ไม่เป็นแล้วนางเอกนิยาย ขอใช้ชีวิตสบายด้วยการเกาะต้นขาทองคำ [นิยายแปล]

บทที่ 53 เขากล้าเปิดโปงนาง?

 

เดิมทีงานเลี้ยงใกล้จะจบอยู่แล้ว แต่คิดไม่ถึงว่าจะเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น

ครั้นจวินมั่วหานได้ยินเสียงฝีเท้าก็เงยหน้ามองทันที จึงเห็นเสิ่นม่านซูที่เปลี่ยนชุดใหม่แล้ว

ความประหลาดใจวาบผ่านดวงตาวูบหนึ่ง ก่อนจะเหลือเพียงแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย

เดิมทีเขาคิดว่าเสียงร้องขอความช่วยเหลือนั้นคือเสียงของเสิ่นม่านซู แต่เมื่อว่ายน้ำเข้าไปแล้วกลับพบว่าคนผู้นั้นคือซูฉิน

ตอนนั้นเท้าของซูฉินถูกสาหร่ายน้ำพัน ใบหน้าของนางซีดขาว ริมฝีปากก็ม่วงคล้ำ นางใกล้จะไม่ไหวอยู่รอมร่อ อีกทั้งยามนั้นก็ไร้ร่องรอยของเสิ่นม่านซู

จวินมั่วหานคิดว่าเสิ่นม่านซูตายไปแล้ว…

ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงช่วยซูฉินขึ้นฝั่งมาก่อน เมื่อเห็นว่านางกำลังจะหมดลมหายใจ เขาก็รีบถ่ายลมหายใจให้นางทางปาก ทว่าทุกคนกลับมาถึงตรงนั้นและเห็นฉากนั้นเข้าพอดี

ตอนนั้นแม้สถานการณ์จะวุ่นวายไปหมด แต่จวินมั่วหานคิดว่า ในเมื่อเสิ่นม่านซูตายแล้ว เช่นนั้นเขาก็ถอยลงมาแต่งกับซูฉินก็ได้ ต่อให้เป็นเพียงคุณหนูญาติผู้น้อง แต่เขาก็ยังสามารถใช้ซูฉินดึงความสัมพันธ์กับจวนแม่ทัพได้

เดิมทีแผนการที่เขาคิดไว้สมบูรณ์แบบยิ่งนัก แต่ทุกอย่างต้องพังลงเมื่อเห็นเสิ่นม่านซูซึ่งไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย!

เสิ่นม่านซูย่อมเห็นความตกตะลึงและความซับซ้อนในดวงตาของจวินมั่วหาน แต่นางเลือกที่จะเมินเฉยโดยสิ้นเชิง

หลังจากคารวะองค์หญิงจิ้งอันแล้ว เสิ่นม่านซูก็รีบเดินไปข้างกายหลินซื่อแล้วกล่าวเสียงเบา “ท่านแม่ ลูกทำให้ท่านเป็นห่วงแล้วเจ้าค่ะ”

“ซูเอ๋อร์ เจ้าไปไหนมา”

“ลูกไม่ระวังทำเสื้อผ้าเปื้อน จึงให้เจ๋อหลันไปเปลี่ยนชุดเป็นเพื่อนเจ้าค่ะ”

หลินซื่อสำรวจบุตรสาวอย่างเป็นห่วง เมื่อได้ฟังคำพูดของบุตรสาวถึงค่อยวางใจลงได้เล็กน้อย

เรื่องนี้มีเพียงสวรรค์เท่านั้นที่รู้ ตอนนั้นพอได้ยินว่ามีคนตกน้ำ หลินซื่อก็ตกใจจนใจแทบจะหยุดเต้น

โชคดีที่ไม่ได้เกิดอันใดขึ้น

องค์หญิงจิ้งอันที่นั่งอยู่อีกฝั่งก็เอ่ยว่า “ม่านซู เจ้าไม่เป็นไรก็ดีแล้ว”

เสิ่นม่านซูยิ้มให้องค์หญิงจิ้งอันอย่างอ่อนหวาน นางรับรู้ถึงสายตาของจวินมั่วหานที่มองนางโกหกอย่างแนบเนียนไม่แสดงพิรุธตลอดเวลา

แต่แล้วอย่างไรเล่า!

เขากล้าเปิดโปงนางหรือ

แววตาของเสิ่นม่านซูไหววูบ นางมองจวินมั่วหานแวบหนึ่งก่อนจะยกยิ้มเย็นชา

หากกล้าก็พูดสิว่าท่านเป็นคนผลักข้าลงไปในทะเลสาบ ทั้งยังกดศีรษะข้าไว้จนข้าเกือบขาดอากาศหายใจ

ท่านกล้าพูดหรือไม่

แน่นอนว่าจวินมั่วหานไม่กล้า

ในที่สุดเขาก็รู้แล้วว่าเสิ่นม่านซูว่ายน้ำเป็น

หลังคำนวณมานับหมื่นครั้ง สุดท้ายก็ต้องโทษซูฉินที่จู่ๆ ก็กระโดดลงไปในทะเลสาบ!

พอนึกถึงความสัมพันธ์ระหว่างเขากับซูฉินในยามนี้ที่แทบจะตอกตะปูปิดฝาโลงแน่นอนแล้ว อีกทั้งคราวนี้ยังผลักเสิ่นม่านซูออกไปไกลโดยสิ้นเชิง สีหน้าของเขาจึงย่ำแย่ลงทันที

เขาอยากจะอธิบายกับเสิ่นม่านซูสักสองสามประโยค แต่ตอนนี้คนรอบข้างมากเกินไป จึงมิอาจเอ่ยอันใดได้

ในเวลานี้ หมอประจำตำหนักองค์หญิงจิ้งอันก็เดินเข้ามา ประสานมือคารวะองค์หญิงจิ้งอันและสามีแล้วกล่าวว่า “เรียนองค์หญิง คุณหนูซูปลอดภัยแล้วขอรับ”

องค์หญิงจิ้งอันกับกู้หยวนต่างถอนหายใจอย่างโล่งอก

อย่างไรเสียวันนี้ก็เป็นงานเลี้ยงวันคล้ายวันเกิดขององค์หญิงจิ้งอัน หากวันนี้เกิดมีคนตายขึ้นมา ย่อมไม่ดีแน่นอน

ทันใดนั้นเสิ่นม่านซูก็เอ่ยกับหลินซื่อว่า “น้องซูฉินว่ายน้ำเป็น ก่อนหน้านี้ยังเคยช่วยข้าอยู่เลย เหตุใดพอตกน้ำครั้งนี้ถึงไม่ว่ายขึ้นมาเล่า”

หลินซื่อกล่าว “ว่ากันว่าฉินเอ๋อร์พลัดตกลงไปในทะเลสาบ เท้าถูกสาหร่ายน้ำพันไว้ แกะเท่าไหร่ก็ไม่หลุด โชคดีที่องค์ชายเจ็ดช่วยนางขึ้นมาได้ทันเวลา จากนั้น…”

หลินซื่อพูดเรื่องถ่ายลมหายใจทางปากนั้นต่อไม่ไหว แต่ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นล้วนรู้กันหมด

เสิ่นม่านซูคิดในใจ ซูฉินผู้นี้โหดเหี้ยมต่อตนเองไม่น้อยจริงๆ

ทว่าตู้ซื่อฮูหยินบ้านสามที่อยู่ด้านข้างกลับกล่าวด้วยน้ำเสียงเจือความริษยาอยู่หลายส่วน “คราวนี้องค์ชายเจ็ดช่วยชีวิตฉินเอ๋อร์ไว้ ทั้งสองถูกเนื้อต้องตัวกัน แต่เมื่อไม่มีเรื่องร้ายเกิดขึ้น ฉินเอ๋อร์ก็นับว่าโชคดีจริงๆ นั่นแหละ”

 

บทที่ 54 สับสน

 

ไม่เกิดเรื่องร้ายขึ้นก็นับว่าโชคดีแล้ว

แต่ที่โชคดียิ่งกว่านั้นก็คือ องค์ชายเจ็ดทั้งจูบทั้งกอดซูฉินท่ามกลางสายตาผู้คนมากมาย อีกทั้งเมื่อครู่เขายังรับปากด้วยว่า เมื่อถึงเวลาจะไปเยือนจวนแม่ทัพเพื่อให้คำชี้แจง

คำชี้แจงอันใดน่ะหรือ

ย่อมต้องเป็นการแต่งซูฉินเข้าจวน

ตู้ซื่อจะไม่ริษยาได้อย่างไร!

บุตรสาวสายตรงแห่งจวนแม่ทัพของพวกนาง ต่อให้แต่งเป็นชายาขององค์ชายก็คู่ควรเกินพอแล้ว

เสิ่นม่านซูไม่เอาไหน องค์ชายเจ็ดจึงไม่ชายตามอง

แต่เสิ่นหลิงหลงบุตรสาวนางไม่เอาไหนยิ่งกว่า เอาแต่คิดจะแต่งกับแม่ทัพนักรบที่ทนมือทนเท้าได้ สุดท้ายแล้วผลประโยชน์จะไม่ตกไปอยู่ในมือซูฉินผู้นั้นหรอกหรือ!

เมื่อเทียบกับความไม่พอใจของตู้ซื่อแล้ว หลินซื่อกลับสงบนิ่งมาก

อย่างไรเสีย ในสายตานาง การไปพัวพันกับองค์ชายที่มุ่งชิงบัลลังก์ ไม่แน่ว่าจะเป็นเรื่องโชคดีเสมอไป

เดิมทีจวินมั่วหานคิดจะสะบัดมือจากไปเสียเลย แต่ยามนี้ดันอยู่ในจวนองค์หญิงใหญ่ ซูฉินเองก็ยังนับว่าเป็นคนของจวนแม่ทัพ หาใช่บุตรสาวจากครอบครัวเล็กๆ ธรรมดาไม่ เขาย่อมต้องพูดอะไรบ้าง

จวินมั่วหานถอนหายใจเบาๆ แล้วกล่าวด้วยท่าทีสงบนิ่ง “ข้าจะไปเยือนจวนแม่ทัพแล้วค่อยพูดกัน วันนี้รบกวนพี่หญิงแล้ว”

องค์หญิงจิ้งอันกล่าวอย่างอ่อนโยน “จะเรียกว่ารบกวนก็คงไม่ถึงขั้นนั้น พวกเจ้าไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว ส่วนเรื่องนี้ภายหลังจะหารือกันอย่างไร พวกเจ้ากำหนดกันเองเถิด”

หลินซื่อพยักหน้าเล็กน้อย “เจ้าค่ะ”

ทางด้านซูฉินก็เปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้วเช่นกัน นางเดินออกมาโดยมีเสิ่นอี๋เหวินคอยประคอง นางมองไปทางจวินมั่วหานอย่างกระตือรือร้น แต่กลับพบว่าสีหน้าของอีกฝ่ายย่ำแย่อย่างยิ่ง

ซูฉินใจดิ่งวูบ สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา

ผู้คนทั้งกลุ่มต่างทยอยกันกล่าวลา จวินมั่วหานมองส่งรถม้าของจวนแม่ทัพสองคันที่ค่อยๆ เคลื่อนไกลออกไปด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงคุ้นหู เขาหันไปมองก็เห็นไป๋ซิวจิ่นในอาภรณ์สีขาวนวลราวแสงจันทร์กำลังขึ้นรถม้าของจวนจิ้งอ๋อง

ไป๋ซิวจิ่นคล้ายรับรู้ได้ถึงบางอย่าง เขาหันกลับมามองจวินมั่วหานด้วยสายตาเรียบนิ่ง จากนั้นจึงหมุนกายขึ้นรถม้า แล้วปล่อยม่านลง

จวินมั่วหานกำหมัดแน่น

หมายความว่าอย่างไร

หรือว่าไป๋ซิวจิ่นตั้งใจจะสนับสนุนพี่สี่?

หากเป็นเช่นนั้น แสดงว่าเรื่องที่เขารักษาขาของพี่ห้า แท้จริงแล้วก็เป็นเพียงการรักษาอย่างบริสุทธิ์ใจเท่านั้นหรือ

ใจของจวินมั่วหานปั่นป่วนสับสนอย่างหนัก เขายืนอยู่ตรงนั้นเนิ่นนานโดยไม่พูดอะไรสักคำ

ส่วนรถม้าสองคันของจวนแม่ทัพที่เคลื่อนไกลออกไปเรื่อยๆ บรรยากาศกลับแตกต่างจากตอนขามาอย่างสิ้นเชิง

ตู้ซื่อยังคงนั่งรถม้าคันเดียวกับหลินซื่อ นางใช้นิ้วม้วนผ้าเช็ดหน้าไปมาแล้วกล่าวว่า “พี่สะใภ้ ข้าคิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจ ทะเลสาบใหญ่ถึงเพียงนั้น นางจะตกลงไปได้อย่างไร อีกทั้งองค์ชายเจ็ดยังบังเอิญช่วยไว้พอดีอีก แท้จริงแล้วข้าเพียงรู้สึกไม่เป็นธรรมแทนคุณหนูสามเท่านั้น หากว่ากันทั้งเรื่องความสามารถและรูปโฉม คุณหนูสามล้วนยอดเยี่ยมกว่าคุณหนูญาติผู้น้องมากมิใช่หรือ เหตุใดองค์ชายเจ็ดถึงไม่ถูกตาต้องใจคุณหนูสามเล่า...”

“ซูเอ๋อร์ของข้าไม่เกี่ยวข้องใดๆ กับองค์ชายเจ็ดแล้ว เจ้าอย่าเอ่ยเช่นนี้อีก” หลินซื่อกล่าวด้วยท่าทีสงบนิ่งอย่างยิ่ง

นางไม่ชอบการยุแยงเช่นนี้ยิ่งนัก

ตู้ซื่อหัวเราะแห้ง แต่ในใจกลับไม่เห็นด้วยอย่างยิ่ง ต้องเป็นเพราะคุณหนูสามโง่เกินไปแน่ องค์ชายเจ็ดจึงไม่หมายตา

ดูซูฉินสิ ฉลาดกว่ามาก รู้จักใช้เล่ห์กลเป็นอย่างดี ยามนี้เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นต่อหน้าผู้คนมากมาย องค์ชายเจ็ดย่อมต้องรับฉินเอ๋อร์เข้าจวนแน่นอน 

ยิ่งตู้ซื่อคิดก็ยิ่งริษยา แต่เมื่อเห็นสีหน้าหลินซื่อไม่สบอารมณ์ จึงไม่กล้าพูดอะไรต่อ

รถม้าคันที่บรรดาคุณหนูนั่งอยู่เงียบสงบอย่างยิ่ง

เสิ่นม่านซูคร้านจะพูดอะไร ตอนอยู่ในน้ำนางใช้แรงไปมาก อีกทั้งเสื้อชั้นในยังคงเปียกแนบติดร่างกาย ทำให้อึดอัดไม่สบายตัวอย่างยิ่ง

ส่วนที่ซูฉินเงียบไม่พูดจา ก็เพราะในใจมีชนักติดหลัง นางรู้ดีว่าตอนนั้นองค์ชายเจ็ดกระโดดลงไปในทะเลสาบพร้อมกับเสิ่นม่านซู พอนึกได้ว่าองค์ชายเจ็ดตั้งใจจะใช้แผนเดิมเพื่อสร้างข้อเท็จจริงที่มิอาจเปลี่ยนแปลงระหว่างเขากับเสิ่นม่านซู ซูฉินก็ไม่ทันได้คิดอะไรทั้งสิ้น กระโดดตามลงไปในทะเลสาบทันที

ตอนนั้นนางยังเดิมพัน และมันทำให้นางรู้ว่าคนที่องค์ชายเจ็ดให้ความสำคัญที่สุดก็คือนาง!