ข้านี่แหละคือจอมมาร

ก้าวย่องไปบนท้องนภาราวกับมีพื้นดินอยู่บนอากาศ

ยูจินฮาทะยานไปข้างหน้าด้วยความรวดเร็วและไร้เสียง เขานั้นสามารถหลบพ้นจากการมองเห็นของผู้คนและฮันเตอร์ได้

แม้แต่กล้องวงจรปิดก็ด้วย ยูจินฮาแน่นอนว่าเขาเรียนรู้เกี่ยวกับเทคโนโลยีเป็นอันดับแรกในตอนที่เขาหาข้อมูลในอินเตอร์เนต

เขารู้ว่าทุกหนแห่งบนท้องถนนหรือแม้กระทั่งบนยอดตึกต่างๆจะมีกล้องคอยตรวจจับสิ่งผิดปกติอยู่

ครั้งที่เกิดรอยแยก กิลด์ทั้งหลายและหน่วยงานต่างๆจึงสามารถเข้าควบคุมสถานการณ์ได้ทันก่อนที่มันจะเกิดโศกนาฏกรรมเหมือนกับเมื่อครั้งในอดีต

ยูจินฮาในตอนนี้ที่สามารถเคลื่อนที่ไปบนท้องนภาได้แบบนี้ เป็นเพราะว่าเขาได้ใช้เคล็ดวิชาตัวเบา

เคล็ดวิชาพื้นฐานที่สุดของผู้คนในยุทธภพ ปกติแล้วแค่ระดับศิษย์ก็สามารถใช้เคล็ดวิชาตัวเบาได้

มันไม่จำเป็นต้องใช้ปราณหรือออร่าแต่อย่างได แค่พละกำลังของร่างกายอย่างเดียวก็เพียงพอแล้ว

แย่หน่อยที่ตอนนี้ร่างกายของยูจินฮานั้นอ่อนแอกว่าคนปกติด้วยซ้ำ ไม่ต้องพูดถึงร่างกายระดับลูกศิษย์

และด้วยร่างกายที่อ่อนแอของเขา เขาจึงจำเป็นที่จะต้องใช้ปราณและออร่าช่วยในการใช้เคล็ดวิชาตัวเบา

‘อ่อนแอจริงๆ ทว่าหากเราเลือกที่จะฝึกร่างกายก่อนที่เราจะแก้ปัญหาร่างกายของเรามันจะมีแต่ผลเสีย กายหยางมีข้อดีอยู่มากก็จริง แต่ก็มีข้อเสียอยู่’

ยูจินฮาถอนหายใจออกมา เขาจะต้องหาทางปรับสมดุลร่างกายของเขาให้ได้โดยเร็วที่สุด

การดื่มเหล้าบัวหิมะนั้นเป็นเพียงแค่หนึ่งในวิธีที่จะสามารถปรับสมดุลหยางของเขาได้ เขายังมีอีกหลายวิธี

‘มันก็มีอยู่นะวิธีที่ง่ายที่สุด ทว่ามันเป็นวิธีที่เราเกลียด’

วิธีนั้นเกี่ยวข้องกับหญิงสาวบริสุทธิ์ ยูจินฮาส่ายหัว เขาจะไม่มีวันตกต่ำและขืนบังคับใจใครทั้งนั้น

‘จะว่าไป เราเองก็ยังบริสุทธิ์อยู่’

ที่ยูจินฮาหมายถึงตัวเขาในตอนนี้ไม่ใช่ในอดีต และนั้นเป็นอีกหนึ่งเหตุผลว่าทำไมหยางในตัวของเขาถึงได้มากขนาดนี้

หากเขาในตอนนี้มีอะไรกับผู้หญิงละก็ ไม่ว่าจะเป็นเซียนหรือปีศาจ เขาอาจจะทำให้ผู้หญิงคนนั้นท้องได้ในการร่วมรักกันเพียงครั้งเดียว

เซียนและปีศาจนั้นการจะให้กำเนิดบุตรหนึ่งคนถือว่าเป็นเรื่องที่ยากมากๆ หากเป็นสมัยก่อนมีเซียนสาวหรือปีศาจสาวที่ไหนรู้เกี่ยวกับร่างกายของเขาละก็

พวกเธอจะต้องพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อจะหลับนอนกับเขาแน่ๆ

ยูจินฮาคิดๆไปเขาก็ได้แต่ส่ายหัว เขาหยุดที่จะคิดเรื่องไร้สาระนี้และเพ้งความสนใจไปที่เป้าหมายของเขา

กิมจิและเจนนี่

ยูจินฮาในตอนนี้มองดูกิมจิและเจนนี่กำลังมุ่งหน้าไปยังที่แห่งหนึ่งที่ไม่ไกลจากศูนย์การค้ากลางของฮันเตอร์เท่าไหร่นัก

กิมจิในตอนนี้มีสีหน้าเป็นกังวล ในขณะที่เจนนี่นั้นมีสีหน้าที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ

ยูจินฮาไม่สามารถบอกได้ว่าทั้งสองอยู่ในระดับไหน ทว่าจากที่ได้ยินที่ทั้งสองพูด เจนนี่นั้นเป็นคนที่มีระดับสูงกว่าแน่ๆ

"เจนนี่ เธอไม่จำเป็นต้องตามฉันมาก็ได้ มันเป็นปัญหาของฉันไม่เกี่ยวกับเธอ"

"ไม่ ตั้งแต่ที่พวกเรารู้จักกันและเป็นเพื่อนกัน เรื่องของนายคือเรื่องของฉัน"

ยูจินฮาได้ยินที่ทั้งสองพูด เขาช่วยไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา วัยรุ่นหนุ่มสาวนี่ดีจริงๆ เขาแค่มองดูก็รู้แล้วว่าทั้งสองมีใจให้กัน ทว่ากลัวว่าเมื่อเปิดเผยความรู้สึกให้แก่กันและกันแล้ว และหากอีกฝ่ายไม่คิดแบบเดียวกัน

ความสัมพันธ์ของทั้งสองก็จะเปลี่ยนไปตลอดกาล

ยูจินฮารู้จักความรู้สึกแบบนี้ดี และมันทำให้เขารู้สึกเสียใจจนมาถึงทุกวันนี้ที่เขาไม่ได้ตอบตกลงคำสารภาพรักของเธอคนนั้น

ยูจินฮาส่ายหัว เขากลับไปสนใจทั้งสองอีกครั้งหนึ่ง ทั้งสองพูดคุยและตกลงเงื่อนไขกัน หากมันอันตรายเกินไป เจนนี่จะต้องออกไปจากภายในอาคารทันที

ยูจินฮามองไปที่อาคารที่ทั้งสองต้องการจะเข้าไป อาคารนี้เป็นอาคารเก่าที่ไม่มีใครใช้แล้ว จะว่าไปในเมืองนั้นมีอาคารเก่าอยู่เยอะเลย

นี่แสดงให้เห็นว่าเมืองนั้นได้ผ่านอะไรมามาก มีทั้งผู้ที่อยู่รอด และคนที่ต้องล้มละลายไป

กิมจิและเจนนี่เมื่อตกลงเงื่อนไขกันได้แล้ว ทั้งสองก็เข้าไปยังภายในอาคารเก่าทันที

ยูจินฮาเมื่อเห็นว่าทั้งสองเข้าไปยังภายในอาคารเก่าแล้ว เขาก็ตามเข้าทั้งสองเข้าไป เขารู้จุดประสงค์ของทั้งสองแล้ว

ที่นี่มีข่าวลือว่ามีสเปคเตอร์อาศัยอยู่ สเปคเตอร์เป็นมอนสเตอร์ระดับ F มันถือว่าเป็นมอนสเตอร์ระดับต่ำที่เหมาะไว้ใช้ในการฝึกฮันเตอร์มือใหม่ไม่ก็เด็กฝึกที่จะมาเป็นฮันเตอร์ในอณาคต

แต่กับคนทั่วๆไป มันถือว่าเป็นอันตรายในระดับหนึ่งเลยทีเดียว

ยูจินฮาในตอนนี้เข้ามาภายในอาคารแล้ว เงาอะไรบางอย่างก็จู่โจมเขาในทันที

ยูจินฮาสามารถหลบการโจมตีได้อย่างง่ายดายก่อนที่นิ้วของเขาจะส่องแสงสีส้มออกมา เขาจากนั้นก็ทิ่มนิ้วของเขาไปที่เงาดำ

นิ้วของเขาทะลุเงาดำก่อนที่จะเผามันจนมอดไหม้ราวกับมันเป็นแค่กระดาษ

"สเปคเตอร์อะไรกัน นี่มันก็แค่ปีศาจเงาระดับต่ำเท่านั้นไม่ใช่หรือยังไง"

ยูจินฮาส่ายหัว เขาก็อุตส่าห์อยากจะเห็นว่ามอนสเตอร์ที่ว่ามันเป็นยังไง ใครจะไปคิดว่ามันเป็นแค่ปีศาจเงาระดับต่ำเท่านัน

เขาจัดการปีศาจเงาแบบนี้ได้ตั้งแต่เขาอายุแค่ห้าขวบ ที่เขาต้องการก็มีแค่เทียนไข

ยูจินฮาที่กำลังจะสบายใจว่ากิมจิและเจนนี่คงไม่มีปัญหาในการจัดการกับปีศาจเงา ทว่าหนังตาของเขากระตุก

"จริงด้วยซิ เราลืมไปได้ยังไงกัน ชีวิตเรามันไม่เคยง่ายมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว"

ยูจินฮาถอนหายใจออกมา กิมจิและเจนนี่จะต้องอยู่ในอันตรายอย่างแน่นอนในตอนนี้ เขามั่นใจ