ผมเป็นสมาชิกเว็บเทพบรรพกาล

“อะไรเท่าเทียมนะ...เธอกำลังพูดถึงอะไรเหรอ” หลินอู๋เฉินเชยคางเธอเข้ามาใกล้ นัยน์ตาคู่นั้นกวาดผ่านร่างกายของเธอ คล้ายกับเหยื่อตัวเล็กในป่าที่ถูกหมาป่าหมายตา

จ้าวหานผละออกมา มีท่าทีลังเลเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวต่อว่า “กะ...ก็นายเห็นร่างกายของพี่สาวฉัน เพราะงั้นพี่สาวของฉันก็ต้องเห็นของนาย มันเป็นกฏการแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียม แฟร์ๆ ไม่ใช่เหรอไง ไม่เห็นจะแปลกตรงไหน”

“อ๋อ...เข้าใจแล้ว แต่ว่านะพี่สาวของเธอหลับอยู่ แล้วจะเห็นได้ยังไง เป็นเธอซะอีกที่เห็น” หลินอู๋เฉินหัวเราะว่า

จ้าวถานถึงกับเงอะงะ “น่ะ...นั่นมันก็จริง แต่แล้วนายจะให้ฉันทำยังไงล่ะ เพราะว่าต้องเห็นพี่สาวฉันแก้ผ้า นายเองก็ต้องถอด...ไม่ใช่หรือไง”

“มันก็ถูกของเธอ แต่เป็นปัญหาคือพี่สาวเธอไม่ได้เห็นฉันโป๊เนี่ยสิ แต่เป็นเธอ...” พูดถึงตรงนี้หลินอู๋เฉินเหมือนจะนึกอะไรบางอย่างได้ จึงยกยิ้มมุมปากกว้าง ทำเอาจ้าวหานหวาดกลัว

“อะ...อะไร กำลังคิดอะไรของนายอยู่”

“กฏการแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียม ครั้งนี้พี่สาวของเธอไม่เห็นร่างกายของฉัน แต่ฉันสามารถให้เธอดูภายหลังได้ แต่เธอจ้าวหาน...เธอไม่ได้สลบเหมือนพี่สาว นอกจากนั้นยังเอาเปรียบมองร่างกายเปลือยเปล่าของฉัน แบบนี้มันยุติธรรมเหรอ”

“นั่นมัน...” จ้าวหานพูดไม่ออก

หลินอู๋เฉินเดินเข้ามาใกล้ มือหนึ่งค้ำยันผนังด้านหลังเธอ แล้วยื่นหน้าเข้าไปใกล้ ในขณะที่จ้าวหานยืนอยู่ตรงกลางติดกับผนังห้อง

“ที่ฉันพูดน่ะสมเหตุสมผลแล้ว เธอต้องถอดเสื้อโชว์เหมือนกับฉัน หรือถ้าหากอึดอัดใจไม่อยากถอดก็ได้ เพราะฉันเองก็จะไม่ถอด...”

“ไม่ได้นะ...!”

“โอ้...แสดงว่าตัดสินใจถอดสินะ”

“อื้อ...ฉันจะถอดเอง เพราะงั้นนายถอยออกไปก่อนสิ”

“ได้”

หลินอู๋เฉินถอยออกมา ในขณะที่มองเธอด้วยความขบขัน ดูเหมือนว่าจ้าวหานจะเคร่งคัดเรื่องกฏบ้าๆ นั่นมาก ไม่รู้ว่าใช้อะไรคิดถึงอยากให้เขาถอดด้วย แต่อย่างใดก็ตามสำหรับหลินอู๋เฉินมันคือเรื่องดี เพราะจะได้ยลร่างกายของหญิงสาวที่ชอบสวมชุดตัวใหญ่ ทำผมปิดหน้าแทบจะมองไม่เห็นดวงตาคู่สวย

จ้าวหานอยู่ในชุดนอนตัวสีขาวกางเกงขาสั้น หล่อนเตรียมชุดพร้อมนอนกับพี่สาว กระทั่งห้องถูกบุกรุกก็ยังไม่ได้เปลี่ยนชุด ไม่สิเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานแบบนั้นคนที่ไหนจะมามัวเปลี่ยนกันล่ะ ชีวิตมันต้องสำคัญกว่าชุดอยู่แล้ว

จ้าวหานดึงขอบเสื้อด้านล่างขึ้นมาอย่างช้าๆ มองเห็นเอวอวบอิ่มของเธอเป็นสีขาวเหมือนหยวกกล้วย ในสภาพโยนเสื้อทิ้งไว้บนเตียงนอน หน้าอกขนาดใหญ่ไร้สิ่งบดบังปรากฏอยู่ในสายตาของหลินอู๋เฉิน

“ไม่ได้ใส่เสื้อในเหรอ...”

“มะ...ใครเขาใส่นอนกัน มันอึดอัดนะ นะ...นอกจากนั้นนายเองก็ควรรีบถอดนะรู้ไหม ให้ฉันถอดอยู่คนเดี๋ยวมันน่าอายออก”

จ้าวหานหน้าร้อนผะผ่าว ช่วงบนเป็นอิสระไร้สิ่งบดบังต่อสายตาหมาป่าเจ้าเล่ห์ ผิวขาวๆ และหน้าอกกลมโตของเธอเวลานี้ชูชันต่อหน้าเขา

“โอ้ะ...นั่นสินะ ฉันต้องถอดบ้างแล้ว” หลินอู๋เฉินยักไหล่ ไม่ได้มีท่าทางเขินอาย รีบถอดเสื้อผ้าตัวบนและกางเกงออกไป ทันใดนั้นอวัยวะเพศชายที่อยู่ใต้หว่างขาก็ปราศจากสิ้งเหนี่ยวรั้ง มันยังไม่ตื่นขึ้นมา แต่ขนาดกับใหญ่เหมือนกับของม้าก็ว่าได้

จ้าวหานเผลอกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว โดยปกติอ่านแต่นิยายรักน้ำเน่า ประเภทผู้ชายแบดบอย ชอบใช้แรงข่มเหงผู้หญิง ทุบตีและด่าทอด้วยคำดูถูกสารพัด มาวันนี้เธอได้มาเห็นของจริงตรงหน้า แทบจะยืนแข็งเป็นหิน

“ทำอะไรอยู่ เธอเองก็รีบๆ ถอดข้างล่างสิ หรือว่าจะให้ฉันถอดให้”

“ไม่...ฉันจะถอดเอง ไม่ต้องเปลืองแรงนายหรอก” กว่าจะพูดคำนี้ออกมาได้จ้าวหานก็หมดแรงไปเยอะ หลินอู๋เฉินพยักหน้า ไม่เข้าไปรบกวนเธอ

จ้าวหานค่อยๆ ดึงกางเกงตัวเองลงมาที่หัวเข่า...ถึงข้อเท้าแล้ววางไว้บนเสื้อนอนสีขาว เธอยืนขาแนบชิดติดกัน ในสภาพร่างเปลือย เผยให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อตัวใหญ่ มีร่างกายที่ดีและค่อนไปทางมีน้ำมีนวล แตกต่างกับผู้หญิงคนอื่นของเขา

“เอาล่ะ ถึงเวลาถอดเสื้อผ้าของพี่สาวเธอแล้ว ฉันจะได้เริ่มฝังเข็ม” หลินอู๋เฉินพยักหน้าให้เธอเล็กน้อย ถ้าหากเป็นไปได้เขาก็อยากจะลิ้มลองเดี๋ยวนี้ แต่ต้องไม่ลืมว่ามีภารกิจอื่นสำคัญกว่ารออยู่

“อื้อ...”

จ้าวหานเดินเข้าไปที่เตียงของพี่สาวด้วยใบหน้าเห่อร้อน เมื่อรู้ว่าเขากำลังมองจากด้านหลัง ก็ยิ่งร้อนรุ่มจนขนลุกชันอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

ชุดผู้ป่วยเป็นแบบกระดุมด้านหน้า ปลดออกได้ง่ายๆ ไม่ยุ่งยาก อย่างรวดเร็วจ้าวลี่ที่นอนไม่ได้สติถูกน้องสาวจับนอนแก้ผ้าล่อนจ้อน

หลินอู๋เฉินขยับมือ กำลังจะเริ่มการรักษาแต่จ้าวหานได้กล่าวว่า “ดะ...เดี๋ยวก่อนสิ ใช้เข็มเงินพวกนี้กับฉันก่อน จากนั้นนายค่อยรักษาพี่สาวของฉัน”

“อะไรนะ...เธอไม่ได้เจ็บด้วยนี่น่า จะใช้เข็มเงินไปทำไม” หลินอู๋เฉินมองเธอด้วยความรู้สึกประหลาด สรุปว่าเธออยากให้เขารักษาพี่สาวหรือเปล่าเนี่ย

“เอ่อ...เข็มเงินใช้งานได้หลายแบบ นอกจากจะใช้รักษาแล้วมันยังช่วยกระตุ้นเส้นชีพจรที่อยู่ในร่างกาย ทำให้เลือดลมไหลเวียนดีขึ้น นอกจากนั้นที่เคยอ่านมา ฟังว่ายังทำให้นอนหลับดี ผ่อนคลาย ลดสภาวะซึมเศร้า”

หลินอู๋เฉินไม่รู้ว่าเธอไปเอาเรื่องพวกนี้มาจากไหน แต่เขาก็เห็นด้วยกับเธอ

“ได้สิ งั้นเธอก็ขึ้นไปนอนบนเตียง จากนั้นฉันจะฝังเข็มให้”

“อื้อ...”

จ้าวหานที่เดินขึ้นไปบนเตียงไม่ได้บอกความจริงทั้งหมด ถึงแม้จะเห็นว่าเข็มกำลังลอยอยู่ในอากาศทว่าเธอยังสงสัยในความสามารถของเขา ดังนั้นจึงต้องเอาตัวเองมาพิสูจน์ว่ามันปลอดภัยจริงๆ

เมื่อเธอนอนลงบนเตียงหลินอู๋เฉินได้ขยับมือ เข็มเงินทั้ง 8 เล่มได้บินไปปักบนร่างกายของเธอ ได้แก่หว่างคิ้ว ท้องน้อย แขน ขา และอวัยวะเพศ...

“ดะ...เดี๋ยวสิ ที่เคยอ่านไม่เห็นมีบอกเลยว่าใช้เข็มตรงนี้ด้วย นี่มันไม่ถูกต้องละมั้ง...” จ้าวหานอดไม่ได้ต้องครางออกมา เมื่อเข็มเงินเล่มสุดท้ายแทงเข้าไปในติ่งเนื้อเสียวของเธอที่ยื่นแข็งเป็นไตสีแดงออกมา

ความรู้สึกร้อนวูบวาบแน่นท้องน้อยไปหมด เธอสัมผัสได้ถึงกระแสธาราที่ไหลบ่าเข้ามาจากทุกส่วนของร่างกาย โดยเฉพาะตรงอวัยวะ ดูจะอ่อนไหวตรงส่วนนั้นเป็นพิเศษ

“เธอไม่เคยเห็น ก็ใช่ว่ามันจะไม่มี หรือว่าเธอต้องการจะบอกว่าอ่านหนังสือมาแล้วทุกเล่มที่มีอยู่บนโลก” หลินอู๋เฉินหัวเราะมุมปาก ที่เขาพูดคือเรื่องจริงว่ามันมีวิธีฝังเข็มแบบนี้อยู่ และที่นำมาใช้กับจ้าวหานก็เพราะต้องการแกล้ง ที่เธอเรื่องเยอะไปเรื่อย

“อ๊า...อย่าฟังนะ...มันน่าอาย เอามือปิดหูนะ!” จ้าวหานแทบไม่รู้ว่าเขากำลังพูดอะไรด้วยซ้ำ เธอแค่รู้สึกว่าเนินอวบอิ่มเวลานี้ร้อนรุ่มดังลาวาในภูเขาไฟ ร้อนไปถึงทรวงอกจนร่างกายเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อผุดพราย

เข็มเงินหยินหยางไม่ใช่เข็มธรรมดา เป็นอาวุธวิญญาณชนิดหนึ่งก็ว่าได้ ดังนั้นพอถูกกระตุ้นด้วยพลังวิญญาณบวกกับทักษะเทพจักรวาลของหลินอู๋เฉินผลลัพธ์จึงเป็นอย่างที่เห็น

จ้าวหานดูผ่อนคลายเคลิบเคลิ้มและมองเห็นแค่เขาเวลานี้ ราวกับว่าร่างกายของเธอต้องการเขา คล้ายกับว่าเขาเป็นคนรักอย่างนั้น

จ้าวหานคล้ายตกอยู่ในมนต์สะกด แต่ชั่วขณะหลินอู๋เฉินได้ทำมุทรา เข็มเงินทั้ง 8 เล่มได้บินออกไปจากร่างกายของเธอ ในขณะที่ติ่งเนื้อกระสันสีแดงยังบวมเป่ง โดยกลีบที่ถูกปกคลุมด้วยผืนหญ้าหนาทึบมีน้ำสีขาวเหนียวเหนอะไหลออกมาจนเปียกชื้นขนดำดก

“นะ...นาย เอามันออกไปทำไม” จ้าวหานนอนหอบหายใจหนักหน่วง ใบหน้าแดงระเรื่อ สองขาบิดไปมา คล้ายกับงูตัวใหญ่ที่กำลังรัดเหยื่อ

“เพราะฉันไม่ได้ว่างมาดูเธอทั้งคืน ต้องรีบกลับไปนอนเพราะพรุ่งนี้มีเรียนน่ะสิ” หลินอู๋เฉินทำความสะอาดเข็มเงินหยินหยาง แล้นนำไปใช้กับจ้าวลี่

ตอนนี้จ้าวหานแรงจะยืนแทบไม่มี จึงไม่สามารถลุกขึ้นไปดูการรักษาของเขาได้ ทำได้เพียงนอนรับชมอยู่ตรงนี้

มองเห็นไอสีม่วงคล้ายกับหมอกออกมาจากเข็มเงิน พวกมันลอยในอากาศ ก่อนจะระเหยไปจนไม่สามารถมองเห็นได้

ใช้เวลาราว 15 วินาทีหลินอู๋เฉินเก็บเข็มเงินเข้ากระเป๋า

“คะ...แค่นี้...เสร็จแล้วเหรอ ทำไมพี่สาวฉันถึงไม่ฟื้นล่ะ ผิดพลาดตรงไหนหรือเปล่า” จ้าวหานอดไม่ได้ที่ต้องถาม

หลินอู๋เฉินตอบว่า “แค่นี้แหละ ทำนานกว่านี้ไม่ได้ ร่างกายของจ้าวลี่ตอนนี้อ่อนแอมาก ฉันกลัวว่าหากทำนานไปเธอจะทนไม่ไหว นอกจากนั้นพิษใช่ว่าจะอยู่ในร่างกายเธอวันสองวัน มันต้องใช้เวลากว่าเธอจะฟื้น”

ความจริงเขากำลังโกหก ด้วยทักษะที่มีอยู่แค่พิษตะขาบเล็กๆ ทำไมจะไม่สามารถกำจัดได้ในครั้งเดียว แต่ที่ทำค่อยเป็นค่อยไป ก็แค่จะแกล้งจ้าวลี่ ในขณะเดียวกันก็ทำให้เธอรู้ถึงความสำคัญของเขา

“ละ...แล้ว ต้องใช้เวลาเท่าไหร่เหรอ”

“อืม...น่าจะหนึ่งสัปดาห์”

“นะ...นานขนาดนั้นเชียว พักอยู่ที่โรงพยาบาลแบบนี้ตั้งหนึ่งสัปดาห์”

“ทำไม ไม่สะดวกอยู่ที่นี่เหรอ”

“เอ่อ...ใช่น่ะซิ ถ้าหากผู้ชายคนนั้นกลับมาเล่นงานอีก ไม่รู้ว่าจะโชคดีเป็นครั้งที่สองไหม”

จ้านหานยังคงกังวลเกี่ยวกับเฉียวเจิ้นอวี่อยู่ ซึ่งก็ไม่ใช่เรื่องแปลก เมื่อมองจากการกระทำของเขา ตราบใดที่ตำรวจยังไม่สามารถจับกุมได้จ้าวลี่ยังคงตกอยู่ในอันตราย