หลังจากคำพูดถากถางของเทียนต้าพ่นออกมาจากปากเขา จิตมารก็หาเื่สนใจลูกธนูที่เทียนต้านั้น ยิงขึ้นฟ้าและลงดิน ดวงตาที่แดงก่ำแสดงถึงความอำมหิต
“แกมันก็เป็ได้เพียงแค่ จิติญญาที่แสนอ่อนแอไร้ซึ่งความดีงามสิ่งที่เป็ดังปลิงที่ติดร่างกายอาศัยร่างของคนอื่นอยู่ ข้าจะเรียกมันผู้นั้นว่าปรสิต”
เทียนต้าพูดจาถากถางจิตมารของเขาอีกครั้งคราวนี้สิ่งที่แปลกแตกต่างไปนั้นก็คือจิตมารเริ่มสั่นเทาไปด้วยอารมณ์ที่โกรธความคิดที่หนักอึ้งคำพูดของเทียนต้าที่ตีวนอยู่ภายในหัวของมันที่มิสามารถสลัดออกได้
“แก่..อักกก”
ในขณะที่จิตมารกำลังจะเอ่ยขึ้นนั้น มันจะได้โดนธนู พุ่งเข้าใส่ตรงกลางหัวใจทำให้ร่างกายจิติญญาค่อยๆสูญสลายหาย ไปกับตาของเทียนต้า
“ความประมาทการควบคุมอารมณ์โกรธไม่ได้ นั่นคือข้อเสียของข้าที่อาจารย์กำลังพร่ำสอนอย่างหนักหน่วง เพื่อลดข้อเสียตรงนี้ให้หายไปตลอดกาลแต่ข้าก็ยังไม่เคยที่จะทำมันได้สักทีเ้าที่อาศัยอยู่ในจิตใจข้าก็ต้องมีข้อเสียของข้านี้ด้วยเช่นเดียวกัน”
เทียนต้าพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เ็าสิ่งที่เขากล่าวมานั้นล้วนเป็สิ่งที่อาจารย์เขาหรือหง เฟยหลง สอนอยู่ตลอดเวลาเพื่อให้เขานั้นจำเข้าไปสู่ส่วนที่ลึกที่สุดของความจำ
หลังจากนั้น ิญญาของเทียนต้า ก็ค่อยๆจางหายไป
ตัดกลับมาที่ไป๋หลาง จิติญญาของเขาตกลงมาสู่ก้นบึ้ง สถานที่แห่งนี้เปรียบได้ดั่งนรกที่อยู่การจิตใจมันมีทั้งไฟที่แผดเผาความร้อนที่หลอมละลายได้แม้กระทั่งหิน
“มาแล้วยังงั้น มาแล้วอย่างนั้นหรือิญญาแห่งความดี”
เสียงปริศนาได้เกิดขึ้นมาท่ามกลางความตระหนกใของไป๋หลาง
“เ้าเป็ใครกัน”
ไป๋หลางเคยถามด้วยความสงสัย
“ก็คือจิติญญาที่อยู่ลึกที่สุดที่อยู่ภายในจิตใจของเ้า”
หลังจากเสียงนั้นเลยไปไม่นานก็มีร่างที่มีรูปร่างคล้ายกับไป๋หลางมากกว่า 8 ส่วน มีเพียงแค่ดวงตาและกรงเล็บที่นิ้วมือที่มีความผิดแปลกไปจากมนุษย์ทั่วไป
“เ้าคือิญญาเบื้องลึกของข้างั้นรึเรียกข้ามาเพื่อการใด”
ไป๋หลางถามความ้าของิญญาตรงหน้าเขาอย่างชัดเจน
“ข้าก็แค่... อยากที่จะร่างของเ้าก็เท่านั้น”
สีหน้าของจิติญญาฝ่ายตรงข้ามกับไป๋หลางเริ่มจะยิ้มออกมาด้วยสีหน้าท่าทางที่ละโมบมีความน่ากลัวเป็ดังมารร้าย
“แล้วเ้า้าร่างข้า เพราะเหตุใด”
าประสาทกำลังลุกลามขึ้นอย่างทีละนิดทีละน้อยการพูดจาที่เชือดเฉือนดังคมกระบี่ที่สามารถสังหารได้ด้วยเพียงคำพูดลมปาก
“ข้าก็เพียงอยากที่จะออกท่องโลกกว้างหาสาวงาม มาไว้มากๆหรือไม่ก็ทำสิ่งที่เ้านั้นไม่เคยทำอย่างเช่นสังหาร คนให้ได้มากที่สุดฮึๆๆ”
จิตมารของไป๋หลางพูดออกมาด้วยสีหน้าท่าทางที่ดูน่ากลัวสีหน้ามันนั้นเป็ดั่งอสูรละกายที่พร้อมจะพุ่งแทงได้อยู่ตลอดเวลา
“แล้วถ้าเกิดข้าบอกว่าจะไม่ให้เ้าจะทำสิ่งใด”
ไป๋หลางยังคงใจเย็นและสุขุมอยู่เช่นเดิม
“เ้าจะต้องตาย ส่วนข้านั้นก็จะยึดร่างของเ้ายังไม่มีสิ้นกำหนด”
เสียงดังของจิตมารที่กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่ดูเหมือนว่าตัวมันหาใช่แค่ปรสิตที่อาศัยอยู่ภายใต้จิติญญาที่ลึกที่สุดของไป๋หลางเพียงเท่านั้น คำพูดจาที่โอ้อวดเกินความจริง
“เ้าก็เป็เพียงได้แค่ปรสิตที่อาศัยอยู่ภายในร่างของข้าเท่านั้นเ้าหาได้ยิ่งใหญ่เหนือสิ่งอื่นใดในทั้ง 8 ดินแดนไม่”
คำพูดของ ไป๋หลางนั้นเลยออกมาไม่มีคำใดที่หาใช่ความเท็จแม้แต่น้อยเป็เพียงความจริง แต่จิตมานั้นก็ยังคงเป็จิตมันอยู่อย่างวันยังค่ำ มันเป็สิ่งที่ยอมรับความจริงไม่ได้
“ถ้าไม่เชื่อเ้าดูสิข้าสามารถที่จะสร้างดินแดนที่เหมือนกับนรกเผาไม่ได้ทุกสิ่งทุกอย่างนั้นเป็ดั่งพระเ้าผู้สร้างสรรค์และทำลาย”
คำพูดที่จิตมารเอ่ยมานั้นนั้นล้วนเป็เพียงแค่คำพูดจาอวดเบ่งของเด็กน้อยพึ่งหัดเดินแม้จะมีจิติญญาอยู่เดียวกันความคิดที่เหมือนกันแต่ลักษณะการคิดและท่าทางในการพูดจะแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง
“เ้าคงจะหวังสูงและคิดว่าตามสามารถของเ้านั้นแข็งแกร่งมากสินะแต่ความจริงแล้วเ้าอาจจะเพียงแค่ผงเถ้าธุลีที่อยู่ในอากาศหาได้เปรียบเทียบเท่ากับจักรวาลที่ยิ่งใหญ่”
คำพูดของไป๋หลางเริ่มทำให้จิตมารนั้นรู้สึกว่าตัวเองไร้ค่า
“ไม่จริงสิ่งที่เ้าพูดมาหาใช่ความจริงไม่ ข้าเป็ถึงจิติญญาที่แข็งแกร่งของพระเ้าเหตุใดเ้าจึงกล่าวหา ข้าเป็เพียงแค่มดปลวก”
เสียงโต้เถียงของจิตมารยังคงไม่หยุดหย่อนมันยังคงเอ่ยขึ้นมาเรื่อยๆโดยหากมันเป็มนุษย์ธรรมดาป่านนี้คงจะตายเพราะสิ้นลมหายใจจากการพูดไม่ได้หยุดพักไปซะแล้ว
“ไม่เลยข้าไม่ได้บอกว่าเ้าเป็เพียงมดปลวกแต่ข้าบอกว่าเ้านั้นน่ะยิ่งกว่ามดปลวกเสียอีก”
คำพูดคมกระบี่ที่เชื่อลึกเข้าไปภายใต้จิตมารที่ชั่วร้ายเริ่มมีอาการอยู่ไม่สุขล้นลานเป็ดั่งคนที่ยอมรับความจริงของตนเองมิได้และมักจะเรียกร้องความสนใจโดยใช้คำพูดเป็ เป็ตัวแทนผ่านสื่อออกมา
“น้อยนึกแกแกมันก็เพียงมีดีแค่คำพูดดูลูกศิษย์ของเ้าสำนักเ้าสิอีกไม่นานเ้านั้นคงตามเ้าทันอย่างแน่นอนฮ่าๆๆๆ”
หลังจากที่จิตมารเอาชนะไป๋หลางไม่ได้แล้วจิตมันก็เริ่มเบี่ยงเบนหันไปพูดจาเป็ดั่งตัววางเพลิงฉนวนให้กลับไป๋หลาง และเทียนต้าได้เกิดรอยร้าวทั้งที่เป็จิติญญาที่ใช้อยู่ร่วมกันความคิดความอ่านน่าจะเป็เช่นเดียวกันแต่กลับไม่เลย จิตมารของไป๋หลางชั่งโง่เง่าสิ้นดีหารู้ถึงความสัมพันธ์ของพวกเขาทั้งสามที่มีความแน่นแฟ้นเปรียบอย่างพี่กับน้องที่ที่มีสายเืเดียวกัน
“ตกลงว่าเ้าคือจิติญญาที่อยู่ก้นบึ้งของจิตใจข้าจริงหรือไม่ทำไมคำพูดของเ้าถึงได้ดูไม่มีความคิดเอาเสียเลยเปรียบได้ดั่งจิติญญาที่โง่เง่าตนหนึ่งก็เท่านั้น”
ไป๋หลงพูดจาดูถูกเหยียดหยามอย่างไม่สนใจไยดี จนจิตมารของเขาตอนนี้นั้นเริ่มรู้สึกท้อ เขาพยายามพูดจาเพื่อจะยุให้กลับไป๋หลางกับทำไม่ได้เลยสักเพียงนิดเดียวแต่กลับกันมันกลับถูกไปหลังดูถูกเหยียดหยาม และเริ่มมีจิตใจที่ไม่คงที่แต่การโจมตีผ่านคำพูดของทั้งสองก็ดำเนินไปนานมากจนในที่สุดจิตมารก็ไม่ไหวอีกต่อไป
“พอแล้วข้าขอยอมแพ้ถ้าไม่อยากได้ร่างของเ้าแล้ว”
แน่นอนความน่ากลัวของไป๋หลางนั้นหาใช่คมดาบอย่างเดียวที่มีความน่ากลัวแต่กลับเป็คำพูดจาก็เช่นกันที่น่ากลัวเขานั้นพูดจนทำให้จิตมารของเขานั้นยอมแพ้อย่างราคาบ
เชือดเฉือนทิ่มแทง สแลงความหมาย
บางครั้งถึงตาย เพราะกายวาจา
เจ็บตัวมากมาย โลกร้ายมายา
ตั้งโต๊ะบูชา คำจาสัตย์จริง
ลงวันเสาร์ซัก5ตอนตอนนี้เหลือแก้คำผิดและใส่ " " " "
174
