เส้นทางเทพยุทธ์​ (Trail of God)

     เสร็จจากกำแพงจางเฉินนั่งพักฟื้นฟูพลังวิญญาณ และพลังปราณพอถึงเที่ยงคืนก็ไปพื้นที่เพาะปลูกของหมู่บ้าน เอาต้นไม้ หญ้า ดอกหญ้า สมุนไพรทั้งหมดออกมาปลูก กลายเป็นป่าขนาดใหญ่ ภูเขาลูกเล็กซึ่งเป็นพื้นที่บ้านของเขาจางเฉินเอาไผ่ออกมาปลูกจนเต็มภูเขา จางเฉินออกนอกหมู่บ้านกำแพง 3 ด้านเขาเอาสมุนไพรวิญญาณ ต้นไม้วิญญาณ หญ้า ดอกหญ้า ปลูกกระจายจนทั่วหมู่บ้านมีทางเข้าเพียงด้านหน้า อีก 3 ด้านของกำแพงจะเป็นป่าและภูเขาจางเฉินต้องการให้สัตว์อสูรมาอยู่อาศัยเพื่อให้การป้องกันเป็นเพียงด้านเดียวคือด้านหน้า

   ฝั่งด้านหน้าทางเข้าหมู่บ้าน จางเฉินลงดอกไม้ลักษณะคล้ายดอกกุหลายมีหนามพิษเหลือทางเข้าประตูหมู่บ้านแค่เพียงเข้าทางประตู  จากการวางโครงสร้างแบบนี้หมู่บ้านจะถูกปิดตาย ชาวบ้านเข้าออกได้ด้วยมียาแก้พิษแต่คนอื่นจะไม่สามารถเข้ามาได้ถ้าไม่ได้รับความยินยอม

  เสร็จจากการป้องกันอย่างคร่าวๆ จางเฉินก็เข้าไปปล่อยสัตว์ป่าที่เขามีโลกใบเล็กของจางเฉินเหลือต้นไม้ ใบหญ้า ดอกหญ้า สมุนไพรเพียงน้อยนิดต้องลดพวกสัตว์ป่าพวกนี้ด้วย ตอนเช้าชาวบ้านก็น่าจะทำหน้าที่สร้างฟาร์มเลี้ยงสัตว์พวกนี้เอง

   “เฉินป๋าเซียน”จางเฉินนึกถึงภัยคุกคามอันดับแรกที่ต้องกำจัด เขาเรียกหงเอ๋อออกมาทันทีโดดขึ้นหลังหงเอ๋อเพื่อบินไปเมื่อเว่ยหยาง

   “เห้ย” โครมมมม

   จางเฉินถูกลมพัดกระเด็นตกหลังของหงเอ๋อ ชนเข้ากับต้นไม้เต็มเหนี่ยว

  “เจ้าจะขี่ทันทีโดยไม่เรียนรู้ไม่ได้เจ้าไม่ใช่คนฉลาดที่จะทำอะไรได้ทันทีโดยไม่ต้องเรียนรู้”โสมแดงออกจากมิติมาเยาะเย้ย

    ห๋งเอ๋อ เจ้านกน้อยตอนนี้ตัวโตแผ่นหลังใหญ่กว้างใหญ่สามารถมีคนมานั่งได้ราวๆ 20 คน ขนสีดำแซมด้วยสีแดงกรงเล็บสีดำสมกับเป็นสายพันธ์อินทรย์เหล็กดำ หันหลังกลับมาหาจางเฉิน มองด้วยความกลัวว่าจะโดนดุ

   “พี่โสม สอนข้าหน่อย”จางเฉินกำลังเลือดพุ่งพล่านอยากไปฆ่าเฉินป๋าเซียนเลือดที่กำลังเดือดหดลงอย่างรวดเร็วด้วยความมุทะลุเกินพิกัด

   “ทำอะไรคิดก่อนเห็นพูดชื่อเฉินป๋าเซียนจะไปแก้แค้นเหรอ นี่เอาตัวเองรอดหรือยังนิ โง่จริงๆ”โสมแดงเยาะเย้ยต่อเนื่อง

   “เอาละข้าอาจแค่รู้สึกหึกเหิมไปเอง จะทำอะไรโดยไม่คิดหน้าคิดหลังก่อนหน้านี้ข้าว่าจะวางแผนจัดการกับมันให้ไม่มีปัญหาตามมาแต่เมื่อกี้ข้าแค่อยากเดินเข้าไปหาตรงๆ จริงๆ มันแย่มาก”

   “อืม เจ้าโง่” โสมแดงเยาะเย้ยต่อเนื่องแล้วหัวเราะอย่างร่าเริง มันชอบแกล้งจางเฉินมาก เพราะรู้สึกสนุกที่สุดอยู่ในมิติหลังๆ มันเริ่มเบื่อมากขึ้นเรื่อยๆ

  “ทำร่างกายให้มั่นคงด้วยจิตวิญญาณที่แท้จริงเจ้าต้องสื่อสารทางจิตกับหงเอ๋อเพื่อรวมเป็นหนึ่ง ขึ้นไปนั่งก่อนหลับตาตั้งสมาธิ”โสมแดงสอนและขึ้นหลังหงเอ๋อไปพร้อมจางเฉิน และจางเฉินก็นั่งลง

   “หงเอ๋อ บินขึ้นบินช้าๆ”  จางเฉินเริ่มประหม่า

   “ควบคุมลมหายใจให้ดีเจ้าต้องสื่อสารกับลมไปพร้อมกับหงเอ๋อ สร้างชั้นลมปราณเพื่อให้ลมไหลไปด้านหลังส่งแรงต้านลมไปที่เท้าบางส่วนเพื่อให้เกิดการเกาะยึด”

   ใช้เวลาบินวนหมู่บ้านไม่ไกลนานกว่า 4 ชั่วยาม จางเฉินก็เริ่มสามารถที่จะมั่นคงและเข้าใจหลักการต่างๆ

   “ทำได้ดีสุดท้ายแล้วต้องสามารถเป็นส่วนหนึ่งของธรรมชาติ เจ้าต้องเรียนรู้อีกมาก”

  “ขอบคุณพี่โสมแดง”จางเฉินลืมตา

   จางเฉินมองไปรอบๆ เห็นหมู่บ้านอยู่ห่างไกลมีขนาดเล็กมากป่าเขาเขียวขจี แม่น้ำ ลำธาร ไม่พบจุดสิ้นสุด เขารู้สึกสดชื่นมาก

“นี่คือความรู้สึกของการเป็นเจ้าโลกสินะ”

“เป็นเจ้าบ้านะสิ เป็นเจ้าโลกได้ที่ไหนเจ้านะ ตอนแรกข้าว่าจะอยู่กับเจ้าไม่นานแล้วจากไปเห็นว่าเจ้าเดือดร้อนเรื่องพิษ แล้วจากที่แอบมองแต่ครั้งแรกๆ เจอกันเจ้าใส่ใจกับสมุนไพร ต้นไม้ ใบหญ้าในโลกมิติ ทำให้ข้าประทับใจนิดหนึ่งสองสามเดือนมานี่การที่เจ้ารู้ว่าจะตายแต่ก็ยังสร้างรากฐานครอบครัวเพื่อให้เขาอยู่สบายข้าก็ชอบเจ้า”

   “ชอบข้า บ้าสิข้าต้องรักสาวๆ สวยๆ ไม่ใช่โสม” จางเฉินมองโสมแดงแบบตกใจมาก

    “เจ้าโง่ หมายถึงชอบอยู่เป็นเพื่อนเจ้าอะไรประมาณนี้เอาเถอะเจ้าบอกพ่อแม่จะปิดตัวฝึกวิชา ข้าจะแนะนำเจ้าอย่างเป็นทางการ อยู่ๆเจ้าก็คลั่งแล้วจะวิ่งไปฆ่าคนแบบนี้ แสดงให้เห็นว่าเจ้ามันโง่เกินไปต้องพัฒนากันหน่อย”

   “ข้ายอมเจ้า หงเอ๋อพาเราลงไป”

   หงเอ๋อ บินลงพื้นไม่ไกลจากทางเข้าหมู่บ้านอย่างรวดเร็วจางเฉินพยายามเรียนรู้ที่จะควบคุมตัวเอง ปรับตัวให้เข้ากับหงเอ๋อและสายลม เขาแทบจะยืนไม่อยู่ ไม่นานก็ถึงทางเข้าหมู่บ้านให้หงเอ๋อกับโสมแดงเข้าไปก่อนจางเฉินก็กลับบ้าน คุยกับพ่อของเขาเกี่ยวกับรายละเอียดต่างๆ แผนพัฒนาหมู่บ้านอื่นๆหมู่บ้านเพิ่งเริ่มวางโครงสร้างยังต้องใช้เวลาอีกยาวนาน

   “อืมเราจะปิดหมู่บ้านไม่ให้ใครเข้าออกกันก่อน การป้องกันทั้ง 4 ด้านสมบูรณ์ขนาดนี้”จางหลงเสนอแนวคิด

   “ครับพ่อพื้นฐานพวกเราไม่แน่นมาก เพิ่งผ่านกันมาในระยะเวลาไม่กี่เดือนควรฝึกกันให้รากฐานมั่นคง” จางเฉินเห็นด้วยอย่างยิ่ง

   “ลูกจะเก็บตัวฝึกวิชาก่อนแล้วออกเดินทางผจญภัย3-4 ปีสินะ ยังไงก็ดูแลตัวเองด้วย พ่อ แม่คิดไว้แล้วว่าสักวันลูกจะต้องออกจากหมู่บ้านเพราะลูกมีนิสัยที่ไม่เหมือนกับคนอื่นๆ” จางหลงย่อมรู้ดีว่าลูกของมันผิดปกติชาวบ้านตั้งแต่4-5 ปีก่อน คำพูด คำจา ภาษาที่ใช้ นิสัยใจคอ และมีความทะเยอทะยานสูงไม่สามารถเก็บตัวไว้ในหมู่บ้านเล็กๆ นี้ได้