ยุทธเวทผลาญปีศาจ

        หญ้าน้ำค้างเป็นวัตถุดิบหลักในการหลอมยาและกินส่วนแบ่งตลาดยาเหลวถึง 50%! แม้แต่ผู้ฝึกตนขั้นเลี่ยนชี่ก็ยังใช้มันต้มเป็นยาบำรุงร่างกายเลย

        แล้วเจ้าปีศาจคางคกที่ทำงานกับบริษัทเภสัชพาณิชย์มาเกือบสิบปีได้หญ้าน้ำค้างมากมายขนาดนี้มาจากไหนกัน?

        คำตอบมีเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้นนั่นก็คือมันมีสถานที่สำหรับปลูกพืชสมุนไพรวิเศษระดับต่ำนี้ ไม่เช่นนั้นคงผลิตไม่ทันความต้องการตลาดหรอก!

        หากไม่เอามีดจี้ปืนจ่อหรือใช้กำลังขนาดนี้อีกฝ่ายคงไม่ยอมทำถึงขนาดนี้หรอก แต่ถึงไม่ใช่กำลัง สวีหยางอี้ก็มีอีกตั้งหลายวิธีที่ทำให้อีกฝ่ายยอมสยบ

        “ตกลงตามนี้” สวีหยางอี้ลุกขึ้นมองสบตากับเจ้าคางคกที่กำลังลุกขึ้นยืนอย่างตัวสั่นฟันขบกันแน่น พร้อมกับหลับตายอมรับชะตากรรมของตัวเอง ปากยังคงสั่นระริกจากนั้นไอสีขาวบางอย่างก็ค่อยๆ ระเหยออกมาจากร่างกายเขา

        ไอสีขาวคล้ายหมอกควันค่อยๆควบแน่นเป็นรูปร่างคางคกขนาดเพียงหนึ่งนิ้วด้านหน้าเขา

        สวีหยางอี้กัดนิ้วตัวเองจากนั้นเลือดหนึ่งหยดก็ลอยไปที่ตัวเจ้าคางคก เสียง “กริ๊ง” ดังเสนาะขึ้นกลางอากาศทั่วทั้งร่างเจ้าคางคกสั่นเทาสีหน้าซีดเผือดพลางฟุบลงนอนบนพื้นราวกับเสียเลือดไปหมดตัว

        ความรู้สึกเสียใจภายหลังท่วมท้นขึ้นมาในห้องหัวใจของเขา

        หากรู้ว่าเป็นแบบนี้ตั้งแต่แรก... ตัวเองคงไม่ไปหาเรื่องเจ้าคนเหี้ยมโหดแบบนี้หรอก

        ใครจะไปรู้ว่านอกจากจัดการพวกปีศาจบ้าคลั่งได้แล้ว...ยังหนีรอดจากน้ำมือจูหงเสวี่ยได้อีก!

        หากผิดพลาดตั้งแต่ก้าวแรกก้าวต่อไปก็ย่อมพลาด การฝึกตนก็เช่นกัน หากพลาดเพียงจุดเล็กๆ ก็สามารถพรากชีวิตของตนเองไปได้เลย

        เขานอนแผ่อยู่บนพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรงปราศจากความคิดที่จะลุกขึ้นยืนแม้แต่น้อย

        สวีหยางอี้โบกมือเรียกโจวถิงถิงที่ยืนตกตะลึงอยู่ด้านนอก

        ก่อนหน้านี้ สวีหยางอี้ได้ร่ายคาถาสกัดเสียงเอาไว้ในระยะหนึ่งเมตรเธอจึงมองเห็นแค่ริมฝีปากของอีกฝ่าย แต่ไม่ได้ยินว่าคุยอะไรกัน

        “เมื่อเมื่อกี้ สิ่งที่ระเหยออกมาจากตัวเขาคือพลังชีวิตของปีศาจงั้นเหรอ?” เธอมองหน้าสวีหยางอี้และก้มหน้าเอ่ยอย่างเคารพ“ฉันเพิ่งเคยเห็นสิ่งนี้เป็นครั้งแรก... มันเป็นเหมือนที่ในอินเทอร์เน็ตบอกหรือไม่เพียงแค่เลือดหยดเดียวก็สามารถควบคุมความเป็นความตายของปีศาจได้?”

        “โดยปกติแล้วพลังชีวิตจะอยู่ในทะเลลมปราณของปีศาจ การฝึกตนของเผ่าปีศาจจะแตกต่างจากพวกเรา โดยการฝึกตนของพวกมันจะปล่อยพลังชีวิตออกมาจากร่างกายและควบแน่นพลังงานนั้นให้กลายเป็นร่างเสมือนของตัวเองจากนั้นก็ค่อยๆ ฝึกฝนขัดเกลาวิชาไปเรื่อยๆจนกลายเป็นแก่นพลังปีศาจหรือบางคนก็เรียกว่าผลึกปีศาจนั่นเอง” สวีหยางอี้คลี่ยิ้มพลางเอ่ย“ยิ่งปีศาจตัวไหนมีพลังแกร่งกล้ามากเท่าไหร่ พลังชีวิตของพวกมันก็ยิ่งเสถียรและไม่แตกสลายโดยง่ายมากเท่านั้นต่อให้ตายไปแล้วร้อยสองร้อยปีก็จะคงสภาพอยู่แบบนี้ ดังนั้นจงจำเอาไว้ให้ดีถ้าหลังจากนี้เธอไปพบเจอโครงกระดูกของปีศาจยุคโบราณห้ามเข้าไปสำรวจตรวจดูด้วยตัวเองเป็นอันขาด ต่อให้มันจะมีพลังชีวิตแค่เสี้ยวเดียวพลังของมันก็มากพอที่จะฆ่าเธอเป็นหมื่นๆ ครั้ง”

        “เมื่อทำพันธะสัญญาเป็นตายแล้วจะสามารถสื่อสารกับอีกฝ่ายได้อย่างไม่มีปัญหา อย่างเช่นไม่ต้องเอ่ยปากพูดเพียงแค่คิดแล้วส่งผ่านกระแส คู่พันธะสัญญาก็รับรู้ได้แต่ว่าระยะทางต้องไม่ห่างจากกันเกินหนึ่งเมตร”

        โจวถิงถิงพยักหน้าอย่างเร็วพลันจากนั้นก็มองสวีหยางอี้ด้วยสายตาหวั่นเกรง “ทำไมคุณถึงรู้เยอะขนาดนี้?”

        “เพราะฉันเป็นมืออาชีพไงล่ะ”สวีหยางอี้ใช้เท้าเขี่ยเจ้าปีศาจคางคกที่นอนกองอยู่ที่พื้น “บอกชื่อมา”

        “หลี่จงหยวน...”อีกฝ่ายตอบกลับเสียงอิดโรย แต่ก็พยายามรวบรวบสติพยุงตัวเองลุกขึ้นก่อนพูดขึ้นด้วยสีหน้าเหยเก “นายท่านต้องการหญ้าน้ำค้างงั้นเหรอ?”

        ต่อให้เขาอยากจะฆ่าสวีหยางอี้มากแค่ไหนก็ตามแต่ก็ไม่สามารถแสดงออกมาได้ เพราะตอนนี้แค่เขามีความคิดไม่ดีโผล่ขึ้นมาในหัวแวบหนึ่งก็ตัดสินความเป็นความตายเขาได้เลยทีเดียว

        ต้องรอ...ต้องรอโอกาสเท่านั้น รอโอกาสที่เหมาะสมเท่านั้น แล้วค่อยหาจังหวะลบล้างตราประทับของอีกฝ่ายออกจากพลังชีวิตของตัวเองและเมื่อถึงตอนนั้น...

        จะได้หนีออกนอกประเทศ!

        “ถอนเงินนายออกมาก่อน”สวีหยางอี้จุดบุหรี่ขึ้นหนึ่งมวน ยังไม่ทันสูบเข้าปอด ก็เงยหน้ามองเพดานพลางเอ่ย “แล้วหาซื้อที่พักดีๆหน่อย ต้องมีห้องส่วนตัวที่กันเสียนาย ไม่ก็หาบ้านที่มีโรงรถอะไรพวกนั้น แล้วทำการปรับปรุงใหม่ฉันต้องการภายในอาทิตย์นี้”

        ตอนที่สวีหยางอี้ขาดทุนทรัพย์ที่สุดกลับพบเจอกับหลี่จงหยวนที่หนีมาจากเมืองซานสุ่ยในตอนนั้นบาปบุญย่อมย้อนคืนกลับมาสู่ตนไม่ชาติใดก็ชาติหนึ่ง

        เมื่อมีเงิน...ก็จะมีสถานที่เงียบๆ ที่ปิดกั้นเสียงได้...

        จากนั้น ก็เป็นช่วงเวลาที่ตัวเขาจะฝึกวิชาจากคัมภีร์ราชาโอรถนิรันดร์บทแรก!

        ในยุคสมัยปัจจุบันทรัพยากรที่มีเพียงน้อยนิดได้กีดกันขีดจำกัดของผู้ฝึกตน ดังนั้นนับตั้งแต่อดีตมาจนถึงปัจจุบัน ผู้ใดที่ต้องการเข้าถึงทรัพยากรมีเพียงวิธีเดียวเท่านั้น

        ซึ่งก็คือฝึกฝนพัฒนาตัวเองให้ถึงจุดสูงสุดอย่างไม่มีผู้ใดทัดเทียมได้!

        สวีหยางอี้นึกถึงเหตุการณ์ตอนที่อยู่บนเครื่องบินขึ้นมาได้พวกฝู่หรงทูจิ้วและติงเซียงเคยบอกไว้ว่าพวกเขายอมจ่ายให้อันดับหนึ่งเป็นจำนวนเงินมหาศาลแต่ว่าสำหรับผู้ที่มีพรสวรรค์เรื่องหลอมยาวิเศษ หลอมอาวุธและปลุกเสกยันต์อาคมพวกเขายอมจ่ายมากกว่านั้นถึงสามเท่า!

        หาก...วิชาหลอมยานี้ เป็นยุทธเวทหลอมยาวิเศษที่แท้จริงขึ้นมาล่ะ?

        พวกเขาจะยอมจ่ายเท่าไหร่กัน?

        ไม่มีผู้ฝึกตนที่ตระหนักถึงข้อได้เปรียบของตัวเองคนไหนไม่ใช้ข้อได้เปรียบของตัวเองพาไปยังจุดสูงสุดหรอก

        พวกคนที่เก่งๆติดลิสต์รายชื่อพวกนั้น มีใครที่ไม่มีความสามารถโดดเด่น?มีใครที่ไม่บ้าระห่ำเหมือนปีศาจตัวฉกาจบ้าง?

        เปลวไฟพลันปะทุขึ้นกลางใจวูบหนึ่งแต่วินาทีต่อมาดวงตาก็หรี่ลงฉับพลัน สัญญาณของอันตรายปรากฏขึ้นแล้ว

        มีใครบางคน...

        มีใครบางคนอยู่แถวนี้...

        ผู้ฝึกตนขั้นเลี่ยนชี่สามคนผู้ชายสอง ผู้หญิงหนึ่ง... แถมเป็นนักสังหารมืออาชีพอีกด้วย เป็นหน่วยสะกดที่มีฝีมือกลบร่องรอยบนตัวได้เก่งเอาเรื่อง แต่ว่ารังสีที่แผ่ออกมาของพวกเขาก็เป็นเหมือนกับกลิ่นประหลาดที่โชยอยู่ในอากาศโดยเฉพาะหลังจากประสาทสัมผัสของสวีหยางอี้เฉียบคมขึ้นร่องรอยของพวกนั้นก็ยิ่งเด่นชัดกว่าเดิม

        นี่ถือว่าเป็นการท้าทายกันอย่างโจ่งแจ้งเลยก็ว่าได้!

        ดีเหมือนกัน...

        เขากำหมัดขึ้นในเมื่อคิดจะท้าทายกันแบบนี้ งั้นพวกนั้นคงคิดมาแล้วว่าตัวเองต้องเจอกับอะไร

        เสือร้ายที่ถูกกักขังมาสามปีบัดนี้พร้อมลุกผงาดออกจากกรงแล้ว สวีหยางอี้อยากรู้เหลือเกินว่าตัวเองในตอนนี้จะบ้าระห่ำได้เท่าสามปีก่อนหน้านี้ไหม

        เป็นอย่างที่คิดตัวเขายังคงกระหายการต่อสู้อยู่ตลอด... เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆแล้วปัดมือให้หลี่จงหยวน “ไปได้”

        “ครับ”

        สวีหยางอี้ไม่ยอมขยับไม่ไหนเขาได้แต่นั่งอยู่ในห้องตลอดทั้งวันจนถึงเย็น แม้เทียนเต้าจะสอนอะไรไม่มากแต่กลับสอนทักษะการสะกดรอย การตรวจจับการสะกดรอย และการฆ่ามาค่อนข้างมากเลยทีเดียว

        ในสถานการณ์แบบนี้น่าจะมีความเป็นไปได้อยู่สี่แบบ แบบแรกคืออีกฝ่ายอาจไม่ตั้งใจหรืออาจจะตั้งใจแต่ตอนนี้ สวีหยางอี้สามารถสรุปได้ว่าพวกเขามีสามคนที่จับตาดูเขาอยู่ชายสองหญิงหนึ่ง

        สมาธิของอีกฝ่ายจดจ่ออยู่ที่ตัวเขาคนเดียวโดยไม่สนใจคนอื่นรอบๆ เลยสักคน

        แบบที่สองดูจากพฤติกรรมของอีกฝ่ายแล้ว น่าจะเป็นการจับตามองเสียมากกว่า แต่ตัวสวีหยางอี้เองก็ไม่ค่อยแน่ใจ

        แบบที่สาม พวกเขาอาจต้องการตัดกำลังเขาแม้จะเป็นขั้นเลี่ยนชี่ระดับต้น แต่ก็เป็นถึงนักสะกดรอยยอดฝีมือแม้อาจจะทำอะไรเขาไม่ได้ แต่ถ้าหากพวกเขาลงมือขึ้นมาจริงๆก็อาจจะทำให้ลำบากอยู่เอาการ

        แบบที่สี่พวกเขาอาจจะกำลังประเมินพลังของเขาอยู่ก็ได้

        ความสามารถในการวิเคราะห์สถานการณ์นี้นับได้ว่าเป็นพรสวรรค์เฉพาะของเขาเลยก็ว่าได้มันแทรกซึมอยู่ในกระดูกของเขามาช้านาน เมื่อไหร่ที่เขาพบเจอกับเหตุการณ์ผิดวิสัยความเป็นไปได้มากมายก็หลั่งไหลเข้ามาในหัวทันที

        “ฉลาดจริงๆ ...”เขาหรี่ตาลงพลางใช้นิ้วเคาะโต๊ะบ่นพึมพำ “ใครกัน? บังอาจใช้วิธีแบบนี้จับตาดูฉัน?หรือว่ามีแผนอะไรบางอย่างอยู่?”

        “ทักษะการหลบซ่อนเก่งใช้ได้ใช้พลังจิตในระดับผู้ฝึกตนขั้นเลี่ยนชี่ระดับกลางได้อย่างเต็มที่แถมยังรู้จักรักษาระยะอีกนี่มันเป็นทักษะที่ถูกฝึกฝนมาอย่างมืออาชีพและมีประสบการณ์มายาวนาน...”

        “ผู้ฝึกตนโดยทั่วไปไม่สามารถใช้พลังจิตได้ในระยะไกลแบบนี้นี่คงเป็นวิธีคิดของพวกนั้นสินะ แต่น่าเสียดาย...นี่กลับเป็นจุดบอดของพวกนั้นต่างหาก...” สวีหยางอี้แสยะยิ้มยืนขึ้น “เพราะคนที่เป็นเป้าหมายของพวกเขาเป็นถึงผู้ชนะที่แท้จริงของมณฑลหนานทงเมื่อสามปีก่อนเชียวนะ”

        คำพูดนี้เต็มเปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิใจอย่างล้นหลามเขามั่นใจในความสามารถตัวเองเป็นยิ่งนัก

        เป็นรองผู้ชนะริอาจมาจับตาดูผู้ชนะงั้นเหรอ?

        หนึ่งชั่วโมงผ่านไปสองชั่วโมงผ่านไป... ห้าชั่วโมงเต็มผ่านไป

        ในระหว่างนั้น สวีหยางอี้ได้ยกหูโทรศัพท์โทรไปหาใครบางคน

        “ในเมื่อพวกนายไม่ยอมเคลื่อนไหวถ้างั้นฉันจะเป็น ‘นักล่า’ เองแล้วกัน”

        เขาหยิบบุหรี่ใส่รองเท้า และเดินออกไป แถมยังผิวปากอย่างสบายอารมณ์ทำอย่างกับอยู่บ้านตัวเอง

        ไม่ใช่แกล้งทำแต่ว่า...

        เขาไม่ได้ใส่ใจจริงๆ

        รองเท้าคู่นี้เคยเตะหลัวซานเฟิงลอยกระเด็นไปเมื่อสามปีก่อนสินะ

        “เขาเริ่มเคลื่อนไหวแล้ว”ในตอนนี้ ห่างออกไปหนึ่งพันเมตร บนยอดห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่งมีเงาคนหลอมรวมกับความมืดยามราตีประจำอยู่ที่มุมตึกทั้งสามมุม

        ต่อให้มีคนอยู่ข้างๆพวกเขา ก็คงไม่ได้ยินเสียงลมหายใจพวกเขาแม้แต่น้อยและสัมผัสถึงอุณภูมิของร่างกายที่แผ่ซ่านออกมา ชีพจร หรือเสียงหัวใจไม่ได้สักนิดราวกับเป็นหุ่นรูปร่างคนทั้งสามร่างที่ถูกวางเอาไว้ตรงนั้น

        ความสูงจากพื้นอยู่ประมาณหลายสิบเมตรแต่ใบหน้าของทั้งสามคนท่ามกลางความมืดกลับไม่เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย

        “อาจจะรู้ตัวเข้าแล้ว”น้ำเสียงแหบพร่าเบาแผ่วแต่ได้ยินชัดเจนดังขึ้น “ตอนแรกพวกเราเข้าใกล้เป้าหมายที่เป็นผู้ฝึกตนขั้นเลี่ยนชี่ระดับต้นเพื่อระบุพิกัดให้แน่ชัด”

        “เป็นไปไม่ได้เพราะเขาต้องรักษาอาณาเขตพลังจิตของเขาอยู่ตลอดเวลามีเพียงระดับปรมาจารย์เจ้าสำนักเท่านั้นที่สามารถเปิดประสาทสัมผัสเพื่อรับรู้สิ่งต่างๆโดยรอบได้ เขาต้องขยายประสาทสัมผัสสูงกว่าระดับ A พร้อมกับประสานพลังจิตเข้าไปด้วยถึงจะสามารถรับรู้ตำแหน่งของพวกเราได้” ตอนนี้ ดวงตาของผู้ชายทาสีฝุ่นพรางทั่วหน้าปรากฏรูม่านตาขึ้นมาสามรูราวกับเป็นดวงตาของแมลงที่คอยจับจ้องทิศทางการเคลื่อนของสวีหยางอี้อยู่อย่างไม่ละสายตา

        น้ำเสียงเพิ่งสิ้นสุดลงพวกเขาก็เริ่มเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว ทำเอาแมวเหมียวที่คาบหนูเดินย่องอยู่ตามกำแพงสะดุ้งโหยงและเผ่นหนีทันที

        “ตามต่อไปราชาพยัคฆ์หมายเลข 03 เธออยู่ที่นี่ แล้วติดต่อไปยังผู้อำนวยการ”

        “ได้”ผู้หญิงตอบรับ

        สิ้นสุดเสียงเงาร่างทั้งสองก็ไถลตัวตามกำแพงลงมาจากดาดฟ้าตึกราวกับจิ้งจกพวกเขาทำงานกันอย่างสอดประสาน และไม่ละสายตาออกจากเป้าหมายแม้แต่น้อย

        พวกเขารับมือกับทุกๆสถานการณ์อย่างรอบคอบ เป็นเหตุให้พวกเขามีค่าจ้างสูงในระดับแถวหน้า

        แต่ว่าภายในใจของพวกเขาก็มีความภาคภูมิใจในความสามารถของตัวเองอยู่เช่นกัน!

        อีกฝ่ายเป็นแค่ขั้นเลี่ยนชี่ระดับต้น

        ก็แค่ขั้นเลี่ยนชี่ระดับต้นเอง!

        และพวกเขาก็เป็นถึงขั้นเลี่ยนระดับต้นที่ฉลาดที่สุดซ้ำยังสองต่อหนึ่ง โอกาสจับตัวได้มีค่อนข้างสูง!

        “รายชื่อผู้ชนะในรอบห้าสิบปีของเทียนเต้ามีคนๆนี้อยู่ด้วยรึเปล่า?” ขณะไถลตัวลงมา ผู้ชายหัวโล้นหน้าลายพรางได้เอ่ยถามขึ้น

        “ไม่น่ามีนะ”ชายร่างผอมพูดขึ้นเสียงขรึม “เมื่อพวกเราทั้งสามทำงานด้วยกันไม่มีใครสู้พวกเราได้หรอก ต่อให้เป็นผู้ชนะก็ตามอีกอย่างฉันจำหน้าผู้ชนะพวกนั้นได้หมดทุกคน”

        “หรือว่าจะเป็นยอดฝีมือปริศนาของกองกำลังไหนสักกอง?”

        “เป็นไปไม่ได้พวกเราจะไปกลัวยอดฝีมือพวกนั้นทำไม พวกเราผ่านความเป็นความตายกันมามากมายขนาดนี้”ผู้ชายร่างผอมยิ้มแห้ง “มีเพียงคนที่รอดออกมาจากนรกในเทียนเต้าครั้งนั้นที่เราควรกังวล”

        ไม่มีคำพูดใดหลังจากนั้น

        จากการคาดของพวกเขาสรุปก็คือเป้าหมายไม่มีทางเป็นคนที่พวกเขารับมือไม่ได้ แต่ลึกๆแล้วพวกเขาก็มีความระมัดระวังตัวอยู่โดยสัญชาตญาณ หากโจมตีไม่โดน ต้องรีบหนีทันที

        แค่การโจมตีเดียวก็น่าจะทำให้นักสะกดรอยยอดฝีมือพวกนี้ประเมินพลังของเป้าหมายได้แล้ว