Pioneer Era

***ว่าที่ราชันแห่งสรรพสัตว์ [ไพไรต์]

"หน่อยแน่! "

ผมคำรามลั่น พร้อมกับฟันด้วยดาบเล่มโตไปที่คริสตัลสีฟ้าตรงช่วงแขนของศัตรู

เกิดเสียงเกราะศิลากับเสียงแก้วคริสตัลแตกดังเสนาะกระทบใบหู

ผมร่อนลงพื้นหลังจากทำลายส่วนแขน ก้มตัวลงต่ำหลบท่อนปืนใหญ่ที่ถูกฟาดลงมาจากด้านบน

กลิ้งหลบออกมา แล้วตั้งท่าเตรียมพุ่งโจมตีอีกครั้ง

แต่ในเวลาเดียวกัน เกราะแขนที่พึ่งทำลายไป ก็เริ่มก่อตัวขึ้นมาใหม่ด้วยแกนคริสตัลชิ้นใหม่ที่มันนำออกมาใช้แทนที่ของเดิมที่ถูกทำลายไป

ต้องสู้แบบนี้ไปอีกนานเท่าไหรกันเนี่ย…

เป็นเวลาถึงหนึ่งชั่วโมงแล้วที่พวกเราต่อสู้กับยัยอสูรกายขนาดยักษ์

ทั้งเราและมัน ต่างไม่มีใครอ่อนด้อยฝีมือไปกว่ากันแม้แต่น้อย

แต่ทว่าทิศทางลมกลับเริ่มพัดเทไปที่ฝ่ายศัตรูแทน

"แฮก… แฮก… ฮ่า…"

เสียงหอบหายใจของพรรคพวกกำลังดังขึ้นต่อเนื่องไม่หยุด

แรงที่จะจับอาวุธก็เริ่มไม่มี

ซุนไกท์แทบจะไม่มีแรงวิ่งเหลืออีกแล้ว

วานาดิไนต์ที่ไม่อาจแม้แต่จะยกขวานสงครามขึ้นมาเหวี่ยงได้

โทแพซที่นอนนิ่งเหน็บชาเพราะยิงต่อเนื่องไม่มีหยุดพักมาตลอดหนึ่งชั่วโมงเต็ม

แม่แต่โนอาร์ที่เคลื่อนไหวได้ดีที่สุด ก็ยังเริ่มมีออกอาการแปลก ๆ ให้เห็นเช่นกัน

จากที่ต่อสู้ด้วยรอยยิ้ม (?) ไปพร้อมกับโทแพซ จู่ ๆ เธอก็เริ่มแสดงสีหน้าตึงเครียดให้เห็นเมื่อราวครึ่งชั่วโมงที่ผ่าน

หลังจากนั้นเธอก็เริ่มโจมตีใส่ศัตรูอย่างร้อนรน ขาดซึ่งความเยือกเย็นอย่างที่เธอควรจะเป็น

"แย่ละสิ นี่เจาะเข้าระบบมาได้ลึกขนาดนี้เลยเรอะ? ต้องรีบออกจากบาเรียบ้า ๆ นี้กลับไปที่ยานเสียแล้ว! "

แถมยังพึมพำอะไรสักอย่างออกมาคนเดียวจนรู้สึกหวาดกลัวอยู่หน่อย ๆ

"ท่านไพไรต์ ทุกคน รบกวนถอยออกมาด้วยค่ะ! "

ในตอนนั้นเองที่โนอาร์สั่งให้ทุกคนถอย พร้อมกับกระโดดขึ้นท้องฟ้า

สีหน้าของเธอตอนนี้ดูร้อนรนยิ่งกว่าเคย แถมยังซีดเซียวไร้วิญญาณ

กระแสลมเริ่มผันผวน ต้นไม้ใบหญ้าเริ่มปลิวทวนกระแส

ร่างของโนอาร์กำลังห่อหุ้มไปด้วยแสงสีแดง กับกระแสลมพายุที่รุนแรงจนมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

" พลังหมัดแมววายุคำราม! เนี๊ยว~"

ชื่อท่าวรยุทธยังคงฟังดูน่ารักผิดตามเคยแฮะ…

พายุขนาดใหญ่ถูกปล่อยตรงออกไปใส่ร่างของอสูรยักษ์

พลังของมันรุนแรงจนขุดหน้าดินตรงหน้าให้กลายเป็นหลุมลึกมากกว่าสิบเมตร

การโจมตีวงกว้างที่ไร้ซึ่งหนทางหลบหนี ได้เข้าปะทะร่างของเจ้าอสูรกายเต็ม ๆ

ส่วนโนอาร์นั้น อาจเป็นเพราะใช้พลังมากเกินไป เธอเลยร่อนลงมายืนชันเข่าหมดแรงอยู่กับพื้นแทน

"แค่สายลมอ่อน ๆ ค่ะ"

แต่ทว่าศัตรูของเรากลับไร้ซึ่งความเสียหายเกิดขึ้น

ถึงจะบดขยี้เกราะศิลาที่หุ้มร่างกายได้ แต่ก็ไม่มากพอจะฆ่าหรือสร้างบาดแผลให้กับมันได้แม้แต่มิลลิเมตรเดียว

"พายุของจริงต้องแบบนี้ค่ะ"

มันกางปีกออกมา แล้วสร้างลมพัดตีกลับ สลายลมพายุของโนอาร์จนหายไปสิ้น

"สัตว์ประหลาดชัด ๆ "

ไม่มีทางเอาชนะเจ้าอสูรกายตัวนี้ได้…

"กร๊อด! "

แต่จะมายอมแพ้ไม่ได้เด็ดขาด!

ผมกัดฟันพร้อมกับง้างดาบขึ้นเหนือหัว

ถีบขาพุ่งทะยานออกไป โดยไม่สนใจเสียงกรีดร้องเจ็บปวดของร่างกาย

"จะบุกเข้ามาตรง ๆ เลยหรือ? ต้องขอบอกว่าไร้ประโยชน์ค่ะ"

" อั๊ก! "

การโจมตีของผมถูกปัดออกด้วยปลายแขนของศัตรู ก่อนจะถูกแขนที่เหลืออีกสามข้างทุบใส่ใจกลางลำตัว

ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วทั้งร่างกาย

ถ้าไม่ใช่เป็นเพราะชุดเกราะตัวนี้ ร่างกายคงแยกออกเป็นสามส่วนไปแล้ว

จะแพ้แบบนี้หรือ?

พวกเรา… จะแพ้พวกเผ่าอสูรกายอีกแล้วหรือ!?

ไม่มีวัน!

"ย๊ากกกกก! "

"หึ ต่อให้จะมาไม้ไหน ก็ไม่มีวันชนะ---... ตอนนี้เลย? เอาจริงดิค่ะคุณแฟต? "

ผมพยายามที่จะลุกขึ้นมายืนด้วยขาทั้งสองข้างอีกครั้ง

แต่ว่าเหมือนจะได้ยินชื่อที่คุ้นเคยดังลอดออกมาจากปากของศัตรูแฮะ

"..."

"? "

จู่ ๆ ศัตรูก็ยืนนิ่งไปซะงั้น

มันคิดจะทำอะไร---

"กรี๊ดดดดด!!! อ๊ากก!?! เจ็บ! ช่างเป็นการโจมตีที่รุนแรงอะไรเช่นนี้! มันบอบช้ำไปถึงจิตใจของฉัน! ตะ-- ตายแน่ค่ะ! อ๊อก! …"

ในตอนนั้นเองที่เจ้าอสูรกรีดร้องออกมาอย่างเจ็บปวดรวดร้าว

น้ำเสียงของมันฟังดูแข็งทื่ออย่างแปลกประหลาด

หลังสิ้นเสียงกรีดร้อง มันก็ล้มตัวลงนอนแน่นิ่งไปอย่างหน้าตาเฉย…

ตรูยังไม่ได้ทำอะไรเลย แล้วทำไมมันถึงตายได้ฟะ?

"... "

ไหนลองเข้าไปเช็คดูซิ?

จิ้ม… จิ้ม…

ไม่ขยับ…

ตายแล้วจริง ๆ ด้วย?

เอาจริงดิ?

เดียวก่อนนะ!?!

เกิดบ้าอะไรขึ้นกันวะเนี่ย!?

จะบอกว่าหัวใจวายตายไปเองตามธรรมชาติอย่างงั้นเรอะ!?!

บทจะไปก็ไปกันดื้อ ๆ แบบนี้เลยเรอะเฮ้ย!?!

***ภูติน้อยที่มีความรัก [ลิลลี่ออฟซิเดียน]

"เป็นการแสดงละครแกล้งตายที่ห่วยแตกสุด ๆ ไปเลยดอง! "

"เห็นด้วยอย่างยิ่งค่ะ…"

ฉันกับพรุนต่างวิจารณ์เหตุการณ์บนลานกว้างหน้าโรงเรียนกันอย่างออกรส

"แต่ถ้ายัยนั่นแกล้งตาย แสดงว่าพวกดิวซ์ทำสำเร็จแล้วใช่หรือเปล่า? "

"จริงด้วยสิ! โฮปพูดถูก! สงครามจบแล้วสินะดอง! ไชโย~! "

แสดงว่าที่ขอพรกับดาวตกเมื่อกี้นี้มันได้ผล

ว่าแล้วก็ต้องขอเต้นรำเพื่อฉลองสักหน่อย!

ฉันคว้าคนที่อยู่ใกล้ตัวที่สุดมาเต้นรำด้วยกัน

" เอ๊? อ๊ะ? ค่ะ? "

ซึ่งคน ๆ นั้นคือเพื่อนกระต่ายผู้มีใบหูนุ่มนิ่มน่านวย [เอท] นั่นเอง

"ตามแผนแล้ว อีกเดียวแฟตจะออกไปแสดงตัว พร้อมกับส่งซิกให้โนอาร์ แล้วเริ่มการสงบศึกสงคราม เอาละ งั้นก็หมดเวลาคุยเล่นกันแล้ว รีบลงไปที่ลานกว้างเพื่อทำงานคุ้มกันให้แฟตกันเถอะ"

" อืม! "

โฮปว่าเช่นนั้น แล้วกระโดดลงจากหลังคาลงไป

อาคารนี่มันสูงห้าชั้นเลยนะโฮป…

โฮปกระโดดลงไปที่ข้างล่างอาคารของหอพักเป็นคนแรก แล้วตามด้วยพรุนกับเจ้างูขี้เรื้อน

สมกับที่เป็นยอดนักรบ กระโดดลงจากตึกสูงห้าชั้นได้โดยไร้ซึ่งบาดแผลเลยแฮะ

" พวกเราเองก็รีบตามไปกันเถอะเจ้าค่ะ"

เอทปล่อยมือที่แสนนุ่มนิ่มไปจากฉัน ก่อนจะหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยในอากาศที่ว่างเปล่า

คนนี้ก็ไปได้สมกับที่เป็นอดีตสุดยอดสายลับเช่นกัน…

"ไฮเจน มัวยืนเหม่ออะไรอยู่ รีบไปที่ลานกว้างกันเถอะดอง~"

ตอนนี้บนดาดฟ้าเหลือเพียงแค่ฉันกับไฮเจนเพียงสองคน

พวกเราสองคนกะใช้วิธีบินตัดท้องฟ้าไปเอา

ไม่ใช้วิธีเสียงตายอย่างการกระโดดตึกห้าชั้นเหมือนพวกโฮปหรอกนะดอง~

"... ลี่ ฉันว่าสงครามยังไม่จบค่ะ"

"ดอง? "

ไฮเจนชักสีหน้าเครียด แล้วยกปีกสีขาวชี้ตรงไปที่ทิศเหนือของเมือง

"สัญชาตญาณของฉันกำลังกรีดร้องอยู่ ว่าอันตรายยังไม่จบเพียงแค่นี้ค่ะ"

***

ทันทีที่ราชินีอสูร (แกล้ง) ตาย กองทัพของชนเผ่ามนุษย์สัตว์ก็เริ่มโฮ่ร้องอย่างยินดีราวกับคนบ้า

"พวกเขาชนะบอสใหญ่ของเผ่าอสูรได้แล้ว! "

"สรรเสริญแด่ท่านเทพของพวกเรา! "

ไม่แปลกที่พวกเขาจะคิดเช่นนั้น

สิ่งมีชีวิตขนาดยักษ์ที่มาพร้อมกับอาวุธน่าเกรงขาม ไม่ว่าจะมองยังไง ก็ไม่ต่างไปจากบอสใหญ่ของศัตรู

เรียกได้ว่าเหล่านักรบถูกรูปลักษณ์ภายนอกของควีนหลอกเข้าให้เต็ม ๆ ตามอย่างที่แฟตปราถนาเอาไว้

แต่วีรบุรุษของพวกเขากลับไม่รู้สึกถึงรสชาติที่เรียกว่า [ชัยชนะ] เลยแม้แต่น้อย

"โนอาร์! เป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมถึงหน้าซีดแบบนั้น!? "

หนึ่งในพรรคพวกของเขาเริ่มมีอาการที่ไม่สู้ดีแสดงให้เห็น

บุรุษสิงโตรีบปัดความสงสัยในชัยชนะอันน่ากังขาออกจากหัว แล้ววิ่งเข้าหาสตรีคนสำคัญของตัวเอง เพื่อประคองร่างของเธอที่หมดเรี่ยวแรง

"... ท่านไพไรต์ แย่แล้วค่ะ… พวกเราถูกหลอก… เป้าหมายของศัตรู… ไม่ใช่การเอาชนะพวกเราค่ะ"

"... หมายความว่ายังไง? "

"ยานโนอาร์… ถูกยึดไปแล้วค่ะ"

โนอาร์กล่าวด้วยความรู้สึกผิด

เธอรู้แต่แรกแล้วว่าพวกแฟตยังไม่ตาย ตั้งแต่ที่เห็นพวกดิวซ์ไปปรากฏอยู่ในยานอพยพโนอาร์

แต่เป็นเพราะมองออกถึงวัตถุประสงค์ของพวกเขา เธอจึงตัดสินใจจัดการเอาเองโดยไม่บอกเจ้านายของเธอ

เพราะเธอไม่อยากให้เจ้านายของเธอเกิดความสับสนในช่วงสงครามนั่นเอง

แต่ทว่าเธอพลาดท่า

เธอประเมินฝีมือของผู้รุกรานต่ำเกินไป

เธอประเมินศัตรูที่ต่อสู้ด้วยต่ำเกินไป

เพราะต้องแบ่งสมองส่วนหนึ่งไปกับการต่อสู้ เลยทำให้เธอไม่สามารถป้องกันการรุกรานได้อย่างมีประสิทธิภาพพอ

ด้วยความโอหังที่คิดว่าเอาอยู่ สุดท้ายจึงสูญเสียทุกอย่างไปแทน

ในอาร์ในตอนนี้ คือโนอาร์ที่ถูกตัดขาดจากระบบหลักอย่างสมบูรณ์แบบ

ถึงจะมีสองจิตใจ แต่สุดท้ายแล้วกลับมีดวงวิญญาณเพียงหนึ่งเท่านั้น

แล้วด้วยสภาพเช่นนี้ เธอจะไปเอาพลังที่ไหนมาสนับสนุนเจ้านายของเธอได้กันละ?

"ขอโทษด้วยค่ะ… นายท่าน…"

เธอเริ่มหลั่งน้ำตาออกมา

เพราะว่าเธอพ่ายแพ้ จึงทำให้ไม้ตายที่เรียกว่า [อาวุธโบอราณ] สูญสิ้นไปทั้งหมด

"... หมายความว่ายังไง? "

แต่บุรุษสิงโตไม่เข้าใจสิ่งที่โนอาร์พูดเลยสักนิด

"สวัสดีค่ะคุณไพไรต์"

ได้มีเสียงหนึ่งดังขึ้นท่ามกลางความสับสนของบุรุษหนุ่มสิงโต

"เสียงนี้… ไม่จริง!? เธอยังมีชีวิตอยู่หรือ! "

เสียงที่คุ้นเคยนั้น มันดังขึ้นมาจากข้างหลังของเขา

เขารีบหันหลังกลับ เพื่อเผชิญหน้ากับเสียงที่คุ้นเคยนั้น

"แฟต! เธอยังไม่ตาย!? "

บุรุษสิงโตยิ่งสับสนหนักขึ้นมากกว่าเดิม

เพราะสหายต่างเผ่าที่คิดว่าตายไปแล้ว กลับมาปรากฏตัวในช่วงเวลาที่เหมาะเจาะจนเกินไป

"แฟต ทำไมเธอถึงมาอยู่---"

"ฉัน [แฟต] ตัวแทนเผ่าทั้งห้าจาก [ทวีปคริสตัล] หรือที่พวกท่านรู้จักกันในนามของ [เผ่าอสูรกาย] ! "

เสียงของแฟตที่ถูกขยายด้วยเครื่องเสียงได้ดังกังวาลไปทั่วเมือง กลบเสียงทุกสรรพสิ่งจนหายไปสิ้น

"ต้องขอขอบคุณพวกท่านที่มาปลอดปล่อยพวกเราจากราชินีไร้นามผู้ชั่วร้าย! "

ว่าแล้วบาเรียสีฟ้าที่ปกคลุมเหนือโรงเรียนก็จางหาย พร้อมกับมีภาพฉายของแมลงขนาดยักษ์เกิดขึ้นที่ใจกลางอากาศ

ภาพของอสูรแมลงที่มีรูปร่างน่ากลัวนอนอย่างสงบอยู่บนพื้น ได้ถูกฉายไปทั่วทั้งเมือง

"คนที่สั่งการให้โจมตีพวกคุณคือเธอคนนี้

คนที่จับชนเผ่าท้องถิ่นให้มาคุมขังคือเธอคนนี้

และคนที่ทำลายหอคอยโนอาร์ ก็คือเธอคนนี้"

แฟตกำลังพูดโกหกคำโต

สิ่งที่ควีนทำ มีเพียงแค่สั่งควบคุมเมืองจากการยึดอำนาจ แล้วเตรียมพร้อมทำสงครามกับชนเผ่าสัตว์เท่านั้น

การโจมตีหอคอยโนอาร์ มันเกิดขึ้นก่อนที่เธอจะเข้ามายึดอำนาจ

แต่แฟตต้องการโยนความผิดทุกอย่างให้กับคนที่ (แกล้ง) ตาย

ทั้งหมดนี้ก็เพื่อให้พวกเขารู้สึกว่า [ความแค้น] ของตนได้ถูกชำระล้างไปแล้ว

" ต้องขอบคุณคณะผู้นำของท่าน ขอบคุณเทพเจ้าของท่านที่มาช่วยพวกเรา! "

แฟตเดินเข้าไปใกล้ไพไรต์ที่ประคองตัวโนอาร์

แล้วก้มคำนับขอบคุณให้พวกเขาด้วยทวงท่าที่สง่างาม

ภาพนั้นยิ่งตอกย้ำความรู้สึกของชนเผ่าสัตว์ ว่าพวกเขาได้รับชัยชนะที่สำคัญมาแล้ว

แต่ไพไรต์กลับยิ่งสับสนมากขึ้นกว่าเดิม

ส่วนโนอาร์นั้น เธอรู้ได้ในทันที ว่าตัวเลือกของเธอในเวลานี้ มีแต่จะต้องยอมเล่นไปตามละครของคนที่ชื่อว่าแฟตเท่านั้น

แฟตยึดระบบควบคุมของยานไปเป็นของเธอเองแล้ว

คิดว่ายังจะสู้ต่อได้อีกหรือไม่?

คำตอบคือ [ไม่]

คำกล่าวขอบคุณของแฟต สำหรับโนอาร์แล้ว มันไม่ต่างอะไรไปจากการดึงสถานะของไพไรต์เป็นตัวประกัน

"ถ้ายังไม่อยากให้ไพไรต์เสียหน้า ก็จงเล่นตามน้ำไปซะ"

โนอาร์ตีความคำขอบคุณของแฟตเป็นเช่นนี้

"... ขอบคุณค่ะ นายท่านไพไรต์ มารร้ายได้ถูกปราบลงแล้วอย่างที่ท่านผู้นี้ว่าค่ะ"

สุดท้ายเธอจึงยอมเล่นตามน้ำไปด้วยความรู้สึกที่เจ็บแค้น

"ฮะ… ฮืม? แอะ? อืม? "

ส่วนไพไรต์ เขายิ่งสับสนหนักขึ้นกว่าเดิมต่อท่าทีของโนอาร์ที่ที่แสดงต่อแฟตในเวลานี้

ภาพในอุดมคติของไพไรต์คือจบสงครามด้วยชัยชนะของชนเผ่าสัตว์ เพื่อผลประโยชน์ของชนเผ่า

แต่เวลานี้กลับเป็นชัยชนะจอมปลอมที่แฟตสร้างภาพขึ้นให้กับไพไรต์แทน

แค่คิดว่าหลังจากนี้จะถูกเรียกร้องอะไรบ้างเพื่อรักษาสถานะภาพไพไรต์ในเผ่า โนอาร์ก็เริ่มรู้สึกปวดหัวขึ้นมาแล้ว

แฟตเองก็รู้ว่าโนอาร์รักไพไรต์มาก

รักจนถึงขั้นบ้าคลั่ง

ในขณะที่ไพไรต์เป็นคนซื่อตรงต่อความรู้สึกตัวเอง

เธอจึงใช่วิธีนี้เพื่อควบคุมพวกเขาทั้งสองคน ในการควบคุมชนเผ่าสัตว์เพื่อจบสงครามครั้งนี้

และเธอยังทำมันสำเร็จเสียด้วย

เวทีการต่อสู้หลังจากนี้จะถูกย้ายไปสู่โต๊ะเจรจา ที่มีปากกับปากกาเป็นอาวุธในการสู้ศึกแทน

โดยที่แฟตมีความยานอพยพโนอาร์ทั้งลำเป็นตัวต่อรอง

ชนเผ่าสัตว์ได้ลิ้มรสชาติของชัยชนะที่แฟตจัดวางไว้ให้

ส่วนแฟตเองก็ได้ควบคุมชนเผ่าสัตว์ กับยืนยันความปลอดภัยของเผ่าตัวเอง ด้วยการใช้ยานอพยพโนอาร์ควบคุมโนอาร์กับไพไรต์อีกต่อหนึ่ง

สงครามได้จบลงแล้ว

ใช่… มันควรจะจบลงแค่นี้---

"เจอตัวนายท่านแล้วค่ะ~"

"มาถึงโรงเรียนแล้วปิว! "

---ถ้าหากว่าไม่มีกองกำลังแห่งราคะมาปรากฏตัวขึ้นอะนะ…