เอลิน่าแค่ตักเข้าปากก็เริ่มโยกตัวไปมา แววตาเป็นประกายทันที หูเล็กฟูที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าคลุมหัวสีเทาขยับอยู่ดุกดิก สัมผัสที่นุ่มฟู ละลายในปาก กลิ่น'คาราเมล'หอมเข้มข้น ไข่และเนยที่ถูกความร้อน ได้รสชาติที่ละมุนลิ้น หวานเข้มข้นปนขมเล็กน้อย ความอร่อยไม่รู้จะบรรยายยังไงได้ถูกวินาทีนี้'ขนมปังหวานโรยน้ำตาล'ที่เคยอยู่ในใจของเอลิน่าเมื่อเทียบกับซูเฟล่ชิ้นนี้ มันราวกับก้อนหิน ห่างไกลกันสุดขอบโลกจนนึกไม่ออกเด็กน้อยอดไม่ได้ที่จะกินคำที่สอง และสามทันที หยุดไม่ได้เลย สำหรับเอลิน่านี่เป็นช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดตั้งแต่เกิดมา"ป๊ะป๋า มันอร่อยมากเลย " เอลิน่าพูดอู้อี้ เพราะมีครีมไข่และคาราเมลอยู่เต็มปาก สายตาของเธอไม่เคยละจากจานพอพูดจบก็ตั้งหน้าตั้งตากินต่อไปได้ยินแบบนั้นก็แอบโล่งอกในใจ ความจริงอลันก็หวั่นๆ อยู่เหมือนกัน (มันต้องอร่อยแหล่ะนะ แต่ก็หวั่นไหวนิดๆ)“ลูกควรกินช้าลงหน่อยนะ” อลันพูดแซวคำเดียวกับที่เอลิน่าเคยพูดกับเขา พร้อมกับลุกขึ้นรินน้ำหนึ่งแก้ววางให้ข้างๆ มองดูหูแหลมเล็ก ๆ ของยัยตัวเล็กขยับพร้อมกับรอยยิ้มที่น่ารักบนใบหน้าของเธอ การแสดงออกของเอลิน่าได้อธิบายทุกอย่างแล้ว เธอพอใจกับอาหารจานนี้มากๆ ในฐานะ'พ่อครัว' นี่เป็นผลตอบแทนที่ดีที่สุด เพียงแค่ดูเธอกินอลันก็รู้สึกในใจว่าบางทีที่เขาฝึกทำอาหารมาตลอดชีวิตก็เพื่อสิ่งนี้เอง
เขายังสงสัยในสิ่งที่คิดเกี่ยวกับพลังเวทฟื้นฟูที่อยู่ในอาหารก่อนหน้านี้ มองไปที่เอลิน่าและถามขึ้น“เอลิน่าลูกมีความรู้สึกแปลกๆ หลังจากกินขนมนี้มั้ย” เธอมีเลือดเผ่าหมาป่าครึ่งหนึ่งอยู่บนร่างกาย เขาไม่รู้ว่าจะมีความรู้สึกว่าแข็งแรงขึ้นเหมือนกับเขาหรือว่ามีผลข้างเคียงอย่างอื่น?“รู้สึก....อร่อยมาก!” เอลิน่าถือใช้ส้อมตัก'ซูเฟล่'ที่เหลือเข้าปากในคำเดียว ครีมไข่ขาวและคาราเมลเลอะปาก อย่างกับเครา เลียครีมที่มุมปากพูดอย่างจริงจังอลันอึ้ง อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาเพราะคำตอบ เหมือนว่าเอลิน่าจะไม่มีอาการผิดปกติ แต่เขาก็ยังไม่แน่ใจนักถามอีกว่า“รู้สึกไม่สบายตัวตรงไหนบ้างหรือเปล่า....?”ยังไม่ทันที่เอลิน่าจะได้ตอบ ในทันใดนั้นเองก็มีเสียงเปิดประตูมาขัดจังหวะดังขึ้น“ทนไม่ไหวแล้ว!! ขอข้าลองกินขนมนั่นสักคำนึงเถอะ!!!”
.........................................
Medium Stamina Potion Credit : artstation.com