ตอนที่14 ทหารโม่งดำบุกโจมตี
แก็ก
เสียงประตูห้องใต้ดินถูกเปิดออก เสียงฝีเท้าเดินลงมาทางบันไดอย่างช้าๆ
กระทั่งเดินทางมาถึงห้องลับอีกฝ่ายก็เปิดมันอย่างแม่นยำแต่พบว่าประตูห้องลับนั้นถูกปิดจากด้านในอีกฝ่ายพยายามอยู่นานก็ยังไม่สามารถสะเดาะไขเข้ามาได้
สุดท้ายจึงได้แต่เลือกวิธีรุนแรง ติดะเิขนาดเล็กที่ประตูก่อนจะกดชนวน
ตูม!
ล็อคประตูห้องใต้ดินถูกะเิออก
พอควันหายไปเ้าของะเิก็เดินเข้าไปด้านในพร้อมกับแสงไฟจากปากกระบอกปืนที่เปิดขึ้นสาดส่องเข้าไปทั่ว
อีกฝ่ายเริ่มค้นหาและพุ่งเป้าไปที่ตู้แช่แข็งทันที
พอเดินเข้าไปก็พบว่ามันไม่ได้ล็อคจึงเปิดขึ้นมาแต่กลับพบว่าด้านในนั้นไม่มีอะไรเลย
“เป็ไปได้ยังไงกัน” เสียงอู้อี้ดังผ่านโม่งดำก่อนจะรื้อของในตู้ออกมาจนหมดก็ยังไม่พอ แต่แล้วก็เห็นว่าข้างตู้นั้นกลับมีรูขนาดเท่ากำปั้น
อีกฝ่ายรีบหันกลับไปและสำรวจรอบ ๆ ห้องด้วยความตื่นตระหนก
“ระวังข้างหลัง” ตอนนั้นก็มีเสียงเตือนดังขึ้นเป็แสงไฟที่ส่องจากห้องใต้ดินมาทางเข้าห้องลับ ตกลงที่ตัวของแมวน้อยพอดี
แมวน้อยที่กำลังจะแอบย่องออกไปจากประตูถูกพบเห็นเข้า
“แย่แล้วเหมี้ยว! ทักษะปกปิดตัวตนไม่ได้ผล” แมวน้อยรีบวิ่งหนีทหารโม่งดำออกไปที่ห้องใต้ดินเพราะทางเดียวที่จะรอดคือต้องออกไปจากที่นี่ ถ้ายังอยู่ที่ห้องลับก็เท่ากับเต่าในขวดโหล่เท่านั้น
เมื่อเห็นแมวน้อยและรูบนตู้ทำให้ทหารโม่งดำเชื่อมโยงเข้ากันได้ทันที
“สัตว์อสูร!”
ปัง! ๆ ๆ ๆ
เสียงร้องเตือนดังขึ้นตามมาด้วยการกระหน่ำยิงใส่แมวน้อยที่พยายามวิ่งหนีแมวน้อยหนีออกจากห้องลับได้ แต่ทหารโม่งดำอีกคนที่อยู่นอกห้องลับภายในห้องใต้ดินก็ลงมือเช่นกัน
อีกฝ่ายเห็นจึงรีบยิงใส่
แมวน้อยวิ่งหลบไปมาด้วยความใและหวาดกลัว ขนทั้งร่างชันทักษะสัญชาตญาณสัตว์ป่าทำงานอย่างเต็มที่เขาวิ่งหลบไปมาก่อนจะไปหลบยังหลังต้นเสาของห้องใต้ดิน
อีกฝ่ายยิงไปชุดหนึ่งก็หยุดลง ทหารโม่งในห้องลับก็รีบวิ่งออกมาทั้งสองไม่พูดพร่ำอะไรกันทำเพียงส่งสัญญาณมือกันอย่างชำนาญให้ล้อมแมวน้อยไว้
“บัดซบ พวกนี้มีปืนไรเฟิล”แมวน้อยเองก็ไม่รู้ชนิดปืน ใครจะมาสนใจตอนที่โดนไร่ยิงกันว่าเป็ปืนอะไร แต่พอรู้ประเภทของปืนอยู่บ้าง
“พวกที่มีของแบบนี้ได้คงเป็กองทัพเฟอแมนร์”แมวน้อยอ่านเอกสารมาบ้างจึงพอจะรู้ว่าศัตรูเป็ใคร
“ไทเลอร์และยาพวกนั้นสำคัญกับพวกกองทัพมากผ่านมาหลายปีแล้วพวกนี้ก็ยังไม่ปล่อยไป รู้แม้กระทั่งมีห้องลับ... มีคนให้ข้อมูล!” ชื่อหนึ่งปรากฏขึ้นในใจของแมวน้อยทันที
คอนเนอร์!
ชายคนนี้ถูกกล่าวถึงในสมุดบันทึกของแมรี่หลายครั้งซึ่งเคยเข้าออกบ้านหลังนี้ ถ้าจะรู้ผังของบ้านหลังนี้ก็คงไม่แปลก
ตอนนั้นเองทหารโม่งดำก็เคลื่อนเข้ามาใกล้แมวน้อยเห็นว่ายังไงก็หลบไม่ได้แล้ว
“สู้ตาย!”
“แมวววว เมี้ยว!!!”
แมวน้อยะโพุ่งเข้าใส่ทหารโม่งดำ ก่อนที่อีกฝ่ายจะได้ทันตั้งตัวและยิงทหารโม่งดำพยายามถอยหลังหนี้ด้วยความใ ไม่คิดว่าแมวน้อยจะวิ่งกระโจนเข้าใส่
“ไอ้เวร ออกไปนะเว้ย!”
ทหารโม่งดำพยายามยิงใส่แต่เพราะอยู่ใกล้กับเท้าของตัวเองมากเกินไป ยิงได้ไม่กี่นัด แมวน้อยก็เกราะขาได้ก่อนจะปีนขึ้นไปตามตัวและโจมตีเข้าไปที่ใบหน้า
ฉับ!
กรงเล็บห้าแถวขวนเข้าไปที่ใบหน้ามันเหมือนกับใบมีดโกนที่กรีดลงไปที่ใบหน้าตรง ๆ
“อ้า!”
ทหารคนนั้นเสียหลักล้มลงและพยายามจับใบหน้าของตัวเองตอนนั้นทหารโม่งดำอีกคนก็เข้ามาพร้อมกับยิงเข้าใส่แมวน้อย แมวน้อยหลบซ้ายขวาพยายามวิ่งให้เร็วเพื่อหลบหลีก อาศัยความได้เปรียบของขนาดตัวและความเร็ว ก่อนจะใช้มุกเดิมพุ่งเข้าไปหาอีกฝ่าย
แต่ว่าทหารคนนี้กลับคาดการณ์ไว้แล้วจึงถอยหลังปล่อยมือจากปืนและดึงกระบอกไฟฟ้าออกฟาดเข้าใส่ตัวของแมวน้อยอย่างเต็มแรง
“เหมี้ยววววว!”แมวน้อยกรีดร้องด้วยความเ็ป ตัวกระเด็นไปกระแทกกับกำแพงเหมือนกับลูกเบสบอลที่ถูกตีออกไปและกระเด้งลงพื้นดังตุบ
แมวน้อยนอนนิ่งกับพื้นทันที
“เฮ้ เป็อะไรไหม”
“ไม่เป็อะไรมาก ไอ้เวรเอ้ยใครจะคิดว่าแค่ลูกอสูรตัวเล็ก ๆ จะร้ายได้ขนาดนี้”
“กูบอกมึงแล้วว่าให้ฝึกฝนให้ดีไม่อย่างนั้นก็เป็นักสู้ระดับกลางไปแล้ว คงไม่โดนลูกอสูรกาก ๆ นี่เล่นงานแน่”
“หึ ใครจะเก่งเท่ามึงว่ะ”
ทหารโม่งดำตอกกลับอย่างหงุดหงิด ก่อนจะลุกขึ้นมาพร้อมกับดึงกระบอกไฟฟ้าของตัวเองออกมาและช็อตไปที่ร่างของแมวน้อยด้วยความโมโห
“เป็ไง เอาไปอีกสิ ลุกขึ้นมาข่วนกูอีกสิว่ะ”ทหารโม่งดำใบหน้าอาบเืกัดฟันช็อตแมวน้อยไม่หยุด
“พอแล้ว เดี๋ยวมันก็ตายหรอก แล้วของอยู่ที่ไหน”
“ไม่รู้สิ หาไม่เจอ แต่ถ้าข้อมูลไม่ผิด น่าจะเกี่ยวกับแมวตัวนี้แน่มันคงกินของพวกนั้นไปหมดแล้ว”
“งั้นอย่าพึ่งฆ่ามัน เอามันกลับไปด้วย ถ้ามันกินเข้าไปจริงๆ ก็ต้องเอากลับไป” กล่าวจบก็หยิบวิทยุขึ้นและรายงาน “ของหายไปแต่เราได้ลูกสัตว์อสูรที่กินมันเข้าไปแล้ว”
“เอามันกลับมา มันคือเป้าหมายรอง”
“ครับ”
ทหารโม่งดำใบหน้าอาบเืยังช็อตใส่แมวน้อยอีกหลายครั้งร่างของแมวน้อยกระตุกอยู่แบบนั้นจนแน่นิ่งไป อีกฝ่ายจึงจับแมวน้อยขึ้นมาและมองดูใกล้ๆ
“หึ สิ้นฤทธิ์แล้วสิน่ะ”
แต่แล้วในตอนนั้นเองแมวน้อยกลับลืมตาขึ้นมาก่อนจะตบเข้าไปที่ดวงตาของทหารโม่งดำผู้มีใบหน้าอาบเืจนลูกกะตาหลุดออกมาข้างหนึ่ง
“อ้า!”ชายใบหน้าอาบเืกรีดร้องสะบัดแมวน้อยจนกระเด็นออกไป
“เฮ้ย!”ทหารโม่งดำอีกคนก็ใไม่แพ้กันจริง ๆ เพราะไม่คิดว่าลูกสัตว์อสูรตัวเล็ก ๆ จะยังลุกขึ้นมาตอบโต้ได้หลังจากโดนช็อตด้วยกระบองไฟฟ้าไปขนาดนั้น
แต่กว่าจะตอบสนองแมวน้อยก็วิ่งขึ้นไป้าแล้ว
ปัง! ๆ ๆ ๆ
เสียงปืนยิงไล่ตามหลังแมวน้อยมา
‘เจ็บมาก พวกมันมีของแบบนี้ด้วยถ้าไม่ใช่เพราะทักษะต้านทานไฟฟ้าฉันอาจจะตายไปแล้ว’
ตอนที่แมวน้อยโดนช็อตอยู่หลายครั้งที่จริงเขาควรตายไปแล้ว แต่เพราะทักษะต้านทานกระแสไฟฟ้าค่าประสบการณ์เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วสุดท้ายก็ทะลุขีดจำกัดพัฒนาเป็ระดับกลางได้สำเร็จ
ทำให้กระบองไฟฟ้าส่งผลต่อเขาลดลงอย่างมากแมวน้อยจึงกัดฟันและกลืนน้ำลายที่ไหลยืดเข้าไปลุกขึ้นมาโจมตีได้อีกครั้ง
“ที่นี่อยู่ต่อไปไม่ได้แล้ว”
แมวน้อยขึ้นไป้าชั้นหนึ่งได้สำเร็จก็เห็นว่ามีแสงไฟฉายส่องไปทั่วทั้งบ้านซึ่งกำลังขึ้นไปยังชั้นสองแต่เมื่อได้ยินเสียงปืน พวกทหารโม่งดำที่ส่องไฟอยู่นั้นจึงหันกลับมายิงใส่แมวน้อยในทันที
ะุถูกกระหน่ำยิงใส่แมวน้อยหลายครั้งแมวน้อยหลบหนีไปทางห้องครัวด้วยความหวาดกลัว
ที่แท้ในบ้านไม่ได้มีแค่สองคนแต่มีอีกหลายคนซึ่งกำลังค้นไปทั่วทั้งบ้าน บ้านหลังนี้แม้จะไม่ใหญ่ แต่ก็แบ่งเป็หลายห้องและยังมีสองชั้นด้วย
แมวน้อยที่วิ่งหนีอย่างตื่นตระหนกตอนแรกคิดว่าทหารโม่งดำที่ยิงจากบันไดจะไล่ตามมา แต่ว่ากลับมีเสียงปืนดังขึ้นอยู่ที่ชั้นสองดึงดูดความสนใจไปซะก่อน
พร้อมกันนั้นเสียงกรีดร้องและการต่อสู้อย่างวุ่นวายก็ดังอยู่้า
ปัง!
ตอนนั้นก็มีร่างของทหารนายหนึ่งลอยตกลงมาจากชั้นสองในสภาพเปื้อนเื
แมวน้อยที่พึ่งวิ่งหนีไปที่ครัวก็ตกตะลึงมองดูศพที่ราวกับพึ่งเข้าไปฟัดกับหมาป่ามาไม่มีผิด
“เกิดอะไรขึ้นเหมี้ยว”
ทั่วร่างของแมวน้อยเกร็งไปหมด ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นใแต่ไม่มีเวลาให้ค้นหาคำตอบ เพราะตอนนี้มีแสงไฟฉายส่องมาจากห้องใต้ดินกำลังวิ่งขึ้นมาแล้ว
“รายงานขอกำลังเสริมด่วน อ้า! มันเป็สัตว์ประหลาด”
“มันเหมือนกับมนุษย์ แต่ไม่ใช่มนุษย์”
“ยิงมัน!”
“มันรวดเร็วมาก”
“อย่ายิงมัน ปิดล้อมพื้นที่ไว้”
“ระวังไว้มันคือเป้าหมายอย่าให้หนีไปได้”
การต่อสู้วุ่นวายมากจนทำให้ทหารโม่งดำที่พึ่งขึ้นมาจากห้องใต้ดินไม่มีเวลามาสนใจแมวน้อยรีบวิ่งขึ้นไปยังชั้นสองและเสียงปืนก็ดังขึ้นมาอีกหลายนัด
แมวน้อยถอนหายใจ เขามองหาทางที่จะหนีออกไปก็พบว่ารูเดิมที่เคยใช้เข้าออกนั้นแมรี่ย่าของไทเลอร์ปิดมันไว้แล้ว ทางออกจากที่นี่คือที่ประตูทางเข้า
แมวน้อยรีบวิ่งออกไปที่ประตู แต่ใครจะไปคิดว่าตอนนั้นเองทหารโม่งดำที่เหลือเพียงตาเดียวคลานออกมาจากห้องใต้ดินก่อนจะดึงโม่งดำที่สวมอยู่ออกและคำรามด้วยความเ็ป
“ฮือ...มึงอยู่ไหน อ๊า มึงอยู่ไหน”
ใบหน้าที่บิดเบี้ยวและผมสีทองใช้ลูกตาที่เหลือเพียงข้างเดียวมองไปด้านหน้าก็เห็นว่าแมวที่ควักลูกตาของตัวเองจนบอดไปนั้นกำลังวิ่งไปทางประตูหน้า
“มึงตาย!”
ทหารหัวทองตาเดียวหยิบะเิมือออกมาก่อนจะขว้างใส่แมวน้อย แต่เพราะเหลือตาเดียวบวกกับอาการาเ็จึงกะทิศทางไม่ถูกขว้างเลยข้ามหัวออกไปทางประตู
“แม้ววว!”
ตู้ม!
ถึงอย่างนั้นแรงะเิก็ทำให้แมวน้อยกระเด็นจนไปตกที่ห้องนั่งเล่นเืไหลออกมาตามร่างกายจากแรงอัดของะเิ ถ้าเป็สัตว์ธรรมดาคงตายไปสามรอบแล้ว
แต่ยังไม่หมดแค่นั้น
ชายคนนั้นวิ่งตามมาด้วยใบหน้าที่โกรธแค้นแม้จะเหลือดวงตาแค่ข้างเดียว แต่ความแค้นทำให้ทหารหัวทองตาเดียวไล่ล่าไม่เลิก มันอยากเห็นแมวน้อยะเิเป็ชิ้นๆ ต่อหน้าของมัน
พอมาถึงห้องนั่งเล่นก็ขว้างะเิเข้าไปอีกลูก
ด้วยความหวาดกลัวและสัญชาตญาณที่พุ่งถึงขีดสุดแมวน้อยลากร่างกายที่าเ็หนักไปหลบหลังตู้ชั้นวางของ ซึ่งอยู่คนละมุมห้องกับะเิ
ตู้ม!
ะเิทำลายทุกอย่างในห้องแม้แต่ตู้ที่แมวน้อยหลบก็พังเป็ชิ้น ๆ ล้มพับลงมา แมวน้อยที่แอบอยู่หลังตู้รอดตายมาได้แต่ก็โดนเศษไม้แทงเฉียดเข้าไปที่ข้างลำตัวจนขนหลุดไปพร้อมกับเนื้อเล็ก ๆ
แต่ถึงจะเล็กขนาดไหนก็ยังใหญ่สำหรับตัวแมวน้อยที่มีขนาดแค่กำปั้นอยู่ดี
แมวน้อยคลานออกมาจากเศษซากตู้ด้วยสีหน้าเ็ปใช้ปากดึกเศษไม้อีกชิ้นที่เหลือบนาแออกมา เืไหลซึมเปื้อนขนจนเปียกปอน
“แกยังไม่ตายอีกเหรอ งั้นก็เอา...” ทหารหัวทองตาเดียวตาเดียวยืนอยู่หน้าห้องนั่งเล่นด้วยใบหน้าบิดเบี้ยวมองดูแมวน้อยที่ยังไม่ตาย
แต่แล้วตอนนั้นด้านหลังซึ่งก่อนหน้านั้นเป็ประตูบ้านและถูกะเิหายไปแถบหนึ่งก็มีแสงไฟของรถสาดส่องเข้ามาก่อนที่รถจะพุ่งเข้ามาในบ้านชนเข้ากับทหารหัวทองตาเดียวเต็ม ๆ
ร่างของทหารหัวทองตาเดียวอัดเข้ากับกำแพงและหน้ารถจนร่างแหลกใบหน้าของทหารหัวทองตาเดียวหวาดกลัวจนสิ้นหวัง ก่อนจะสิ้นใจตายคาหน้ารถไป