ตื่นได้แล้ว ! เช้าแล้ว ! ตื่นได้แล้ว ! เช้าแล้ว ! ตื่นมาสู้ชีวิต! ตื่นมาสู้ชีวิต !
เสียงโมโนโทนดังขึ้นรบกวนเร็นที่กำลังหลับฝันถึงการผจญภัยในโลกมิติอยู่ร่างบางลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างงัวเงีย มือเรียวสวยจะเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาปิดเสียงนาฬิกาปลุกที่ตั้งเอาไว้หน้าจอโทรศัพท์ขึ้นโชว์ว่าตอนนี้เป็เวลา 10.00นาฬิกา ซึ่งถือว่าเป็เวลาที่สายสำหรับเร็น!
“สงสัยเมื่อวานเราคงจะทำนู่นทำนี่จนเหนื่อยมากเกินไปหน่อยวันนี้ถึงได้ตื่นสายแบบนี้ เห้อ! ”
เร็นพูดขึ้นพลางถอนหายใจออกมาให้ตายสิ เขาไม่เคยตื่นสายขนาดนี้มาก่อนเลยนะ ไม่รอช้าร่างบางรีบลุกขึ้นจัดที่นอนให้เป็ระเบียบเรียบร้อยก่อนจะพาร่างตัวเองไปอาบน้ำชำระร่างกายอย่างเร่งรีบ ใช้เวลา 30 นาทีเร็นก็อาบน้ำแต่งตัวเสร็จ เขาตรวจสอบความเรียบร้อยของตัวเองอยู่หน้ากระจกครู่หนึ่งก่อนจะเดินไปหยิบเอกสารสำคัญและกระเป๋าสะพายข้าง แล้วเดินออกไปด้านนอกทันที
“มีเวลาอีก 2 ชั่วโมงนิดๆ ก่อนถึงเวลานัด งั้นหาอะไรง่ายๆกินไปก่อนละกัน”
เร็นว่าพลางยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูเด็กหนุ่มวางแผนว่าจะหาอะไรง่ายๆ กินก่อนที่จะเดินทางไปยังสถานที่ที่นัดหมายกับนายหน้าขายบ้านและเนื่องจากสถานที่ที่นัดหมายกับนายหน้าขายบ้านค่อนข้างไกลจากบริเวณที่เขาอยู่ตอนนี้พอสมควรทำให้เวลาที่เร็นเหลือจริงๆ ในตอนนี้คือ 1 ชั่วโมงเพราะต้องเผื่อเวลาเดินทางด้วย
เร็นจึงเลือกกินไก่ทอดในร้านอาหารฟาสต์ฟู้ดร้านหนึ่งที่ตั้งอยู่ข้างอพาร์ทเม้นถ้าเป็เวลาปกติที่ไม่จำเป็ต้องเร่งรีบเขาจะไม่มีทางกินอาหารประเภทนี้อย่างแน่นอนเพราะไม่ดีต่อสุขภาพ
ใช้เวลาไม่นานเด็กหนุ่มร่างบางก็กวาดเอาทุกอย่างลงท้องจนหมดเกลี้ยงก่อนที่จะรีบไปจ่ายเงินและเดินออกจากร้านไปเรียกรถแท็กซี่เพื่อเดินทางไปยังที่นัดหมาย
โชคดีที่วันนี้การจราจรไม่ได้ติดขัดอย่างที่คิดเอาไว้ทำให้เร็นใช้เวลาแค่ 45 นาทีในการเดินทางมาถึงที่หมาย จากเดิมที่คาดเอาไว้ว่าจะต้องเดินทางเป็เวลาชั่วโมงๆ
สถานที่ที่เด็กหนุ่มนัดเจอกับนายหน้าขายบ้านคือร้านคาเฟ่ที่ตั้งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับโครงการบ้านที่เขา้าจะซื้อซึ่งบริเวณนี้เป็บริเวณที่อยู่รอบนอกของเมืองหลวงแต่มีความเจริญไม่ต่างกับใจกลางเมืองมีรถไฟฟ้าใต้ดิน รถไฟบนดิน รวมถึงมีรถเมล์ให้โดยสารอยู่ตลอดเวลา อีกทั้งยังมีห้างร้านค้า สถานบันเทิง และระบบสาธารณูปโภคแบบครบครันไม่แพ้ใจกลางเมืองแต่ที่ต่างกันคือโซนนี้จะมีความสงบกว่าและพบเจอพื้นที่สีเขียวได้ง่ายกว่า
เร็นนั่งจิบชาเขียวที่สั่งมาพร้อมกับมองออกไปยังสวนดอกไม้นอกกระจกร้านอย่างผ่อนคลายนั่งดื่มด่ำกับบรรยากาศไปได้สักพักก็ได้ยินเสียงคนเปิดประตูเข้ามาในร้าน ดวงตาคู่งามจึงเหลือบมองไปที่ประตูทางเข้าก่อนที่จะพบเข้ากับร่างของผู้ชายวัยกลางคนท่าทางใจดีคนหนึ่งที่แต่งตัวดูภูมิฐานและในมือถือกระเป๋าเอกสารเอาไว้กำลังเดินเข้ามาภายในร้านพร้อมกับหันซ้ายหันขวาเหมือนกับกำลังมองหาใครบางคนอยู่
เร็นที่เคยเห็นรูปของนายหน้าขายบ้านจากเว็บไซต์มาก่อนก็จดจำชายคนนี้ได้ทันทีร่างโปร่งบางจึงลุกขึ้นและเดินตรงเข้าไปหาชายวัยกลางคนแล้วทักทายอย่างเป็มิตร
“สวัสดีครับไม่ทราบว่าคุณคือมิสเตอร์ชาร์ลนายหน้าขายบ้านของโครงการที่ตั้งอยู่ฝั่งตรงข้ามใช่ไหมครับ”
“โอ้ว! สวัสดีครับ สวัสดีส่วนเธอคงจะเป็คนที่ติดต่อเข้ามาขอดูบ้านสินะ”
มิสเตอร์ชาร์ลเอ่ยทักทายเร็นกลับอย่างเป็มิตรพร้อมกับยิ้มกว้างออกมา
“ใช่แล้วครับถ้าอย่างนั้นเพื่อไม่ให้เป็การเสียเวลาพวกเราเข้าไปดูตัวอย่างบ้านกันเลยไหมครับ”
“ได้สิครับงั้นไปกันเถอะ”
มิสเตอร์ชาร์ลพาเร็นข้ามมายังฝั่งตรงข้ามที่เป็ที่ตั้งของโครงการหมู่บ้านที่เร็นสนใจบริเวณทางเข้าของหมู่บ้านมีป้อมยามตั้งอยู่และมีกล้องวงจรปิดติดเอาไว้อย่างแ่ามีสัญญาณเตือนภัยกรณีเกิดเหตุไม่คาดฝัน เช่น ไฟไหม้ น้ำท่วม และแผ่นดินไหวติดตั้งเอาไว้ด้วยถือว่าเป็หมู่บ้านที่มีระบบรักษาความปลอดภัยที่แ่ามากทีเดียว
และเมื่อเข้าไปด้านในหมู่บ้านก็จะเจอเข้ากับดอกไม้และต้นไม้นานาชนิดที่ถูกปลูกเอาไว้ตรงบริเวณทางเดินรอบๆหมู่บ้านเดินเลยไปอีกหน่อยก็จะเจอเข้ากับสวนขนาดใหญ่ที่มีบึงอยู่ตรงกลางอีกทีตั้งอยู่บริเวณกลางหมู่บ้านสวนแห่งนี้คนในหมู่บ้านสามารถเอาไว้ใช้ออกกำลังกาย ปิกนิก หรือลงไปพายเรือและปั่นเป็ดในบึงได้เรียกได้ว่าหมู่บ้านนี้เป็หมู่บ้านที่ร่มรื่นและสงบแบบที่เร็น้าอย่างแท้จริง
บ้านที่เร็น้าซื้อนั้นตั้งอยู่บริเวณกลางค่อนไปทางท้ายหมู่บ้านซึ่งเป็บริเวณที่สงบที่สุดตามที่เร็น้ามิสเตอร์ชาร์ลพาเด็กหนุ่มเข้ามาดูภายในตัวบ้าน พร้อมกับอธิบายรายละเอียดที่จำเป็ให้เขาฟังตอนที่เดินผ่านโซนต่างๆ บ้านหลังนี้เป็บ้านที่บิ้วท์อินเฟอร์นิเจอร์ทุกอย่างเอาไว้ครบหมดแล้วรวมถึงติดตั้งระบบอินเทอร์เน็ตเอาไว้แล้วด้วย ขาดก็แค่อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์อุปกรณ์เครื่องครัว ชุดเครื่องนอนและของตกแต่งบ้านต่างๆ เท่านั้น
ตัวบ้านมี 2 ชั้น ชั้นล่างมี 1 ห้องนั่งเล่น 1ห้องครัว 2 ห้องโล่งๆ สำหรับทำอะไรก็ได้ 1 ห้องเก็บของ 2 ห้องน้ำ ส่วนชั้นบน 1ห้องสตูอิโอสำหรับดูหนัง มี 2 ห้องนอน ห้องใหญ่กับห้องเล็ก และเมื่อมองออกไปยังระเบียงห้องนอนใหญ่ก็จะเจอกับวิวของแม่น้ำขนาดกลางที่ไหลผ่านตรงด้านหลังหมู่บ้าน
บริเวณนอกบ้านมีสวนสไตล์มินิมอลขนาดเล็กตั้งอยู่ตรงหน้าบ้านด้านข้างมีสระว่ายน้ำขนาดเล็ก และมีพื้นที่โล่งๆ สำหรับทำอะไรก็ได้ตรงหลังบ้านตามที่เร็น้าเร็นรู้สึกพึงพอใจกับบ้านนี้เป็อย่างมาก บ้านหลังนี้ต้องเป็ของเขา! เพราะตรงตามภาพบ้านในฝันที่เขา้าทุกอย่างคิดได้นั้นเขาจึงหันไปพูดกับมิสเตอร์ชาร์ลทันที
“ผมตกลงที่จะซื้อบ้านหลังนี้ครับมิสเตอร์ชาร์ล มันเป็ไปตามที่ผม้าทุกอย่างเลยครับ”
“ถ้าเธอมั่นใจแล้วฉันจะพาเธอไปทำเื่ซื้อขายที่สำนักงานของบริษัท”
“ครับผมมั่นใจแล้ว”
มิสเตอร์ชาร์ลพาเร็นไปที่สำนักงานซื้อขายบ้านของบริษัทที่อยู่ห่างจากหมูบ้านเพียงแค่700 เมตร พวกเขาใช้เวลา 1 ชั่วโมงกว่าๆในการจัดการเื่การซื้อขายเื่เอกสารและการชำระเงิน โดยเร็นเลือกชำระเป็เงินสดจำนวน 4ล้านริปปอนส์สำหรับซื้อบ้านหลังนี้ หลังจากดำเนินการทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้ว มือเรียวสวยของเร็นก็เก็บเอกสารสำคัญที่เกี่ยวข้องกับบ้านใหม่ที่พึ่งจะได้รับมาลงในกระเป๋าสะพายข้างที่นำมาด้วย
“นี่คือคีย์การ์ด กุญแจสำหรับเข้าบ้านและกุญแจของห้องต่างๆ ภายในบ้านนะหนุ่มน้อย สามารถย้ายเข้าไปอยู่ได้ 2วันถัดจากนี้ พรุ่งนี้ฉันจะให้พนักงานทำความสะอาดเข้าไปทำความสะอาดบ้านเอาไว้ให้ก่อนที่เธอจะเข้ามาอยู่นะ”
“ขอบคุณครับมิสเตอร์ชาร์ลขอบคุณที่เป็ธุระให้ผมหลายๆ อย่างในวันนี้นะครับ”
เร็นพูดขอบคุณมิสเตอร์ชาร์ลพร้อมกับยื่นมือไปรับคีย์การ์ดและกุญแจมาเก็บใส่กระเป๋าก่อนที่จะบอกลาอีกฝ่ายเพื่อกลับไปยังอพาร์ทเม้น วันนี้เป็วันอีกหนึ่งวันที่เร็นมีความสุขมากในที่สุดเขาก็มีบ้านเป็ของตัวเอง มีพื้นที่ส่วนตัวเป็ของตัวเอง และมีอิสระในการใช้ชีวิตมากขึ้นทำให้ตลอดทางที่กลับไปยังอพาร์ทเม้น ใบหน้าของเร็นนั้นเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มตลอดทาง
เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหกและแล้ววันนี้ที่เร็นรอคอยก็มาถึง นั่นก็คือวันที่เขาจะย้ายเข้าบ้านใหม่นั่นเองเร็นรีบตื่นั้แ่ 7 โมงเช้า เพราะต้องไปถึงบ้านใหม่ก่อน 9 โมงเช้า เพื่อไปรอรับของที่สั่งเอาไว้และให้ไปส่งที่บ้านใหม่เด็กหนุ่มเริ่มเก็บของทุกอย่างที่เอามาจากบ้านเรย์มิงตันลงในกระเป๋าเดินทางทันทีหลังจากที่อาบน้ำแต่งตัวเสร็จเมื่อทุกอย่างเรียบร้อยเร็นก็นำสัมภาระทั้งหมดลงไปเช็คเอาท์ออกจากอพาร์ทเม้นและเดินทางไปยังบ้านใหม่ทันที
เมื่อมาถึงบ้านใหม่เร็นก็พบว่าบ้านของเขานั้นสะอาดแวววาวไปทุกซอกทุกมุมพนักงานทำความสะอาดที่มิสเตอร์ ชาร์ลจ้างมาทำงานเกินค่าจ้างจริงๆ เร็นยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ ก่อนที่จะเอากระเป๋าเดินทางขึ้นไปเก็บบนห้องนอนห้องใหญ่เร็นยิ้มกว้างออกมาอีกครั้งเมื่อมองไปยังวิวแม่น้ำนอกระเบียงห้องนอนนี่แหละคือชีวิตสงบๆ ท่ามกลางธรรมชาติแบบที่เขา้า
รับสายด้วย ! รับสายด้วย ! รับสายด้วย !
เสียงโมโนโทนตั้งขึ้นขัดจังหวะเร็นที่กำลังดื่มด่ำกับบรรยากาศความสวยงามของวิวแม่น้ำนอกระเบียงห้องนอนอยู่มือเรียวสวยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูก่อนจะกดรับเมื่อเห็นว่าเป็เบอร์ที่โทรมาจากบริษัทขนส่ง
“สวัสดีครับ ไม่ทราบว่าใช่คุณเร็นไหมครับตอนนี้พวกผมมาถึงหน้าหมู่บ้านคุณแล้วนะครับ อยากรบกวนให้คุณเร็นช่วยยืนยันกับทางรปภ. ให้หน่อยครับว่าพวกผมเป็บริษัทขนส่งที่จะมาส่งของที่บ้านคุณ”
“ได้เลยครับเดี๋ยวผมคุยให้”
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะมีเสียงของชายวัยกลางคนดังขึ้นมา
“สวัสดีครับคุณคือคุณเร็นที่พึ่งเข้ามาอยู่ในหมู่บ้านใช่ไหมคุณเป็คนสั่งของพวกนี้มาใช่หรือเปล่าครับ”
“ใช่แล้วครับคุณรปภ. ให้พวกเขาเข้ามาที่บ้านผมได้เลยครับ”
“รับทราบครับ”
เร็นกดวางสายเมื่อบทสนทนาจบลงก่อนที่จะรีบลงมาด้านล่างเพื่อรอรับพนักงานของบริษัทขนส่งทันที ย้อนกลับไปวันที่เขาทำเื่ซื้อบ้านเสร็จทันทีที่เขากลับไปถึงอพาร์ทเม้นสิ่งแรกที่เขาทำคือสั่งอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ที่จำเป็เช่น ทีวี คอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะ อุปกรณ์เครื่องครัวชุดเครื่องนอน และของตกแต่งบ้านต่างๆ เอาไว้ แล้วให้มาส่งที่บ้านใหม่ของเขาในวันที่เขาย้ายเข้ามาซึ่งก็คือวันนี้
ยืนรอได้ไม่นานก็มีรถขนส่งขนาดใหญ่มาจอดตรงหน้าบ้านก่อนจะมีพนักงานลงมาจากรถเพื่อเอาเอกสารมาให้เซ็นและด้วยความที่พนักงานเห็นว่าเร็นอาศัยอยู่คนเดียวแถมยังดูบอบบางไม่ค่อยมีแรงจึงอาสานำของทั้งหมดเข้ามาติดตั้งภายในบ้านให้ ซึ่งแน่นอนว่าเร็นน้อมรับน้ำใจของพวกเขาด้วยความเต็มใจเพราะถ้าจะให้เขาทำเองคนเดียวทั้งหมด คงต้องใช้เวลามากกว่า 1 วันแน่นอน
“ขอบคุณทุกคนมากๆเลยนะครับ ที่สละเวลามาช่วยผมแบบนี้ผมพึ่งจะย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่เลยไม่มีอะไรที่พอจะตอบแทนพวกคุณได้เลยนอกจากเงินจำนวนเล็กๆน้อย รบกวนพวกคุณช่วยรับเอาไว้ด้วยนะครับ”
เร็นพูดขึ้นเพื่อขอบคุณพนักงานส่งของทันทีที่เห็นว่าพวกเขาจัดวางและติดตั้งของทั้งหมดที่เขาสั่งมาเรียบร้อยหมดแล้วพร้อมกับยื่นเงินจำนวน 5,000 ริปปอนส์ให้กับพนักงานส่งของ
“โอ้ ! พวกผมช่วยด้วยความเต็มใจครับไม่จำเป็ต้องให้เงินพวกผมก็ได้เพราะเห็นว่าคุณตัวคนเดียวคงทำเองทั้งหมดไม่ไหวแน่”
“รับเอาไว้เถอะครับถือว่าเป็การตอบแทนน้ำใจที่พวกคุณช่วยผมครับ ถ้าพวกคุณไม่รับผมต้องรู้สึกไม่ดีมากแน่ๆ ครับ”
“ถ้าคุณ้าแบบนั้น พวกผมรับเอาไว้ก็ได้ขอบคุณมากนะครับ เดี๋ยวยังไงพวกผมต้องขอตัวไปก่อน ขอให้คุณโชคดีครับ”
“ครับขอให้พวกคุณโชคดีเหมือนกันครับ”
เร็นยืนส่งพนักงานบริษัทขนส่งจนรถของพวกเขาหายไปจากสายตาก่อนจะกลับเข้ามาในบ้านเพื่อตรวจสอบความเรียบร้อยของบ้านอีกครั้งตอนนี้บ้านเขามีอุปกรณ์ที่จำเป็ครบทุกอย่างแล้ว ทั้งอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์อุปกรณ์เครื่องครัว ชุดเครื่องนอน และของตกแต่งบ้าน สิ่งที่ยังขาดอยู่คืออุปกรณ์ทำสวนบริเวณหลังบ้านและอุปกรณ์ไลฟ์สตรีม เมื่อคิดถึงการไลฟ์สตรีมเร็นก็เดินไปเปิดคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะที่พึ่งสั่งซื้อมาเพื่อเช็คอีเมลว่าเขาผ่านการลงทะเบียนแล้วหรือยัง
“เย้ !! ผ่านการลงทะเบียนแล้วงั้นเริ่มสั่งอุปกรณ์ไลฟ์สตรีมมาเลยดีกว่า”
ว่าแล้วเขาก็กดเข้าไปสั่งอุปกรณ์ไลฟ์สตรีมของบริษัทJDS Innovation ทันที หลังจากกดสั่งอุปกรณ์ที่คิดว่าจำเป็เสร็จเรียบร้อยแล้วก็กดชำระเงินขั้นตอนที่เหลือคือการรอรับของที่จะมาส่งในวันนี้ตอนเย็น
ในระหว่างวันเร็นจึงออกไปข้างนอกเพื่อที่ไปศูนย์บริการซื้อขายรถยนต์ที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากหมู่บ้านมากนักเขาเลือกซื้อรถยนต์สไตล์โมเดิร์นขนาดเล็กมาคันหนึ่งที่มีราคาไม่แพงมาก ราคาเพียง 8แสนริปปอนส์นั้น
เด็กหนุ่มตัดสินใจที่จะซื้อรถเอาไว้ขับสักคันเพื่อความสะดวกสบายในการเดินทางเพราะแผนในอนาคตของเขานั้นมีความจำเป็ที่จะต้องเดินทางบ่อยๆ ดังนั้นการมีรถยนต์สักคันเอาไว้ขับไปไหนมาไหนจึงเป็เื่ที่ไม่ได้เสียหายอะไรที่สำคัญตอนนี้ตัวเขาเองมีใบขับขี่เป็ของตัวเองแล้วด้วยเขาเคยไปทำเอาไว้ตอนอายุย่างเข้า 20 ปีใหม่ๆ
หลังจากที่เร็นทำเื่ซื้อรถยนต์เสร็จเรียบร้อยเขาก็ขับรถออกจากศูนย์แล้วมุ่งหน้าไปที่ซุปเปอร์มาร์เก็ตที่อยู่ใกล้กับหมู่บ้านเพื่อซื้อของสดอาหารสด และของใช้จิปาถะที่จำเป็ วันนี้เด็กหนุ่มวางแผนว่าจะทำอาหารกินเองเพราะั้แ่เขากลับมาเกิดใหม่อีกครั้งเขาได้กินแต่อาหารที่ซื้อมาจากร้านอาหารและร้านสะดวกซื้อเท่านั้นซึ่งเป็อะไรที่ไม่ถูกปากเท่าไหร่นัก ทำให้ตอนนี้เร็นคิดถึงอาหารฝีมือตัวเองสุดๆ
เร็นเลือกหยิบเนื้อสัตว์ ผักสด ไข่ และวัตถุดิบอื่นๆ ลงมาใส่ตะกร้ารถเข็นเป็จำนวนมากเพราะไลฟ์สตรีมครั้งแรกที่เขาจะทำในวันพรุ่งนี้คือการไลฟ์ทำอาหารนั่นเองเร็นเดินวนรอบซุปเปอร์มาร์เก็ตไปได้สักพักก็ได้ของครบตามที่้า ร่างโปร่งบางจึงเดินไปชำระเงินที่แคชเชียร์เสร็จก็เอาของทั้งหมดใส่ไว้ที่ท้ายรถแล้วขับกลับบ้านทันที
เมื่อมาถึงบ้านเร็นก็รีบเอาของทุกอย่างไปเก็บเพราะพบว่าตอนนี้เป็เวลาที่ใกล้กับเวลาที่บริษัท JDSInnovation จะมาส่งอุปกรณ์ไลฟ์สตรีมให้กับเขาแล้ว ผ่านไป 30 นาที เขาก็ได้รับสายจากพนักงานขนส่งว่าถึงหน้าหมู่บ้านแล้วให้เขาช่วยคุยกับรปภ.ให้หน่อย หลังจากทุกอย่างเรียบร้อย ผ่านไปไม่ถึง 5 นาที รถขนส่งก็มาจอดอยู่ตรงหน้าบ้าน
“สวัสดีครับ ผมมาจากบริษัท JDS Innovation ผมเอาอุปกรณ์ไลฟ์สตรีมมาส่งให้แล้วครับไม่ทราบว่า้าให้ผมช่วยติดตั้งอุปกรณ์ให้เลยไหมครับ”
“งั้นคงต้องรบกวนให้คุณช่วยแล้วแหละเพราะผมไม่มีความชำนาญ ยังไงก็ฝากด้วยนะครับ”
หลังจากที่บทสนทนาจบลงพนักงานขนส่งก็เอาอุปกรณ์ไลฟ์สตรีมเข้าไปติดตั้งภายในบ้านอย่างว่องไวพร้อมกับมอบคู่มือการใช้งานแบบละเอียดให้ ก่อนที่จะบอกลาแล้วขับรถกลับไป
เร็นหันไปมองนาฬิกาบนฝาผนังตอนนี้หน้าปัดนาฬิการะบุว่าเวลานี้เป็เวลา 17.00 นาฬิกาซึ่งใกล้จะได้เวลาอาหารเย็นแล้วและวันนี้ทั้งวันนี้ทั้งวันยังไม่มีอะไรตกถึงท้องของเขาเลยเพราะเอาแต่ทำนู่นทำนี่จนไม่มีเวลา
เร็นเดินไปที่ครัวเพื่อลงมือทำอาหารง่ายๆสองสามอย่าง อาหารที่จะทำเป็อาหารของประเทศโซนตะวันออกที่เขาได้เรียนรู้วิธีการทำมาจากโลกมิติรสชาติอาหารจะมีความจัดจ้านมากกว่าอาหารของประเทศ คอสมอส ที่เขาอาศัยอยู่ซึ่งเป็รสชาติอาหารในแบบที่เร็นชอบ ใช้เวลาทำไม่นานอาหารหน้าตาน่ารับประทานก็ปรากฏอยู่ตรงหน้าส่วนรสชาติไม่ต้องพูดถึง ฝีมือที่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างหนักจนได้รับรางวัล ‘สุดยอดพ่อครัวแห่งยุค’ ตอนทำภารกิจในโลกมิติโลกหนึ่งย่อมดีมากๆอยู่แล้ว
เร็นลงมือทานอาหารที่ทำเองจนหมดเกลี้ยงภายในเวลาไม่ถึง30 นาทีด้วยความหิวและด้วยความเจริญอาหารเป็พิเศษเพราะได้กินอาหารที่มีรสชาติถูกปากหลังจากทานอาหารเสร็จเร็นก็ทำความสะอาดครัวจนสะอาดเรียบร้อย ก่อนที่จะกลับขึ้นไปบนห้องนอนเพื่อทำการสรุปยอดเงินในบัญชีที่เขาเหลืออยู่ในตอนนี้
เขาใช้เงินซื้อบ้านไป4 ล้านริปปอนส์ ซื้อรถไป 8แสนริปปอนส์ ซื้อของเข้าบ้าน 1แสนริปปอนส์ ให้เงินพนักงานขนส่งไป 5 พันริปปอนส์และซื้อวัตถุดิบทำอาหารและของใช้จิปาถะวันนี้อีก5 พันริปปอนส์ เท่ากับว่าตอนนี้เขาใช้เงินไปทั้งหมด 4,910,000 ริปปอนส์จากเดิมที่มีเงินในบัญชี 6,600,000 ริปปอนส์ทำให้ตอนนี้เขามีเงินเหลืออยู่ 1,690,000 ริปปอนส์ ซึ่งถือว่าเป็เงินที่มีจำนวนมากพอที่จะทำให้เขาอยู่ได้อีกหลายปีหากใช้จ่ายอย่างประหยัด
แต่เร็นก็ยังยืนยันความคิดเดิมที่ว่าเงินมีวันหมดไปถ้าหากเราเอาแต่ใช้จ่ายออกไปโดยไม่หาใหม่มาเพิ่มและที่สำคัญคือในอนาคตเร็นวางแผนที่จะลงทุนทำในสิ่งที่เป็ความฝันของตัวเอง ซึ่งต้องใช้เงินเป็จำนวนมากดังนั้นเขาจึงต้องหารายได้เพิ่ม โดยช่องทางการหารายได้ช่องทางแรกที่เด็กหนุ่มเลือกที่จะทำคือการไลฟ์สตรีมซึ่งจะเริ่มทำในวันพรุ่งนี้แล้ว !
เมื่อคิดถึงเื่นี้ เร็นก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันทีเพราะนี่เป็ครั้งแรกที่เขาจะได้ลองไลฟ์สตรีมในโลกนี้ก่อนหน้านี้เขาเคยทำแค่ไลฟ์สตรีมในโลกมิติยุคดวงดาวเท่านั้น
ไม่รู้ว่าการไลฟ์สตรีมพรุ่งนี้จะเป็ยังไงจะมีคนเข้ามาดูเยอะไหม แต่ขอให้เป็การเริ่มต้นที่ดีและค่อยๆ เติบโตขึ้น เรื่อย ๆในอนาคตด้วยเถอะนะ
-------------------------------------------------
่ไรท์เตอร์ทอล์ค : ตอนนี้จะเป็ตอนที่เร็นเริ่มรางรากฐานให้ตัวเองน้าอาจจะน่าเบื่อๆ นิดนึง แต่ตอนหน้าจะเริ่มเป็ตอนไลฟ์สตรีมแล้วงับรอติดตามได้เล้ยยย
ปล.เงินสกุลที่ใช้ในนิยายเื่นี้จะเป็สกุล 'ริปปอนส์' นะคะไรท์ลืมเพิ่มไปในบทแนะนำนิยายเมื่อวาน (แต่ตอนนี้ไปเพิ่มให้แล้วน้า)
ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะเยิฟๆ
32K
