คิไมระ

     ผมค่อยๆ ลืมตาที่หนักอึ้ง คิดว่าตื่นขึ้นมาคงจะเจอกับเตียงที่แสนจะนุ่มน่านอนเป็นที่สุด แต่กลับกลายเป็นว่าได้สัมผัสกับพื้นเย็นๆ แข็งๆ แทน

     เมื่อความรู้สึกประหลาดเข้ามาแทนที่ ตัวผมก็ลืมตาขึ้นมาฉับพลัน! และก็ได้เห็นสถานที่ใหม่ที่ไม่คุ้นเคย
     ตัวผมได้ยืนอยู่บนสะพานลอยฟ้า ที่ทำจากไม้แข็งและทาสีด้วยสีแดงเลือด

     ข้างใต้! มีบ่ออยู่บ่อหนึ่งกว้างพอๆ กับความยาวของสะพานไม้ และสิ่งที่อยู่ในนั้นคือ...น้ำสีม่วงที่มีควันสีเดียวกันล่องลอยเหนือผิวน้ำ
     ให้ความรู้สึกถึงความสิ้นหวังและความตาย

     ผมมองแมลงตัวหนึ่งที่บินลงมาเพื่อความอยากรู้ แต่เมื่อได้สัมผัสกับควันม่วง ร่างของมันก็แหลกสลายกลายเป็นผุยผง
     น่ากลัวชะมัด! ถ้าผมลงไปเหลือแต่กระดูกแน่!
     แต่มันก็ไม่ใช่สิ่งที่ผมควรจะหลีกหนีได้ ถ้าไม่ลองก็ไม่รู้ ถ้าไม่เสี่ยงก็ไม่สามารถออกจากที่นี่ได้ตลอดกาล
     เห็นชัดๆ ว่าคำตอบอยู่ในที่นั่น
     ผมเลยตัดสินใจขั้นเด็ดขาด ตายเป็นตาย! จากนั้นก็กระโดดลงไปอย่างบ้าบิ่น
     ทันทีที่ได้สัมผัสกับมัน ร่างกายของผมก็เริ่มเร่าร้อนพร้อมกับร่างกายที่เหมือนถูกฉีกขาด
     " อ๊ากกกก! "
     ผมกรีดร้องสุดเสียงและบ้าคลั่งอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

     แล้วร่างทั้งร่างของผมก็กลายเป็นกระดูกจนหมดสิ้นไม่เหลือแม้แต่เนื้อหนัง
     หลังจากนั้นความผิดปกติทางความคิดก็แล่นขึ้นมา......แค้นต้องชำระด้วยแค้น!
                          ..............................................
     หลังจากการหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยของโซระ ฉันที่ไม่มีที่พึ่งพาจึงได้แต่ยืมเงินของเพื่อนไปวันๆ จนหนี้ค่อยๆ เพิ่มขึ้นและไม่มีทางที่จะลดลงเลย
     ทำไมชีวิตฉันถึงได้ดิ่งลงเหวขนาดนี้นะ ทั้งๆ ที่เมื่อก่อนยังดีกว่านี้แท้ๆ รึว่าเพราะไม่มีโซระแล้ว
     ตัวฉันคิดไปต่างๆ นาๆ และเริ่มฟุ้งซ่านเรื่อยๆ ก็ได้มาถึงหน้าประตูที่ยังคงเป็นที่อยู่อาศัยของตนเอง
     เมื่อฉันเปิดเข้าไปแล้วก็คิดว่าจะอาบน้ำสักหน่อย เหนียวตัวตั้งแต่ก้าวออกมาจากสวนสนุกแล้วเนี่ย
     ขณะที่ฉันกำลังจะเงยหน้าขึ้นมาอย่างช้าๆ พลัน! ก็เห็นบุคคลคนหนึ่งยืนอยู่และหันหลังให้ คนๆ นั้นสวมชุดกิโมโนสีขาว
     ความคิดแวบหนึ่งของฉันก็แล่นทันที
     " แกเป็นใคร! แล้วมาอยู่ในบ้านฉันได้ยังไง "
     ฉันลองถามดูเชิง เกิดว่าไม่ใช้อย่างที่คิด แต่เป็นวิญญาณขึ้นมาจะได้หนีได้ทันเพราะตอนนี้ฉันได้อยู่ใกล้ประตูแล้ว
     แต่ว่าคำตอบที่ได้ กลับเป็นเสียงที่คุ้นเคย
     เขาที่หันหลัง กลับหมุนตัวและมองมาทางฉันพร้อมกับพูดว่า
     " กลับมาแล้วรึครับ คุณแม่ "