เรือนกาญจนา

เช้าวันรุ่งขึ้น ดาขนย้ายกระเป๋าใบใหญ่มาที่บ้านเสี่ยวันชัยพร้อมกับติณ

“มากันแล้วหรือ” เสี่ยวันชัยออกมาทัก

“เอ่อ นำไปไว้ที่ห้องท่านเลยมั้ยคะ” ดาพูดตะกุกตะกัก

“นำไปไว้ที่ห้องข้างๆ ก่อนก็แล้วกัน” เสี่ยกล่าว

ดาทำหน้างง และคิดในใจว่า “ท่านจะให้ฉันมาอยู่ในฐานะอะไรกันแน่นะ”

“นำของไปไว้ที่ห้องนั้นก่อน แล้วตามฉันไปที่ห้องทำงาน ฉันมีเรื่องให้เธอไปทำ” เสี่ยพูดเชิงสั่ง

ติณเลยช่วยยกกระเป๋าไปเก็บพร้อมกับดา แล้วพากันตามเข้าไปในห้องทำงาน

“นั่งลงก่อนสิ อะนี่โบชัวร์” เสี่ยยื่นโบชัวร์ให้กับดา

ดารับมาอ่านก็พบมันคือ โครงการค่ายอาสาที่กาญจนบุรี

“ทำไมหรอคะ” ดาสงสัย

“ฉันอยากให้เธอเข้าร่วมค่ายอาสา แล้วไปสอนหนังสือเด็กเป็นเวลาหนึ่งเดือน เห็นว่าช่วงนี้เป็นช่วงปิดเทอมใหญ่ไม่ใช่หรือ” เสี่ยวางแผนให้

“ท่านรู้ได้ยังไงคะ” ดางง

“ฉันสืบมาหมดแล้ว และนี่ เธอก็นำเงินก้อนนี้ไปช่วยค่ายพัฒนาด้วยก็แล้วกัน ให้ติณไปเป็นเพื่อน” เสี่ยยื่นเงินให้

“ทำไมถึงไม่ให้ฉันอยู่ปรนนิบัติท่านล่ะคะ ก็ฉันอยู่ในฐานะภรรยาไม่ใช่หรือ” ดารีบถาม

“ใช่ เธอเป็นภรรยาแต่เพียงในนามน่ะ ฉันอยากให้เธอช่วยสร้างบุญสร้างกุศลให้ โดยให้สอนเด็กๆ ฟรี มันเป็นความฝันของเธอด้วยไม่ใช่หรือ” เสี่ยย้อนถาม

“ค่ะ ว่าแต่ท่านรู้ได้ยังไงคะ เรื่องนี้ฉันบอกแค่พี่ธัญคนเดียว” ดาสงสัย

“ธัญเคยเล่าให้ฉันฟังน่ะ เดินทางวันนี้เลยก็แล้วกัน ฉันจองตั๋วเครื่องบินให้แล้ว นำของใช้ไปเท่าที่จำเป็นนะ คนในค่ายจะไปรวมตัวกันที่โรงเรียนในตัวจังหวัดก่อน รายละเอียดฉันสั่งไว้กับติณแล้ว หากสงสัยอะไรก็ถามติณได้” เสี่ยพูดตัดบท

“ขอบคุณค่ะท่าน” ดารู้สึกโล่งใจที่เธอไม่จำเป็นต้องใช้ชีวิตเป็นภรรยาของเสี่ยจริงๆ

“มีอะไรขาดเหลือ ติดต่อฉันได้ทุกเมื่อนะดา” เสี่ยกล่าว

“ค่ะคุณท่าน”

และแล้วติณก็เป็นคนพาดาไปที่กาญจนบุรีเพื่อเข้าร่วมกับค่ายอาสาพัฒนาชุมชนตามความฝันของดา

************************************

วันนี้วัฒน์ฝึกงานที่บริษัทของพ่อเป็นวันแรก เขารับหน้าที่คุมงานขนส่งของทั้งวัน สักพักหัวหน้าแผนกก็ใช้ให้วัฒน์ไปขอลายเซนท่านประธาน แต่ในเวลานั้นมันเป็นเวลาทุ่มนึงแล้ว เขาก็เลยขับรถไปที่ผับประจำของพ่อ โดยเข้าไปในนั่งรอที่ห้อง VIP ที่เป็นห้องประจำของพ่อ

แต่วัฒน์คอยแล้วคอยเล่าจนกระทั่งผ่านไปสองชั่วโมง จึงตัดสินใจโทรหาพ่อ

“ว่าไงเจ้าวัฒน์” เสี่ยรับโทรศัพท์

“พ่ออยู่ที่ไหนครับ วันนี้ไม่มาที่ผับหรอครับ” วัฒน์สงสัย

“ทำไมตัวพ่อต้องไปที่นั่นด้วย” เสี่ยย้อนถาม

“อ้าว ก็เห็นแต่ก่อนพ่อมาที่นี่เกือบทุกวันนี่ครับ” วัฒน์กล่าวตามประสบการณ์ในอดีต

“ตอนนี้พ่ออยู่กับหลานที่บ้านนันท์ ว่าแต่มีธุระอะไรกับพ่อ” เสี่ยรีบถาม

“ผมมีเอกสารให้พ่อลงนามครับ”

“ถ้าเป็นเรื่องด่วนก็มาพบพ่อที่บ้านนันท์” เสี่ยพูดสั้นๆ

“ครับ ผมจะไปเดี๋ยวนี้” วัฒน์รีบออกไปจากผับทันที

“พ่อฝากซื้อสีไม้กับกบเหลาดินสอให้หน่อยสิ” เสี่ยถือโอกาสใช้ลูก

“พ่อจะให้หลานหรอครับ” วัฒน์คาดการณ์

“ใช่ พ่อจะสอนหลานวาดภาพระบายสี เห็นหลานเล่นแต่เกมในมือถือ เดี๋ยวหลานจะติด”

“ครับพ่อ”

วัฒน์เพิ่งรู้สึกถึงความอบอุ่นเป็นครั้งแรก เพราะพ่อเอาใจใส่หลานมากขึ้น แต่ที่ดูจะขัดใจหน่อยก็คือพ่อไม่น่ามีเมียใหม่เลย

************************************

วัฒน์นำสีไม้และกบเหลาดินสอไปให้หลาน สักพักพ่อก็สั่งให้เขาสาธิตวิธีเหลาดินสอสีให้หลานรักดู

ในระหว่างนั้นธัญในร่างเสี่ยก็นำเอกสารมาอ่าน เมื่อไม่มีอะไรน่าสงสัย เธอก็ยอมเซนชื่อให้

ธัญแอบยิ้มเมื่อเห็นวัฒน์กำลังสอนหลานวาดรูประบายสี สักพักก็เล่านิทานให้หลานฟังก่อนเข้านอน พอหลานหลับ ธัญก็เอ่ยปากชวนทันที

“มันดึกมากแล้ว ค้างด้วยกันที่นี่มั้ยล่ะวัฒน์”

“ไม่ล่ะครับพ่อ ผมต้องรีบกลับไปหาภรรยา”

ธัญอึ้งไปชั่วขณะ เพราะนึกไม่ถึงว่าเขาจะมีเมียแล้ว แต่คิดในใจว่า “เป็นอย่างนี้ก็ดีแล้วสินะ ฉันจะได้จากไปอย่างหมดห่วง” แต่ปากก็พูดกับวัฒน์ว่า “ทำไมไม่แต่งงานกันดีๆ ลูกควรให้เกียรติเธอด้วยสิ”

“ภรรยาผมยังไม่พร้อมครับ”

“งั้นพ่อดีใจด้วย ในที่สุดเราก็เป็นฝั่งเป็นฝาไปกับเขาเสียที”

“ผมลากลับเลยนะครับพ่อ” วัฒน์อยากกลับบ้านอย่างมาก

ธัญในร่างเสี่ยพยักหน้า เพราะไม่รู้จะพูดอะไรต่อ

ธัญยอมรับว่าเธอยังตัดใจจากวัฒน์ไม่ได้ แต่ในเมื่อเขามีเมียแล้ว นั่นจึงเป็นจุดเริ่มต้นที่เธอจะต้องตัดให้มันขาดเสียที

เช้าวันรุ่งขึ้น ธัญซึ่งค้างที่บ้านนันท์ก็ตื่นแต่เช้า เธอสั่งให้แม่บ้านทำกับข้าวใส่บาตร และให้ไปปลุกนันท์และหลานสาวไปใส่บาตรด้วยกัน

พอใส่บาตรพระได้ห้ารูปเสร็จ ธัญก็เลยเอ่ยปาก “วันพรุ่งนี้เป็นวันพระ พวกเราไปทำบุญที่วัด ฟังเทศน์ฟังธรรมกันดีกว่านะ”

“ก็ดีเหมือนกันค่ะพ่อ” นันท์เห็นด้วย

“ตกบ่ายพวกเราไปเที่ยวสวนสนุกดีกว่า” ธัญยิ้มให้หลานสาว

“จะดีหรอคะพ่อ” นันท์ไม่เชื่อหูว่าพ่อจะคอยดูแลเอาใจใส่หลานสาวผิดกับเมื่อก่อนอย่างมาก

“ทำไมล่ะ พ่อก็อยากอยู่กับครอบครัวพ่อบ้างสิ ลูกไม่ชอบงั้นหรือ”

“ใครว่า ลูกดีใจต่างหากค่ะพ่อ”

“ขอบคุณค่ะคุณตา”

ธัญลูบหัวหลานอย่างเอ็นดู และนึกเห็นใจเสี่ยวันชัยว่าเขาน่าจะได้มีโอกาสอยู่กับครอบครัวจริงๆ