เสียงฮือฮายังไม่ทันจางหาย…
ข่าว “หมัดเดียวล้มไอ้ช้าง”ก็เริ่มกระจายไปทั่วงานวัดบ้านเหนือ ราวกับไฟลามทุ่ง
“มันคือใคร?”
“เด็กวัดจริงหรือ?”
“ข้าเห็นกับตา…หมัดเดียว!”
เสียงซุบซิบดังไปทุกทิศ
กลางวงล้อมนั้น…
ภูผายืนนิ่ง
ไม่ได้แสดงท่าทางยินดี…ไม่ได้ยิ้ม…
ราวกับสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น เป็เพียง “เื่เล็กน้อย”
แต่สายตาของหลายคน…กลับไม่มองเขาแบบเดิมอีกต่อไป
———
“ไอ้ภู…เอ็งทำบ้าอะไรลงไป!”
พันกระโจนเข้ามา สีหน้าตื่นเต้นปนใ
“ข้าเพิ่งจะรู้ว่าเอ็งเก่งได้ขนาดนี้!”
ทองขาวเดินเข้ามาช้าๆ มองร่างไอ้ช้างที่ยังนอนนิ่ง
“ไม่ใช่แค่เก่ง…”
“แต่มันคือการ ‘ควบคุม’ ทุกอย่าง”
ภูผาเหลือบมองทั้งสองคน
“มันยังไม่จบ”
คำพูดนั้น…ทำให้พันชะงัก
“หมายความว่าไง?”
ภูผาไม่ตอบ
เพราะเขารู้ดี…
คนแบบไอ้ช้าง…ไม่ใช่ตัวจบ
มันเป็แค่ “ประกายแรก” เท่านั้น
———
อีกด้านหนึ่งของลานวัด
เรือนแก้วยังคงยืนอยู่ที่เดิม
แต่บรรยากาศรอบตัวเธอ…เปลี่ยนไปแล้ว
“คนเริ่มมองเขา…” แสงเดือนเอ่ยเบาๆ
“ไม่ใช่แค่ในฐานะเด็กวัด”
ราตรีพยักหน้า
“แต่ในฐานะ ‘คนที่ต้องระวัง’”
เรือนแก้วไม่ตอบทันที
สายตาเธอ…ยังคงจับจ้องไปที่ภูผา
“ข้าเองก็ไม่เข้าใจ เขาไม่ใช่คนที่ชอบแสดงตัว…”
“แต่ทุกครั้งที่เขาทำ…มันเหมือนเป็ความตั้งใจ”
แสงเดือนยิ้มบาง
“แล้วท่านล่ะ…สนใจหรือไม่?”
เรือนแก้วหัวเราะเบาๆ
“ข้าไม่สนมากนัก แต่ติดค้างเขา ที่เคยช่วยเหลือข้า”
หยุดไปครู่หนึ่ง…ก่อนจะพูดต่อ
“แต่คนที่ ‘ยังไม่เผยทั้งหมด’…”
“น่าสนใจกว่าเสมอ”
ราตรียิ้มมุมปาก
“อันตรายทั้งคู่…”
———
ขณะที่ผู้คนยังพูดถึงการชก
ในเงามืดใต้ต้นไม้ใหญ่…
ชายวัยกลางคนในชุดเรียบ แต่แฝงอำนาจยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมด
“หมัดเดียว…”
เขาพึมพำ
ข้างกายมีชายอีกคนก้มศีรษะเล็กน้อย
“ท่านขุน…จะให้สืบหรือไม่?”
ชายคนนั้นหรี่ตา
“เด็กวัดธรรมดา…ไม่มีทางทำแบบนั้นได้”
“ไปดูให้รู้ว่า…มันเป็ใครกันแน่”
“ขอรับ”
เงาร่างนั้นหายไปในความมืดทันที
———
อีกฟากหนึ่ง
ชายชรารูปร่างผอม…ยืนพิงไม้เท้า
ดวงตาลึกเหมือนมองทะลุทุกอย่าง
“เริ่มแล้วสินะ…”
เสียงแหบแห้งพึมพำ
“เมล็ดพันธุ์…เริ่มงอกแล้ว”
———
“ไปเถอะ” ภูผาพูด
“อยู่ตรงนี้นานไป…ไม่ดี”
พันยังไม่หายตื่นเต้น
“เอ็งไม่คิดจะอยู่ฟังคนชมหน่อยหรือไง!”
“คำชม…ไม่ช่วยให้รอด”
คำตอบสั้นๆ…แต่ทำให้พันเงียบไป
ทองขาวพยักหน้า
“ถูกของภูผา ปะ ไปกัน”
ทั้งสามเริ่มเดินออกจากลานวัด
แต่…
“เดี๋ยว”
เสียงหนึ่งดังขึ้น
ทั้งสามหยุด
เรือนแก้ว…ก้าวเข้ามา
ทหารและบริวารถอยห่างอย่างรู้หน้าที่
เหลือเพียงเธอ…กับเพื่อนทั้งสอง
———
บรรยากาศรอบตัวเงียบลงอีกครั้ง
พันกลืนน้ำลาย
“เอ่อ…มาแล้วของจริง…”
ทองขาวไม่พูด แต่สายตาจับจ้องทุกการเคลื่อนไหวเขาจ้องมอง และพิจารณา หญิงสาวทั้งสาม ทุกคนล้วนมีกลิ่นไอของผู้สูงศักดิ์
ภูผายืนนิ่ง
———
“เ้าคือคนที่ชกเมื่อครู่?” เรือนแก้วเอ่ย
น้ำเสียงสุภาพ…แต่แฝงอำนาจ
“ใช่” ภูผาตอบสั้น
แสงเดือนมองเขาั้แ่หัวจรดเท้า
“ดูไม่เหมือนคนที่ปล่อยหมัดแบบนั้นได้เลย”
ราตรียิ้มบาง
“หรือเพราะเขาไม่จำเป็ต้องดูเหมือน”
เรือนแก้วก้าวเข้ามาอีกเล็กน้อย
“เ้ารู้หรือไม่…ว่าที่เ้าทำไป”
“มันไม่ได้จบแค่การชก”
ภูผามองเธอ
“ข้ารู้”
คำตอบนั้น…ทำให้เรือนแก้วชะงักเล็กน้อย
ก่อนจะยิ้ม
“ดี…”
“อย่างน้อย…เ้าก็ไม่ใช่คนโง่”
———
พันกระซิบเบาๆ
“นี่มันคุยกันแบบ…แทงกันด้วยคำพูดชัดๆ…”
———
“แต่ข้ามีคำถามหนึ่ง” เรือนแก้วเอ่ย
“เ้าชก…เพื่ออะไร?”
ภูผานิ่งไปครู่หนึ่ง
ก่อนตอบ
“เพื่อให้เื่มันจบ” เขาไม่กล้าพูดในเหตุผลแท้จริง..
“หรือเพื่อให้มันเริ่ม?” ราตรีแทรก
ภูผาไม่ตอบทันที
แต่สายตาของเขา…นิ่งขึ้น
“บางเื่…ต้องเริ่มเพื่อให้มันจบ”
———
ความเงียบปกคลุม่สั้นๆ
ก่อนที่แสงเดือนจะหัวเราะเบาๆ
“ข้าชอบคำตอบนี้จัง เ้าหล่ะ แม่ตัวดีเพื่อนรักฉันจะว่าอะไรบ้าง”
———
เรือนแก้วพยักหน้าเล็กน้อย
“งั้นข้าจะดูต่อ…”
“ว่าเ้าจะไปได้ไกลแค่ไหน”
เธอหันหลัง
แต่หยุดเล็กน้อย
“และหวังว่า…”
“เ้าจะไม่ตาย…รักษาชีวิตใว้ได้ จนกว่า..”
“จนกว่า..ข้าจะได้บอกเ้าเื่นึง…สัญญาได้หรือไม่”
ภูผาไม่ตอบ เพียงก้มหัวให้และกล่าวขอบคุณ
———
ทั้งสามสาวเดินจากไป
ทิ้งความเงียบไว้เื้ั
พันหันมามองภูผา
“เอ็งไปทำอะไรให้คนระดับนั้นสนใจวะ…”
ทองขาวตอบแทน
“เพราะมันไม่ใช่แค่การชก”
“แต่มันคือการ ‘เปิดตัว’”
———
ภูผามองท้องฟ้ายามค่ำ
แสงดาวระยิบระยับ
แต่ในใจเขา…กลับนิ่งสงบ
“เริ่มแล้ว…”
เขาพึมพำเบาๆ
———
ในค่ำคืนเดียวกัน
หลายสายตา…เริ่มจับจ้อง
หลายมือ…เริ่มขยับ
และหลายแผนการ…กำลังถูกวางขึ้นอย่างเงียบงัน..ฝีมือและแนวทางในระดับนี้มีโอกาสก้าวหน้าไปอีกไกล อาจนถึงระดับของท่านผู้นั้น เทพา ที่กวัดแกว่งดาบสองมือ กวาดทั้งกองทัพ บุกเหนือ ทะลวงใต้ ไร้ผู้ต่อต้าน…
บุคคลเช่นนี้ หากไม่ได้ ก็ต้องจัดการ เพื่อมิให้เป็เพทภัยในภายภาคหน้า..
เด็กวัดคนหนึ่ง…
ได้ก้าวเข้าสู่กระดานที่ใหญ่ แต่จะหาใครสักคนรู้ไหมว่า ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นมิใช่เหตุการณ์เฉพาะหน้า หากแต่เป็การวางแผนอย่างแยบยล ของเด็กหนุ่มวัยเพียง 18 ปีแต่ผ่านการตายมาแล้ว 1 ครั้ง เขาพาตัวเองเข้าไปสู่เกมที่ยิ่งใหญ่ และเดิมพันสูงลิ่ว และเกมนี้…
ไม่มีคำว่า “ถอยกลับ” อีกต่อไป
951
![[จบ] เซียนซ่อมศาตรา](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1760365037_24698433.webp)
