มารฟ้าพิชิตสวรรค์

ตอนที่ 53

ในตอนกลางดึก รถตู้สีดำคันหนึ่งขับเข้ามาจอด บริเวณด้านหน้าโรงงานของชิงเทียน “ทวนภารกิจอีกครั้ง คุุณอยากให้ผมเข้าไปตามหาสูตรการผลิต รวมถึงเผาโรงงานทิ้งใช่ไหม?" ชายสวมหน้ากากเอ่ยถามผู้ว่าจ้าง

“ฉันไม่ได้หวังเรื่องสูตรการผลิตหรอก มันไม่น่าถูกเก็บไว้ที่นี่ แต่ก็ยังมีโอกาสที่จะเป็นไปได้" ผู้ว่าจ้างพูดขึ้น เขาก็คือหยางซีหยุน เจ้าของบริษัทเครื่องดื่ม ที่หวังจะหุบกิจการของบริษัทชิงเทียน 

“ฉันอยากจะเปลี่ยนใบหน้าที่แสนอวดดีของนังนั่น ให้เป็นใบหน้าที่แสนจะสิ้นหวัง มันคงจะหน้าดูชมไม่น้อย" เขาแสยะยิ้มอย่างชั้วร้าย

เงาหลายร่างปีนเข้าไปในโรงงานพร้อมถังน้ำมัน พวกเขาเริ่มราดน้ำมันทั่วบริเวณ หลังจากหมดน้ำมันไปหนึ่งแกลลอน ทันได้นั้นเองก็มีแสงไฟสาดส่องเข้ามา “นั่นใคร!!" เป็นเสียงของ ยามที่เข้ากะกลางคืน ที่คอยตระเวณตรวจสอบความเรียบร้อย

กลุ่มชายสวมหน้ากาก จุดไฟแล้วรีบวิ่งหนีทันที ยามที่เข้าเห็นเหตุการณ์รีบวิ่งนำถังดับเพลิงมาฉีด แต่ทว่า น้ำน้อยย่อมแพ้ไฟ ส่งผลให้แขนของเขาถูไฟคลอก แล้วสำลักควันจนหมดสติไป 

จินโม่เฉินที่ได้เป็นเวรดูแลโรงงานในวันนี้ หลังจากที่ได้ยินเสียงผู้บุกรุก เขาก็รีบรุดมายังสถานที่เกิดเหตุในทันที ก่อนจะตัดสินใจสินใจช่วยชีวิตคน แทนที่จะวิ่งตามคนร้ายไป 

รถพยาบาลและรถดับเพลิงมาถึงได้ทันเวลา ยามคนดังกล่าวถูกนำส่งโรงพยาบาล จากนั้นรถดับเพลิงก็ระดมฉีดน้ำหลายชั่วโมง กว่าจะสามารถควบคุมเพลิงได้

 จินโม่เฉินมองโรงงานที่มอดไหม้ เขาคิดว่านี่เป็นเรื่องที่เลวร้ายอย่างมาก แล้วเริ่มจินตนาการถึงสีหน้าของบอสใหญ่ ตอนที่รับรู้เรื่องทั้งหมด ซึ่งนั่นเปรียบเสมือนฝันร้ายอย่างแท้จริง

หลังจากที่ฟ่านเสี่ยวโหรวทราบเรื่อง เธอก็รีบตรงดิ่งมาเพื่อประเมินความเสียหาย แต่ยังโชคดีเพราะส่วนที่ถูกไฟไหม้ เป็นเพียงจุดพักผ่อนสำหรับพนักงานและห้องเก็บเอกสาร ส่วนเครื่องจักรรวมถึงโกดังเก็บวัตถุดิบยังคงปลอดถัยดี

“ไอ้แก่นั่นต้องอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้แน่ๆ" ฟ่านเสี่วโหรวใช้มือเปล่าชกผนังจนเกิดรอยร้าว 

“ขอโทษด้วยครับ ผมผิดเองที่รู้สึกตัวช้าไป"

“นายไม่ผิดหรอก มันเป็นไปไม่ได้ที่จะให้นายดูแลพื้นที่ทั้งหมด" ยังโชคดี ที่ยามอีก 4 คน ล้วนปลอดภัยดี เธอกดเบอร์โทรหาชิงเทียน ตอนนี้หยางซีหนุน ได้กระตุ้นปีศาจให้ตื่นขึ้นมาแล้ว

***********************************

ชิงเทียนประชุมวางแผนกับคนจากเผ่าแสงจันทร์ พวกเขาศึกษาแผนผังภายในตึกอย่างละเอียดถี่ถ้วน “นั่นห้องอะไร" ลูคัสเอ่ยถาม เขาสังเกตเห็นห้องที่อยู่ชั้นใต้ดิน

“มันคือคุก แม้ผมจะไม่รู้ว่ามีใครบ้างที่ถูกขังอยู่ในนั้น แต่พวกเขาต้องเป็นกลุ่มคน ที่โกรธแค้น องค์กรแสงเหนือไม่ผิดแน่" ชิงเทียนติดต่อไปหาจิ่วหยวนปิง เขาออกคำสั่งให้เธอเกณฑ์ผู้บ่มเพาะของหอนพเก้า แล้วให้ไปรวมตัวกันที่รัสเซีย

เสียงเรียกเข้าดังขึ้น เป็นสายจากฟ่านเสี่ยวโหรว “ว่าไงเสี่ยวโหรว..." ปกติฟ่านเสี่ยวโหรวจะไม่โทรหาเขาถ้าไม่มีเรื่องด่วน หรือมีปัญญาเกี่ยวกับบริษัท ตั้งแต่เช้าชิงเทียนรู้สังหรณ์ใจว่าจะมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้น เขาจึงไม่สบายใจนักที่เธอโทรมา

“มีคนวางเพลิงโรงงานเราค่ะ"

เพียงคำไม่กี่คำก็ทำให้ชิงเทียน แผ่จิตสังหารน่าขนลุกออกมา ทุกคนที่เข้าร่วมการประชุมวางแผน ต่างก็สัมผัสได้ถึงอันตรายจากตัวชายหนุ่ม 

ชิงเทียนถอนหายใจออกมา และพยายามสะกดกั้นความโกรธ ตอนนี้เขาอยู่ต่อหน้านักรบ และหัวหน้าเผ่าแสงจันทร์ การแสดงกิริยาเช่นนั้นในห้องประชุม เป็นอะไรที่ไม่สมควร 

จิตสังหารรรอบตัวชิงเทียน ค่อยๆสลายหายไป “ตอนนี้ฉันมีเรื่องสำคัญต้องทำ เดียวจะส่งคนไปแล้วกัน ช่วยอธิบายสถานการณ์ให้เธอฟังด้วยล่ะ"

“ทราบแล้วค่ะบอส“

ฟ่านเสี่ยวโหรวสัมผัสได้ว่า บอสของเธอกำลังโกรธอยู่ แต่การที่เขาสงบสติอารมณ์ได้เร็วขนาดนี้ แสดงว่าธุระของเขาคงเป็นเรื่องที่สำคัญจริงๆ

หลังจากที่ชิงเทียนวางแผน กับเผ่าแสงจันทร์เสร็จเรียบร้อยแล้ว ในวันถัดมาเขาเดินทางไปที่รัสเซีย พร้อมกับนักรบแห่งแสงจันทร์กว่า 20 คน 

ใช้เวลาหลายชั่วโมง กว่าจะมาถึงที่หมาย พวกเขามาหยุดอยู่ที่หน้าตึกระฟ้าแห่งหนึ่ง ด้านหน้ามีแจ้าหน้าที่ เฝ้าทางเข้าอยู่หลายคน  

“เริ่มแผนได้" เขาหันไปหามอร์แกน ในการโจมตีครั้งนี้เขาพากิลเบิร์ต และกลุ่มของลูคัสมาด้วย 

“แล้วเจอกัน" ชิงเทียนแยกตัวออกไปเขามีอย่างอื่น ที่ต้องไปจัดการ

ชิงเทียนได้สอนจิ่วหยวนปิง ด้านการวางรูปแบบแล้ว และตอนนี้เธอได้วางรูปแบบม่านพลังชนิดหนึ่ง ไว้เรียบร้อยแล้ว หมอกหนาทึบเข้าปกคลุมทั่วบริเวณ มันไม่ได้มีอำนาจในการปิดกั้นการเข้าออก แต่เป็นม่านหมอกที่เอาไว้พลางตา การมองเห็นจะถูกปิดกั้นโดยสมบูรณ์

เผ่าแสงจันทร์ กลายร่างเป็นฝูงมนุษย์หมาป่าขนาดยักษ์ วิ่งเข้าฉีกกระชากศัตรูที่สูญเสียการมองเห็น พวกเขาไม่ต้องพึ่งดวงตา เพียงแค่ใช้จมูกรับกลิ่น ก็รับรู้ได้ถึงตำแหน่งของศัตรู

เสียงเตือนภัยภายในตึกดังขึ้น เหล่าบุคลากรต่างพากันแตกตื่น “เกิดอะไรขึ้น?!!" ชายสวมชุดนายทหาร ตะโกนถามหน่วยรักษาความปลอดภัย ที่กำลังวิ่งหน้าตั้งไปที่หน้าประตูทางเข้า

“มีผู้บึกรุกครับ ขอเขิญท่านนายพลไปหลบหนี โดยใข้ทางออกฉุกเฉิน ที่ทางเราเตรียมไว้ให้ด้วยครับ" 

ชายคนนี้เป็นนายทหารยศนายพล ที่เดินทางมาประสานงานกับองค์กร เขาไม่คิดว่าจะมีใครอุกอาจ เข้ามาโจมตีองค์กรของรัฐอย่างซึ่งๆหน้าเช่นนี้

ในขณะที่กำลังเสริมทั้งหมด ไปรวมตัวอยู่ที่ทางเข้า ที่ชั้นใต้ดินประตูเหล็กหนาบานหนึ่งถูกฟันเป็นชิ้นๆ ที่นี่คือทางหลบหนีฉุกเฉินสำหรับผู้บริหารเท่านั้น ชายคนหนึ่งก้าวเข้ามาในห้อง เขากำดาบสีฟ้าครามไว้ในมือ ที่ด้านของเขาหลังมีชายหญิง เดินตามมาหลายคน

“หยวนปิง เธอไปช่วยคนที่ถูกขังอยู่ในคุก เดียวฉันจะไปจัดการข้างบนเอง"

จิ่วหยวนปิงก้มหัวให้ชายตรงหน้า “ทราบแล้วค่ะบอสใหญ่"

****************************

ชั้นบนสุดของตึก เป็นห้องประชุมและห้องวิจัย ของเจ้าหน้าที่ระดับสูง ทีมคุ้มกันเดินนำพวกนักวิจัยและผู้บริหาร ที่กำลังตื่นตระหนก กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

“ทำไมพวกมันหาเราเจอได้เร็วแบบนี้?" ชายที่เดินนำหน้าเจ้าหน้าที่ระดับสูงพูดขึ้น เขาคือผู้อำนวยการขององค์กรแสงเหนือ

ชายชราที่เป็นหนึ่งในทีมวิจัย เดินมาขนาบข้างเขา ด้วยสีหน้าเป็นกังวล “ผู้อำนวยการเอริกส์ ผมลืมเอกสารงานวิจัยไว้ในห้องวิจัย มันเป็นต้นแบบของวัตถุดิบสังเคราะห์ ที่พวกมนุษย์หมาป่าใช้กัน ผมขอกลับไปเอาได้ไหม"

“เสี่ยงเกินไป การวิจัยเริ่มใหม่ได้ แต่การเสียพวกคุณไป เราจะไม่สามารถเริ่มใหม่ได้" เอริกส์เองก็รู้สึกเสียดายเช่นกัน แต่ถ้าหากศัตรูเข้ามาในตึกได้ พวกเขาจะตกอยู่ในอัตราย เพราะฉะนั้นการรักษาชีวิตย่อมสำคัญกว่า

แต่ทว่า ชายหนุ่มที่พวกเขาเคยเห็นจากโดรนสังเกตุการณ์ กลับกำลังยืนขวางทางพวกเขาอยู่ในตอนนี้ ทั้งทีมคุ้มกันรวมถึงเหล่านักวิจัยและผู้บริหาร ต่างพาดันหยุดชะงัก สีหน้าของพวกเขาในตอนนี้ เหมือนกับกำลังเห็นผีกลางวันแสกๆ

“ม...มันเข้ามาในนี้ได้ยังไง?!!" เอริกส์อุทานขึ้น ตึกแห่งนี้มีทางเข้าออกแค่สองทาง นั่นคือประตูหน้า และทางออกฉุกเฉินที่พวกเขากำลังจะมุ่งหน้าไป มันมีอุโมงใต้ดินเชื่อมต่อไปยังนอกตัวเมือง

“จะไปไหนกัน? ทางออกฉุกเฉินถูกคนของฉันยึดไว้แล้วนะ" 

นักวิจัยและพวกผู้บริหารสันหลังเย็นวาบ ทีมคุ้มกันเป็นเพียงเจ้าหน้าที่ ที่มีอัตราหลอมรวมต่ำถึงปานกลาง ไม่สามารถรับมือกับคนที่โค่นวลาดิเมียร์ได้อย่างแน่นอน ความหวาดกลัวและความสิ้นหวัง กำลังเข้าปกคลุมภายในใจของพวกเขา

ชิงเทียนนำเหล่าผู้บ่มเพาะเข้าโจมตี เลือดกระเซ็นไปทั่วกำแพง เสียงกรีดร้องโหยหวนดังระงมไปทั่ว เขายังจำการทดลองที่แสนเลวร้ายนั้นได้ กองซากศพของผู้เข้าทดลอง ที่ไม่สามารถเข้ากับเซรุ่มได้ การวิจัยขององค์กรแห่งนี้ ไม่ต่างจากลัทธิมาร ที่สูบเลือดของคนบริสุทธิ์

หลังจากดับลมหายใจของศัตรู เขาก็เผาทำลายศพ และมุ่งหน้าต่อไป เพื่อไปเผาเอกสารการวิจัย ชิงเทีบนเดินมาถึงหน้าห้องผู้อำนวยการ เขาได้สั่งผู้ติดตาม ให้ไปเผาทำลายตัวอย่างและเอกสารการวิจัย รวมถึงเก็บรวบรวมของมีค่าที่อยู่ในห้องนิรภัย

ชิงเทียนคิดว่าภายในห้องผู้อำนวยการ จะต้องมีสิ่งสำคัญ หรือเอกสารลับบางอย่าเก็บช่อนไว้แน่ เขาเข้ามาในห้องแล้วเริ่มรื้อค้น ส่วนใหญ่เป็นข้อมูลการทดลอง และเอกสารลับทางราชการ 

“หืม?..." ชิงเทียนพบเอกสารรายงานการค้นพบซากโบราณสถาน ในเอกสารมีภาพถ่ายประตูศิลา ที่มีลวดลายของวิหคเพลิงสลักไว้ มันช่างเป็นการสลักที่บรรจงและงดงาม ไม่ต่างจากประตูชิงหลง เขาฉีกยิ้มแล้วรีบเก็บเอกสารเข้าไปในแหวนมิติ 

ชิงเทียนเปลี่ยนไปค้นในลิ้นชัก เผื่อจะพบอะไรเพิ่มเติม ในลิ้นชักทางด้านขวา มีผลึกสีแดงวางทับกระดาษไว้ ชิงเทียนหยิบมันขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น “นี่มัน...หินแก่นหยาง" มันมีขนาดเท่ากับหินที่ชิงเทียนได้รับมาจากหอนพเก้า สิ่งนี้คือแหล่งพลังงานบริสุทธิ์ แต่ผู้อำนวจการกลับเอามาทำเป็นที่ทับกระดาษ นี่มันเรื่องบ้าบออะไรกัน

วันนี้ชิงเทียนได้กำไรมากทีเดียว ทั้งข้อมูลที่ตั้งของประตู และหินแก่นหยางอีกหนึ่งก้อน เม็ดยาจันทร์จรัสแสงมีผลถึงเพียงแค่ ขอบเขตก่อตั้งร่างกาย และการจะทำให้เขาทะลวงขั้นได้ ต้องใช้มากถึง 10 เม็ด ซึ่งนั่นดูจะเป็นการเปลืองทรัพยากรมากจนเกินไป 

แต่หากชิงเทียนใช้เม็ดยาจันทร์จรัสแสง เพียงแค่หนึ่งเม็ด มาหลอมรวมกับหินแก่นหยางแล้วล่ะก็ มันจะแปรสภาพเป็นเม็ดยาสุริยคราส และช่วยให้เขาทะลวงขั้นขึ้นเป็น ขอบเขตก่อตั้งร่างกายขั้นกลาง

ห้องผู้อำนวยการถูกเผาทำลายด้วยเพลิงสีฟ้า ทางด้านคนจากหอนพเก้า พวกเขาได้เผาเอกสารการวิจัย รวมถึงกวาดของมีค่าทั้งหมดเก็บไว้ในแหวนมิติ ที่ชิงเทียนมอบให้

ชิงเทียนพาพวกเขากลับไปรวมตัวที่ด้านล่าง คนจากเผ่าแสงจันทร์เองก็ได้รับชัยชนะ และกำลังมารวมตัว กับกลุ่มของชิงเทียนเช่นกัน เนื่องจากฝ่ายตรงข้ามสูญเสียการมองเห็น จึงทำให้คนจากเผ่าแสงจันทร์ไม่มีใครเสียชีวิต

จิ่วหยวนปิงและเหล่านักโทษอีก 20 คน ยืนรออยู่ด้านหน้าทางออกฉุกเฉิน เขากวาดตามองนักโทษทีละคน พวกเขาล้วนมีสภาพที่น่าเวทนา บางคนเสียตาซ้าย และอีกหลายคน ที่มีแผลเป็นอยู่ทั่วร่างกาย คงเกิดจากการทรมานเพื่อเค้นข้อมูล 

“สวัสดีผมชิงเทียน เป็นหัวหน้าของกลุ่มคนที่พึ่งช่วยพวกคุณออกมา ตอนนี้เหล่านักวิจัยและผู้บริหารขององค์กร ถูกผมสังหารหมดแล้ว พวกคุณสามารถเลือกติดตามผม หรือว่าจะหนีไปโดยลำพัง"

เหล่านักโทษต่างพากันเลือกติดตามชิงเทียน เพราะหากพวกเขาหนีด้วยตนเอง อีกไม่นานก็คงถูกจับได้อยู่ดี

“คุณเป็นคนจีน?" หนึ่งในนักโทษถามขึ้น ผมของเขายาวรุงรังปิดใบหน้า บนร่างกายมีแผลเป็นหลายแห่ง และนิ้วชิ้ข้างซ้ายขาดหายไป

“ถูกต้องผมเป็นคนจีน แล้วคุณคือ?" ชิงเทียนนับถือชายคนนี้จากใจจรืง ต้องเป็นคนที่มีจิตใจเข้มแข็งมาก ถึงทนมีชีวิตอยู่ได้จนถึงตอนนี้

“ผมมีชื่อว่าชิงเหอตี้ เป็นคนจากหน่วยพิเศษ ของประเทศจีน" 

“ชิงเหอตี้?" ชิงเทียนเหมือนเคยได้ยินชื่อนี้มาจากที่ไหน ใช่แล้ว...หากจำไม่ผิด นั่นคือชื่อพ่อของเขาที่หายตัวไปไม่ใช่รึไง

--------------------------------------

Facebook Fanpage : มารฟ้าพิชิตสวรรค์

https://www.facebook.com/มารฟ้าพิชิตสวรรค์-105158271890771