เวยฟางหันไปเห็นบุรุษรูปงามที่กำลังเดินนำบ่าวไพร่เข้ามาในเรือนของนางก็พลันชะงักถ้าจะบอกว่าหนีเสือปะจระเข้ก็คงไม่ผิด
“แม่นางฟางข้าขอโทษที่มิได้กลับมาช่วยงานศพบิดาของเ้า ข้าเพิ่งกลับจากเมืองฉู่จิ้งไปค้าขายคราวนี้มีของมาฝากเ้าเยอะแยะเลย”
เหมาฮ่าวหันไปมองบุรุษผู้นั้นพลางเลิกคิ้วหันไปหาคู่หมั้นของเขา
“คนผู้นี้คือ....”
“คุณชายเฉียวบุตรชายของคหบดีเฉียว นับว่าเป็มิตรที่ดีผู้หนึ่งของข้าเ้าค่ะ”
เฉียวต๋าทำตัวดีกับเวยฟางอย่างสม่ำเสมอทั้งทำตัวเป็สุภาพบุรุษและมิตรที่น่ารักทว่าเวยฟางรู้เื้ัที่น่ารังเกียจของคนผู้นี้ต่อให้ไม่เปิดโปงก็ไม่มีทางคิดจะรับไว้เป็สามี ทว่าข้าวของที่เขาชอบเอามาฝากนั้นหากมิใช่ของมีราคาแพงมากเกินไปนางก็พร้อมจะรับไว้ เฉียวต๋ามองเห็นชายหนุ่มที่แต่งกายดีกว่าบุรุษในอำเภอก็รีบเอ่ยถาม
“คนผู้นี้เป็ใครหรือ?”
“ข้าชื่อเหมาฮ่าวเป็คู่หมั้นของเวยฟาง มาครั้งนี้เพื่อรับนางไปอยู่เมืองหลวงด้วยกัน”
“ไอหยา! คู่หมั้นเหตุใดข้าจึงไม่รู้ว่านางมีคู่หมั้น?” สีหน้าของเฉียวต๋าเหมือนไม่อยากจะยอมรับ
เวยฟางลอบก้มหน้ายิ้มสะใจนางไม่คิดจะหักหน้าเฉียวต๋าแต่ในเมื่อมีเหมาฮ่าวมาใช้เป็หนังหน้าไฟก็เหมาะนักนางจะยืมมือเหมาฮ่าวฉีกหน้าคุณชายเฉียวผู้ดีแต่สร้างภาพคนนี้
“ข้าเองก็เพิ่งรู้หลังจากท่านพ่อเสียชีวิตเหมือนกันเ้าค่ะ”เวยฟางใบหน้าเศร้าหมอง ดวงตาแดงก่ำ น้ำตาเจียนจะหยาดหยด นางต้องทำตัวเป็หญิงงามที่น่าสงสารเพื่อให้เฉียวต๋าหาเื่เหมาฮ่าวเพราะนางดูแล้วเหมาฮ่าวผู้นี้น่าจะจัดการเฉียวต๋าได้
“บิดาของเ้าเป็หนี้จนต้องขายเ้ากินเชียวหรือนี่?”
เวยฟางสะดุ้งเงยหน้าขึ้นน้ำตาไหลเป็ทาง นางยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นซับน้ำตา “คุณชายเฉียวเ้าค่ะเื่นี้ข้าสุดหนทางจะแก้ไขท่านพ่อเป็หนี้ถึงสามหมื่นตำลึงและได้ยกข้าให้กับคุณชายเหมาแล้ว”
เฉียวต๋าออกอาการฉุนเฉียวเขาเองก็เคยให้บิดาของนางกู้ยืมเงินหลายหนเพื่อให้กลายเป็ผู้พระคุณแต่น่าแปลกนักที่บิดาของนางกลับหาเงินมาคืนได้อยู่เรื่อยๆ จนไม่อาจบีบบังคับตอนที่เขากลับมาถึงอำเภอได้ยินจากลูกน้องคนสนิทเล่าว่าเวยฟางถูกเถ้าแก่สั่วบีบเอาหนี้หนึ่งหมื่นตำลึงเพื่อจะให้นางยอมเป็อนุภรรยาแต่ก็มีสั่วจือบุตรชายเข้ามาถกเถียงด้วยเพื่อ้าบีบให้เวยฟางแต่งงานกับเขาทว่าคนทั้งสองกลับเจอคุณชายผู้ร่ำรวยมาใช้แทนหนี้แทนนางในงานศพ
“เขาคือคนที่มาใช้หนี้เถ้าแก่สั่วแทนบิดาเ้าหรือนี่?”
“ไม่ใช่เพียงใช้หนี้เถ้าแก่สั่วแต่ยังช่วยซ่อมแซมบ้านและใช้หนี้เล็กๆ น้อยๆ ของข้าจนหมดสิ้นแล้วเ้าค่ะพระคุณครั้งนี้ข้าจำยอมต้องตอบแทน”
เหมาฮ่าวที่ได้เห็นเวยฟางทำท่าทางราวกับถูกข่มเหงต่อหน้าผู้อื่นก็โคลงศีรษะหากเขาไม่ได้เห็นเื้ัของนางก็คงคิดว่านางถูกรังแกจนน่าสงสารนางมารน้อยผู้นี้ช่างสมกับที่เป็บุตรีของเซียนพนันอย่างเวยเลี่ยงจริงๆ แม้นางจะไม่ชอบเล่นพนันอย่างบิดาแต่นางก็มีเล่ห์เหลี่ยมในตัวอยู่ไม่น้อย
“คุณชายเหมาข้าขอกล่าวกับท่านอย่างลูกผู้ชายหากว่านางไม่เต็มใจจะไปกับท่านเงินสามหมื่นตำลึงนี้ข้ายินดีจ่ายแทนนาง”
เวยฟางถึงกับสะดุ้ง‘เ้าคนหน้าไหว้หลังหลอกผู้นี้ถึงกับจะยอมจ่ายสามหมื่นตำลึงเพื่อเอาข้าไปเป็อนุภรรยาอีกคนแล้ว’
ไม่ว่าจะมองไปทางใดล้วนเจอแต่บุรุษที่ไม่อาจจะวางใจยามนี้นางหมายจะติดตามเหมาฮ่าวเข้าเมืองหลวงเพื่อสืบเื่ของตาเฒ่าเวยจึงมิได้อยากจะข้องแวะกับเฉียวต๋าผู้นี้อีกแต่ก็ไม่อยากจะสร้างศัตรูโดยเปิดเผยสู้ดีหาทางผลักศัตรูไปให้ศัตรูน่าจะเป็ทางเลือกที่ฉลาดกว่า
เห็นนางทำท่าทางอึกอักเหมาฮ่าวก็พอดูออกแม่นางเวยจอมเ้าเล่ห์คงจะมิได้ชมชอบคุณชายเฉียวผู้นี้จึงได้คิดหาทางจะยืมมือเขากำจัดคนทิ้งเหมาฮ่าวยิ้มน้อยๆ ก่อนจะแสดงตัวตามที่นาง้า
“ดูก่อนคุณชายเฉียวข้ากับนางได้หมั้นหมายกันอย่างถูกต้องไปแล้ว นางก็เท่ากับเป็ภรรยาของข้าเห็นทีจะพูดถึงเงินเพียงสามหมื่นตำลึงคงไม่ได้ท่านดูนางสิน่ารักใคร่น่าทนุถนอมถึงเพียงนี้ ข้าหรือจะสละนางไปง่ายๆ”
เฉียวต๋าได้ยินก็หน้าตึงเขาเล็งเวยฟางไว้ตั้งนานแล้ว เื่คู่หมั้นที่อยู่ต่างเมืองก็อุตส่าห์ปิดไว้เป็ความลับเพราะคิดจะหลอกล่อนางไว้เป็อนุภรรยาให้ได้เสียก่อนทั้งๆที่นางก็รับของฝากของกำนัลที่เขานำมาให้อย่างไม่อิดเอื้อนแต่ไม่รู้เหตุใดจึงไม่ยอมตกหลุมพรางของเขาเสียที?
เมื่อเห็นคู่หมั้นที่เพิ่งโผล่หัวออกมาของเวยฟางเอ่ยเช่นนั้นเฉียวต๋าก็ได้แต่เสียดายทว่าคนอย่างเขาลงทุนไปแล้วจะต้องได้ผลลัพธ์ตอบกลับมาเป็ที่น่าพอใจจึงจะถือว่าทำการค้าสำเร็จเขาดูแล้วเวยฟางผู้นี้น่าจะตะล่อมได้ไม่ยาก ในเมื่อไม่ได้นางเป็อนุก็แอบเป็ชู้รักกับนางก็ได้ ไม่แน่ว่าโอกาสอาจจะเป็ของเขาในสักวัน
“ไม่เป็ไรหากว่าเ้าจำต้องแต่งงานกับเขา ก็ถือเสียว่าข้าเป็สหายผู้หนึ่งหากมีเื่ลำบากเดือดร้อนเ้าก็อาศัยข้าได้ทุกเวลา”
เวยฟางยกยิ้มมุมปากขณะก้มหน้า‘คนเ้าเล่ห์ยังคิดจะหาทางกินข้าให้ได้อยู่อีก ทำยังกับข้าไม่รู้ว่าเ้าวางแผนอะไร?’ ดีที่นางมีสหายละแวกบ้านที่เป็เสี่ยวเอ้อเหลาสุราคอยสอดส่องพฤติกรรมเฉียวต๋าจึงได้รู้ว่าวันหนึ่งเขาเมาและพูดเื่วางแผนจะเอานางไว้เป็อนุภรรยาซ้ำยังดูถูกว่านางเห็นแก่ของฝาก หากว่าเอาเงินมากองตรงหน้าคนอย่างนางก็คงจะรีบร้อนรับปากไปปรนนิบัติเขาถึงคฤหาสน์
“ขอบคุณคุณชายเฉียวน้ำใจนี้ข้าจะไม่ลืมเลย”
เหมาฮ่าวเห็นเวยฟางทำตัวน่าสงสารต่อหน้าเฉียวต๋าก็รีบเอ่ย“คุณชายเฉียวคงไม่ต้องลำบากเช่นนั้น หลังจากเสร็จเื่ที่นี่ข้าก็จะพานางไปแล้ว”
เฉียวต๋าหน้าเสียเขาไม่อาจจะทนสูญเสียเวยฟางไปได้เพราะเขาได้อวดโอ่ไว้กับสหายลูกผู้มีอันจะกินว่าถึงอย่างไรก็ต้องได้เวยฟางคนงามมาเป็อนุภรรยาเขากับสั่วจือวางแผนแย่งชิงตัวนางมาตั้งนาน ครั้งนี้สั่วจือพลาดไปแล้วเขาจะพลาดไม่ได้
“ไม่เป็ไรข้าเองก็มีคฤหาสน์อยู่ในเมืองหลวง ในเมื่อเ้าเข้าไปอยู่ที่นั่นข้าก็จะถือโอกาสเข้าไปช่วยท่านพ่อดูแลกิจการค้าในเมืองหลวงด้วยเช่นกัน”
เหมาฮ่าวโคลงศีรษะเขาดูจากสายตาของเฉียวต๋าแล้วก็เห็นว่าคนผู้นี้คงจะวางเวยฟางไม่ลงแน่แท้ต่อไปเขาคงต้องระวังคนผู้นี้ให้มากสักหน่อย
“อืม...หากท่านคิดจะเยี่ยมเยียนนางในฐานะคนรู้จักก็คงไม่เป็ไร”เหมาฮ่าวหันไปยืนใกล้คู่หมั้นคนงาม “ฟางเอ๋อร์ สหายของเ้าช่างดีเสียจริงดูแลอยู่ที่นี่ยังไม่พอ ยังคิดจะตามไปดูแลถึงเมืองหลวงอีก”
เวยฟางหน้าเสียคุณชายเหมานักพนันผู้นี้ดูท่าจะไม่ได้หลอกง่ายเหมือนสั่วจือกับเฉียวต๋า!
*******************************
682
![[จบ] ย้อนเวลามาเป็นภรรยาท่านนายพลสุดโหดในยุค 70](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1760592751_30172502.webp)
