคราเดียว

        ผู้กล้าคนไหนกันเล่าก็น้าสามกับพี่ชายของนางมิใช่หรือไร ไม่รู้ว่าจวินมู่ซีอยู่ด้วยหรือไม่ เขาเป็นคนเก่งพลิกแพลงพอตัวเมื่อครั้งล่าสุดที่ไฟสงครามลุกโชนก็เพิ่งส่งจดหมายกลับมาให้นางบัดนี้น่าจะได้เวลาตอบจดหมายอีกหนแล้ว

        หรือว่านางไม่สามารถฝืนชะตากรรมอย่างในชาติก่อนได้เลย

        แต่ถ้านางจะฝืนให้ได้เล่า!

        “คุณหนูนายหญิงให้ไปพบที่โถงบุปผชาติเจ้าค่ะ”

        ตู้เจวียนเห็นไป๋เซียงจู๋นั่งเหม่ออยู่ข้างตะคันทอดสายตาออกไปดูดอกบ๊วยเดือนสิบสองที่กำลังบานสะพรั่งนอกหน้าต่างแล้วอดสะท้อนใจไม่ได้ระยะนี้คุณหนูของตนเข้าร่วมงานเลี้ยงต่างๆ เสมอก็เพราะต้องการตามหาบุรุษในฝันทว่าเรื่องแบบนี้สมปรารถนาทันทีทันใดเสียเมื่อไรเล่า สำหรับนางคุณหนูเลิศเลอปานนี้ คราวก่อนเหล่าองค์ชายยังกุลีกุจอส่งหยูกยามาขนาดนั้นนางเชื่อว่าคุณหนูดีพอจะแต่งงานกับองค์ชายสักพระองค์ไยจึงต้องรีบร้อนหมั้นหมายกับใครสักคนตอนนี้ด้วย

        ถึงกระนั้นสิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นกงการของเจ้านายบ่าวอย่างนางย่อมไม่มีสิทธิ์เสนอแนะอะไร

        ไป๋เซียงจู๋ผินหน้ามาตู้เจวียนเตรียมเสื้อคลุมไว้รอนางแล้ว

        “ท่านยายบอกหรือไม่ว่าเรื่องอะไร” ไป๋เซียงจู๋ลุกขึ้นยืน ปล่อยให้ตู้เจวียนคลุมเสื้อสวมหมวกให้ตนโดยดีตอนนี้พายุหิมะข้างนอกสงบแล้ว แต่ลมหนาวยังคงพัดกระหน่ำอากาศเย็นยะเยือกยิ่งกว่าเดิม

        ตู้เจวียนส่ายหน้า นางแค่รับคำสั่งต่อจากสาวใช้เรือนเหอเซียงแล้วมารายงานคุณหนูเท่านั้น

        เมื่อไป๋เซียงจู๋ไม่ได้คำตอบก็ไม่คิดจะถามอีกอย่างไรเสียหากเป็นไปดังการคาดการณ์ของนางจริง นางก็จะเสี่ยงเดิมพันหมดหน้าตักเพื่อตัวของนางเองในชาตินี้ นางจะไม่ยอมปล่อยให้การแต่งงานของตนไปพัวพันกับคนของราชวงศ์ตามยถากรรมเป็นอันขาด

        ในโถงบุปผชาติไป๋ซื่อที่ไม่ได้เจอหน้ามาหลายวันก็อยู่ด้วยเช่นกัน วันนี้นางสวมเสื้อสีเขียวอ่อนคู่กับกระโปรงฝ้ายสีรากบัว [1] ชายกระโปรงปักลายดอกบัวแฝด เผยให้เห็นปลายรองเท้าสีแดงสดนางดูไม่เหมือนหญิงที่เคยมีลูกถึงสองคนแม้แต่นิดเดียว ก่อนหน้านี้นางซูบผอมเหลือเกินซ้ำยังต้องพิษเพราะโดนวางยา บัดนี้ได้ไป๋เซียงจู๋ดูแลจนดีขึ้นมากแล้ว

        นางเกล้าผมมวยเมฆคู่ [2] ธรรมดาประดับด้วยปิ่นหยก ใบหน้าขาวซีดแต่งแต้มเครื่องสำอางอ่อนๆวาดคิ้วใบหลิวอ่อนบางเป็นทรง ทาชาดบนริมฝีปากแดงมารดานางมีความงามสง่าละมุนละไมของสตรีเจียงหนาน [3] โดยแท้จริง และพี่ชายของนางก็ละม้ายผู้เป็นแม่มากกว่ารูปโฉมวิจิตรบรรจงดุจปั้นแต่ง

        นี่สิคือท่านแม่ในแบบที่ดีที่สุดเพียงแต่สวรรค์กลั่นแกล้ง ทำให้นางตกระกำลำบากมาหลายปีต่อจากนี้ไปมีตนคอยปกป้องแล้วฉะนั้นจะไม่ให้ท่านแม่ต้องรันทดเหมือนในอดีตอีกอย่างแน่นอน

        “จู๋เอ๋อร์ลูกมาแล้ว” ไป๋ซื่อเห็นไป๋เซียงจู๋เดินเข้ามาใบหน้าพลันเริงร่า รอยยิ้มที่ไม่ได้เห็นมานานแสนนานปรากฏขึ้นที่มุมปาก

        “ท่านแม่ท่านยาย มีเรื่องมงคลอะไรหรือเจ้าคะ พวกท่านดูอิ่มอกอิ่มใจกันขนาดนี้”

        ฮูหยินเฒ่าไป๋กวักมือเรียกไป๋เซียงจู๋แลแช่มชื่นปลื้มใจอย่างท่วมท้น “จู๋เอ๋อร์รู้ได้อย่างไรว่ายายมีเรื่องมงคลจะบอกเจ้า”

        ไป๋เซียงจู๋ตอบด้วยรอยยิ้มท่านยายกับท่านแม่ดูดีใจมากขนาดนี้ เป็นเพราะว่าพวกท่านน้าสามกลับมาแล้ว? หรือว่าพวกนางรู้แล้วว่าผู้สร้างความดีความชอบช่วยฝ่าบาทคือท่านน้าสาม?

        ไป๋เซียงจู๋ยังคงนิ่งเงียบรอฟังสิ่งที่ไป๋ซื่อกับท่านยายจะพูดต่อ

        ได้เห็นบุตรสาวตนเติบใหญ่ขนาดนี้แล้วรอยยิ้มอ่อนโยนปรากฏบนดวงหน้าของไป๋ซื่อในขณะเดียวกันแววตาก็ฉายร่องรอยแห่งความอ้างว้าง ลูกสาวตนจะหมั้นหมายในไม่ช้าแต่บิดาของนาง....

        พอคิดถึงชายคนนั้นคนที่ผิดสัญญาว่าจะมาสู่ขอตน เดิมทีใจของนางควรรู้สึกเจ็บแค้น ทว่ามันกลับเป็นความอ้างว้างจนกระทั่งวันนี้ นางยังคงเก็บความคิดเพ้อฝันเล็กๆ ไว้กับตัวนั่นก็คือเขาไม่ได้ตั้งใจทิ้งนาง แต่การแต่งงานกับนางคงทำให้เขาเดือดร้อน

        “จู๋เอ๋อร์นี่สวยวันสวยคืนแบบนี้ก็เรียกได้ว่าสมพระประสงค์สวรรค์แล้ว ตระกูลจวินเป็นที่นับหน้าถือตาจริงๆเหมาะสมกันอะไรปานนี้นะ!” ฮูหยินเฒ่าไป๋หัวเราะผสมโรงไปด้วยนางพึงพอใจกับการหมั้นหมายครั้งนี้มาก

        เมื่อไป๋เซียงจู๋เห็นผู้อาวุโสทั้งสองหน้าชื่นตาบานทันใดนั้นนางก็พอจับใจความสำคัญได้ นางเงยหน้าขึ้นมองฮูหยินเฒ่าไป๋พวงแก้มแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย “ท่านยายเจ้าคะ พวกท่านพูดถึงอะไร เหมาะสมกันอะไรหรือเจ้าคะ ตระกูลจวิน?”

        “ดูเด็กคนนี้ซิท่าจะเขินเข้าแล้ว นึกว่าเป็นพวกหัวรั้นใจกล้าเสียอีกไม่คิดว่าจะหน้าแดงเป็นกับเขาด้วย” ฮูหยินเฒ่าไป๋เห็นว่าไป๋เซียงจู๋ช่างน่าเอ็นดูเหลือเกินจึงหัวเราะกระเซ้าแหย่นางสักหน่อย

        ไป๋เซียงจู๋ดูฉงนงงงวยแต่ความพะวงอันหนักอึ้งในใจได้ผ่อนคลายลงแล้ว นี่หมายความมีคนมาทาบทามสู่ขอตน? และยังเป็นคู่หมายที่ทั้งท่านแม่กับท่านยายถูกใจ?

        ไป๋ซื่อเห็นลูกสาวมีทีท่าเช่นนี้ก็ยิ้มพริ้มออกมา “ตระกูลจวินมาสู่ขอลูกแล้วจ้ะลูกรู้จักคนคนนี้ สหายของพี่ชายเจ้า จวินมู่ซี”

        ฮูหยินเฒ่าไป๋พลอยพยักเพยิด “ยายเองก็เคยเจอเด็กคนนี้แล้วเป็นเด็กดีเชียวล่ะ จู๋เอ๋อร์จะแต่งงานไปในฐานะภริยาเอกและตระกูลจวินยังสัญญาแล้วด้วยว่าจะไม่รับอนุภรรยาคนไหนอีกอยู่เป็นคู่ผัวตัวเมียกันจวบจนวาระสุดท้ายของชีวิต”

        เคียงคู่กันไปตลอดชีวิต

        คำคำนี้ทำให้ไป๋เซียงจู๋ตะลึงไปเล็กน้อยจวินมู่ซี...

        เจ้าของหออี้ผิ่นรายนั้น!

        จริงอยู่ที่ตระกูลจวินนั้นดีมากจวินมู่ซีเองก็รู้จักมักคุ้นกับนางตั้งแต่วัยเยาว์แน่นอนว่าเป็นการรู้จักผ่านไป๋จื่อจินพี่ชายนางพวกเขาสองคนได้รู้จักกันเพราะการทะเลาะวิวาทหนหนึ่ง และหนต่อมาจวินมู่ซีก็พลาดพลั้งตกน้ำตอนนั้นท่านพี่ที่อายุเพียงแปดขวบกลับลงไปช่วยเขาโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อยโชคดีที่ลากเขาขึ้นมาสำเร็จ ถูกท่านตาตีทำโทษไปตามระเบียบจะหาว่าท่านตาใจร้ายก็มิได้ เพราะมันน่าใจหายใจคว่ำจริงๆ หากโชคไม่อำนวยเช่นนี้เด็กทั้งสองคงไม่รอดแล้ว

        ทว่าหลังจากนั้นเป็นต้นมาเด็กผู้ชายสองคนที่เจอหน้าเมื่อไรเป็นต้องทะเลาะกลับสนิทสนมประหนึ่งสวมกางเกงชั้นในตัวเดียวกันจากคำบอกเล่าของจวินมู่ซี ไป๋จื่อจินคือสหายเคียงบ่าเคียงไหล่ภายหลังไป๋จื่อจินก็มักรบกวนขอความช่วยเหลือจากจวินมู่ซีคนนี้พอไปมาหาสู่ซึ่งกันและกันบ่อยๆ ทั้งสองจึงสนิทสนมกันมากพี่ชายนางกระเตงน้องสาวลูกไล่ตัวน้อยคนนี้ออกไปเล่นด้วยหลายครั้งวันเวลาผ่านไปยิ่งคุ้นเคย และจวินมู่ซีก็ปฏิบัติต่อไป๋เซียงจู๋ดังน้องสาวแท้ๆ ของตนเอง

เชิงอรรถ

[1]淡藕色 สีรากบัว คือ สีชมพูอมเทา

[2]双云髻 มวยเมฆคู่ คือ ทรงผมสตรีในสมัยโบราณ โดยเกล้าผมส่วนหน้าขึ้นล้อมกรอบใบหน้าและเกล้าผมส่วนหลังที่เหลือขึ้นเป็นสองมวย

[3]จากแนวคิดทางมานุษยวิทยาในสังคมจีนเจียงหนาน (พื้นที่แถบตอนใต้ของแม่น้ำแยงซีเกียง)คือพื้นที่ที่รุ่มรวยด้วยวัฒนธรรมอันละเมียดละไมสตรีเจียงหนานจึงถูกยกย่องว่าเป็นหนึ่งในหญิงงามตามอุดมคติ อ่อนโยนนุ่มนวลแต่แฝงด้วยความสง่าและเยือกเย็น