“ไอ้เ้าอาร์คกอบลินตัวนี้มันไม่ธรรมดาเลย มันกระทั่งสะกดจิตเสือดาวที่โตเต็มวัย หากพลาดแม้นิดเดียวเราคงเสร็จมันแน่!”
“แต่ว่า ฉันไม่ได้กระจอกหรอกนะ! ดูเหมือนว่าเวทย์น้ำจะมีพลังทำลายน้อยเกินไป ถ้าอย่างนั้นต้องเจอนี่หน่อยเป็ไง”
“เวทย์แปลงะุน้ำแข็ง”
เวทย์แปลงะุน้ำ เป็เวทย์ที่เพิ่มคุณสมบัติแข็งตัวเข้าไปทำให้ะุน้ำแข็งมีพลังโจมตีที่รุนแรงกว่าและยังสามารถแช่แข็งเป้าหมายให้อยู่นิ่งๆได้อีกด้วย
เสือดาวที่ถูกสะกดจิตทำให้สัญชาตญาณของมันลดลงไปมาก การจัดการกับเป้าหมายที่มีความเร็วเป็พื้นฐาน การจับพวกมันให้อยู่นิ่งๆจึงเป็เื่ที่ถูกต้องที่สุดแล้ว แต่ว่า…
“อ๊าาก…อะไรกัน เป็ไปได้ยังไง ยังมีตัวอื่นนอกจากเสือดาวอีกอย่างนั้นหรอ?”
กี้… มันถือตัวตุ่นถ้ำ ที่มีกรงเล็บที่ทรงพลังและแรงกัดที่สามารถเคี้ยวก้อนหินได้สบายๆ นักผจญภัยลูวว์ถูกตัวตุ่นถ้ำสองตัวกัดที่ข้อเท้า ทำให้ทรุดลงกับพื้น
“ท่านลูวว์” นักผจญภัยคนอื่นๆที่เห็นว่าลูวว์ถูกเล่นงานเข้าให้ได้ต่างก็ใและขวัญกำลังใจเริ่มถดถอย
“ช่วยท่านลูวว์ ก่อนเร็วเข้า!” เสียงนักผจญภัยผู้หนึ่งเห็นเหตุการณ์ไม่สู้ดี ได้ะโขึ้นทำให้คนอื่นๆตื่นจากความหวาดกลัว สองคนวิ่งเข้ามาคุมเชิงและหิ้วปีกท่านลูวว์ออกจากสถานการณ์ที่เลวร้าย
“พวกนายรีบหนีไปเร็วเข้า ไม่อย่างนั้นพวกเราจะตายกันหมด!”
“หัวหน้า พวกกอบลินและสัตว์ร้ายที่ถูกสะกดจิตพวกมันมีจำนวนมากเกินไป เกร็งว่ามันสายเกินไปแล้วที่พวกเราจะหนีรอดไปได้”
“ไม่…ฉันยังไม่อยากตาย ลูกเมียรอข้าอยู่ ข้าไม่อยากตาย อ๊าาา”
“เฮ้ๆ อย่าเพิ่งสติแตกสิวะ เดี๋ยวก็ได้ตายกันหมดจริงๆหรอก ตั้งสติหน่อย!”
อ๊าาา ท่านลูวว์ช่วยด้วย…
“ให้ตายเถอะ พวกมันมีเยอะเกินไป”
“ทุกคนอย่าท้อแท้ กำลังเสริมใกล้จะมาถึงแล้ว ขอแค่พวกเราถ่วงเวลาออกไปอีกหน่อย ทุกคนก็จะรอด มายืนรวมกันเร็วเข้า”
“กระฆังกระจกน้ำแข็ง” เวทย์ป้องกันที่ดีที่สุดของนักผจญภัยลูวว์ถูกเปิดใช้งาน
ปัง แก๊งๆ
“ฮ่าฮ่า เวทย์ห้องกันของท่านลูวว์ช่างยอดเยี่ยมนัก”
“อย่ามัวชื่นชม เตรียมตัวป้องกันไว้ทุกขณะ จนกว่ากำลังเสริมจะมาถึง!”
“ครับ”
30 ลมหายใจต่อมา…
เปรี๊ยะ…เปรี๊ยะ
“แย่แล้วพลังเวทย์ในร่างข้าเหลือน้อยเกินไป เกราะป้องกันเริ่มต้านทานไม่ไหวแล้ว"
ขณะที่นักผจญภัยทุกคนใกล้จะสิ้นหมดหนทางเอาชีวิตรอด ถังไม้หลายถังกลิ้งลงมาจากทางลาดเอียงเล็กน้อย พวกมันกลิ้งลงมาด้วยความเร็วมากขึ้นตามระยะทาง ขณะเดียวกันก็มีเสียงของเด็กน้อยดังออกมา
“ท่านลูวว์ ใช้เวทย์ทั้งหมดที่มี ป้องกันตนเองให้ดีๆนะ ผมจะบึ้มพวกมันให้เละเป็เป็โจ๊กเลย”
“เอาไปกินซะไอ้พวกสารเลว!”
ฟิ้ววว… ตุ้ม ตุ้ม ต้าม ต้าม
ก๊ากกก กี๊ๆ (เสียงมอนสเตอร์ร่ำร้องอย่างเ็ป)
“เป็ไงหล่ะเ้าพวกมอนสเตอร์ตัวเหม็น เจอถังน้ำมันของนายน้อยผู้นี้ พวกแกไม่ตายก็ต้องพิการไปตลอดชีวิต”
ด้วยการะเิครั้งใหญ่ทำให้มอนสเตอร์ที่มากระจุกรวมตัวกันรอบๆระฆังกระจกน้ำแข็งบ้างาเ็เจียนตาย บ้างละลายเหลือแต่กระดูก บ้างแขนขาขาด ล้มตายกันแทบทั้งหมด
“ยอดไปเลยไอ้หนู นายเก่งมาก”
“แน่นอนอยู่แล้วพี่ชาย”
“หนูน้อย ั้แ่ข้าเกิดมายังไม่เคยเห็นใครยอดเยี่ยมเช่นเธอเลย ฉันคนนี้ยกนิ้วให้เลย”
“ใช่ หนูน้อย ถ้าไม่ได้เธอมาช่วยเหลือ พวกเราคงได้กลายเป็มื้ออาหารที่อร่อยที่สุดสำหรับพวกมันได้แล้ว”
“เอาหล่ะ อย่ามัวแต่ชื่นชมเด็กน้อยคนนี้อยู่เลย พวกนายรีบไปจัดการซากศพของพวกมันและนำของมีค่าทั้งหมดมากองรวมกันที่นี่”
“เอ๊ะ… เดี๋ยวนะ เ้าหนูระวัง”
อาร์คกอบลินมันโจมตีด้วยเวทย์มนต์ดำ แต่โชคดีที่ได้ร่างกายของนักผจญภัยผู้หนึ่งมารับไว้ซะก่อน หาไม่แล้วแม้แต่ร่างกายที่แข็งแรงของซื่อไห่ ก็ไม่อาจต้านทานพลังโจมตีของเวทย์มนต์ดำได้ไหว
“หน่อยแน่แก บังอาจมารอบโจมตีฉันหรอ ท่านลูวว์ช่วยหยุดมันไว้สักเดี๋ยวสิ ผมจะจัดการมันเอง!”
“ไม่ได้นะ มันอันตรายเกินไป มะ…ไม่ทันแล้ว เอาวะ”
“ะุน้ำแข็ง ไป"
ซุ่ม…แช่ๆๆ
“ขอบคุณมากท่านลูวว์! แกนะแก เจอนี่หน่อยเป็ไง หมัดชุดทะลวงลำใส้ เพลงเตะตอกกระดูก และสุดท้าย ฤาษีบดกระโหลก"
“ก๊าก แอ่ก”
“แฮกๆ เล่นซะเหนื่อยเลยแฮะ ไอ้เ้าตัวนี้มันอึดกว่าทุกตัวที่เราเคยฆ่ามาเลย ยกนิ้วให้เลยที่ยังทนอยู่ได้ถึงกระบวนท่าสุดท้าย พวกมอนสเตอร์นี่ดูถูกไม่ได้เลย เราต้องเรียนรู้เกี่ยวกับพวกมันอีกมาก แต่เอาเถอะตอนนี้ก็จัดการมันได้แล้ว!” ซื้อไห่ กำลังคิดเงียบๆอยู่คนเดียว
“นี่…เป็ ไป ไม่ ได้ อาร์คกอบลินถูกจัดการง่ายๆแบบนี้เลยหรอ? พวกนายว่าอาร์คกอบลินมันกากเกินไป หรือว่าเ้าหนูน้อยคนนี้มันเป็ปีศาจกันแน่”
“หืม…ปีศาจที่ไหนกัน เขาเรียกว่าโคตรเด็กอัจฉริยะไม่ใช่รึไง ไม่น่าเชื่อเลยว่าเขต15 ที่ห่างไกลเช่นนี้จะมีโคตรเด็กอัจฉริยะเกิดขึ้นมาได้”
“พวกนาย อย่ามัวแต่อึ้งกันอยู่ รีบจัดการซากศพพวกมอนสเตอร์แล้วกลับไปพักผ่อนกันได้แล้ว!”
“นั่นสินะครับ"
10นาทีต่อมา…
“ขอบคุณมากนะครับท่านลูวว์ ที่ช่วยเหลือผมไว้ก่อนหน้านั้น”
“เด็กน้อย ฉันหน่ะไม่ได้ช่วยอะไรเธอเลย สิ่งที่ฉันทำมันเทียบไม่ได้กับเธอเลย อีกอย่างพวกฉันสิที่ต้องขอบคุณเธอ”
“อย่าพูดแบบนั้นสิครับ ถ้าท่านไม่ล็อคขามันไว้ แล้วผมจะอัดจนมันตายคาที่แบบนั้นได้ที่ไหนกันหล่ะครับ! แฮ่ะๆ " ซือไห่ เขินอายเล็กน้อยที่ถูกชม
“ท่านลูวว์แล้วพี่ชายที่ได้รับาเ็เป็ยังไงบ้างครับ?”
“สบายใจได้ นายคนนี้หนังเหนียวอย่างกับอะไรดี ไม่ต้องเป็ห่วง พักสักหลายวันเดี๋ยวก็หายดีกลับมาเป็ปกติ”
“ฝากบอกกับพี่ชายว่าผมขอขอบคุณมากๆเลยนะครับที่เสียสละตัวเองช่วยเหลือผมไว้”
“เอาเถอะๆ ตอนนี้ทุกอย่างถูกจัดการเรียบร้อย ก็ถือว่าดีมากแล้ว คืนนี้ต้องเลี้ยงฉลองกันซะแล้ว น้องชายถ้านายสนใจจะมาฉลองกับพวกเราไหมหล่ะ!”
“มันจะดีหรอครับ ผมแค่ทำเื่เล็กน้อยเท่านั้นเอง”
“เฮ่ น้องชาย นายไม่ต้องถ่อมตัวหรอกนะ ฉันจะบอกอะไรให้ พวกเราในที่นี้ไม่สามารถฆ่ามันได้ด้วยการโจมตีให้มันตายคาที่ได้หรอกนะ” นักผจญภัยคนหนึ่งก้าวออกมาและพูดอธิบาย
“เอ๋ ทำไมหล่ะ! ก็พวกพี่ชายเป็นักผจภัญนี่ครับ การจัดการกอบลินพวกนี้ก็เป็เื่กล้วยๆไม่ใช่หรอ?”
“กอบลินที่ไหนกันเล่า น้องชายไม่รู้หรือว่าเ้าตัวนั้นเขาเรียกมันว่า อาร์คกอบลิน มันแข็งแรงกว่ากอบลินทั่วๆไปหลายเท่า สมองก็ฉลาดกว่า แถมยังมีมนต์ดำที่น่ากลัวอีก เอาหล่ะอีกหน่อยเมื่อเธอโตขึ้นกว่านี้ก็จะเข้าใจเองแหล่ะ!”
“อย่างงั้นหรอครับเนี่ย มันมีไอ้เ้าตัวที่เรียกแบบนั้นด้วยหรอ สงสัยเราต้องไปศึกษาให้มากกว่านี้อีก คราวหน้าจะได้จัดการพวกมันโดยไม่ต้องลำบากขนถังน้ำมันมาอีก”
“เอาหล่ะเด็กน้อย นี่เป็ส่วนแบ่งของเธอ”
“ท่านลูวว์ ก้อนแดงๆดำๆมันคืออะไรหรอครับ?”
“สิ่งนี้พวกเราเรียกมันว่า (ผลึกโลหิต) มันก็เหมือนกับหัวใจของมนุษย์เรา เธออาจไม่รู้ตัว แต่การโจมตีของเธอนั้นทั้งหนักหน่วง รุนแรง และเข้าจุดตายทุกจุดเลย ซึ่งมันยอดเยี่ยมาก"
“กอบลินทั่วๆไป พวกมันมีจุดตายที่ลิ้นปี่ แต่สำหรับอาร์คกอบลินแล้ว จุดตายของพวกมันมีทั้งหมดสามแห่ง บนหัว ล้ำใส้ และข้อต่อ การโจมตีเหล่านี้จะส่งผลกระทบไปถึงหัวใจของมันได้โดยตรง นั่นเป็สาเหตุที่เธอสามารถฆ่าอาร์คกอบลินได้”
“อ๋อ11! อย่างนี้นี่เอง”
“แต่ผมไม่รู้ว่าจะเอาผลึกโลหิตไปทำอะไร ถ้าท่านลูวว์้ามัน ผมสามารถมอบให้กับท่านได้นะครับ”
“ฉันไม่้ามันหรอกนะ อีกอย่างเธอควรเก็บมันไว้ ในอนาคตเธออาจได้ใช้มันปลุกพลังให้ตื่นขึ้น”
"ปลุกพลัง! แล้วการปลุกพลังมันต้องทำยังไงหรอครับ?
“ง่ายนิดเดียว ก็แค่กินมันเข้าปายย… เฮ้ๆ นี่เธอทำอะไร ฉันไม่ได้บอกให้เธอกินตอนนี้ซะหน่อย รีบคายออกมาเร็วเข้า”
เอ๋ เอ๋…
“เป็อะไรไปท่านลูวว์ รสชาติมันแย่มากๆ ถ้ารู้อย่างนี้ผมไม่กินมันซะจะดีกว่า”
“เธอไม่รู้สึกว่ามีสิ่งแปลกๆเกิดขึ้นเลยอย่างนั้นหรือ?”
“ไม่มีอะไรเกิดขึ้นครับ ร่างกายของผมยังแข็งแรงดีเหมือนเดิม”
“ไม่ใช่เื่นั้น ฉันหมายถึง มีอะไรบางอย่างร้อนๆในท้องของเธอหรือเปล่า?”
“ไม่มีเลยครับ เอ๋… ใกล้แล้วครับ”
“อะไรใกล้แล้ว เธอหมายความว่ายังไง?”
ปูดดด! ปาดด
…………………..
5K
