เมื่อเข้ามาถึงในบ้าน หานลี่เร่งลงกลอนประตูอย่างรวดเร็ว
" เคร้ง " เสียงของแข็งคล้ายเหล็กร่วงลงสู่พื้นแกร่ง
" วิ้ง " แสงหลากสีเปล่งประกายวิบวับ
หานลี่ทรุดกายลงนั่งบนกองผลึกฟ้าดิน พลางเข้าสู่สมาธิ
เขาเริ่มทำการดูดซับปราณพลังของผลึกฟ้าดินอย่างบ้าคลั่ง เส้นสายปราณพลังมากมายไหลหลั่งผ่านชั้นิัเข้าสู่ร่างกาย
เส้นปราณพลังไหลเวียนอยู่ที่มัดกล้าม ก่อนจะถูกหานลี่ชักนำผ่านไปยังจุดชีพจรต่างๆทั่วร่าง แลไหลเวียนลงในตันเถียน
เมื่อเส้นปราณพลังมากมายไหลเวียนครบเก้ารอบ แลอัดแน่นอยู่ในตันเถียน
ผิวกายของหานลี่พลันแดงก่ำ เมื่ออุณหภูมิในตันเถียนพุ่งทะยานขึ้นสูงชัน
" อือ " หานลี่กัดกรามแน่น แลรอคอย
แต่ในสมองกลับงุนงงสงสัยว่าเหตุใดการทะลวงพลัง ของสวีอวี้ซวงจึงง่ายดายยิ่งนัก
ทั้งมู่หยงเจี่ยแลเหล่าศิษย์สำนักจื่อเสียน ต่างก็ทะลวงขั้นพลังอย่างง่ายๆ
" แต่กับข้าเหตุใดจึงทั้งสิ้นเปลืองแลยากเย็นแสนเข็ญ " หานลี่พึมพำ
หานลี่นั่งขัดสมาาธิอขู่นานนับขั่วยาม " ตูมม "
ตันเถียนของเขาะเิพลังออกอย่างรุนแรง ปราณพลังมหาศาลพุ่งทะยานเข้าปะทะกับผนังบ้าน
" ครึก ครัก " บ้านหลังเล็กพลันสั่นไหว คล้ายจะภินท์พังลงมา
" อือ " หานลี่กัดกรามแน่น เมื่อปราณพลังสะท้อนกลับบดอัดร่างของตน
" มิดี ต่อไปต้องไปทะลวงพลังที่กว้างกว่านี้ เพื่อมิให้ถูกพลังสะท้อนกลับ " หานลี่พึมพำ
หลังจากใช้เวลาปรับสมดุลร่างกายอยู่หนึ่งชั่วยาม หานลี่เร่งทะยานร่างออกจากบ้านหลังเล็กอย่างเร็วรี่
ทิศทางที่พุ่งไปนั้น ย่อมแน่นอนว่าเป็แดนแห่งโชควาสนา
ราวหนึ่งเค่อ หานลี่จึงมายืนอยู่หน้าวิหารเก่าแก่ ที่สถาพยังดีอยู่
หานลี่มองยังป้ายขนาดใหญ่ที่ติดอยู่้าของประตู " วิหารสืบทอด "
" น่าแปลกที่วิหารหลังนี้มิได้ถูกโจมตีในสมัยโบราณ " หานลี่พึมพำ
" อยู่รอดมาตั้งนาน แต่สุดท้ายก็พังทลายเช่นเดิม " หานลี่พึมพำ
" ไป " หานลี่ทะยานร่างเข้าไปอาณาของวิหารสีขาวหลังใหญ่
เมื่อเข้ามาภายในวิหาร สองตาของเขากวาดมองยังสภาพที่ดูมิจืดสักเท่าใด
ห้องหับมากมายมีประตูปิดกั้น แต่เวลานี้ประตูนั้นถูกทำลายสิ้น ข้าวของชิ้นเล็กไร้ค่าร่วงหล่นตามพื้น
แม้นจะดูไร้ค่าสำหรับเหล่ายอดยุทธขั้นสูง แต่กลับยอดยุทธมือใหม่อย่างชายหนุ่มนั้น หาได้ไร้ค่าไม่
หานลี่เดินเก็บข้าวของไร้ค่าอย่างเชื่องช้า โดยที่มิได้สนใจการต่อสู้แย่งชิงสมบัติล้ำค่าของเหล่ายอดยุทธ
ต่อให้เขากินหัวใจของจักรพรรดิเขาก็มิมีความกล้ามากพอ ที่จะเข้าไปแก่งแย่งกับยอดยุทธเ่าั้
" ข้ามันมือใหม่ ก็ต้องอยู่แบบมือใหม่ " หานลี่พึมพำ
หานลี่เดินเก็บกวาดข้าวของไร้ค่าได้มากมายหลายร้อยชิ้น แต่ละชิ้นนั้นมิแตกหักก็บุบสลาย
ดีหน่อยก็อยู่ในสภาพที่ดี แต่ก็มิสามารถใช้การได้
" ผู้าุโ เป็ไอ้สาระเลวนั่น ที่มันสังหารเหล่าศิษย์พี่ทั้งหลาย " เสียงหนึ่งดังขึ้น
หานลี่ผินกายมองยังเหล่ายอดยุทธที่เดินเข้ามาในห้อง
" ขั้นหลอมรวมิญญาระดับสาม " หานลี่พึมพำ
" ชุดแบบนี้คงเป็สำนักเดียวกับนักดาบโจรเ่าั้ " หานลี่พึมพำ
" ไอ้สาระเลว เ้าช่างกล้าสังหารคนของสำนักดาบทมิฬ " ชายชราร้องออกมา
" ไอ้แก่ พวกมันรนหาที่ตายเอง " หานลี่เอ่ยออกมา
" มิว่าจะอย่างไร แค้นเืต้องชำระด้วยเื " ชายชราเอ่ยออกมา
" ข้าแปลกใจยิ่งนัก หากเ้าพบเจอสำนักที่ใหญ่กว่าสำนักของเ้า พวกเ้าจะกล้าไปทวงแค้นรึไม่ " หานลี่เอ่ยถาม
" ฮื่อห์ " ชายชราถอนหายใจออกมาอย่างแรง
" หุบปาก " ชายชราร้องะโออกมา
" ตายย " ชายชราะเิพลังฟาดฝ่ามืออกในทันใด
" เปรี้ยงง " ฝ่ามือเหี่ยวย่นพุ่งทะยานเข้าหาร่างของชายหนุ่มอย่างรวดเร็ว
หานลี่ะเิพลังสุดแรงพลางเหวี่ยงหมัดออกในทันใด
" ครืนน " สองแรงกดดันพุ่งทะยานเข้าหาอย่างกันอย่างเร็วรี่
" พลั่ก " เสียงหมัดฝ่ามือปะทะกัน แรงปะทะส่งร่างของชายหนุ่มเหยียดถอย
" อึก " หานลี่พลันกระอักโลหิตออก เพราะเืลมในร่างป่วนปั่น
" ไอ้สาระเลว วันนี้เ้าต้องชดใช้ด้วยความตาย " เหล่าศิษย์ที่มาต่างร้องออก
มันยิ้มกริ่มเมื่อเห็นท่าทางของชายหนุ่มที่ใช้มือซ้ายกุมมือขวา ทั้งใบหน้ายังบิดเบี้ยว
" ฮ่า ฮ่า ฮ่า " เหล่าศิษย์ต่างะเิเสียงหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง
" โลหิตของเ้าหลั่งออกมาแล้ว ต่อไปคงเป็ชีวิตที่หยุดลง " มันเอ่ยออกมาด้วยใบหน้าที่หยามเหยียด
ชายชราใช้สองมือไพล่หลังมองจ้องยังชายหนุ่ม ด้วยท่าทีนิ่งสงบแต่ในใจนั้นบังเกิดความกลัวขึ้นจับใจ
ฝ่ามือของชายชราแม้นจะได้เปรียบในการปะทะ แต่เขาก็ต้องแลกมาด้วยกระดูกมือที่แตกละเอียด
" ไอ้หนู วันนี้ข้าอารณ์ดี ข้าจะปล่อยเ้าไป " ชายชราเอ่ยออกมา แลหินกายทะยานร่างจากไปอย่างรวดเร็ว
" มิง่ายเช่นนั้นดอก " หานลี่ร้องออกไป
" วิ้ง " ขวานผ่าฟืนพลันปรากฎขึ้นในมือ
" เปรี้ยงง " หานลี่ฟาดฟันขวานผ่าฟืนออกอย่างรวดเร็ว
" ครืนน " คมขวานพุ่งทะยานเข้าหาชายชราอย่างรวดเร็ว
" อือ " ชายชรากัดกรามแน่น พลางเรียกดาบขอลตนออกมา
" เคร้ง " คมขวานปะทะกับดาบใหญ่ของชายชราเสียงราวเหล็กแข็งกล้ากระทบกัน
" แกร่ก " ดาบใหญ่ของชายชราหักสะบั้น ปลายดาบที่แตกหักล่องลอยไร้ทิศทาง
" อ้ากก " คมขวานพุ่งเข้าเจาะกลางอกของชายชรา
" ตูมมม " คมขวานะเิออกแรงะเิซัดสาดเข้าหาเหล่าศิษย์ในทันทันใด
" อ่อค " เหล่าศิษย์กระอักโลหิตออก สิ้นใจตามชายชราไปในทันใด
หานลี่เร่งเก็บขวานผ่าฟืนอย่างรวดเร็ว พลางก้าวเท้าเดินเข้าหาร่างไร้ิญญา
หานลี่เร่งสำรวจทั่วร่างของชายชราแลศิษย์อย่างรวดเร็ว เมื่อเสร็จสิ้นชายหนุ่มเร่งทะยานร่างไปยังชั้นที่สองของวิหารใหญ่อย่างรวดเร็ว
เมื่อมาถึงชั้นที่สอง ชั้นที่สองนี้แตกต่างจากชั้นแรกชนิดที่หน้ามือเป็หลังมือ
เพราะเหล่ายอดยุทธมิมีการต่อสู้ปะทะกัน ทุกคนนั่งกรรมฐานหยั่งรู้ที่ห้องเล็ก
เหล่ายอดยุทธมากมายส่วนที่เหลือต่างนั่งกรรมฐานรอคอยอย่างมีระเบียบ
หานลี่เดินผ่านห้องต่างๆอย่างแ่เบา เขาพบว่ายิ่งห้องที่อยู่ในส่วนลึก ยิ่งมิมียอดยุทธเข้านั่งในห้อง
" เหตุใดจึงมิมีผู้ใดเข้าใช้ห้องเหล่านี้ " หานลี่พึมพำ
" ต้องทำเช่นใด " หานลี่พึมพำ
พลันชายหนุ่มผู้หนึ่งลุกออกจากห้องเล็ก แลเดินผ่านห้องว่าง เขาเดินจนครบรอบได้แต่ส่ายหน้า
" พี่ชาย ต้องทำเช่นใดรึ จึงจะเข้าใช้ห้องได้ " หานลี่เอ่ยถาม
ชายหนุ่มมองหานลี่ั้แ่หัวจรดเท้า พลางยิ้มเหยียด
" เ้าเป็ผู้ใดใยจึงกล้าถามช้าเช่นนี้ " ชายหนุ่มเอ่ยออกมาอย่างมิสบอารมณ์
หานลี่รู้ได้ในทันใดว่า " โดนแน่งานนี้ "
" พี่ชายต้องขออภัยหากข้าล่วงเกินท่าน " หานลี่เอ่ยออกมา
" ล่วงเกิน " ชายหนุ่มเอ่ยออกมา
" ใช่ เ้าล่วงเกินข้า " ชายหนุ่มร้องออกมา
ชายหนุ่มฟาดฝ่ามือออกในทันใด " เปรี้ยงง " ฝ่ามือของชายหนุ่มพุ่งทะยานออกอย่างรวดเร็ว
" วู๊มม " พลันมวลอากาศพริ้วไหว ปรากฎหลุมดำขึ้น
" วูบ " หลุมดำดูดกลืนฝ่ามือนั้นในทันใด
" อะ " ชายหนุ่มถึงกับแตกตื่น มองจ้องยังหลุมดำ
เขาตั้งสติได้เร่งทะยานร่างออกจากชั้นที่สองอย่างรวดเร็ว
เขามาที่วิหารหลังนี้ เหล่าอาจารย์แลผู้าุโต่างก็ตักเตือนแล้วว่าห้ามใช้พลังในชั้นที่สอง หาไม่แล้วจะถูกหลุมดำดูดกลืนตกตายในทันใด
" หึ " หานลี่แค่นเสียง พลางเดินเข้าไปในส่วนลึกของชั้น ที่เวลานี้มิมีผู้กล้าเดินเข้าไป
ยอดยุทธที่นั่งรอต่างกระซิบกระซาบถึงคนบ้านนอกที่มิรู้เื่ราวอันใด ส่วนลึกของชั้นที่สองนี่หาใช่ผู้ใดจะเข้าไปก็ได้
" ต้องมีกายาที่กล้าแกร่ง ต้อง " ในขณะที่ยอดยุทธผู้หนึ่งกำลังเอ่ยนั้น
" วิ้ง " พลันห้องเล็กห้องหนึ่งพลันเปล่งแสงสีเขียว
" วิ้ง " แสงสีเขียวสาดส่องยังร่างของหานลี่
" ดี " หานลี่เร่งทะยานร่างไปยังห้องเล็กสีเขียวอย่างรวดเร็ว แลเข้าสู่กรรมฐาน
" เอ่อ " ยอดยุทธผู้นั้นพลันใบกินในทันใด เมื่อเห็นไอ้บ้านนอกเข้ารับสิ่งสืบทอด
" มิน่าเชื่อ " เขาพึมพำ
7K
