ผมเล่น ROV แต่ดันเทพเกินไป ไม่มีใครแบกผมได้ นอกจากตัวผมเอง

หลังจากภาคินเริ่มซ้อมกับทีมของ RavenStorm บ่อยขึ้น ชีวิตของเขาก็ค่อย ๆ เปลี่ยนไปทีละนิด จากเดิมที่เคยเล่นเกมเพื่อความสนุก กลายเป็นเริ่มมีตารางซ้อมจริงจัง มีการแบ่งเวลาชัดเจนระหว่างเรียน ทำรายงาน และฝึกทีม ซึ่งแม้จะดูเหนื่อยสำหรับคนทั่วไป แต่สำหรับภาคินที่เคยผ่านสนามรบจริงใน Realm of Victory มาแล้ว ทุกอย่างกลับดูธรรมดาจนแทบไม่รู้สึกกดดันเลยแม้แต่น้อย

คืนหนึ่งหลังเลิกเรียน ภาคินกลับมาถึงบ้านประมาณสองทุ่ม เขาอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อยืดสีดำตัวโปรด แล้วนั่งลงหน้าคอมเหมือนทุกวัน แสงจากจอมอนิเตอร์สะท้อนใบหน้าคมชัดของเขา ขณะที่ Discord เด้งแจ้งเตือนขึ้นมาทันทีว่า “ประชุมทีมคืนนี้” ซึ่งทำให้ภาคินถอนหายใจเบา ๆ ก่อนกดเข้าห้องไป

“มากันครบยัง” เสียงของ RavenStorm ดังขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งตามเดิม แต่ครั้งนี้ฟังดูจริงจังกว่าปกติเล็กน้อย

“อีกสองสัปดาห์จะถึงรอบคัดเลือกมหาวิทยาลัยแล้ว เพราะงั้นตั้งแต่วันนี้ไป การซ้อมจะเข้มขึ้น ทุกคนต้องเริ่มเล่นเป็นระบบจริง ๆ และเลิกเล่นตามอารมณ์ เพราะถ้าอยากชนะ เราต้องเล่นเหมือนทีมระดับโปร”

สมาชิกในห้องต่างตอบรับกันสั้น ๆ ขณะที่ภาคินนั่งฟังเงียบ ๆ ก่อนที่ RavenStorm จะพูดต่อว่า “แล้วอีกเรื่องหนึ่ง… ตอนนี้หลายทีมเริ่มรู้จักชื่อ KhinZ แล้ว เพราะรีเพลย์ของนายเริ่มถูกแชร์ในกลุ่มแรงค์สูง คนเริ่มพูดกันว่านายเป็นผู้เล่นหน้าใหม่ที่โหดผิดปกติ เพราะงั้นตั้งแต่วันนี้ ฝั่งตรงข้ามจะเริ่มจับตาดูเราแล้วเหมือนกัน”

ภาคินขมวดคิ้วนิด ๆ ก่อนตอบกลับไปว่า “ขนาดนั้นเลยเหรอครับ”

“มากกว่าที่นายคิดอีก” RavenStorm ตอบทันที “เมื่อคืนมีทีมจากมหาวิทยาลัยดังทักมาถามฉันตรง ๆ เลยว่านายเป็นใคร แล้วเคยแข่งที่ไหนมาก่อน เพราะสไตล์การเล่นของนายมันไม่เหมือนผู้เล่นทั่วไปจริง ๆ โดยเฉพาะจังหวะอ่านเกมกับการยืนตำแหน่ง มันเหมือนคนที่ผ่านการแข่งขันระดับสูงมานานแล้ว”

ภาคินได้แต่หัวเราะเบา ๆ กลบเกลื่อน เพราะถ้าพูดความจริงออกไปว่าตัวเองเคยผ่าน “สงครามจริง” มาแล้ว คงไม่มีใครเชื่อแน่นอน

หลังจากนั้นทีมก็เริ่มซ้อมทันที เกมแรกเป็นการ Scrim กับทีมมหาวิทยาลัยอีกแห่งที่ติดอันดับค่อนข้างสูง ซึ่งตั้งแต่เริ่มเกม ทุกคนก็สัมผัสได้ถึงความจริงจังของอีกฝ่าย เพราะการเดินเกมแทบไม่มีข้อผิดพลาดเลยแม้แต่น้อย ทั้งการเวดป่า การควบคุมมังกร และการกดดันเลน ทำให้บรรยากาศใน Discord เงียบลงอย่างชัดเจน

“ระวังป่าบน เขาจะเข้าล้วงแครี่” ภาคินพูดขึ้นเรียบ ๆ ระหว่างที่กำลังเคลียร์ครีปอยู่เลนกลาง ทั้งที่ในแมพยังไม่มีศัตรูโผล่มาแม้แต่คนเดียว

“เห็นแล้วเหรอ” หนึ่งในเพื่อนร่วมทีมถามกลับทันที

“ยัง แต่เขามาแน่” ภาคินตอบสั้น ๆ

ไม่ถึงสามวินาทีต่อมา แอสซาซินฝั่งตรงข้ามก็พุ่งออกมาจากพุ่มไม้จริง ๆ แต่เพราะภาคินเตือนก่อน ทุกคนจึงตั้งรับทัน และสวนกลับจนอีกฝ่ายตายทันที กลายเป็นจังหวะพลิกเกมสำคัญที่ทำให้ทีมเริ่มได้เปรียบขึ้นเรื่อย ๆ

“เฮ้ย… นายอ่านเกมยังไงวะเนี่ย” เสียงหนึ่งพูดขึ้นด้วยความตกใจ “ขนาดแมพยังไม่เห็นเลยนะ”

ภาคินนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบกลับเบา ๆ ว่า “แค่รู้สึกครับ”

แต่ความจริงแล้ว เขาไม่ได้ใช้แค่ “ความรู้สึก” เพราะสมองของเขาผ่านการต่อสู้ที่เดิมพันด้วยชีวิตมาแล้ว การเคลื่อนไหวเล็กน้อย การหายไปของศัตรู หรือแม้แต่จังหวะเดินครีป ล้วนเชื่อมโยงกันจนเขามองภาพรวมออกโดยอัตโนมัติ เหมือนกับตอนอยู่ในสนามรบ Realm of Victory ไม่มีผิด

หลังจบเกม ทีมของพวกเขาชนะอย่างสวยงาม และคนที่ถูกพูดถึงมากที่สุดก็ยังคงเป็นภาคินเหมือนเดิม เพราะแม้จะไม่ได้เป็นคนฆ่าเยอะที่สุด แต่ทุกจังหวะสำคัญของเกมกลับมีเขาอยู่เบื้องหลังทั้งหมด ทั้งการอ่านเกม การสั่งถอย และการเลือกจังหวะเปิดไฟต์

RavenStorm จึงพูดขึ้นหลังจบเกมว่า “KhinZ นายรู้ตัวไหม ว่านายไม่ได้เล่นเหมือนแค่ผู้เล่นแรงค์สูงแล้ว เพราะสิ่งที่นายทำตอนนี้ มันคือการควบคุมเกมทั้งเกมจริง ๆ ซึ่งต่อให้เป็นโปรเพลเยอร์หลายคนก็ยังทำไม่ได้ขนาดนี้”

ภาคินเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ ว่า “ผมก็แค่พยายามไม่พลาดครับ”

“แต่บางครั้ง คนที่ไม่พลาดเลยนี่แหละ น่ากลัวที่สุด” RavenStorm พูดสวนกลับทันที

คืนนั้นหลังซ้อมเสร็จ ภาคินเอนหลังพิงเก้าอี้ ก่อนถอดหูฟังออกช้า ๆ เขารู้สึกได้ชัดเจนว่าตัวเองเริ่มแตกต่างจากคนทั่วไปมากขึ้นเรื่อย ๆ ไม่ใช่แค่เรื่องฝีมือในเกม แต่รวมถึงสภาพจิตใจด้วย เพราะในขณะที่ผู้เล่นหลายคนตื่นเต้น กดดัน หรือหัวร้อนเวลาพลาด ภาคินกลับสงบนิ่งอย่างประหลาด ราวกับไม่มีอะไรในเกมจะทำให้เขาตกใจได้อีกแล้ว

เขาลุกเดินออกไปที่ระเบียงห้อง มองถนนยามดึกของกรุงเทพฯ ที่ยังเต็มไปด้วยแสงไฟ ก่อนพึมพำเบา ๆ กับตัวเองว่า “โลกนี้สงบดีจริง ๆ…”

สายลมเย็นพัดผ่านใบหน้า ขณะที่ความทรงจำใน Realm of Victory ยังค่อย ๆ ไหลกลับมาในหัว ทั้งภาพสนามรบ เสียงระเบิด และใบหน้าของผู้คนที่เขาเคยร่วมต่อสู้ด้วย ซึ่งบางครั้งภาคินก็ยังไม่แน่ใจ ว่าตัวเอง “กลับมาแล้วจริง ๆ” หรือแค่กำลังฝันอยู่กันแน่

เช้าวันต่อมา ภาคินไปมหาวิทยาลัยตามปกติ แต่ทันทีที่เดินเข้าคณะ เขาก็เริ่มรู้สึกว่ามีคนมองเขาแปลก ๆ หลายคนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู บางคนกระซิบคุยกัน จนกระทั่งบิ้กเดินเข้ามาตบไหล่เขาแรง ๆ พร้อมหัวเราะเสียงดังว่า “ไอ้ภาค มึงดังแล้วว่ะ”

“ดังอะไรอีก” ภาคินถามกลับทันที

ป๊อปรีบยื่นโทรศัพท์มาให้ดู ก่อนพูดด้วยสีหน้าตื่นเต้นว่า “เมื่อคืนมีเพจเกมเอารีเพลย์มึงไปลง คนดูเป็นแสนแล้ว เขาบอกว่าเป็นแครี่หน้าใหม่ที่โหดที่สุดในแรงค์ Conqueror ตอนนี้”

ภาคินมองหน้าจอโทรศัพท์เงียบ ๆ ก่อนจะเห็นคลิปจังหวะการเล่นของตัวเองถูกตัดต่อใส่เพลงประกอบอย่างจริงจัง พร้อมคอมเมนต์มากมายที่กำลังถกเถียงกันว่า KhinZ คือใคร บางคนบอกว่าเป็นโปรเพลเยอร์ที่ใช้ไอดีใหม่ บางคนบอกว่าเป็นสตรีมเมอร์ชื่อดังที่เปลี่ยนชื่อเล่น แต่ไม่มีใครรู้ความจริงเลยว่า คนคนนี้เคยผ่านโลกอีกใบมาแล้วจริง ๆ

“เริ่มวุ่นวายแล้วแฮะ…” ภาคินพึมพำเบา ๆ พร้อมถอนหายใจ ก่อนที่บอยจะหัวเราะแล้วพูดขึ้นว่า “เตรียมตัวเป็นคนดังได้เลยมึง เดี๋ยวสาวกรี๊ดแน่”

ภาคินส่ายหน้าพร้อมหัวเราะเบา ๆ แต่ลึก ๆ ในใจ เขากลับรู้สึกประหลาด เพราะเขาไม่เคยคิดเลยว่า หลังกลับมาจาก Realm of Victory ชีวิตของตัวเองจะเริ่มเดินไปสู่อีกเส้นทางหนึ่ง… เส้นทางที่อาจเปลี่ยนชีวิตของเขาในโลกเดิมไปตลอดกาล