ย้อนเวลา พลิกชะตารัก

"ณัชชา, ณัชชา." ณัชชารู้สึกได้ตลอดเวลาว่ามีใครบางคนสะกิดร่างกายของเธอโดยไม่ได้รับความเจ็บปวดและคัน ณัชชาขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว เธอรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อยในใจเธอตายไปแล้ว เป็นไปไม่ได้ที่ใครสักคนแม้แต่ร่างกายของเธอก็ไม่ปล่อยเธอไปวิยะดากังวลมากที่เห็นว่า ณัชชา ไม่ตอบสนอง เธอพึมพำในใจว่า ณัชชา ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เธอเผลอหลับในชั้นเรียนของอาจารย์เอมอร เธอกังวลมากที่เพื่อนของเธอหลับในขณะเรียนหนังสือและรีบบิดเนื้อนุ่มบนเอวของณัชชา ณัชชาตื่นขึ้นมาตามที่คาดไว้“โอ๊ย...”ณัชชากรีดร้องและเด้งตัวจากที่นั่งโดยสัญชาตญาณ เธอลืมตาขึ้นและแค่อยากจะดุว่า เพื่อนของเธอกำลังกลั่นแกล้งเธอ แต่โดยไม่คาดคิดเธอก็เห็นใบหน้าที่เข้มขรึมของศาสตราจารย์ เอมอร"ณัชชาคุณไม่ได้คิดเกี่ยวกับเศรษฐศาสตร์ในภาคเรียนนี้" ศาสตราจารย์เอมอรมีชื่อเสียงอย่างมากในแผนก เธอกังวลมากที่สุดที่นอนหลับในชั้นเรียน เธอไม่พูดสักพักและเมื่อเธอมองขึ้นไปเธอก็เห็นคนในชั้นเรียน นั่นคือเพื่อนๆร่วมชั้นของเธอนั่นเอง"เอมอร,, ศาสตราจารย์" ณัชชาเสียงต่ำเธอไม่แน่ใจ พึมพำออกมาแบบงงๆฉันไม่ตาย ฉันยังเห็นศาสตราจารย์ เอมอรได้อย่างไร“ เธอยังรู้ว่าฉันคือศาสตราจารย์เอมอร” ศาสตราจารย์เอมอรเป็นหญิงวัยกลางคนในวัยสี่สิบเศษ เธอมีดวงตาสีดำบนขอบจมูกคู่หนึ่ง เธอมีโทนสีหม่นและมองไปที่สาวสวยที่มองตรงหน้าเธอ หลังจากนั้นสักครู่เธอก็พูดอย่างจริงจังว่า "บทเรียนต่อไปให้คัดลอกเนื้อหาของบทเรียนที่สามมาให้ฉัน และส่งไปที่โต๊ะทำงานของฉัน"หลังจากจบชั้นเรียนณัชชาตกใจมาก ในความเป็นจริงตอนนี้สมองของเธอมึนงง เธอไม่รู้ว่าศาสตราจารย์เอมอรหมายถึงอะไร จนถึงตอนนี้เธอก็ยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นเธอยังไม่ได้ตาย แต่ได้เกิดใหม่เมื่อเธอเกิดใหม่ในปีที่สองเธอยังไม่เคยเข้าไปอยู่กับ มาวิน มาก่อน"ณัชชา วันนี้เธอเป็นอะไร เธอไม่สบายหรือเปล่า" วิยะดากลัวเกือบตายโดย ณัชชา พระเจ้ารู้ว่าทำไม ณัชชา ถึงหลับไปอย่างกะทันหัน เธอเอนตัวและเอื้อมมือไปแตะหน้าผากของณัชชา“ไม่มีไข้” วิยะดา รู้สึกแปลกใจเล็กน้อยการแสดงออกของณัชชา ค่อยๆคืนความสงบของเธอ เธอได้นึกถึงเพื่อนร่วมห้องที่ไม่ได้ติดต่อกันมานาน พวกเขาปรากฏตัวต่อหน้าเธอในตอนนี้วิยะดาเป็นเพื่อนร่วมห้องในมหาวิทยาลัยของเธอ เธอมีความสัมพันธ์ที่ดีในมหาวิทยาลัย แต่หลังจากที่เธอย้ายเข้าไปอยู่กับ มาวิน เธอก็กลายเป็นคนของเขา หลังจากนั้นจะด้วยเจตนาหรือไม่ของ มาวิน เธอก็ถูกตัดการติดต่อกับวิยะดาตอนนี้เมื่อเธอเห็น วิยะดาอีกครั้งเธอรู้สึกผิดต่อเธอเล็กน้อย ท้ายที่สุดด้วยมิตรภาพที่ดีของทั้งสองฝ่ายถูกตัดขาดจากเธอเพียงฝ่ายเดียว"ณัชชา เธอไม่เป็นอะไรใช่ไหม มีปัญหาอะไรหรือเปล่า?" วิยะดาค่อนข้างกังวล ปกติเธอไม่น่าจะป่วยกะทันหันแบบนี้ณัชชา ยิ้มฝืนๆ เธอไม่สามารถพูดออกมาได้ว่าเธอเพิ่งตายและเธอได้เกิดใหม่ตอนนี้ แน่นอนว่าประสาทของเธอจะตอบสนองช้า ถ้าเธอบอกว่าเธอเกิดใหม่เธอจะถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลในฐานะผู้ป่วยทางจิต"เอ่อ..ฉันไม่เป็นไร คือเมื่อคืนฉันอ่านนิยายจนดึกแล้วนอนไม่ค่อยหลับ" ณัชชา รีบอธิบายกลับเพื่อนสาวแบบมึนๆงงๆหลักสูตรของมหาวิทยาลัยฟรี หลังจากจบชั้นเรียนเศรษฐศาสตร์แล้วเวลาที่เหลือก็ว่าง ณัชชาเก็บหนังสือเรียนอย่างช้าๆและเตรียมจะกลับไปนอนกับเพื่อนร่วมห้อง เมื่อเธอเพิ่งออกไปจากประตูเธอก็ถูกเด็กผู้ชายคนหนึ่งหยุด“ ณัชชาฉันมีอะไรอยากคุยกับเธอ เธอพอจะมีเวลาสักแป้บนึงไหม” เด็กชายตรงหน้าร่างสูงและมีใบหน้าหล่อเหลา เขาเป็นเพื่อนในห้องเรียนข้างๆ ภาคินนักวรรณกรรมทั่วไปความสามารถทางวรรณกรรมที่ดีในวารสารของโรงเรียนได้ตีพิมพ์บทความหลายเรื่องวิยะดา สะกิด วราลีและพูดหยอกๆว่า "เราจะไปก่อนนะ ไม่อยากอยู่เป็นก้างขวางคอทันทีที่เพื่อนร่วมห้องจากไป ณัชชาและภาคินก็ถูกทิ้งไว้ที่ทางเดิน เพียงลำพังณัชชามองไปที่เด็กชายตรงหน้าเธอ เธอไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับภาคินมากนัก เธอรู้แค่ว่าคน ๆ นี้สารภาพกับเธอแล้ว แต่ตอนนี้ประมาณว่าถึงเวลาสารภาพแล้วในปีแรกเมื่อเขาเข้ามหาวิทยาลัยครั้งแรกภาคินอยากจะสารภาพรักกับณัชชา แต่เขารู้ว่าณัชชเป็นคนสวยและมีผู้ชายหลายคนหมายปองและตามจีบเธอ แต่เดิมเขาไม่ต้องการที่จะบอกให้เธอรู้ ท้ายที่สุดณัชชาเป็นที่หมายปองของหนุ่มๆมากมาย แต่เขาสังเกตว่าเป็นเวลากว่าหนึ่งปีแล้วนอกจากเพื่อนร่วมห้องของเธอแล้ว ณัชชาก็ไม่ได้ใกล้ชิดกับเด็กผู้ชายคนอื่นเลย ดังนั้นเขาจึงกล้าแสดงออกและเตรียมที่จะสารภาพกับเธอบางทีณัชชาไม่แน่ใจเกี่ยวกับความคิดของเขา"ภาคิน" เมื่อภาคินกำลังจะพูดณัชชาก็ขัดจังหวะเขา โดยการพูดสวนขึ้นทันที"ขอโทษนะฉันมีแฟนแล้ว"หอพักมหาวิทยาลัยทันทีที่ ณัชชาเข้ามาในห้องพัก เธอก็ถูกเพื่อนในหอพักแซวและวิยะดา ก็ส่งเสียงหวีดหวิวอย่างคลุมเครือว่า "ภาคินสารภาพรักกับเธอ"ทันทีที่ภาคินไปที่นั่นพวกเขาก็พอจะเดาได้อยู่แล้ว"ปฏิเสธ?" แม้ว่าวิยะดาจะถามคำถาม แต่เธอก็ชัดเจนมาก ณัชชาจะไม่คบหากับเด็กผู้ชายคนไหนในโรงเรียน ณัชชามีแฟนหนุ่มรูปหล่อที่มีมาตรฐานสูงอยู่แล้วและโรงเรียนก็มีพลังมากขึ้น “รู้แล้วจะถามทำไม” ณัชชา เดินเข้าไปในประตูและนั่งลงในที่ของเธอ ขวดโลชั่นบำรุงผิวบนหน้ากระจกบางส่วนถูกวางไว้บนโต๊ะ“ ฉันแค่ถามเล่นๆ ฉันรู้แน่นอนว่าภาคินเทียบกับพ่อเลี้ยงมาวินได้ที่ไหน พวกเขาทั้งหมดอยู่ในหอพัก วิยะดาพบกับแฟนหนุ่มของ ณัชชาสองสามครั้ง พวกเขารู้เพียงว่า เขาเป็นคนรวยที่มีนามสกุลดัง ครอบครัวมีธุรกิจหลายอย่าง เขาได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้บริหารระดับสูงของบริษัท "เขาน่าจะติดต่อเธอเร็ว ๆ นี้แน่ๆ" วิยะดาลากคางของเธอ เธอจำได้ว่าช่วงเวลานี้พวกเขาจะคุยโทรศัพท์กันวิยะดาจำเรื่องนี้ไม่ได้เป็นพิเศษ แต่แฟนของ ณัชชา เป็นคนใจกว้าง ทุกครั้งที่เขากลับมาจากติดต่อธุรกิจ นอกจากจะนำของฝากมาให้ณัชชาแล้ว เพื่อนๆร่วมห้องเหล่านี้ยังได้รับของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ จากเขาอีกด้วยเขา?ณัชชา มีความสุขที่ได้มีชีวิตอีกแบบและเขาเกือบจะลืม มาวิน ไปแล้วในชีวิตก่อนหน้านี้เธอยอมทิ้งศักดิ์ศรีและถ่อมตัวลง เธอเป็นฝ่ายติดต่อ มาวิน ก่อนเสมอเพราะมาวิน เป็นคนถือตัว และคิดว่าเขาเป็นคนที่ณัชชาควรจะต้องติดต่อหาเขาเท่านั้น เนื่องจากในชีวิตเขา เขาเป็นคนที่สาวๆต้องการมากที่สุด เขาคิดว่าณัชชาก็เป็นหนึ่งในนั้นเช่นกัน"มาวิน." ณัชชาจำชื่อที่ห้อยอยู่ข้างปากได้นับครั้งไม่ถ้วนและอุณหภูมิในดวงตาของเธอก็ค่อยๆเย็นลงเธอเปิดโทรศัพท์ดูชื่อที่คุ้นเคยในสมุดที่อยู่ของเธอและริมฝีปากของเธอก็กระตุกยิ้มอย่างน่าขันณัชชาเกือบลืมไปแล้วว่าสิ่งที่เธอต้องทำหลังจากเกิดใหม่คืออะไรเธอตั้งใจตัดขาดจากพ่อเลี้ยงมาวินและไม่ติดต่อเขาอีก เมื่อเธอพบว่าสุดท้ายแล้วเธอเป็นได้เพียงดอกหญ้าริมทางที่เขาหยิบมาใส่แจกัน แต่ไม่ได้มีมูลค่ากับจิตใจของเขาเธอโทรศัพท์ไปหา มาวิน โดยตรงเป็นครั้งแรก แต่โทรออกสองครั้ง แต่เธอก็ไม่สามารถติดต่อเขาได้ในช่วงเวลานี้ในชีวิตของเธอและเขานั้น พวกเขาเพิ่งเริ่มต้นเพื่อยืนยันความสัมพันธ์ได้ไม่นาน มาวินก็ยังเป็นหนุ่มโสดยังไม่ได้มีการแต่งงาน มาวิน ชอบและหลงเธอมากและเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะไม่อยากรับสายเธอ แต่เธอไม่ต้องการลากเรื่องนี้ให้ยืดเยื้ออีกต่อไป เธอจึงเขียนเป็นข้อความและส่งมันออกไป"พ่อเลี้ยงมีสายเรียกเข้าจากคุณณัชชา" เมื่อ มาวิน ออกมาหลังการประชุมผู้ช่วยก็ยื่นโทรศัพท์มือถือของเขา ก่อนที่มาวินจะเข้าห้องประชุมเขาฝากโทรศัพท์ไว้กับผู้ช่วยของเขา ผู้ช่วยคงไม่กล้าละเลย รีบแจ้งทันทีที่เขาออกจากห้องประชุมมีโทรศัพท์หลายสายในในช่วงเวลาที่คุณมาวินติดประชุม และมีสายจากคุณณัชชาด้วยชายที่เพิ่งออกมาจากห้องประชุมในชุดสูทและรองเท้าหนังมีสีหน้าเย็นชา ดวงตาของเขาก้มลงที่โทรศัพท์มือถือของเขาและดวงตาของเขาก็เบิกขึ้นเล็กน้อยเผยให้เห็นดวงตาสีดำและหนักแน่นคู่หนึ่งราวกับทะเลสาบที่เย็นยะเยือกน่าทึ่งเขาปลดล็อกรหัสดวงตาของเขาสบกับรอยยิ้มจาง ๆ และเขากำลังจะโทรกลับ แต่อีกฝ่ายส่งข้อความไปแล้วเขาคลิกที่ข้อความและพบว่ามีการเขียนคำง่ายๆสองสามคำเลิกกันเถอะ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 2: เลิกกันเถอะ

นิยายแนะนำ

ย้อนเวลา พลิกชะตารัก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 2: เลิกกันเถอะ

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้