7:00 น. (1วันก่อนสำรวจดันเจี้ยน)
ผมใช้แอเรียลบินมาเรื่อยๆมุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์ขุนนางตระกูลโฮเอนไฮม์
ตามหลักวันนี้ควรเป็นวันที่ผมไปเรียน..แต่ว่าผมไม่อยากไปเท่าไหร่เนื่องจากต้องการมาพิสูจน์ความจริงในเรื่องนี้เนี่ยแหละ
“ตรงนั้นไง!?”
ในที่สุดก็เจอสักที..
“เอ๊ะ!?…เดี๋ยวแถวนี้มัน”
ผมร่อนลงเหยียบที่พื้นทันที
‘ฟรึบ..ตุบ’
เดิมทีแถวนี้ควรเต็มไปด้วยคฤหาสน์ตระกูลขุนนางหรูจำนวนมาก..แต่ว่าบรรยากาศตรงหน้ากลับเต็มไปด้วยคฤหาสน์ร้างหลายหลัง
เศษไม้และเศษอิฐกองเกลื่อนกลาดไปทั่ว
บรรยากาศอึมครึมไปด้วยเงาขุ่นมัวแม้เป็นช่วงเวลาเช้า
ไม่มีวี่แววของผู้คนเลยแม้แต่น้อย
“ถะ..แถวนี้มันเกิดอะไรขึ้นกัน”
ตัวผมเดินสำรวจรอบๆไปเรื่อยๆ
‘กรอบ’ เสียงเหยียบกิ่งไม้ดังขึ้น
“อ้ะ!?”
"กาาาาา…กาาาาา"
อีกาที่มีขนสีดำรีบบินหนีไปด้วยความตกใจ
“เมื่อ10ปีก่อน..แถวนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่นะ…ไม่สิ..ตั้งแต่เราออกจากคฤหาสถ์ไปในตอนนั้น…”
ช่างมันเถอะ..คิดไปก็ไม่มีประโยชน์
ตัวผมรีบวิ่งไปยังคฤหาสถ์เอลิเซ่ทันที…
“นี่ไง..ตรงนี้แหละ”
คฤหาสถ์ร้างขนาดใหญ่หลังหนึ่ง..มีซากประตูรั้วแตกหัก..และหลังคารั่ว
ดอกไม้และพืชพรรณหน้าสวนเหี่ยวแห้ง..เป็นสีน้ำตาล
‘ไฟเยอร์โบลต์’
‘ตู้มม’
ตัวผมยิงกระสุนสายฟ้าเพลิงเพื่อทำลายกองอิฐมหึมากองหนึ่ง..แล้วพยายามค้นหาของบางอย่างในนั้น..จนพบกับแผ่นโลหะแผ่นหนึ่งที่มีตัวอักษรบางอย่างเขียนไว้อยู่
***************
ตระกูลโฮเอนไฮม์
ตำแหน่งวิสเคาน์
หมายเลขคฤหาสต์ 43/992
*****************
“นี่แหละ..หลักฐานสำคัญเลย..”
ตัวผมเก็บแผ่นป้ายลงไปในกระเป๋าเวทย์มนต์ทันที
"ถ้าที่นี่ไม่มีใครอยู่…แล้วคนที่เคยอยู่ที่นี่ไปอยู่ที่ไหนกันหมดล่ะ?”
“…”
ปรากฎเสียงเงียบอึมครึม…ไม่มีใครตอบคำถามนี้ของเรเวลแม้แต่น้อย
“เห้ออ..ช่างเถอะ..ถามไปก็ไม่ได้คำตอบหรอกนะ..เพราะตรงนี้มันไม่มีใครไงล่ะ…งั้นคงต้องลองเข้าไปดูหน่อยแล้วกันเพราะบางทีคนที่เคยอยู่ที่นี่อาจจะย้ายไปอยู่ที่อื่นกันหมดแล้วก็ได้..และบางทีพวกเขาอาจทิ้งเบาะแสอะไรไว้บ้าง”
ตัวผมเดินเข้าไปในสวนคฤหาสถ์..จนไปถึงหน้าประตูไม้ขนาดใหญ่ที่ใกล้พัง
‘เอี้ยดด..’
ผมเปิดประตูนั้นเข้าไปในคฤหาสน์ร้างนั้นทันที
………………………………
ห้องS โรงเรียนอัศวินเวทย์มนต์เวลา 7:30
“หืม?…วันนี้เรเวลไม่มาแหะ” รูอันมองไปยังโต๊ะข้างๆตัวเองแล้วกล่าวแบบนั้น
“นี่รูอัน..เจ้ากระต่ายยังไม่มาอีกหรอ…ปกติหมอนั่นจะมาเช้านี่นา” ลูน่าเดินเข้ามาถามรูอัน
“ผมเองไม่รู้เหมือนกันครับ..”
“อ่าว..แล้วนายไม่ได้นอนห้องเดียวกับเขารึไง?”
“ไม่ครับ..เรเวลติดภารกิจล้างคำสาป..ตัวเขาจึงต้องไปนอนที่ประสาทราชวงศ์ชั่วคราว..ทำให้ตอนนี้ผมนอนในห้องคนเดียวมา2อาทิตย์แล้ว”
“งั้นหรอ”
ตอนนั้นเองมีเสียงเปิดประตูดังเข้ามา
เด็กสาวแสนสวยผมสีเหลืองตาสีฟ้าเดินเข้ามาจากประตูนั้น
“นั่นไงท่านเซซิเลียมาแล้ว..ถ้าเธออยากรู้ก็เกี่ยวกับเรเวลก็ไปถามเธอสิ” รูอันชี้ไปทางเซซิเลีย
“ชิ..ฉันไม่ได้อยากรู้สักหน่อย” ลูน่ากล่าวจบแล้วเดินกลับไปนั่งที่ตัวเองทันที
“โย่ว..ว่าไงเซซิเลีย”
เซเลน่านั่งไขว่ห้างแล้วเอาขาวางพาดบนโต๊ะพร้อมกับยกมือทักทายเธอ
“อืม..สวัสดีค่ะ”
เนื่องจากที่นั่งของพวกเธอทั้งคู่อยู่แถวหน้าสุดจึงไม่ต้องกลัวว่าจะมีใครเห็นใต้กระโปรง และแน่นอนว่าไม่มีใครกล้าด้วยแหละ
เซเลน่าเองจริงๆแล้วก็เป็นเด็กผู้หญิงที่หน้าตาดีมากๆสมกับเป็นเด็กสาวเชื้อพระวงศ์..แต่ด้วยบุคคลิกและนิสัยของเธอ..จึงทำให้ผู้ชายส่วนใหญ่ไม่กล้าเข้าใกล้เธอเท่าไหร่..แน่นอนว่ารวมถึงผู้หญิงด้วยเช่นกัน…ยกเว้นเด็กสาวผมสีเหลืองคนหนึ่ง
“นี่เซซิเลีย..วันนี้เธอดูไม่ค่อยสบายเลยนะ..เป็นอะไรงั้นหรอ?”
“ป่าว..ไม่มีอะไรหรอกค่ะ..อย่าใส่ใจเลยนะเซเลน่า”
เซซิเลียหันมายิ้มให้เซเลน่าเล็กน้อย
“..”
เซเลน่าเห็นเซซิเลียเป็นแบบนั้นก็รู้สึกปวดใจเหมือนกัน เพราะสำหรับเซเลน่าแล้ว..เซซิเลียคือเพื่อนเพียงคนเดียวที่สำคัญที่สุดของเธอ…เพราะมีเพียงเซซิเลียเท่านั้นที่ยอมเป็นเพื่อนเธอและยอมเข้าหาเธอที่ไม่มีใครอยากยุ่งด้วย
“ตั้งแต่เด็กแล้วล่ะนะ..” เซเลน่าพึมพัมออกมา
“..” เซซิเลียไม่ได้ตอบอะไร..แต่นั่งด้วยใบหน้าท้อแท้และห่อเหี่ยว
“ตั้งแต่เด็กแล้วล่ะนะ..ไม่ว่าจะเธอหรือฉันเวลามีเรื่องไม่สบายใจ..ต่างคนก็จะเป็นที่ปรึกษาคอยระบายความทุกข์ของกันและกันให้อีกคนฟัง”
“..” เซซิเลียนื่งเงียบ..แต่ปากเธอเริ่มขยับเล็กน้อย
“ถึงแม้ว่าคนส่วนใหญ่ที่ระบายความในใจ..จะเป็นฉันซะมากกว่าก็เถอะ..แต่ถ้าคราวนี้ถ้าหากเธอมีเรื่องไม่สบายใจตัวเธอจะเป็นฝ่ายระบายให้ฉันฟังบ้างก็ได้นะเซซิเลีย…ตัวฉันจะได้เป็นฝ่ายแบกรับความทุกข์จากเธอบ้าง…เพราะไม่ว่ายังไงเธอก็คือเพื่อนที่สำคัญที่สุดของฉันนะ”
เซเลน่ากล่าวพร้อมกับเอามือลูบหลังเซซิเลีย
เซซิเลียเอามือซ้ายปาดขอบตาตัวเองเล็กน้อย
“กรณีของเธอ..ฝ่ายที่ผิดคือท่านพ่อของเธอต่างหากล่ะเซเลน่า…แต่กรณีของฉัน..ฝ่ายที่ผิดก็คือฉันเองนี่แหละ”
เซซิเลียกอดแล้วซบหน้าลงบนบ่าของเซเลน่าทันทีราวกับไม่อยากให้เธอเห็นน้ำตาของตัวเอง
“ไอเรื่องนั้นมันก็ใช่แหละนะ…ก็บ้านฉันมันมีปัญหาจริงๆนี่นา …แต่ว่าที่เธอพูดว่าเธอเป็นฝ่ายผิดนี่คือเรื่องอะไรงั้นหรอ?” เซเลน่าถามพร้อมกับลูบหลังเพื่อนของเธอไปด้วย
……………………………………
“รบกวนด้วยนะครับ”
ตัวผมเปิดประตูเข้ามาในคฤหาสน์
“..”
บรรยากาศภายในมืดสนิท..ไม่มีใครอยู่แม้แต่คนเดียว
ผมเดินไปข้างหน้าเรื่อยๆท่ามกลางบรรยากาศที่อบอวนไปด้วยใยแมมมุงและกลิ่นไอเย็นเฉียบ
เนื่องจากสเตตัสของผมอยู่ระดับเลเวล30 ทำให้ความสามารถการมองเห็นในที่มืด ก็ดีขึ้นตามระดับเลเวลไปด้วย จึงไม่จำเป็นต้องพึ่งโคมไฟหรือแสงไฟแม้แต่น้อย
“มีใครอยู่มั้ยครับ?”
“…”
“ท่านฟอร์จูน่าครับบ”
“…”
“มีใครอยู่มั้ยครับบบบบบ…ช่วยตอบผมที”
“..”
'เอี้ยด!..แกร็ก' เสียงเปิดประตูดังขึ้นจากด้านหลัง
“ใครน่ะ!!!”
ผมตกใจรีบหันไปด้วยความรวดเร็ว..
“อ่าว..ลมพัดประตูเองงั้นหรอ..”
เห้ออ…ไอบรรยากาศเหมือนบ้านผีสิงนี่มันอะไรกันเนี่ย
ผมหันกลับไปเหมือนเดิมแล้วพยายามเดินไปข้างหน้าต่อ
ตอนนั้นเองขาผมไปสะดุดอะไรบางอย่างเข้า
“อ้ะ!.."
‘โครมมม..’
ตัวผมหน้าคว่ำคะมำพื้นทันที
"แอร็ก…”
ผมพยายามดันตัวขึ้นแล้วหันกลับไปมองด้านหลังตัวเอง
“เราไปสะดุดอะไรเข้าล่ะเนี่ยย….”
ตอนนั้นเองผมได้เห็นบางสิ่งที่น่าตกใจเข้า
“อะ..อะ…อะ..คะ..คะ..”
เหงื่อไหล่ท่วมตัว..ชีพจรเต้นแรงถึงขีดสุด..ต่อบางสิ่งบางอย่างที่น่าหวาดกลัวและเพิ่งเคยเห็นครั้งแรกในชีวิต
“โครงกระดูกมนุษย์!!!?”
……………………………………..
“สรุปก็คือเธอมีปัญหากับไอผมขาวนั่นสินะ”
“อืม..แต่เรื่องนี้ฉันน่ะผิดเอง…เพราะตัวฉันไม่น่าไปโวยวายใส่เขาเมื่อคืนเลยค่ะ…และตอนนี้เรเวลคงต้องโกรธฉันแน่เลย”
หางตาของเซซิเลียตกลง..เซซิเลียทำหน้าเศร้าหนักกว่าเดิม
“แล้วทำไมเธอถึงคิดว่าหมอนั่นโกรธเธอล่ะ?”
“ก็เพราะตอนฉันตื่นเช้ามา..ตัวฉันไม่เจอเขาแล้วน่ะสิ”
ตอนนั้นเองอาจารย์เข้ามาพอดี
“ตอนนี้ 8:00 น.แล้วนะ..ถึงเวลาเช็คชื่อแล้ว”
……………………………….
มีโครงกระดูกมนุษย์สภาพสมบูรณ์วางอยู่ตำแหน่งใจกลางคฤหาสน์ร้างที่เต็มไปด้วยความมืดสีดำ
“โครงกระดูกมนุษย์งั้นหรอ…ทำไมถึงมีโครงกระดูกอยู่ตรงนี้ได้..นี่มันคฤหาสน์ใจกลางเมืองเลยนะ…”
ตัวผมรีบเข้าไปตรวจสอบโครงกระดูกนั้นทันที
โครงกระดูกสภาพสมบูรณ์ไม่มีส่วนแตกหัก...ส่วนสาเหตุการตายคืออะไรกันแน่นะ?
แต่ดูจากสภาพน่าจะตายมาหลายปีแล้ว..เพราะไม่มีแม้กระทั่งเศษเนื้อติดอยู่เลย
ผมพยายามสังเกตเสื้อผ้าที่โครงกระดูกใส่อยู่...สภาพเสื้อผ้าเปื่อยเเละฉีกขาดไปหมดแล้วจนดูแทบไม่ออกเลยว่าเป็นเสื้อของผู้ชายหรือผู้หญิง
แต่ดูจากสรีระที่กระดูกหัวไหล่กว้างแบบนี้น่าจะเป็นโครงกระดูกผู้ชายมากกว่า
ผมลุกขึ้นแล้วเดินค้นหาตรงอื่นต่อจนทั่วคฤหาสน์ร้าง...และก็ต้องตกใจเมื่อพบโครงกระดูกจำนวนมากอีกหลายศพ
“บ้าน่า…ที่นี่มีคนตายเยอะขนาดนี้..ทำไมเรื่องนี้ไม่มีใครรู้เลยล่ะ..แล้วพวกเจ้าหน้าที่สภาเวทย์มนต์ทำอะไรอยู่กันแน่”
ตัวผมพยายามรีบวิ่งออกไปนอกคฤหาสน์ทันที…..
แต่ตอนนั้นเองมีแสงสะท้อนเล็กๆออกมาจากโครงกระดูกโครงหนึ่ง
“แสงเมื่อกี้?”
ตัวผมรีบเดินไปยังโครงกระดูกโครงนั้นทันที
และก็พบว่าโครงกระดูกโครงนั้น..สวมกำไลข้อมือสีเงินที่มีอัญมณีสีแดงประดับไว้หลายเม็ดอยู่ตรงข้อมือข้างซ้าย
“กำไลข้อมือนี้มัน?”
คุ้นๆนะ..เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อนแหะ
ตัวผมพยายามนึกถึงความทรงจำที่เคยมีร่วมกันกับกำไลข้อมืออันนี้
เสียงพูดของหญิงสาวปริศนาผู้หนึ่งดังก้องขึ้นในหัว
“เอลิเซ่..เรเวล..วันนี้อย่าลืมกินข้าวเช้าก่อนออกไปเรียนเวทย์มนต์นะ”
หญิงสาวปริศนาคนนั้นกวักมือเรียกเด็กน้อยทั้งสอง
ที่มือของเธอนั้นสวมกำไลสีเงินที่มีอัญมณีสีแดงประดับอยู่
“เห้ย…ยะ..ยะ..ยะ..อย่าบอกนะว่า…”
เรเวลตกใจผงะ..ถอยหลังไปหลายก้าว…จนสะดุดล้มลงกับพื้น
“กำไลนี้มัน…โครงกระดูกนี้มัน….เป็นของท่านฟอร์จูน่า…แม่ของเอลิเซ่..งั้นหรอ!!!!!”
“เห้ยยย…บ้าน่าาาา….นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแแแแแน่….ใครเป็นคนทำเรื่องเลวร้ายแบบนี้”
เรเวลพยายามขยับปลายเท้าของตัวเองที่สั่น..รีบวิ่งไปยังโครงกระดูกนั้นทันที
“ท่านฟอร์จูน่าครับบบบบ…”
ตัวเขาหยิบโครงกระดูกนั้นขึ้นมากอดเอาไว้..แล้วนั่งร้องไห้
ถึงแม้ว่าชีวิตในวัยเด็กตัวผมจะโดนเด็กคนอื่นแกล้ง..แต่ก็มีทางบ้านของเอลิเซ่นี่แหละที่เก็บผมซึ่งเป็นเด็กกำพร้ามาเลี้ยงและดูแลเป็นอย่างดี…
ตั้งแต่จำความได้..ท่านฟอร์จูน่าเป็นคนเก็บผมมา..เธอเป็นคนให้ที่อยู่..คอยป้อนข้าว…ป้อนน้ำ และป้อนนมให้ผมตั้งแต่ตอนที่ผมยังเล็ก…บุญคุณของเธอนี้ไม่ต่างจากแม่ของผมคนหนึ่งเลย และหากจะมีใครสักคนที่ผมควรจะเรียกเขาว่าแม่ละก็..ควรจะมีแค่เธอคนนี้นี่แหละ
“ไม่นะ..ไม่นะ…ฮึก..ฮือๆๆๆ”
เด็กหนุ่มร้องไห้กอดโครงกระดูกของผู้เปรียบเสมือนเป็นแม่บุญธรรมของเขาไว้แน่น
ยกโทษให้ไม่ได้…ยกโทษให้ไม่ได้…ยกโทษให้ไม่ได้....ใครกันแน่นะที่เป็นคนฆ่าท่าน...ไม่ว่ายังไง..ผมจะต้องลากคอฆาตกรตัวจริงออกมาเพื่อรับกรรมที่มันทำไว้แล้วชำระแค้นนี้ให้ได้เลยคอยดูเถอะะะ...
…………………………….
“นี่มันจะจบคาบเรียนแล้วนะ..สรุปไอหมอนั่นมันโดดจริงๆสินะ..เห้อ..ทั้งที่เรียนแค่2ชม.ก็ได้ไปพักทั้งวันแล้วแท้ๆ” เซเลน่าเท้าคางมองกระดานหน้าห้องแล้วถอนหายใจ
“คงเป็นเพราะฉันนั่นแหละค่ะ” เซซิเลียกล่าวด้วยน้ำเสียงหดหู่
“เธอน่ะเลิกโทษตัวเองได้แล้วววว..” เซเลน่าตะโกนเสียงดังจนอาจารย์หันมาทันที
“เบาๆหน่อยสิคะ..หนูน้อยเชื้อพระวงศ์..เดี๋ยวก็เลิกเรียนแล้วนะ”
“ขะ..ขอโทษค่ะ” เซเลน่ากล่าวขอโทษ..แล้วหันไปมองทางเซซิเลีย
ความจริงเหตุผลที่เซเลน่าไม่ชอบเรเวลนั้นมีอยู่สองเรื่อง…เรื่องแรกเลยคือรู้สึกหมั่นไส้ที่เขาเคยเอาชนะเธอได้..ส่วนเรื่องที่สองคือกลัวเขาจะมาแย่งเซซิเลียไปจากเธอ…แต่พอได้มาเห็นเซซิเลียหดหู่แบบนี้แล้วตัวเธอกลับรู้สึกไม่ค่อยสบายใจขึ้นมาอย่างน่าประหลาด..ทั้งที่ตัวเธอเองก็เป็นหนึ่งในคนที่อยากให้เซซิเลียกับเรเวลเลิกกันแท้ๆ
‘เห้ออ..ตัวเรานี่แปลกจังเลยนะ..’ เซเลน่าคิดในใจแบบนั้น
“นี่เซซิเลีย”
“คะ?”
“ไม่ต้องห่วงหรอกนะเรื่องหมอนั่นอะ..เพราะฉันจะช่วยเธอเอง..ฉะนั้นเลิกทำหน้าหดหู่แบบนี้แล้วอารมณ์ดีขึ้นไวๆเถอะนะ”
เซซิเลียรู้สึกตกใจต่อคำพูดของเซเลน่าเล็กน้อย..แต่เธอก็กล่าวขอบคุณ
“อืม..ขอบคุณนะ..เซเลน่า”
………………………………….
เวลาผ่านไปเกือบสองชั่วโมง..จนเรเวลเริ่มสงบสติอารมณ์ได้
ตัวเขาพยายามมองไปรอบๆคฤหาสน์ และเพิ่งสังเกตเห็นบางอย่าง..ที่ตัวเขาได้ละเลยไป
สภาพของคฤหาสน์นี้ดูเหมือนจะผุพังตามธรรมชาติ…แต่จริงๆแล้วไม่ใช่
เพราะเมื่อสังเกตดีๆจะเห็นว่ามีหลายจุดที่เคยเป็นร่องรอยการต่อสู้มาก่อน..แถมเป็นการต่อสู้ที่หนักหน่วงมากๆอีกด้วย
แสดงว่าเมื่อ10ปีก่อนต้องมีใครบางคนเข้ามาที่คฤหาสน์แห่งนี้..แล้วก่อเหตุโศกนาฎกรรมสังหารหมู่นี้ขึ้นแน่นอน
ส่วนศพอื่นๆคงจะเป็นของคนใช้ประจำคฤหาสน์แน่…
“เอลิเซ่เป็นคนเดียวที่หนีรอดมาได้จากเหตุการณ์ในตอนนั้นงั้นหรอ?”
เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นหลังจากที่เราหนีออกไปจากคฤหาสน์…แต่ว่านานแค่ไหนนะถึงจะเกิดโศกนาฎกรรมนี้ล่ะ? และตอนนั้นที่เราหนีออกมา เอลิเซ่ยังจำเราได้อยู่เลย…ถ้างั้นเอลิเซ่สูญเสียความทรงจำหลังจากเหตุการณ์นี้งั้นหรอ?
ไม่สิ..ไม่ใช่แค่นั้น...
ตัวผมรีบเดินออกไปมองข้างนอกหน้าต่าง
ด้านนอกก็เต็มไปด้วยคฤหาสน์ร้างหลายหลังเหมือนกัน
แสดงว่าคนที่เคยอยู่แถวนี้..จริงๆแล้วพวกเขาอาจไม่ได้ย้ายออกไป...แต่พวกเขาถูกฆ่าตายหมดงั้นหรอ??...และนอกจากถูกฆ่าแล้วบางทีความทรงจำเกี่ยวกับตัวตนพวกเขาอาจถูกลบหายไปจากผู้คนด้วย...แต่ถ้าเป็นแบบนั้นแล้วทำไมถึงมีแค่เราคนเดียวที่ไม่ถูกลบความทรงจำในส่วนนี้ล่ะ??
“ชิ..โถ่เว้ยย..ปริศนามันเยอะเกินไปมั้ย..”
ตอนนั้นเองมีหอกหลาวสีดำปรากฎขึ้นกลางอากาศแทงเข้าไปที่จุดตายของเรเวลจากด้านหลังทันที
'เคร้งงง’
สะเก็ดไฟกระจุยกระจาย..หอกศักดิ์สิทธิ์สีขาวถูกอัญเชิญอัตโนมัติ..เพื่อปกป้องชีวิตของผู้ถือครองได้แบบฉิวเฉียด
“ใครกัน!!..”
เรเวลรีบหันหน้าไปด้านหลังด้วยปฎิกิริยาจวนเจียน..แต่ก็ต้องตกใจเมื่อพบแค่อาร์ติเฟกซ์หอกศักดิ์สิทธิ์ของตัวเองลอยอยู่กลางอากาศ…
“อัญเชิญอัตโนมัติได้..โดยไม่ต้องเรียกงั้นหรอ!?”
ตัวหอกเปล่งแสงสีขาวเป็นจังหวะราวกับพยายามบอกอะไรบางอย่าง
ตอนนั้นเองมีหอกหลาวสีดำหลายชุดพุ่งเข้ามาทางเรเวลทันที
“!!”
เรเวลรีบคว้าหอกของตัวเองแล้วกลิ้งหลบไปด้านข้าง
แต่ว่าตัวหอกหลาวสีดำยังคงถูกยิงออกมาไม่หยุดจากตำแหน่งปริศนาที่ระบุไม่ได้
โดยตำแหน่งของหอกที่พุ่งมาล้วนเล็งมาที่จุดตายของเด็กหนุ่มทั้งสิ้น
‘เวทย์ไฟ-สเปียร์โพรเทคชั่น’
เกิดโล่แห่งเปลวเพลิงคลุมป้องกันรอบตัว
‘เพล้งง..เปรี๊ยะ’
โล่ถูกทำลายแหลกในพริบตา
หอกแหลมสีดำแทงทะลุหน้าอกและหัวไหล่จนเรเวลลอยกระเด็นติดกำแพง
“อึกกก…แอร่กก”
เลือดสดๆกระเด็นออกมาจากปาก
การเบี่ยงตัวหลบเล็กน้อยของเรเวลเมื่อกี้นี้ทำให้เลี่ยงจุดตายได้แบบฉิวเฉียด แต่ถึงอย่างนั้นหอกหลาวสีดำก็แทงทะลุเครื่องแบบนักเรียนโรงเรียนอัศวินเวทย์มนต์ได้แบบสบายๆและสร้างความเสียหายให้ปอดกับหัวไหล่อย่างรุนแรงจนเรเวลบาดเจ็บหนัก
‘เวทย์ไฟ-เบิร์สแลนซ์’
เกิดระเบิดแห่งเปลวเพลิงทำลายหอกที่ปักอยู่บริเวณตัวเรเวลทันที
“..!"
แต่ว่าหอกหลาวสีดำยังคงไร้รอยขีดข่วนใดๆและปักอยู่ที่ตัวเขาเหมือนเดิม
เรเวลกัดฟันแน่นตัดสินใจรีบดึงหอกอันนั้นออกจากหน้าอกด้านซ้ายของตัวเองและหัวไหล่ทันที
“อึก…อั๊ก..ย้าากกก..”
‘ฝรึด....ฉู้ดดดดด’
เลือดสดๆกระเด็นออกมาบาดแผลจำนวนมาก
หอกหลาวสีดำทิ่มทะลุปอดและหัวไหล่ข้างซ้าย..สร้างความทรมานให้เด็กหนุ่มอย่างแสนสาหัส..แต่ถึงอย่างนั้นตัวเขาพยายามกัดฟันแน่นแล้วลุกขึ้นมาตั้งท่าต่อสู้เหมือนเดิม
“ใครกันออกมานะ!!!!!”
ผมโยนหอกสีดำทิ้งพร้อมกับพยายามกดบริเวณหน้าอกตัวเองเพื่อห้ามเลือด
“โทษฐานของการเป็นปฎิปักษ์ต่อท่านผู้นั้น..คือความตายเท่านั้น….
ความตายเท่านั้น… ความตายเท่านั้น…. ความตายเท่านั้น…"
มีเสียงชวนสยดสยองคล้ายเสียงผู้ชายดังกังวาลสะท้อนไปทั่ว..ราวกับพยายามหลอกหลอนเด็กหนุ่มท่ามกลางความมืดในคฤหาสน์ร้าง
‘ไฟเยอร์โบลต์’
‘ไฟเยอร์โบลต์’
เรเวลปล่อยกระสุนสายฟ้าเพลิง2นัดระดับเบาใส่หน้าอกและหัวไหล่ตัวเองเพื่อห้ามเลือดทันที
“ใครกันนนนน…ออกมาเดี๋ยวนี้นะะะะะะะะะะ!!!!!!….แกเป็นคนฆ่าคนทั้งหมดในคฤหาสน์นี้งั้นหรอออออ”
ตอนนั้นเองมีบุคคลปริศนาคลุมฮู้ดสีดำโผล่ขึ้นจากพื้น…
“เวทย์เงา!?”
เรเวลรีบกระโดดถอยเพื่อเว้นระยะห่างทันที
ตัวตนบื้องหน้าไม่มีอาร์ติเฟกซ์หรืออาวุธใดๆ..มีแต่เพียงฮู้ดและออร่าสีดำเท่านั้น
“มนุษย์เงา..ไม่สินักรบเงางั้นหรอ!?”
“ฉันคือยมฑูต..ที่จะมานำความตายมาสู่พวกแกไงล่ะ”
นักรบเงายื่นมือมาข้างหน้า..ตอนนั้นเองมีหอกสีดำหลายชุดความยาวกว่า1.5เมตรพุ่งเข้ามาหาเรเวลด้วยความเร็วที่สูงมากๆ
‘เวทย์ไฟ-ไลน์นิ่งไดร์ฟ’
แสงสีน้ำเงินคลุมรอบตัวเข้าสู่สถานะ <ไลน์นิ่งโหมด> ทำให้ความเร็วและกำลังเพิ่มขึ้นมหาศาลในชั่วพริบตา
เรเวลถีบพื้นแล้วกระโดดหลบไปด้านข้างทันที
'เพล้งง...ปัก..ปึก..ปึก...ปึก....ปักๆๆๆ'
หอกหลาวจำนวนมากที่พลาดเป้าพุ่งผ่านทะลุหน้าต่างๆจนกระจกแตก...แล้วไปปักทำลายหลังคาคฤหาสน์ฝั่งตรงข้าม..จนถล่มลงมา
'โครมมม'
“ฝีมือของแกก็ไม่เท่าไหรนี่หว่า…ติดแค่ชอบเล่นทีเผลอเท่านั้นเอง…ไอกระจอกเอ้ยยย”
‘คัตเตอร์สเปียร์’
คลื่นดาบรูปครีบฉลามสีแดงพุ่งใส่นักรบเงา..แต่นักรบเงาอัญเชิญหอกขึ้นมาแล้วปล่อยใส่คลื่นดาบนั้นทันที
“อา..มันไม่เป็นแบบนั้นหรอก"
ตอนนั้นเองคลื่นดาบสีแดงเบี่ยงตัวหลบหอกสีดำแล้วพุ่งเข้าไปตัดนักรบเงาแบบผ่ากลางลำตัวในพริบตา
‘วืดดด’
คลื่นดาบลากผ่านไปเฉยๆราวกับลากผ่านอากาศโดยไม่เกิดความเสียหายใดๆ
นักรบเงายื่นมือมาข้างหน้าต่อโดยไม่ปล่อยให้เรเวลได้มีโอกาสตกใจแม้แต่น้อย
“ชิ..สถานะ<อมตะ>งั้นหรอ”
เรเวลถีบพื้นหลบหอกสีดำจำนวนมากอีกครั้ง
เนื่องจากหอกถูกปล่อยออกมาจำนวนมหาศาลในแนวตรง..ทำให้ไม่สามารถปัดการโจมตีนี้ได้เพราะมีจำนวนมากเกินไป..และแน่นอนว่าไม่สามารถป้องกันได้เช่นกันเพราะดาเมจมันมหาศาลเกินกว่าสกิลป้องกันของตัวเองจะรับไหว...ทางเลือกของเรเวลจึงมีเพียงแค่อย่างเดียวคือ..หลบมันไปเรื่อยๆเท่านั้น
“ตู้มม…ตุ้มมม…ตุ้มม....ปัก..ปักๆๆๆๆ”
กำแพงแตกหัก
เฟอร์นิเจอร์และเครื่องใช้แหลกละเอียด
โครงกระดูกบริเวณโดยรอบแหลกกระจุยจนไม่เหลือซาก…ไม่เว้นแม้แต่โครงกระดูกของมนุษย์คนหนึ่งเช่นกัน
“ไม่นะ…ท่านฟอร์จูน่า..”
โครงกระดูกของฟอร์จูน่า..ถูกหอกจำนวนมากเสียบจนแหลกละเอียดแล้วแตกกระจายในพริบตา…
กำไลข้อมือสีเงินลอยกระเด็นขึ้นมากลางอากาศ
“โถ่เอ้ยยยย…”
<ไลน์นิ่งโหมด>เหลือเวลาอีก1วินาที..เรเวลอาศัยจังหวะถีบพื้นแล้วกระโดดขึ้นไปเพื่อคว้ากำไลนั้นไว้ทันที
‘ฉึก..ฉึก..’
หอกสีดำเฉี่ยวบริเวณลำตัวและต้นขาของเรเวลเล็กน้อย
เรเวลรีบเก็บกำไลข้อมือใส่ถุงเวทย์มนต์ขนาดเล็ก..แล้วหมุนตัวตีลังกากลางอากาศหลบการโจมตีที่เหลือ
‘เวทย์ไฟ-สเปียร์เจวาลิน’
แสงเลเซอร์เปลวเพลิงถูกยิงใส่นักรบเงา…แต่ว่าการโจมตีนั้นก็ลากผ่านลำตัวไปราวกับลากผ่านอากาศ
“ชิ…การโจมตีไม่ได้ผลเลย..จะทำยังไงดี”
เหงื่อหลายสายเริ่มปรากฎขึ้นมาบนหน้าเรเวลอย่างเห็นได้ชัด
“แกได้ลุกล้ำเข้ามาในอาณาเขตแห่งนี้ และได้รู้ในสิ่งที่ไม่ควรรู้...ฉะนั้นไม่ว่ายังไงก็ปล่อยให้แกรอดไปไม่ได้”
![เทพยุทธ์แห่งใต้หล้า [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1624012540_89168410.webp)
7.72M
![อสูรมังกรฟ้า เล้งซาน [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1605060925_7669644.webp)
