ระบบอั่งเปาสะท้านภพ

บทที่66 ความจริงกำลังจะถูกเปิดเผย

      เมื่อเห็นนักศึกษาที่เดินไปมาตรงหน้า เย่จื่อเฉินจึงเริ่มที่จะเข้าใจ

     เนตรอัคคีโดนเรียกคืนกลับไปแล้วจริงๆ เรื่องนี้ไม่ต้องสงสัยเลยเพื่อเป็นการพิสูจน์ เย่จื่อเฉินจึงเอาแต่จ้องมองนักศึกษาที่เดินไปเดินมาเป็นพิเศษ

     กางเกงในหลากสีสันที่แต่ก่อนเคยเห็น ตอนนี้ไม่เห็นแล้ว

     เมื่อมองขึ้นไปเหนือหัว เขาก็ยังเห็นหลิวฉิงอยู่เหมือนเดิม

     ยัยตัวร้าย

     เย่จื่อเฉินแอบด่าอยู่ในใจ แล้วจู่ๆ หลิวฉิงก็ลอยมาอยู่ตรงหน้าเขาแล้วเบ้ปากพูด

      "นายเป็นอะไร มองฉันแบบนี้มาตั้งแต่เช้าแล้วนะ?"

     "เดี๋ยวนะ ทำไมเธอยังพูดกับฉันได้อีก?"

     "แล้วทำไมฉันถึงจะพูดกับนายไม่ได้?"

      หลิวฉิงกลอกตามองบน เย่จื่อเฉินคลึงขมับ จริงๆ เลย...

     "เย่จื่อเฉิน"

     เสียงเรียกอ่อนโยนดังขึ้นจากข้างหลังเมื่อหันไปเย่จื่อเฉินก็เห็นซุนอี้เก้อยืนยิ้มเจื่อนอยู่ข้างหลังเขา

     เย่จื่อเฉินส่งสายตาให้หลิวฉิง เป็นเชิงบอกให้เธอลอยขึ้นไปข้างบนจากนั้นก็ยักคิ้วยิ้มให้ซุนอี้เก้อ

     "หัวหน้าซุน"

      "เรื่องเมื่อวานขอบคุณนายมากจริงๆ นะ"

     ซุนอี้เกอก้มหน้ากัดริมฝีปากก่อนเอ่ยขอบคุณเย่จื่อเฉินผายมืออย่างอ่อนใจทันทีที่ได้ยิน

      "หัวหน้าซุน ไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้นหรอกน่า เคยดูซ้องกั๋งไหมเจอความอยุติธรรมก็ต้องเข้าช่วยเหลือสิ เธอก็คิดซะว่าฉันเป็นวีรบุรุษเหลียงซานป๋อก็แล้วกัน"

     พรูดดด!

     สิ้นเสียง ซุนอี้เกอก็อดเผยยิ้มออกมาไม่ได้

     รอยยิ้มนั้นราวกับดอกบัวที่ลอยอยู่ในสระบัว สวยเสียจนไม่กล้าเด็ดอีกทั้งไม่กล้าเอามาเชยชม

     เย่จื่อเฉินตะลึงงันไปชั่วขณะ

     รอยยิ้มเมื่อครู่ปรากฏขึ้นในหัวไม่หยุดรอยยิ้มที่สามารถเติมเต็มชีวิตคนได้แบบนั้นบางทีอาจจะติดอยู่ในใจของเขาไปตลอดชีวิตก็ได้

      "เย่จื่อเฉิน!"

      จู่ๆหลิวฉิงที่ลอยอยู่กลางอากาศก็ลอยมาตะโกนอยู่ข้างหูเขาอย่างกับลูกสิงโต

     เสียงตะโกนนั้นนับว่าเรียกสติเย่จื่อเฉินกลับมาได้ ก่อนที่เขาจะมองค้อนหลิวฉิงจากนั้นซุนอี้เกอก็พูดขึ้นด้วยใบหน้าเห่อแดง

      "งานครบรอบก่อตั้งมหาลัยใกล้จะถึงแล้ว หลายวันมานี้นายไม่ได้อยู่ที่มหาลัยการแสดงก็ยังไม่ได้กำหนด ยังไม่ได้ซ้อมด้วย คือว่า..."

      "ฉันแค่ร้องเพลงก็พอแล้ว"

      "ได้ ตอนนี้ฉันจะไปซ้อม นายจะไปด้วยกันเลยไหม?"

     "งั้นก็ไปสิ"

     ดาวมหาลัยเป็นเครื่องเก็บเกี่ยวสายตาในมหาวิทยาลัยเสมอเมื่อมาเดินกับซุนอี้เกอ เย่จื่อเฉินก็ได้รับสายตาอิจฉาริษยาของทุกคนอีกครั้ง

     มาคิดดูดีๆ แล้วดูเหมือนว่าสามในสี่ของดาวมหาลัยนั้นได้เคยร่วมเฟรมกับเขาแล้วจะเหลือแค่คนเดียว...

     ได้ยินมาว่าคนนั้นเป็นรุ่นพี่ปีสาม ดูท่าว่าจะไม่มีโอกาส

     คนที่มาซ้อมการแสดงมีเยอะมาก ถ้าจะขึ้นซ้อมบนเวทีก็ต้องให้คนข้างบนลงมาก่อนถึงจะขึ้นไปได้

     พอมองดูคนที่ซ้อมอยู่ก่อน เย่จื่อเฉินจึงนั่งลงบนเก้าอี้ตรงโซนพัก

      "จริงสิ นายจะร้องเพลงอะไร?"

     "โฮ่วไหล (ต่อมา)"

      "โอเค ฉันเข้าใจแล้ว"

     ซุนอี้เกอยิ้มบางๆ แล้วพยักหน้าก่อนเดินออกไป เย่จื่อเฉินจึงนั่งหลับตาทำสมาธิอยู่ที่เก้าอี้ของโซนพัก

      "เฮ้ย"

     เย่จื่อเฉินเงยหน้าลืมตาขึ้นมองตามเสียง หลังจากที่เห็นคนตรงหน้าเขาก็เบ้ปากหลับตาลงอีกครั้งอย่างไม่สนใจ

      "เย่จื่อเฉิน ฉันเรียกนายอยู่นะ"

     เขายกมือขึ้นพร้อมกับถอนหายใจแผ่วเบาเย่จื่อเฉินนั่งยกขาไขว่ห้างพิงพนักพิงเก้าอี้เหมือนกับคุณชาย

      "คุณชายฟู่"

      "ได้ยินว่านายลงสมัครแสดงในงานฉลองก่อตั้งมหาลัยด้วยเหรอ?"

      ฟู่เฉิงหมิงเอ่ยถามอย่างไม่ยินดียินร้าย ในฐานะสมาชิกสภานักศึกษาก็ไม่ได้มีอะไรน่าแปลกใจที่เขาจะรู้ว่าใครบ้างที่ลงสมัคร

     เย่จื่อเฉินไหวไหล่ไม่ปฏิเสธ แล้วเลิกคิ้วพูด

      "ใช่ คุณชายฟู่มีคำแนะนำอะไรหรือเปล่า? จริงสิหลายวันมานี้ฉันยังตามหานายอยู่เลยวันนั้นที่ถอดเสื้อผ้านายจนหมดแล้วโยนไว้ที่สวนสาธารณะ ได้ขึ้นกระทู้ข่าวของมหาลัยกับมหานครมอนิ่งโพสต์รู้สึกดีเลยใช่ไหมล่ะ ได้ยินว่าทางมหานครมอนิ่งโพสต์ตรวจสอบตัวตนดูแล้วนี่คุณชายฟู่ฮอตจนกลายเป็นเน็ตไอดอลไปแล้วเหรอ?"

      หน้าของฟู่เฉิงหมิงบึ้งตึงไปทันที เขากำหมัดแน่นจนเกิดเสียง

     รอยยิ้มประดับอยู่บนใบหน้าของเย่จื่อเฉินบอกตามตรงว่าที่จริงแล้วเขาก็ค่อนข้างจิตใจคับแคบนะอีกฝ่ายกัดตัวเองไม่ปล่อยครั้งแล้วครั้งเล่า ถ้าเขาสุภาพมากไปมันจะไม่บ่งบอกว่าเขากลัวเกินไปหรอกเหรอ?

     "นี่คุณชายฟู่จะทำอะไร จะตีกันเหรอ? มาเลยสิ ตีมาตรงนี้เลยนะ"

      เย่จื่อเฉินยื่นหน้าเข้าไปหาอย่างกวนประสาททันใดนั้นก็มีคนในสภานักศึกษาตะโกนเรียกชื่อเขาฟู่เฉิงหมิงจึงได้พูดขึ้นด้วยใบหน้าบึ้งตึง

      "เย่จื่อเฉิน อย่าได้ใจเกินไป เรื่องของเรามันยังอีกนาน"

     ในที่สุดโซนพักก็เงียบลงได้สักที เย่จื่อเฉินคิดว่าจะพักสักหน่อยแต่แล้วแม่นมหลิวฉิงก็โผล่ออกมาอีกครั้ง

      "เขาเป็นใครเหรอ ศัตรูหัวใจ?"

     "เป็นผีแล้วทำไมยังชอบเมาท์อยู่อีกเนี่ย" เย่จื่อเฉินขมวดคิ้วมุ่นอย่างหมดคำจะพูด หลิวฉิงพูดขึ้นพลางหัวเราะ "ก็อยากรู้นี่ เมื่อกี้บรรยากาศมาคุกระจายขนาดนั้นต้องเป็นศัตรูหัวใจแน่นอน"

      "ฉันกลัวเธอแล้วนะ"

     หลังจากนั้นประมาณหนึ่งชั่วโมง ก็ถึงคิวเย่จื่อเฉินซ้อมการแสดง

     เพลงง่ายๆ อย่างโฮ่วไหลของเย่จื่อเฉินทำให้คนทั้งหอประชุมตกอยู่ในความเงียบได้อย่างน่าประหลาด

      แต่หลังจากที่เงียบไปได้ไม่นาน ก็เป็นเสียงปรบมือดังกึกก้อง

      "เย่จื่อเฉิน คิดไม่ถึงเลยว่านายจะร้องเพลงเพราะขนาดนี้"

     เมื่อกลับมาทางด้านหลังของเวทีการแสดง ซุนอี้เกอก็พูดขึ้นด้วยความตื่นเต้นเล็กน้อยเย่จื่อเฉินยิ้มรับไม่พูดอะไรแต่กลับสัมผัสได้ถึงความเศร้าจางๆ ในสีหน้าของเขา

     หากไม่มีกลุ่มวีแชทนี้ เย่จื่อเฉินก็เป็นแค่คนที่ไร้ประโยชน์

     ใช่ เขาร้องเพลงเพราะจริงๆ

     เขาสามารถใส่ความรู้สึกเข้าไปได้เป็นอย่างดีสามารถทำให้ทุกคนที่ได้ฟังเพลงเขาตกอยู่ในความเงียบได้

     ความจริงก่อนหน้านี้เมื่อนานมาแล้วเขาอยากสมัครสอบเข้ามหาวิทยาลัยดนตรี

      แต่ว่า...

     ชีวิตคนเรามักมีวันที่สดใสและมืดครึ้มเสมอ

     ตรู๊ดดด

     จู่ๆ โทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงก็ดังขึ้นมาเย่จื่อเฉินจับโทรศัพท์ขึ้นแนบหู เพียงครู่เดียว เขาก็วางสายไป

      "หัวหน้าซุน ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันไปก่อนนะ"

      "ได้" ซุนอี้เกอพยักหน้าแล้วยิ้ม "รอดูการแสดงของนายในงานฉลองก่อตั้งมหาลัยวันมะรืนนี้อยู่นะ"

     เย่จื่อเฉินพยักหน้าให้ซุนอี้เกอ แล้วก็วิ่งออกไปด้วยความเร็วสูงสุด

      "นี่ มีอะไร ทำไมถึงรีบร้อนขนาดนี้?"

      หลิวฉิงนั่งทำหน้าสงสัยอยู่ที่เบาะข้างคนขับบนรถของเย่จื่อเฉิน

     เย่จื่อเฉินเลียริมฝีปากเล็กน้อยก่อนจะพูด

      "ภรรยาของผู้การหลิวเป็นลมกะทันหัน..."

      "อะไรนะ!"

      หลิวฉิงที่นั่งเบาะข้างคนขับกรีดร้องเสียงหลง ในดวงตาเผยความหวาดกลัวออกมา

      "งั้นนายขับเร็วอีกหน่อยสิ"

      "เธอจะให้ฉันเร็วแค่ไหนอีก"

     มองดูที่มาตรวัดความเร็ว ความเร็วที่จำกัดอยู่ที่หกสิบแต่เขาขับไปแปดสิบแล้ว

      "ฉันบอกนายตั้งนานแล้วว่าให้ไปดูอาการให้เขา แล้วดูตอนนี้สิถ้าเขาเป็นอะไรขึ้นมาจริงๆ ฉันไม่ปล่อยนายไว้แน่"

     สองมือเล็กของหลิวฉิงประสานกุมกันไว้เย่จื่อเฉินหรี่ตาลงไม่สนใจในคำพูด

      แต่ความรู้สึกในใจของเขากลับมีจุดด่างพร้อยมากมาย

     ทำไมหลิวฉิงถึงได้สนใจอาการของภรรยาผู้การหลิวขนาดนี้ในตอนนั้นที่พูดถึงเรื่องโรคหัวใจของผู้การหลิว หลิวฉิงก็มีอาการแบบนี้

     ความคิดหนึ่งปรากฏขึ้นมาในหัวของเย่จื่อเฉิน

     แต่ครู่เดียวเขาก็กดมันกลับลงไปอีกครั้งถ้าเรื่องทุกอย่างนี้เป็นเหมือนที่เขาคิด ปัญหาย่อมร้ายแรงแน่

     ฟู่

     ถอนหายใจยาวออกมา ก่อนที่เย่จื่อเฉินจะเหยียบคันเร่งมิดไมล์อีกครั้ง

      ไม่ว่าจะยังไง ความจริงก็กำลังจะเปิดเผยแล้ว