สาวน้อย ดึงดูดทรัพย์

     พวกเด็กๆ ต่างก็คุยกันสนุกสนานเกี่ยวกับการติดตั้งประตูแว๊บๆ ในสถานที่ต่างๆแต่จะมีใครแหวกแนวเหมือนสองสาวน้อยเป็นไม่มี เรื่องแบบนี้ต้องยกให้น้องสาวทั้งสองของพวกเขาเป็นที่หนึ่งเลย

     “เด็กๆ จะกลับกันหรือยังคะลูก”แม่

     “ครับแม่”พวกพี่ชาย

     “พวกเราเรียบร้อยแล้วฮะ”พี่รองเยว่เลี่ยง

     “แม่คะ”สองสาวน้อย

     “ว่าไงจ้ะสองสาวน้อย พร้อมกลับบ้านแล้วหรือยังฮะ”แม่

     “ขออีกสักแป๊บนึงนะคะแม่ เดี๋ยวซิงซิงกับพี่สาวมาค่ะ”3ซิง

      “รอก่อนนะคะ”พี่สาวเยว่ชิง

     สองสาวน้อยพากันจูงมือเดินออกมา พวกพี่ชายก็สงสัยว่าไหนเมื่อกี้นี้น้องสาวบอกว่าตระเตรียมข้าวของอะไรต่ออะไรเสร็จเรียบร้อยแล้วไม่ใช่เหรอ แล้วนี่น้องสาวสองคนจะไปเอาอะไรมาอีก??

     “น้องสาวลืมอะไรเหรอ”พี่ใหญ่เยว่เผิง

     “เปล่าพี่ใหญ่ แต่ว่าขอไปเอาขนมกับผลไม้มาเพิ่มน่ะ”3ซิง หันหลังมาตอบพี่ใหญ่ในขณะที่เดินออกไปได้ระยะหนึ่งแล้ว

     “น้องสาวยังขนขนมไปไม่พออีกเหรอ”พี่หนิงหวง หันมามองรถเข็นที่มีแต่ขนมเต็มไปหมดวางซ้อนๆกันใส่กล่องเรียบร้อยอยู่บนนั้น

     “มันนิดเดียวเองน่ะ เดี๋ยวเยว่ชิงกับน้อง3ซิงไปขนมาอีกนิดหน่อยนะรอแป๊บนะพี่ชาย”พี่สาวเยว่ชิง

     “เฮ้อ……….”พวกพี่ชาย

     “นิดๆ หน่อยแต่ว่าสองคันรถเข็นตรงนี้ก็เต็มเลยนะฮะ”พี่รองเยว่เลี่ยง

     “ยิ่งมีประตูแว๊บๆไปๆมาๆสะดวกแบบนี้ สาวน้อยสองคนยิ่งขนขนมได้เต็มที่เลยนะ”ป้าซูเจียว

     “น้องสาวแม้แต่ลูกหมูยังยอมเลยนะฮะ ยิ่งถ้าแม่หมูมาเห็นน้องสาวสองคนต้องงงแน่ๆว่าใช่ลูกของพวกมันไหมน่ะฮะ เพราะน้องสาวรูปร่างเหมือนลูกๆของมันมากเลย”พี่รองเยว่เลี่ยง

     “..................”แม่

     “ฮ่า….ฮ่า….ฮ่า…..”พวกพี่ชาย

     “อย่าพูดให้น้องได้ยินนะลูก เดี๋ยวก็งอนอีกน่ะ”แม่

     “แม่ฮะ น้องต้องรับความจริงได้นะฮะว่าน้องเหมือนลูกหมูมากจริงๆ”พี่รองเยว่เลี่ยง

     “เฮ้อ…….เอาล่ะแล้วแต่เราละกันนะเดี๋ยวจะหาว่าแม่ไม่บอกไม่เตือนนะ ถ้าน้องสาวสองคนของเราได้ยินและงอนแม่ไม่ช่วยนะจะบอกให้”แม่

     “พวกผมก็ไม่ช่วยฮะ”พวกพี่ชาย

     “...................”พี่รองเยว่เลี่ยง

     “พวกเรากลับมาแล้วค่ะ มาแล้วค่ะ”สองสาวน้อยส่งเสียงตะโกนมาก่อนตัวอีก พร้อมด้วยมือที่หอบหิ้วขนมมาเต็มไปหมด

     “งั้นพร้อมกันแล้วก็เตรียมตัวออกกันได้แล้วนะ”ลุงใหญ่

     “ลุงใหญ่กับตาออกไปเอารถนะคะ เดี๋ยวซิงซิงจะพาทุกคนกลับบ้านผ่านประตูแว๊บๆนี้ แล้วซิงซิงจะเปิดประตูอีกบานรอตากับลุงใหญ่ให้ตรงมาบ้านอีกทีหนึ่งนะคะ”3ซิง

     “เอางั้นก็ได้นะ ไปเจ้าใหญ่”ตา

     “ครับพ่อ”ลุงใหญ่

     ตากับลุงใหญ่ พากันออกไปเอารถโดยที่ซิงซิงเปิดประตูหน้าถ้ำให้และกลับมาพาทุกคนใช้ประตูแว๊บๆกลับถึงบ้านกันทันทีเลย

     “ไปกันค่ะทุกๆคนกลับบ้านเรากันเลย”3ซิง

     “กลับบ้านกัน”พวกพี่ชาย

     3ซิงเปิดประตูใช้งานไปยังหน้าบ้านของตนเองและพาทุกๆคนก้าวผ่านข้ามไป และได้กลับมาติดตั้งประตูตรงทางเชื่อมกับบริเวณกำแพงใสที่บดบังถ้ำแห่งนี้ไว้อีกหนึ่งประตูสำหรับเข้า-ออก

      “ตา ลุงใหญ่คะด้านนี้เลยค่ะ”3ซิง ติดตั้งประตูเชื่อมตรงทางเข้าสู่บริเวณถ้ำ เพื่อตรงเข้าสู่บ้านของตัวเองอีกหนึ่งบาน

      “โอ๊ะ…..หลานสาวเล็กเปิดประตูแว๊บๆแล้วเจ้าใหญ่ไปกัน”ตา ตะโกนบอกลุงใหญ่

      “ครับ”ลุงใหญ่

       “ทางนี้ค่ะตา ลุงใหญ่”พี่สาวเยวชิง โผล่ตัวมาเรียกด้วยคน

      “จ้ะหลานสาว”ตา

     ตาและลุงใหญ่ขับรถผ่านประตูที่ติดตั้งบริเวณแถวถ้ำเพื่อผ่านมาประตูหน้าบ้านของพวกเราทันที

     “ทีนี้ก็ขนของมาใส่รถได้เลยค่ะซิงซิง เปิดประตูแว๊บๆ ไว้ให้อยู่ค่ะ”3ซิง

      “ได้จ้ะลูก”แม่

     พวกพี่ชาย ตา ยาย แม่ ลุงใหญ่และป้าก็ช่วยกันขนข้าวของไม่ว่าจะเป็นเนื้อแห้ง ผัก ผลไม้ฯลฯ ใส่หลังรถสามล้อทั้งสองคันให้เต็มยกเว้นพวกเนื้อสัตว์ที่ยังคงไม่ขนแต่จะเปิดประตูมิตินี้อีกครั้งตอนเช้าตอนที่จะเดินทางเข้าเมืองชุนจี้กันอีกครั้งหนึ่ง เพราะไม่อย่างงั้นแล้วเนื้อสัตว์อาจจะมีกลิ่นเหม็นได้

     “เด็กๆ เตรียมตัวนอนกันได้แล้วนะลูก”แม่

     “ค่ะ” “ครับ” พวกเด็กๆ

     อาหารมื้อค่ำทุกๆคนก็กินกันอิ่มแล้ว ก็พากันเตรียมตัวเข้านอนเพื่อพักผ่อนกันเลยตอนนี้การใช้ชีวิตของครอบครัว3ซิง เป็นอะไรที่ไม่ต้องมีคำว่าเร่งรีบอีกแล้ว เพราะสิ่งอำนวยความสะอวดที่ได้รับมาจาก3ซิงนั้นมันช่วยได้เยอะมาก ไม่ว่าจะมีอาหารการกินที่อุดมสมบูรณ์ไม่มีวันหมด มียารักษาโรคที่ดี สมุนไพรที่ดี เงินทองที่ได้มาในแต่ละวัน และล่าสุดคือประตูมิติหรือประตูแว๊บๆของ3ซิง ก็เป็นอีกสิ่งหนึ่งที่แสนวิเศษช่วยย่นระยะเวลาการเดินไปอีกเยอะ

     เวลาที่มีมันช่างเหลือเฟือสำหรับทำอะไรต่ออะไรในแต่ละวัน แต่ที่แน่ๆข้าวกินวันละ 4 มื้อเห็นจะได้สำหรับเด็กๆ เพราะเมื่ออยู่ที่ถ้ำกันแล้วก็เป็นอีกหนึ่งมื้อใหญ่สำหรับพวกเขาด้วย

##

     ณ เช้าวันรุ่งขึ้น

    “เดี๋ยวเราทำอาหารเช้ากินกันไปเองเลยละกันนะ”ยาย

      “ได้ค่ะแม่ ตอนนี้ไม่ต้องห่วงเรื่องเวลาการเดินทางกันแล้วพวกเรามีเวลาเหลือเลยค่ะสำหรับทำอาหารมื้อใหญ่กินกันได้”แม่

     “เจ้าประตูแว๊บๆนี่วิเศษจริงๆเลยนะคะแม่ น้องเล็กประหยัดเวลาการเดินทางพวกเรามากจริงๆถึงแม้จะออกไปสายก็ไม่ต้องกังวลไปถึงเพียงแค่เสี้ยววินาทีเท่านั้นเอง”ป้าซูเจียว

     “ใช่”ยาย

     ยาย แม่ และป้ายังอยู่ในห้องครัวเล็กๆของบ้านหลังเก่าเพื่อทำอาหารเช้าให้พวกเราได้กินกันอย่างไม่ได้เร่งรีบอะไร ห้องครัวที่แสนจะเล็กๆนี้แต่เต็มไปด้วยวัตถุดิบประกอบอาหารมากมายก่ายกองเลย

     “เดี๋ยวพวกเราเอาเจ้าแด๊งแดง กับเจ้าส้มแปร๊ดไปจอดใกล้ตรงประตูแว๊บๆของหลานสาวเล็กเลยนะ”ตา

     “ได้ครับพ่อ ผมจัดการเอง”ลุงใหญ่

     “จำตำแหน่งได้หรือเปล่าล่ะเจ้าใหญ่”ตา

     “ได้ครับ เด็กๆ ทำสัญลักษณ์เอาไว้ด้วย”ลุงใหญ่

      “อือ…จัดการได้”ตา

     ตากับลุงใหญ่ ก็ตื่นมาตรวจตราดูรถสามล้อทั้งสองคันกันเหมือนในทุกๆวันว่ามีสภาพเรียบร้อย แล้วพร้อมสำหรับขับขี่ออกด้านนอกในแต่ละวันหรือไม่เช่นเคย

     “พวกผมตื่นกันแล้วฮะ”พี่รองเยว่เลี่ยง

     "สวัสดี ตอนเช้าครับ”พวกพี่ชาย หลานชาย

     “จ้าเด็กๆ ไปล้างหน้าเปลี่ยนเสื้อผ้ากันก่อนนะ”แม่

     “ครับ”พวกพี่ชาย หลานชาย

     พวกพี่ชายเมื่อจัดการธุระส่วนตัวกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว ก็ขอตัวพากันไปปั่นจักรยานกันต่อ เพื่อให้เก่งมากขึ้น แต่ละวันไม่เคยที่จะไม่จับจักรยานของตัวเองกันเลย

     “พวกเราขอไปปั่นจักรยายด้านนอกแป๊บหนึ่งนะฮะ”พี่ใหญ่เยว่เผิง

     “อย่าปั่นกันไปไกลนะเด็กๆ”ยาย

     “ครับ”หลานชาย

     “เฮ้อ….มีวันไหนบ้างไหมที่จะไม่จับจักรยานปั่นกันน่ะฮะ ถ้าไม่ช่วงเช้าก็ตอนเย็นน่ะ”ป้าซูเจียว

     “คงยังเห่อกันอยู่น่ะค่ะพี่สะใภ้ และเด็กๆดูปั่นจักรยานกันคล่องแล้วด้วยนะคะ”แม่

     “พวกเราก็หาเวลาว่างๆปั่นสามล้อกันบ้างก็ดีนะน้องเล็ก”ป้าซูเจียว

      “ก็ได้ค่ะ รถสามล้อน่ะค่ะลองให้หนิงหวงหัดขับดูไหมคะแม่”แม่

      “อือ…..หนิงหวงก็ได้อยู่นะแต่คนอื่นๆคงต้องรอให้โตกว่านี้อีกสักหน่อย”ยาย

     “ให้แกหัดขับแถวบ้านไปก่อนน่ะค่ะ พอโตกว่านี้หน่อยจะได้ขับได้คล่องขึ้น”แม่

     เด็กๆ ตามชนบทนั้นเก่งมากถึงแม้จะดูเล็กแต่ถ้าอายุ 10 ปีขึ้นไปแล้วจะเหมือนเด็กโตเลยมีความรับผิดชอบงานได้เทียบเท่ากับผู้ใหญ่ด้วยความยากจนจึงทำให้เด็กๆกลุ่มนี้โตเร็วกว่าเด็กในเมืองที่มีพร้อมทุกอย่างแค่ไปเรียนเพียงอย่างเดียวเท่านั้น

      เด็กในชนบทพวกเขาต้องช่วยลงไปทำไร่ทำนาทำสวนกับครอบครัวตั้งแต่ยังเล็กๆ ดังนั้นการขับรถเป็นก็สำคัญและใช่ว่าในแต่ละครอบครัวจะมีรถกัน อย่างหรูก็จักรยาน

     “ห๊าวววว….แม่คะ ซิงซิงหิวข้าวแล้ว”3ซิง

      “เยว่ชิงหิวข้าวค่ะ”พี่สาวเยว่ชิง สองพี่น้องพากันจูงมือออกมาจากห้องนอนกัน เดินงัวเงียมาหาที่ห้องครัวเพราะได้กลิ่นอาหารที่หอมกระจายฟุ้งเต็มบ้านไปหมด

      “อ้าว ตื่นกันแล้วสองสาวน้อย”ยาย

     “สวัสดี หรือยังคะมาถึงถามหาแต่ของกินเลยนะตัวแสบเอ๊ย”แม่

      “สวัสดีตอนเช้าค่ะ”

     “ ขอโทษค่ะ”

     “ฮิ…..ฮิ…..ฮิ…..”สองสาวน้อย ต่างเคอะเขินที่ลืมกล่าวทักทายตอนเช้ากับแม่ ป้าและยาย เพราะกลิ่นของอาหารพวกนี้ทำให้ลืมทุกอย่างเลยจริงๆ

     “โคร๊กกก…..คร๊ากกกกกกกกกก”เสียงท้องร้องออกมาจากสองสาวน้อยบ่งบอกและยืนยันแน่ๆกับทุกๆคนว่าพวกเธอนั้นหิวมากจริงๆ

     “โอ้…..ได้ยินเสียงอะไรน๊า”ป้าซูเจียว

     “เชื่อแล้วจ้ะว่าหิวจริงๆน่ะลูก ไปแม่พาไปล้างหน้าก่อนนะ”แม่

     สองสาวต่างหน้าแดงด้วยความอาย เจ้าพุงไม่รักดีส่งเสียงดังลั่นอีกครั้งแล้ว

     “เดี๋ยวไปจัดโต๊ะเลยละกันนะซูเจียว”ยาย

     “ค่ะแม่”ป้าซูเจียว

     ป้าและยายต่างช่วยกันยกอาหารขึ้นโต๊ะเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับมื้อเช้ากัน และเรียกพวกพี่ชายกลับมาบ้านเพื่ออาบน้ำกันอีกครั้ง 

     “มาๆ กินอาหารเช้ากันได้แล้ว”ยาย

     “ค่ะ” “ครับ” ทุกๆคนนั่งรอกันอย่างพร้อมเพรียง ก้มหน้าก้มตากินอาหารเช้าที่แสนหรูอีกครั้ง

     “ซิงซิงจะเปิดประตูแว๊บๆให้แล้วนะคะ”3ซิง เปิดประตูบานแรกที่ติดตั้งตรงบริเวณหน้าบ้านเพื่อเชื่อมสู่ห้องในถ้ำที่มีประตูหลักอยู่อย่างรวดเร็ว 

     เมื่อประตูแว๊บๆเปิดแล้ว แต่ละคนต่างก็รู้หน้าที่ว่าจะต้องทำอะไรกันบ้าง ช่วยกันขนเนื้อสัตว์ออกจากห้องเย็นขึ้นรถสามล้อกัน

      “เต็มแล้วครับ”พี่ใหญ่เยว่เผิง

      “คันนี้ก็เต็มเหมือนกันครับ”พี่รองเยว่เลี่ยง

     “ถ้าอย่างงั้นก็ขนที่เหลือรอเอาไว้เลยเดี๋ยวเราเปิดประตูแว๊บๆในร้านค่อยขนข้ามมาอีกทีละกัน”ตา

     “3ซิง เปิดประตูแว๊บๆด้านโน้นได้เลยจ้ะ”แม่

     “ได้ค่ะแม่ เดี๋ยวซิงซิงจะเปิดตรงหน้าประตูเมืองเลยละกัน”3ซิง

      เธอทำการเปิดประตูเข้าเมืองอย่างรวดเร็วเพียงแค่ 5 - 10 นาทีก็เดินทางถึงร้านค้าของตัวเองกันแล้วช่างรวดเร็วทันใจเสียเหลือเกินไม่ต้องเสียเวลาเดินทางร่วมชั่วโมงดั่งเคยอีกแล้ว

      “พวกเราเดินทางถึงกันแล้ว”3ซิง

      “เยี่ยมไปเลย เร็วมากจริงๆ”พี่สาวเยว่ชิง

     “เพียงแค่กระพริบตาเดียวเท่านั้นเองนะฮะเนี่ยพวกเรามาถึงร้านในตัวเมืองกันแล้ว”พี่รองเยว่เลี่ยง

     “วิ๊ง…..วิ๊ง…..วิ๊ง…..”3ซิง ขยิบตาตัวเองไปมาอยู่หลายครั้งจนพวกพี่ๆต่างก็สงสัยว่าน้อง3ซิงเป็นอะไรไป

      “น้อง3ซิง เจ็บตาเหรอไหนพี่ใหญ่ดูสิ”พี่ใหญ่เยว่เผิง

     “อ้อ…เปล่านะพี่ใหญ่ซิงซิงกำลังนับน่ะ”3ซิง

      “นับอะไรเหรอ”พวกพี่ชาย

      “ก็นับว่ากระพริบตากี่รอบถึงจะมาถึงร้านเราไงล่ะ พี่รองน่ะตื่นเช้าเกินไปเลยเบลอน่ะ”3ซิง

     “เป็นสิบๆรอบเลยล่ะน้อง3ซิง พี่สาวนับเกินเหมือนกันนะ”พี่สาวเยว่ชิง

     “ใช่ไหมล่ะเนอะพี่สาวเนอะ”3ซิง เริ่มยกที่หนึ่งของวันกับพี่รองอีกครั้ง

     “...............”พี่รองเยว่เลี่ยง

     “.................”พวกพี่ชาย

     “ฮ่า…..ฮ่า…..ฮ่า….”แม่ ป้า และยาย ไม่เคยจะอดกลั้นหัวเราะกับพวกเด็กๆ ได้เลย แต่เป็นการหัวเราะที่มีความสุขในครอบครัวกับความผูกพันธ์ของพวกเด็กๆ 

     ลุงใหญ่ที่ขี่รถสามล้ออีกคันหนึ่งมาเพียงคนเดียวก็เลี้ยวเข้าไปจอดรถด้านในก่อนเลย ตามมาด้วยตาขับตามไปติดๆ ที่มีพวกเราทุกๆคนนั่งมาด้วย

     ปรกติแล้วจะแยกกันไปนั่งคนละคันแต่ตอนนี้ไม่จำเป็นแล้วเพราะพวกเราห่างกันเพียงชั่ววินาทีเท่านั้นสำหรับการเดินทางในตอนนี้

     “ไม่มีใครมาบริเวณนี้ใช่ไหม”ตา

     “ยังครับพ่อ พวกเขายังวุ่นวายหน้าร้านอยู่ผมบอกว่าจะเรียกมาทีหลังน่ะครับ”ลุงใหญ่

     “ดีเลย หลาน3ซิงลูกเปิดประตูแว๊บๆได้เลย”ตา

     “ค่ะ”3ซิง

     เธอเปิดประตูแว๊บๆที่ร้านอย่างรวดเร็วและทุกๆ คนต่างรับขนของที่เหลือมาวางไว้บนพื้นใกล้กับรถสามล้อกันอย่างรวดเร็ว

     “ว้าว….เหมือนเราเสกของได้เลยนะคะเนี่ย”3ซิง

      “ใช่เนอะน้องสาว แป๊บเดียวดูสิของเราขนมาได้เพียบเลยไม่ต้องวกกลับไปเอาใหม่ด้วยนะ”พี่สาวเยว่ชิง

     “มันดีจริงๆเลยลูก เดี๋ยวพี่ใหญ่เรียกคนมาช่วยขนได้เลยค่ะ”แม่

     “ได้น้องเล็ก”ลุงใหญ่ เดินออกไปเรียกคนในศาลเจ้าที่อาศัยในร้านและบางคนก็เดินทางมาถึงกันแล้วเพื่อช่วยขนวัตถุดิบไปเก็บในห้องเก็บอาหารภายในร้านกัน

     “ไม่น่าต้องลำบากขนลงมากันเลยนะคะเรียกพวกเรามาขนลงเถอะค่ะดูสิเยอะแยะไปหมดเลย”น้าลี่อิน บ่นแม่ของ3ซิงที่พวกท่านถึงแม้จะเป็นเจ้านายก็ยังคงทำงานหนักเหมือนกับพวกเขา ทั้งๆที่เป็นเจ้าของแท้ๆ

      “เอาน่า ลี่อินอย่าบ่นนักเลยแค่ขนของลงมาไม่เท่าไหร่หรอกนะ”แม่ รีบตัดบทเดี๋ยวน้าลี่อินจะบ่นมากไปกว่านี้

      “ค่ะ พวกเราช่วยกันขนเข้าร้านกันเร็วเข้าอันไหนที่จะทำอาหารเพิ่มให้แยกไปวางหน้าร้านเลยนะ”น้าลี่อิน

     “ได้”ทุกๆคน

     ตอนที่ขนวัตถุดิบไม่ว่าจะเป็นเนื้อสัตว์ ผัก ผลไม้ ขนมฯลฯเข้าไปทุกๆ คนต่างก็ไม่ได้เอะใจกันเลยว่าทำไมมันดูเยอะเป็นพิเศษ เพราะช่วงนี้ทางเราเอารถไปขนถึงสองคันทุกๆครั้งมันก็ดูมีของเยอะอยู่แล้ว และด้วยความเร่งรีบที่จะต้องเตรียมทำอาหารขายและแจกจึงไม่มีใครมาสนใจในส่วนนี้ ทีแต่สนใจจะทำงานของแต่ละคนให้ดีเพียงอย่างเดียวเท่านั้น

     “พี่ใหญ่คะ ยังไงวันนี้รบกวนไปดูตู้เก็บความเย็นให้น้องสัก 2 เครื่องเพิ่มด้วยนะคะจะได้เก็บพวกเนื้อสัตว์ได้มากขึ้นด้วย”แม่

     “ได้เลยน้องเล็ก เดี๋ยวพี่จะจัดการให้นะ”ลุงใหญ่

     “เดี๋ยวอย่าลืมเอาอาหารไปให้พวกช่างด้วยล่ะ”ยาย

     “ค่ะ” “ครับ” 

     แต่ละคนต่างแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ ส่วนสองสาวน้อยแน่นอนว่านั่งรอที่เดิมเลยคือนั่งเล่นสวนหลังร้านนั่นเองที่ประจำพอสายๆหน่อยถึงจะขึ้นไปบนาชั้น 3 กัน

     “พี่สาว เราแว๊บไปเอาขนมกันเพิ่มดีกว่าเนอะ”3ซิง

     “ได้ๆ เดี๋ยวพี่สาวดูต้นทางให้นะ”พี่สาวเยว่ชิง

      “....................”พวกพี่ชาย ได้แต่มองน้องสาวสองคนผลุบๆโผล่ๆไปมาเข้าๆออกๆประตูแว๊บๆ พร้อมขนมบ้าง อาหารแห้งที่กินได้เลยบ้าง ผลไม้บ้าง แบบนี้เป็นสิบๆรอบ 

     “น้องสาวช่างใช้ประตูแว๊บๆได้คุ้มค่ามากนะฮะ”พี่รองเยว่เลี่ยง

     “ใช่”พวกพี่ชาย เองก็เกร็งและต้องระแวดระวังดูคนให้น้องสาวทั้งสองคนอีกด้วย

     การก่อสร้างกำแพงก็เสร็จสิ้นได้ภายในเวลาเพียงแค่ 2 อาทิตย์เท่านั้นเอง และเริ่มก่อสร้างบ้านหลังใหม่กันเลย คนงานที่มีมากทำให้การก่อสร้างเสร็จสิ้นเร็วขึ้น

************
 

     การขนย้ายทุกสิ่งทุกอย่างใช้เวลาเพียงไม่นานแค่เปิดประตูแว๊บๆในแต่ละจุดที่ได้ติดตั้งเอาไว้ โดยเฉพาะแว๊บไปเอาขนมนี่ของชอบของเตี้ยน้อยเลยล่ะ