“ฉันสั่งแทนในส่วนของคุณแล้วค่ะ”
เจนเนตรหันไปเอ่ยยิ้มๆกับปกป้อง ดูจากลักษณะแล้วเขาคงต้องชอบอาหารที่เธอสั่งอย่างแน่นอน รับประกันด้วยใบหน้าทรงไทยแท้ของเขานี่อย่างไร
“อ่า…ครับ”
จะท้วงก็เกรงใจเอาวะ…ทานก็ได้ แต่อาจไม่ถูกปากเสียเท่าไรนัก อีกอย่างกระเพาะของเขาจะรับไหวหรือเปล่าไม่รู้
ในระหว่างรออาหารมาเสิร์ฟก็ปรากฏกายของชายหนุ่มคนหนึ่งขึ้นเดินตรงมาที่โต๊ะอาหารก่อนจะเอ่ยทักทายคนที่นั่งรออยู่
“สวัสดีครับทุกคน”
เจนเนตรมองสามีของดารินก่อนจะยกมือรับไหว้เขาเคยเป็รุ่นพี่ที่มหาวิทยาลัยเก่ามาก่อน
“สวัสดีค่ะพี่สายฟ้า”ส่งยิ้มให้ชายหนุ่ม “นี่คุณปกป้อง แฟนของเจนเองค่ะ”เจนเนตรจำใจรับปกป้องเป็แฟนชั่วคราวจึงต้องเอ่ยแนะนำตัวเขาให้สายฟ้ารู้จักอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
“สวัสดีครับยินดีที่ได้รู้จักนะครับ คุณปกป้อง”
“เช่นกันครับ”
ปกป้องมองสังเกตใบหน้าคมคายของอีกฝ่ายอย่างพินิจพิจารณาจะว่าไปแล้วหมอนี่ก็ดูหล่อดีอยู่หรอก ทว่าหล่อน้อยกว่าเขาอยู่ครึ่งหนึ่งจึงนับได้ว่าบนโต๊ะอาหารในค่ำคืนนี้เขาหล่อที่สุด
“ไม่ได้พบกันนานเลยนะคุณสบายดีรึเปล่า”
สายฟ้าเอ่ยถามขึ้นเมื่อก่อนเคยสนิทกับเจนเนตรอยู่บ้าง เพราะภรรยาเป็เพื่อนกลุ่มเดียวกันกับเธอเขาจีบดารินมาั้แ่สมัยเรียนจึงไปมาหาสู่กันอยู่บ่อยครั้ง เธอที่อยู่ข้างบ้านของแฟนสาวก็มานั่งพูดคุยสัพเพเหระด้วยเป็ประจำ
“สบายดีค่ะ”
“ว่าแต่ยังคุณสวยเหมือนเดิมเลยนะไม่แก่เลยสักนิด”
“ฮิพี่ก็พูดเกินไป เจนสามสิบห้าแล้วนะ”
“ฉันก็ว่าแกไม่แก่เลยอ่ะอิจฉาผิวแกจัง” ดารินเอ่ยเสริมบ้าง
“แกก็สวยจะอิจฉาฉันทำไม”
เจนเนตรหยอกเย้าดารินก็จัดว่าเป็สาวสวยคนหนึ่ง เพียงแต่พอมีลูกจึงปล่อยตัวไปบ้างก็เลยมีสภาพไปตามวัยเท่านั้นเองจำได้ว่าสมัยเรียนมีหนุ่มๆ มาแย่งจีบเพื่อนสาวคนนี้กันตรึม สายฟ้าถึงกับหึงจนเกือบต้องเลิกกันตั้งหลายครั้ง
“เห็นยัยฟ้าบอกคร่าวๆว่าแกทำธุรกิจแบรนด์กระเป๋าเหรอ ขายดีไหม”
“ขายดีมากเลยแหละ”
“โห…ดีใจด้วยนะ ตอนนั้นแกน่าจะเรียนออกแบบเนอะ ไม่น่ามาเรียนหมอกับฉันเลย”
คำว่า‘หมอ’ ทำให้ปกป้องหูผึ่งขึ้นมาทันทีหลังจากวันนั้นเขาก็แอบสืบประวัติของนิธิศอย่างเงียบๆ จึงได้รู้ว่าเ้าตัวทำงานเป็ศัลยแพทย์เปิดคลินิกเป็ของตัวเองอยู่ใจกลางเมืองกรุงเทพฯ
มิน่าล่ะเจนเนตรถึงได้สนอกสนใจหมอนั่น ที่แท้ก็เคยร่ำเรียนด้านที่คล้ายคลึงกันมาก่อนจึงได้คุยกันถูกคอล่ะสิท่าน่าหมั่นไส้หมอนั่นชะมัดเลย นิธิศชอบวางตัวเป็เ้าของเธออวดเขาราวกับว่าตัวเองจีบเธอติดแล้วอย่างนั้นแหละ
ทั้งที่ความจริงแล้วยังไม่ได้รับสถานะแฟนจากเจนเนตรสักนิด
เขาจะชิงตัวเจนเนตรมาจากหมอนั่นให้ได้เลยไม่ยอมให้หมอนั่นชิงตัดหน้าไปก่อนหรอก
“ก็เรียนเภสัชเป็เพื่อนแกไม่ดีรึไง”
“มันก็ดีถ้าแกชอบนะ”
ยอมรับว่าเจนเนตรไม่ได้ชอบสาขาที่เรียนเลยสักนิดตอนนั้นถูกแม่บังคับให้สอบเภสัช เธอจึงเรียนตามใจแม่เท่านั้นเอง แต่จบมาทำงานไม่ถึงปีก็แต่งงานมีครอบครัวสามีเก่าขอร้องให้เธอออกจากงานมาเป็แม่บ้าน
ด้วยความรักสามีจึงทำให้เจนเนตรตัดสินใจลาออกจากงานมาดูแลเขาแทนใบปริญญาที่ได้มาจึงใช้ไม่คุ้มค่าเอาเสียเลยเพราะหลังจากหย่ากันเธอไม่อยากทำงานด้านนี้จึงตัดสินใจเบนเข็มไปทางอื่นแทน
“ช่างมันเถอะย้อนกลับไปแก้อะไรไม่ได้แล้วล่ะ อีกอย่างตอนนี้ฉันได้ทำในสิ่งที่ชอบเต็มที่แค่นี้ก็พอใจมากแล้ว”
“จ้ะยัยเพื่อนรัก”
แค่ได้ทำตามความฝันของตัวเองไม่ว่าจะเริ่มต้นเมื่อไรไม่มีคำว่าสายเกินไป เจนเนตรคิดอย่างนั้นเวลานี้จึงทุ่มเทแรงกายและแรงใจให้กับสินค้าของตัวเองอย่างเต็มที่ยิ่งงานออกมาดียิ่งทำให้เธอมีความสุข
แต่จะว่าไปแล้วเจนเนตรก็รู้สึกอิจฉาชีวิตคู่ของดารินไม่น้อยสองสามีภรรยาทำงานที่เดียวกัน สายฟ้าเป็หมอ ส่วนดารินก็เป็เภสัชอีกทั้งครอบครัวยังสมบูรณ์แบบมีลูกๆ เป็ดวงตาแก้วใจ แค่นี้ชีวิตก็ดีมากแล้ว
เจนเนตรเคยอยากได้ชีวิตเรียบง่ายเช่นนี้มาก่อนเธอคาดหวังว่าจะเป็แม่บ้านที่ดีให้สามี มีลูกสักคนสองคนให้ครอบครัวอบอุ่นกระนั้นทุกอย่างก็ไม่ได้เป็อย่างที่วาดหวัง
ช่างเถอะอย่ารื้อฟื้นเื่ราวเ่าั้เลย ระหว่างเจนเนตรกับกันต์ธีไม่มีอะไรดีๆให้น่าจดจำสักนิด
เลิกคิดฟุ้งซ่านเมื่ออาหารมาเสิร์ฟเต็มโต๊ะความหม่นหมองในใจเลือนหายไปเมื่อกลิ่นหอมของกับข้าวโชยมากระทบจมูกน้อยเจนเนตรชอบกินข้าวเหนียวเป็ทุนเดิมอยู่แล้ว และคิดว่าทุกคนก็ชอบไม่ต่างจากเธอโดยเฉพาะปกป้อง
“อ่ะนี่ค่ะส้มตำ”
ตักส้มตำใส่จานของปกป้องเพราะดูแล้วเขาคงเอื้อมถึงจานส้มตำยากแม้ว่าเจนเนตรจะไม่ชอบขี้หน้าเขาเลยก็ตามที แต่เื่กินเื่ใหญ่เธอก็อยากให้เขาได้ทานอิ่มเหมือนกันจึงคอยบริการให้ด้วยความเคยชิน
“ขอบคุณครับ”
หันมาตักอาหารให้ตัวเองบ้างก่อนจะทานอย่างเอร็ดอร่อย หากปกติแล้วเดตกับหนุ่มอื่นอาหารกลิ่นแรงพวกนี้ไม่เคยถูกสั่งมาไว้บนโต๊ะทว่าครั้งนี้มันต่างกันเจนเนตรไม่ได้มาเดตกับปกป้องจึงไม่จำเป็ต้องรักษากลิ่นปากของตัวเอง
อยากทานอะไรจึงสั่งเต็มที่โดยไม่ต้องกังวลอะไรมากนักเพราะหลังทานข้าวเจนเนตรไม่ได้ต่อด้วยจูบกับปกป้องอย่างไรล่ะและไม่ไปต่อกับเขาด้วย สบายใจได้
“อร่อยไหมคะ”
“อือ”
ตอบสั้นๆแบบนั้นแสดงว่าอร่อย เจนเนตรคิดว่าอาหารคงถูกปากปกป้องไม่น้อยเขาจึงไม่พูดไม่จาอะไรสักนิดนอกจากก้มหน้าก้มตาทานข้าวอย่างเงียบๆ เท่านั้น
3K
