Ragnarok Academy League

ตอนที่ 13
โปรเจกต์ Ragnarok

เสียงคำรามของมอนสเตอร์ระดับ Disaster ยังคงดังกึกก้องไปทั่ว Outer Field ขณะที่คริสตัลสีแดงทั่วร่างของมันเริ่มแตกร้าวอย่างต่อเนื่อง
พลังงานสีดำจาก Void กำลังไหลเข้าสู่ร่างของมันไม่หยุด ราวกับกำลังกลืนกินทุกสิ่งจากด้านใน

แต่เรนกลับแทบไม่ได้ยินเสียงรอบตัวอีกแล้ว

ภาพจำนวนมหาศาลกำลังไหลเข้าสู่หัวของเขาอย่างต่อเนื่อง

ห้องทดลองใต้ดินขนาดใหญ่
แท็งก์แก้วที่เต็มไปด้วยมอนสเตอร์
เสียงกรีดร้องของมนุษย์

และตรงกลางห้องนั้น—

มีวงแหวนสีดำขนาดมหึมาลอยอยู่เหนือพื้น

มันเหมือนกับสัญลักษณ์บนหลังมือของเขาไม่มีผิด

เรนกัดฟันแน่น

อาการปวดหัวรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนแทบยืนไม่ไหว

แต่ภาพพวกนั้นยังไม่หยุด

ชายในชุดคลุมสีขาวหลายคนกำลังยืนล้อมวงแหวนสีดำ พร้อมสัญลักษณ์ของ Academy ต่างๆ บนหน้าอก

Prontera
Geffen
Izlude

แม้ภาพจะพร่ามัว
แต่เรนยังมองเห็นได้ชัดว่า พวกนั้นไม่ใช่คนธรรมดา

พวกเขาคือ “ผู้บริหารระดับสูง” ของบางสถาบัน

เสียงหนึ่งดังขึ้นในภาพนั้น

“เราต้องการพลังที่เหนือกว่าระบบ Rune ปัจจุบัน”

“หากควบคุม Void ได้สำเร็จ…”

“มนุษย์จะสร้างนักรบที่ไม่มีวันพ่ายแพ้”

เสียงอีกคนตอบกลับทันที

“แล้วถ้าควบคุมไม่ได้ล่ะ”

ความเงียบกินเวลาอยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนชายคนเดิมจะพูดออกมาช้าๆ

“งั้นเราก็จะสร้าง Ragnarok ขึ้นมาเอง”

ภาพทั้งหมดแตกกระจายทันที

เรนสะดุ้งกลับมาสู่ความจริง พร้อมหอบหายใจแรง

เสียงระเบิดรอบด้านกลับเข้ามาในหูอีกครั้ง

ตรงหน้าเขา มอนสเตอร์ระดับ Disaster กำลังดิ้นอย่างบ้าคลั่ง ขณะที่คริสตัลสีแดงตรงคอแตกออกไปเกินครึ่งแล้ว

เงาสีดำจาก Void ยังคงดูดพลังมันต่อเนื่อง

[อย่าหยุด]

เสียงของ Void Rune ดังขึ้นทันที

[อีกนิดเดียว]

เรนกำมีดแน่นขึ้น

แต่ในตอนนั้นเอง—

เขากลับรู้สึกถึง “บางอย่าง” ที่ผิดปกติในร่างกายตัวเอง

เส้นสีดำใต้ผิวหนังกำลังขยายขึ้นมาถึงต้นคอแล้ว

ดวงตาของเขามองเห็นภาพรอบตัวชัดเกินมนุษย์ปกติ
แม้แต่เสียงหัวใจของ Hunter ที่อยู่ไกลออกไปยังได้ยินชัดเจน

และที่น่ากลัวที่สุดคือ—

เขาเริ่มรู้สึก “ชา” กับความกลัว

เหมือนอารมณ์ของมนุษย์กำลังถูกกลืนไปทีละน้อย

[นี่คือราคาของพลัง]

Void Rune พูดอย่างสงบนิ่ง

[เจ้ายังมีเวลาถอยกลับ]

เรนนิ่งไปเล็กน้อย

แต่ก่อนจะทันตอบอะไร—

มอนสเตอร์ระดับ Disaster ก็ระเบิดพลังออกมาทันที

ตู้มมมมม!

แรงระเบิดมหาศาลซัดเรนกระเด็นออกจากร่างของมัน

ลูคัสรีบพุ่งเข้าไปรับตัวเขาไว้ ก่อนทั้งคู่จะไถลไปตามพื้นหลายเมตร

เลือดไหลลงจากแขนของลูคัสทันทีจากแรงกระแทก

“นายบ้าหรือไง!”
ลูคัสกัดฟันพูด

“ถ้าเข้าไปลึกกว่านั้นอีกนิด นายตายแน่!”

เรนยังไม่ทันตอบ

เพราะสายตาของเขากำลังจับจ้องไปยังมอนสเตอร์ตรงหน้า

คริสตัลแดงที่คอของมันแตกเกือบหมดแล้ว

แต่แทนที่พลังจะอ่อนลง—

ร่างของมันกลับเริ่ม “เปลี่ยนแปลง”

เกราะสีดำทั่วตัวเริ่มแตกออกทีละส่วน ขณะที่เนื้อสีแดงเข้มด้านในค่อยๆ ปรากฏออกมา

พลังงานมหาศาลเริ่มปั่นป่วนรอบตัวมันอย่างควบคุมไม่ได้

ลีอาหน้าซีดทันที

“มันกำลังวิวัฒนาการ…”

คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศรอบด้านเย็นวาบ

แม้แต่ลูคัสยังนิ่งไปชั่วขณะ

มอนสเตอร์ระดับ Disaster ที่ยังไม่สมบูรณ์ก็อันตรายเกินพอแล้ว

แต่ถ้ามันวิวัฒนาการสำเร็จ—

เมือง Prontera อาจหายไปจริงๆ

ทันใดนั้น—

ท้องฟ้าเหนือสนามรบก็เริ่มสว่างขึ้น

ทุกคนเงยหน้ามองพร้อมกัน

วงเวทสีทองขนาดมหึมากำลังกางออกเหนือท้องฟ้ายามค่ำคืนอย่างช้าๆ

แรงกดดันศักดิ์สิทธิ์แผ่ลงมาทั่วพื้นที่ จนแม้แต่มอนสเตอร์ระดับ Disaster ยังหยุดการเคลื่อนไหว

ลูคัสเบิกตาเล็กน้อย

“…มาถึงแล้ว”

เรนหรี่ตามองท้องฟ้า

ก่อนเงาร่างหนึ่งจะค่อยๆ เดินออกมาจากวงเวทสีทองกลางอากาศ

ชายในชุดคลุมขาวยาวกำลังถือคทาสีเงินไว้ในมือ
ด้านหลังของเขา คือสัญลักษณ์กางเขนของ Prontera Academy

เพียงแค่ปรากฏตัว—

แรงกดดันทั่วสนามรบก็เปลี่ยนไปทันที

Hunter หลายคนรีบก้มศีรษะโดยอัตโนมัติ

“รองผู้อำนวยการ…”
ใครบางคนพึมพำเสียงเบา

ชายคนนั้นกวาดตามองสนามรบอย่างช้าๆ

ก่อนสายตาของเขาจะหยุดอยู่ที่เรน

และในวินาทีนั้นเอง—

สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย

เพราะเงาสีดำที่ปกคลุมแขนซ้ายของเรน
คือพลังที่เขา “เคยเห็นมาก่อน”