[FanFic Percy Jackson รุ่นลูก] สายเลือดแห่งโพไซดอนที่หายสาบสูญ [รีไลฟ์]

        ตอนที่ 77ตะลุยเยี่ยมคุณย่าอีกครั้ง

        ทะเลสาบอันว่างเปล่าที่ไม่มีน้ำอยู่บนพื้นดินแต่อย่างใดแต่ว่าเมื่อลองเงยหน้าขึ้นไปนั้นจะเห็นน้ำกำลังล่องลอยอยู่บนอากาศอย่างไร้สิ่งช่วยต่างๆภายในน้ำนั้นมีเหล่าฝูงปลากำลังแหวกว่ายอยู่ภายในน้ำนั้นเหล่าฝูงปลากำลังว่ายอยู่รอบๆ เฟอร์ร่าที่กำลังจ้องมองร่างจุติของเธอกำลังพยายามเปลี่ยนร่างของตนเองให้กลายเป็นสิ่งมีชีวิตอะไรก็ได้เพื่อขึ้นมาหาเธอโพรทาเลียที่กำลังพยายามทำท่าประหลาดๆ เพื่อแปลงร่าง เธอยกมือขึ้นมาหมุนๆแล้วก็พูดบางอย่างที่ทำเอาเฟอร์ร่าจ้องมองอย่างสงสัยว่าร่างจุติทำอะไร

        “จงกลายร่าง!โอมะลึกกึกกือ! จงเสกให้ฉันเป็นสัตว์!!”

        “ฮิๆ” เฟอร์ร่าเห็นท่าโลดเต้นของอีกฝ่ายก็ขำออกมา”ฮ่าๆข้าว่าเจ้าเสียเวลาในการทำท่าพิลึกๆ นั้นหรือว่าท่องคำพูดอะไรสักอย่างนะ”

        พอโดนเตือนแบบนั้นทำเอาโพรทาเลียหันไปมองอย่างเซ็งๆ“ทำไงได้ล่ะ!!เธอไม่ยอมสอนฉัน ฉันจะรู้เหรอว่าต้องทำยังไงนะ!!”

        “ข้าใบ้ละกันจงหลับตาลงแล้วตั้งสมาธิ!” เฟอร์ร่าพูดพร้อมกับหลับตาลง

        โพรทาเลียเห็นแบบนั้นก็ค่อยๆหลับตาลง “หลับตาลง...แล้วตั้งสมาธิ”

        ภาพตรงหน้าของโพรทาเลียมืดลงในทันทีเหลือแค่เสียงรอบข้างที่ผ่านหูของเธอไป เสียงธรรมชาติ เสียงน้ำ เสียงสรรพสัตว์ต่างๆแต่โพรทาเลียก็ปิดเสียงทุกอย่างนั้นพร้อมกับตั้งสมาธินึกถึงสิ่งหลายๆอย่างที่เธอเคยเห็นมากมาย ฝูงนก ฝูงปลา ฝูงสัตว์ต่างๆจนกระทั่งเธอนึกถึงนกที่พอจะพาขึ้นไปข้างบนนั้น ปีกอันกว้างใหญ่ ดวงตาที่เฉียบแหลมจะหงอยปากที่กดลงสิ่งนั้นคือเหยี่ยวยักษ์ โพรทาเลียตั้งสมาธิอยู่สักระยะร่างกายของเธอเริ่มมีสิ่งที่เปลี่ยนแปลงไปเฟอร์ร่าเห็นก็กำลังตื่นเต้นว่าอีกฝ่ายกำลังแปลงร่างเป็นสัตว์แต่แล้วโพรทาเลียก็รู้สึกแปลกๆ ว่ามีแสงแวบๆอยู่ในสมองก่อนที่เธอจะเห็นภาพของแซเทิร์นพุ่งใส่เธอจนสติเธอหลุดออกแล้วร่างกายของเธอก็กระเด็นไปข้างหลังอย่างจัดจนล้มลงกับพื้น

        “โพรทาเลีย!!” เฟอร์ร่ารีบลงมาสู่พื้นพร้อมกลับมาช่วยประคองอีกฝ่ายในทันที“เจ้าไม่เป็นไรนะ?”

        “โธ่! เอ๊ย!เกือบจะได้แล้วเชียว!!”

        “เจ้าไม่เป็นไรก็ดีแล้วล่ะ...ทำไมถึงสติหลุดได้ล่ะ...”เฟอร์ร่าถามพร้อมกับช่วยปัดฝุ่นออกจากตัวอีกฝ่าย “เกือบจะสำเร็จอยู่แล้วนะ”

        “ทำไงได้! จู่ๆใบหน้าของเจ้าแซเทิร์นมันก็โผล่เข้ามา!! ตกใจหมด!!”

        “โธ่...ความกลัวทำให้เจ้าสับสนซะแล้วโพรทาเลีย”

        “ความกลัว...?”โพรทาเลียขมวดคิ้วอย่างสงสัย

        “ใช่ การทดสอบนี้เธอต้องผ่านมันไปให้ได้ถึงจะเจออะไรก็ตามที ความกลัวจะทำให้เธอพลาดการทดสอบนี้จงตั้งใจและผ่านอุปสรรคนี้ให้ได้!!” เฟอร์ร่าพูดพร้อมกับจับไหล่ทั้งสองข้างของโพรทาเลีย

        คำพูดของเฟอร์ร่าทำให้โพรทาเลียคิดขึ้นได้ว่าตนเองนั้นต้องพยายามมากกว่านี้อย่าให้ความกลัวที่มีต่อแซเทิร์นทำร้ายเธอแต่เธอไม่ได้กลัวแซเทิร์นซะหน่อยแต่ทำไมโพรทาเลียคิดถึงก่อนจะนึกบางอย่างได้ว่าตัวเธอสมัยเด็กนั้นกลัวเจ้าเทพบ้านนั้นแปลว่าจิตของเธอกับตัวเองในอดีตที่อยู่ร่างจริงอาจจะเชื่อมต่อในบางเรื่องอยู่

        “ช่างวุ่นวายจริงๆ...” โพรทาเลียพึมพำอย่างเบื่อหน่ายสุดๆ

        ช่วงเวลาของโพรทาเลียนั้นช่างน่าเบื่อสุดๆจิตใจของเธอเชื่อมกับตัวเองข้างนอก คงทำให้เธอกลัวซเทิร์นไปสักระยะแน่ๆแต่เธออยากให้เวลานี้ผ่านไปอย่างรวดเร็วจริงๆ เธอจะได้ผ่านบททดสอบนี้ไปแต่ทุกอย่างนั้นต้องไปเรื่อยๆ อย่างเร่งรีบเกินไป พอๆ กับข้างนอกโลกแห่งความจริงเวลาผ่านไปจนถึงเก้าโมงเช้าหลังทานอาหารอะไรเสร็จนั้นโพรทาเลียน้อยขึ้นมาหาน้องสาวที่ยังนอนอยู่ภายในเกราะหุ้มนั้นอย่างนิ่งเงียบเธอจ้องมองน้องสาวอย่างเป็นห่วงว่าตอนไหนจะตื่นขึ้นโดยมีชายที่มีนามแองเจิลเฝ้าอยู่ข้างๆ

        “นี่คุณ...”

        “หือ?” แองเจิลค่อยหันสายตาไปหาเด็กน้อยในทันใด

        “ต้องเฝ้าน้องสาวหนูขนาดนี้เลยเหรอ?”

        “ใช่”

        “แล้วน้องหนูจะฟื้นเมื่อไร?”

        “ตอบไม่ได้”

        พอโดนตอบแบบนั้นโพรทาเลียน้อยจ้องมองอย่างสงสัยเลยว่าตอบไม่ได้หรือไงว่าน้องเธอจะฟื้นตอนไหนกันระหว่างที่ระแวงอีกฝ่ายอยู่นั้น ผู้เป็นพ่ออย่างเพอร์ซีย์กำลังค่อยๆเดินขึ้นมาจากชั้นล่าง เขาว่าจะมาดูโฟกัสว่าตอนนี้เป็นไงมั้งเขาค่อยเดินขึ้นมาจนหยุดหน้าห้องของลูกสาวคนที่ห้า ค่อยๆเปิดประตูก็เห็นโพรทาเลียอยู่กับแองเจิล เขาค่อยๆ เปิดประตูเข้าไปข้างในแองเจิลเห็นก็หายไปจากตรงนั้นในทันที

        โพรทาเลียเห็นแบบนั้นก็หันไปมองข้างหลังก็เห็นพ่อของเธอในทันที“พ่อค่ะ!!”

        “ไง ลูกรัก” เพอร์ซีย์เข้ามาใกล้ๆพร้อมกับหอมศีรษะลูกสาวเบาๆ ”ทำไมมานั่งนี้ล่ะ? ลูกไม่ไปเล่นอะไรข้างนอกกับพี่ๆน้องๆ หน่อยเหรอ?”

        “ไม่ล่ะค่ะ...หนูไม่รู้จะไปเล่นอะไร...พวกพี่ๆน้องๆ ก็โตกว่าหนูอีก...พวกเขาคงไม่อยากเล่นกับหนูที่ตัวเล็กแบบนี้หรอก”

        “คิดอย่างงั้นได้ไง?ทุกคนอยากจะเล่นกับหนูจะตายไปนะ” เพอร์ซีย์อุ้มลูกสาวขึ้นมาพร้อมกับพานั่งข้างๆเตียงของโฟกัส

        “หนูคิดว่าไม่ใช่แบบนั้นเลยนะ...”

        “โธ่~ ลูกรัก ลูกอยู่บ้านเราแล้วนะ ไม่ได้ในที่น่ากลัวแบบนั้น” เพอร์ซีย์พูดพร้อมกับหอมแก้มลูกสาวเบาๆ

        “คิกๆ” โพรทาเลียยิ้มอย่างร่าเริงที่พ่อได้หอมแก้มของเธอ

        “พ่อว่าลูกต้องทำตัวปล่อยวางสิ่งที่ลูกยึดติดมายาวนานนะ”

        “ลำบากนี่ค่ะ...ตลอด 5เดือน หนูก็ต้องมีเรื่องกังวลตลอดเวลานี่นา”

        “ตอนนี้ลูกไม่ต้องกังวลกลัวอะไรอีกนะพ่อจะอยู่ข้างๆ ลูกตลอดไปนะ” เพอร์ซีย์กอดลูกอย่างแนบแน่น จนโพรทาเลียรู้สึกอึดอัดสุดๆ

        “พ่อค่ะ มันแน่นนะ”

        “ขอโทษทีๆ” เขาผ่อนคลายการกอดอกในทันใด “งั้นลูกอยากทำอะไรระหว่างรอน้องตื่นล่ะ?”

        “ทำอะไรเหรอ?” โพรทาเลียก้มหน้านึกสักครู่หนึ่งก่อนจะคิดบางอย่างได้“หนูอยากไปเยี่ยมคุณย่า”

        “เยี่ยมคุณย่า?”

        “ค่ะตั้งแต่โพรทาเลียหายตัวไป หนูก็ไม่ได้เจอคุณย่าตั้ง 5 เดือนนอกจากคุณย่าแล้วก็คุณปู่พอล คุณปู่โพไซดอน คุณตาเฟรดอริก แล้วก็...พี่เอสเทล”

        พอได้ยินแบบนั้นเขาก็นิ่งไปขณะหนึ่งครั้งล่าสุดนั้นเขาออกไปตามลูกๆ ก็มีเรื่องเกิดขึ้นในค่ายอีกถ้าพาโพรทาเลียน้อยออกไปอีกครั้ง แล้วเกิดเรื่องขึ้นอีกเขาจะทำไงเขาก้มมองลูกสาวก็เห็นสายตาอันกลมโตจ้องมองเขาทำเอาหัวใจอันเปราะบางโดนโจมตีด้วยสายตานั้น

        “อึ้ก!! เดียวพ่อขอไปคุยอะไรกับแม่สักครู่นะ”เพอร์ซีย์พูดจบก็พยุงลูกนั่งลงกับพื้นแล้วลุกขึ้นออกไปข้างนอกห้องในทันที

        “ค่ะ” โพรทาเลียน้อยขานตอบก่อนจะมองคนเป็นพ่อออกไป

        ไม่นานนักแองเจิลก็ค่อยๆลอยออกมาจากไหนก็ไม่รู้ “ดูเหมือนพ่อเจ้าจะรักเจ้าจริงๆ นะ”

        “อืม พ่อนะรักฉันมากๆแต่ว่า...เขาดูเศร้าใจกับเรื่องของฉัน...ฉันสัมผัสได้ว่าในใจเขาคงโทษตัวเองที่ทำให้ฉันเป็นแบบนี้...เขาเลยมาทดแทนสิ่งที่ฉันขาดหายถึงจะช่วงเวลาสั้นๆก็ตามที”

        “เป็นเด็กเป็นเล็กแต่พูดซะใหญ่โต”

        “อ๊ะ!” โพรทาเลียน้อยได้ยินก็เขินเล็กน้อย “หนูแค่พูดตามความคิดของตนเองเท่านั้นล่ะ!!”

        “เหรอ?” แองเจิลมองอีกฝ่ายที่พูดแบบนั้นที่กลับมาทำตัวเป็นเด็กอีกแล้ว

        ก่อนที่จะได้ยินเสียงของบันไดว่าอีกฝ่ายกำลังจะเดินกลับขึ้นมาแองเจิลก็หายไปอีกครั้ง โพรทาเลียก็มองอย่างสงสัยว่าอีกฝ่ายจะหายไปไหนอีกครั้งก่อนที่ประตูห้องจะเปิดออกก็เห็นพ่อของเธอเดินเข้ามาอีกครั้งแล้วเดินตรงมานั่งตรงหน้า

        “โพรทาเลีย”

        “ค่ะ?”

        “พ่อขอแม่แล้วแม่อนุญาตออกไปข้างนอกกับพ่อ ส่วนโฟกัสก็...”

        “มีแองเจิลกับคุณแม่ดูแล”โพรทาเลียน้อยเอ่ยขึ้น

        “ใช่แล้ว”

        โพรทาเลียน้อยยิ้มแย้มอย่างดีใจทันที“เย้!!จะได้ไปหาคุณย่าแล้ว!!”

        “จ้า ลูกรัก”

        พอได้ยินคำพูดของคนเป็นพ่อแล้วโพรทาเลยก็เดินไปหาน้องสาวใกล้ๆ เกราะหุ้มนั้นก่อนจะเอ่ยพูดขึ้น

        “เธออยู่นี้นะแล้วพี่จะรีบๆ กลับมาหานะ โฟกัส”

        โพรทาเลียน้อยบอกลาน้องสาวก่อนที่เพอร์ซีย์จะเข้าไปอุ้มลูกสาวเพื่อพาลงข้างล่างระหว่างที่เดินลงไปข้างล่างนั้น แอนนาเบ็ธก็เดินออกมาจากห้องนั่งเล่นเธอเห็นสามีและลูกสาวอยู่พร้อมกัน เพอร์ซีย์ลงมาถึงขั้นสุดท้ายแอนนาเบ็ธก็เข้าไปใกล้ๆ ลูกสาวพร้อมกับหอมแก้มเบาๆ หนึ่งครั้ง

        “เดินทางปลอดภัยอยู่กับพ่อดีๆนะ ลูกรัก”

        “ค่ะ!!”

        “นายก็ด้วยนะเพอร์ซีย์” แอนนาเบ็ธยื่นหน้าเขาไปหอมแก้มสามีเบาๆ

        “จ้าฉันจะระวังอย่างดี เธอก็ด้วยล่ะ” เขาพูดพร้อมกับจุ๊บลงบนริมฝีปากเบาๆ

        “ฝากสวัสดีคุณพ่อฉันด้วยนะ”

        “รับทราบครับ”

        สายตาของทั้งสองจ้องมองกันอย่างหวานชื่นเหมือนวันวานก่อนที่พวกเขาจะจุ๊บกันอีกสองสามครั้ง ทำเอาโพรทาเลียหันหน้าหนีในทันทีเธอล่ะเขินแทนที่พ่อจู๋จี๋กับแม่ต่อหน้าเธอ แต่แล้วจู่ๆร่างของเธอก็โดนยกโดยที่พ่อยังไม่รู้ตัวอะไรเลย เธอสงสัยว่าใครกันที่ยกเธอออกมาเธอค่อยๆ หันไปมองคนที่อุ้มเธอนั้นก็คือน้องชายของเธอนั้นเอง

        “มาร์โค!”

        “ไงครับพี่สาวจะไปไหนกับพ่อหรือครับ?” มาร์โคอุ้มพี่สาวมาอยู่บนแขนของเธอในทันที

        “ไปหาพวกคุณย่านะ”

        “ห๊า~ คุณย่าเหรอ?” มาร์โคได้ยินแบบนั้นก็ค่อยๆหันไปมองสามีภรรยาจ้องมองกันอย่างสวีทหวานแหววกันอยู่ ก่อนที่กระแอมหนึ่งครั้ง “อะแฮ่ม!!”

        “อ๊ะ!!”

        ทั้งสองที่กำลังจ้องตากันนั้นก็สะดุ้งกับเสียงลูกชายคนเล็กสุดที่กระแอมขึ้นมาพวกเขาค่อยๆ หันไปมองก็เห็นมาร์โคยืนจ้องมองโดยมี่โพรทาเลียอยู่ในอ้อมเพอร์ซีย์เห็นแบบนั้นก็มองแขนตนเองที่ไม่มีลูกสาวแล้ว

        “อ้าว!? โพรไปอยู่กับลูกตอนไหนเนี่ย?”

        “ก็...ตอนที่พ่อแม่สวีทกันนะ”มาร์โคตอบพร้อมกับยิ้มเยาะ

        “เหอะๆ” เพอร์ซีย์ไปไม่ถูกเลยที่ลูกชายมาแซวเขา

        แอนนาเบ็ธได้ยินแบบนั้นก็เอามือมาปิดหน้าในทันที“อย่าแซวกันสิจ๊ะ!”

        “อะไรกันครับ แม่ไม่ต้องอายหรอก อายุแค่ 40 กว่าๆ ยังสวีทได้อีกเยอะนะ”

        “พอๆเลิกแซวพ่อกับแม่สักที มาร์โค”

        ”โธ่~ ไม่สนุกเลยนะ ก็ได้ๆ แต่ว่านะพ่อกำลังจะพาพี่โพรทาเลียไปหาย่าสินะครับงั้นพวกผมไปด้วยสิ”

        “พวกผม?” โพรทาเลียได้ยินแบบนั้นก็สงสัยว่าน้องชายหมายความว่าไง

        “ห๊า!?” เพอร์ซีย์อุทานออกมา “ลูกอยู่ค่ายไม่ดีกว่าหรือ?มาร์โค...เอ๋? พวกผมเหรอ?”

        “ใช่ค่ะ!! พ่อใจร้ายจังนะคะ” เสียงสองเสียงประสานกัน

        เพอร์ซีย์ได้ยินเสียงที่ว่านั้นก็ตาโตเลยว่าลูกชายของเขาพูดถึงใครอีกก่อนจะมีใบหน้าสองใบหน้าโผล่ออกมาจากด้านหลังของมาร์โคในทันที

        “พ่อจะไปกับพี่โพรทาเลียแค่สองคนโดยไม่ชวนพวกเราด้วย ใจร้ายสุดๆ”

        “ใช่ๆพวกเราก็อยากไปหาคุณย่านะคะ ไม่ได้เจอท่านตั้งแต่เมื่อหลายปีก่อนเลยนะคะ”

        สองสาวบ้านแจ็กสันเดินออกมาจากหลังของน้องชายฝาแฝดของพวกเธอทั้งสองยืนข้างๆ น้องชายที่สูงกว่าพวกเธอทั้งสองคน

        “คารีเซล!! เรน่า!!”

        ทั้งสองกอดอกมองหน้าผู้เป็นพ่ออย่างขุ่นเคืองใจที่พ่อไม่ชวนพวกเธอด้วยมาร์โคค่อยๆว่างพี่สาวตัวเล็กของพวกเขาลงยืนตรงกลางส่วนสูงของพวกเขาเรียงระดับลงมากันจนบาลานซ์กันมากๆจนเพอร์ซีย์เห็นเกิดพูดบางอย่างออกมาในทันที

        “ถ้าโพสท่าแนวซุปเปอร์ฮีโร่นะ!!ใช่เลย!!”

        เด็กๆ ทั้งสี่ต่างมองหน้ากันและกันก่อนที่พวกเธอจะตั้งท่าโพสแนวซุปเปอร์ฮีโร่สมัยเด็กๆคารีเซลกับเรน่ายกมือขึ้นทั้งสองข้างหันไปทางด้านข้างเดียวแล้วเอียงขึ้นและก้มหัวกับย่อตัวลงมาร์โคก็กางขาออกแล้วเงยหน้าขึ้นพร้อมกับยกแขนกางมือออกจากตัว ส่วนโพรทาเลียย่อตัวนั่งคุกเข่าขาข้างหนึ่งพร้อมกับยกมือขึ้นมาเกือบเข้าหากันเหมือนมือที่กำลังจะรวบรวมพลังเพอร์ซีย์เห็นนึกถึงสมัยลูกๆ ยังเด็กจริงๆ ก่อนจะส่ายหน้าอย่างไม่น่าไปพูดเลยจริงๆ

        “ไม่น่าพูดเลยนะ” แอนนาเบ็ธแอบหยิบมือถือออกมาถ่ายลูกๆ

        “เฮ้อ~ ไม่ต้องมาทำท่าพวกนั้นเลยนะ ยังไงพ่อก็ไม่ให้ใครไปเด็ดขาด”

        “โธ่! พ่อค่ะที่พวกพี่โพรทาเลียยังแอบออกไปนอกค่ายได้เลยนะ!!” คารีเซลเลิกทำท่าโพสก่อนจะเท้าเอวอย่างขุ่นเคืองพ่อตัวเอง

        “ฉันเหรอ?” โพรทาเลียน้อยหันไปมองน้องสาว

        “ใช่แล้วหนีออกไปไม่บอกพ่อ จนพ่อต้องออกไปตามเลยล่ะ” เรน่ายื่นเข้าไปใกล้ๆพี่สาวเพื่ออธิบายให้ฟัง

        “เย้ย...”

        โพรทาเลียน้อยหันไปมองคนเป็นพ่อที่จ้องมองเธอด้วยสีหน้านิ่งๆเธอเห็นแบบนั้นก็ไม่กล้ามองหน้าพ่อเลย แต่เพื่อน้องๆ เธอรีบเข้าไปหาพ่อทันที

        “พ่อจ้าให้น้องไปด้วยนะคะ”

        “แต่ว่า...”

        “นะคะ~~” โพรทาเลียน้อยส่งสายตาออดอ้อนให้แก่พ่อ

        ทำเอาเพอร์ซีย์ถึงกับใจอ่อนในทันใด “เอ่อ...ก็ได้ๆ ...”

        “เย้!!”

        ทั้งสี่คนต่างดีใจเป็นอย่างมากที่พ่ออนุญาตให้พวกเธอไปแต่ว่าคารีเซลกับเรน่าคิดบางอย่างได้ในทันใด

        “นอกจากพวกเราขออีกสองคนไปด้วยไหมคะ?”

        “ห๊า!! จะพาใครไปอีกนะ!?”

        สองสาวได้ยินคำถามนั้นของพ่อพวกเธอทั้งสองก็ยิ้มเยาะขึ้นมาในทันใดพวกเธอก็พาครอบครัวเดินทางไปยังบ้านที่อยู่ไม่ห่างจากที่นี่นักทำให้เพอร์ซีย์รับรู้เลยว่าลูกสาวเขาต้องการให้ใครไปด้วยจนพวกเขามาถึงบ้านที่มีเด็กสองคนกำลังทำกิจกรรมอย่างมีความสุข

        “เดวิค คาเร็นน่า!!” สองสาวรีบมาหาหลานทั้งสองในทันที

        “หือ?” เด็กทั้งสองหันไปมองก็เห็นน้าทั้งสองกำลังเดินมาหาพวกเขาในทันที

        “น้าคารีเซล น้าเรน่า”

        “สวัสดีน้าทั้งสองค่ะ!!”

        “หลานรักของน้า!!” คารีเซลกับเรน่ารีบเข้าไปกอดในทันใด“วันนี้ทั้งสองว่างกันไหมเอ่ย?”

        “ว่างค่ะ น้าๆมีอะไรกันเหรอ?” คาเร็นน่าถามก่อนจะหันไปมองเธอก็เห็นแม่ของเธอที่อยู่ในร่างตัวเล็กอยู่เลย

        “น้าๆ จะชวนหลานๆไปเยี่ยมย่าทวดของพวกหนูทั้งสองนะ”

        “ย่าทวด?” เดวิคได้ยินก็สนใจเลยเพราะเขาเคยได้ยินอยู่บางว่าแม่มีคุณย่าด้วย

        ระหว่างที่เด็กๆ กำลังคุยนั้นโพรทาเลียน้อยยังมองอย่างสงสัยว่าน้องๆคุยกับเด็กสองคนที่เธอไม่รู้จักก็สงสัยว่าทั้งสองนั้นเป็นใครแถมเรียกน้องสาวของเธอทั้งสองว่าน้าอีก แปลว่าต้องเป็นคนในครอบครัวเธอเหรอ

        “พ่อค่ะ” โพรทาเลียน้อยหันไปหาพ่อในทันที

        “อะไรเหรอ?”

        “เด็กสองคนนั้นเป็นลูกใครคะ?ทำไมพวกเขาถึงเรียกน้องๆ ว่าน้าค่ะ”

        “อ๋อ...ก็...เด็กสองคนเป็น...เอ่อ...ลูกของ...ญาติเรานะ”

        “ญาติเรา? ญาติพ่อมีแค่น้าเอสเทลนี่ค่ะ? ส่วนน้าไททันหนูพึ่งเจอตอนงานวันเกิดแล้วลูกชายน้าอายุปัจจุบันน่าจะอายุแค่ 19 ปีนะคะ”

        “อ๊ะ!!” เพอร์ซีย์เหงื่อตกเลยที่หลอกลูกสาวไม่สำเร็จซะงั้น

        “พ่อจะโกหกพี่เขาก็โกหกให้เนียนๆ หน่อยสิครับ!” มาร์โคแอบแซวพ่อของตนเอง ก่อนจะเดินไปหาพี่สาวเขาย่อตัวลงข้างๆ พี่สาวในทันที “พี่ครับ ผมจะพูดอะไรสนุกๆ ให้ฟังนะ”

        “อืมๆ อะไรเหรอ?”

        “เด็กสองคนนั้นเขาเกี่ยวข้องกับครอบครัวเราในปัจจุบันนี้แต่ว่าพี่ยังเด็กเกินกว่าที่จะรู้เรื่องนี้นะ”

        “ยังรู้ไม่ได้เหรอ?”

        “อืม ยังไม่ได้แต่พี่สามารถเป็นเพื่อนกับเด็กทั้งสองคนได้นะ”

        “เพื่อนเหรอ?”

        “ใช่ครับ”

        “อืมมมม” โพรทาเลียนึกคำพูดน้องชายก่อนจะพยักหน้าเบาๆ“โอเค!!”

        “เก่งมากครับงั้นพี่โพรทาเลียก็ไปชวนพวกเขาไปหาคุณย่าเถอะนะ”

        “ได้เลย!!” โพรทาเลียรีบเดินไปหาพวกคารีเซลในทันที

        มาร์โคลุกขึ้นพร้อมกับยิ้มอย่างมีความสุขที่พี่สาวนั้นว่านอนสอนง่ายดีจนคนเป็นพ่อมองอย่างสงสัย

        “พ่อนึกว่าเราจะบอกความจริงซะอีกว่าเด็กสองคนนั้นเป็นลูกของโพรทาเลีย”

        “ผมว่าบางอย่างก็ไม่ควรบอกนะเพราะพี่เขายังเด็ก...เด็กที่เจอความน่ากลัวมาเยอะ จู่ๆไปบอกว่ามีลูกตอนยังเด็กคงจะตกใจน่าดู”

        “ก็จริงของลูกนะ...”เพอร์ซีย์ยอมรับคำพูดของลูกชายก่อนจะเอ่ยชมออกมา” เก่งมาก มาร์โค”

        มาร์โคได้ยินแบบนั้นก็ทำให้เขายิ้มออกมาเล็กน้อย “ขอบคุณที่ชมครับคุณพ่อ”

จบตอนที่ 77 โปรดติดตามตอนที่ 78ต่อไป

ข้อความจากไรท์

        ทุกคนที่อ่านจนมาถึงจุดนี้นั้น ไรท์ดีใจมากๆถึงไรท์จะขาดการลงมาเยอะ เพราะติดงานเพื่อหาเงินนะคะถึงจะท้อที่ไม่ได้มาเขียนเรื่องนี้ เพราะรักเรื่องนี้มากๆเป็นเรื่องแรกที่แต่งตั้งแต่ปี 58จนรีเรื่องนี้มาเกือบ 4 รอบจนมาถึงเรื่องนี้ที่เขียนจนใครจะจบกันแล้วเย้!!!! แต่ก็ยังไม่จบเร็วๆ นี้ แต่ไรท์ก็ไกด์เนื้อเรื่องต่อไปทั้งหมดแล้วจนจบนะไกด์จนเผลอ! ทำสิ่งนี้ขึ้นมา!!!

        ภาพใครทุกคนก็น่าจะรู้ดี อันนี้เป็นภาพตัวละครหลังจบเรื่องนี้ไม่รู้ว่าจะมีใครชอบไหมนะ?ที่จริงคิดอยากทำแบบพรีออเดอร์ตัวละครนะ แต่ยังไม่ได้วาดเลยล่ะว่ากะจะวาดแบบเซตคู่กับเซตเดียวเก็บเอาไว้ให้ตัวเองล่ะนะแต่ถ้ามีคนสนใจอยากได้ตัวละครสายเลือดแห่งโพไซดอนที่หายสาบสูญในเวอร์ชันเข็มกลัดกับสแตนดี้จิ๋วก็คอมเมนต์กันมากมั้งนะ แล้วติดตามกันที่เพจ YukiCoCoของไรท์กันด้วยนะ

        ปล.อีกอย่างหลังจากนี้ไรท์จะหายไปยาวๆเพื่อไปเขียนนิยายให้ครบ 10ตอนแล้วจะลงไปเรื่อยๆ ไม่นานก็ใกล้จบแล้วล่ะสัก 20 กว่าตอนล่ะมั้ง เพราะไกด์ๆ ไว้แล้วนะ ไม่พูดเยอะล่ะ ขอบคุณทุกคนมากๆนะคะที่ติดตามงั้นโชคดีขอให้สุขภาพแข็งแรงพ้นภัยจากโควิดกันนะจ๊ะ