เมื่อทุกคนเปลี่ยนอาชีพ: สัตว์อัญเชิญของข้าล้วนเป็นขนาดยักษ์!

        “นักศึกษาหวังเฉินจิ้งจอกเก้าหางและมังกรถือเป็นการโจมตีและสนับสนุนที่สมบูรณ์แบบที่สุดความแข็งแกร่งของนายจะถูกแสดงออกมาอย่างเต็มที่ก็ต่อเมื่อนายเข้าสู่คณะประจัญยุทธ์ของเราเท่านั้น”

        “พวกเราสามารถตอบสนองทุกความต้องการของนายได้ นอกจากนี้คณะประจัญยุทธ์ยังขอรับรองว่าเมื่อนายบรรลุพลังระดับเปลี่ยนอาชีพขั้นสามเราจะจัดหาสัตว์อสูรเทวะร่างยักษ์ให้อีกหนึ่งตัว!”

        อาจารย์จากคณะประจัญยุทธ์เบียดเสียดแทรกตัวมาด้านหน้าด้วยร่างกายอันกำยำดวงตาของเขาเปล่งประกายร้อนแรง

        เมื่อได้ยินเงื่อนไขของอาจารย์ผู้นี้หวังเฉินก็พยักหน้าในใจ

        มหาวิทยาลัยเหยียนหลงแบ่งออกเป็นสามวิทยาลัยตามแนวทางอาชีพในอนาคตของนักศึกษาได้แก่ คณะประจัญยุทธ์ คณะเวทศาสตร์ และคณะกำลังสนับสนุน

        ในฐานะผู้ฝึกสัตว์อสูรยักษ์สายอาชีพของหวังเฉินนั้นไม่มีขีดจำกัด ถือเป็นสายอาชีพที่ยืดหยุ่นสามารถเข้าร่วมวิทยาลัยใดก็ได้ในสามแห่งนี้

        แต่โดยส่วนตัวแล้วเขามักจะเอนเอียงไปทางคณะประจัญยุทธ์มากกว่าเพราะเทียบกับการหลบอยู่ด้านหลังแล้วปล่อยทักษะเขาย่อมชอบที่จะพุ่งเข้าประจันหน้ากับศัตรูในระยะประชิดมากกว่า

        ในตอนนี้เมื่อเห็นใบหน้าของหวังเฉินเผยแววครุ่นคิดอาจารย์โดยรอบก็พลันกระสับกระส่ายขึ้นมาทันที

        “นักศึกษาหวังเฉิน อย่าไปฟังไอ้หัวโล้นนั่นพูดเพ้อเจ้อนะ!”

        “นายในฐานะผู้ฝึกสัตว์อสูร โดยเฉพาะผู้ฝึกสัตว์อสูรยักษ์ในอนาคตเมื่อสัตว์อสูรเพิ่มขึ้นค่าประสบการณ์ที่ต้องใช้ในการเลื่อนระดับจะมหาศาลอย่างยิ่ง”

        “หากนายเข้าคณะประจัญยุทธ์การฝึกฝนของพวกเขาจะทำให้การพัฒนาความแข็งแกร่งของนายล่าช้าลงอย่างมาก”

        “มาที่คณะเวทศาสตร์ของเราเถอะ!แค่ทักษะเวทมนตร์เพียงครั้งเดียวก็สามารถกวาดล้างศัตรูได้ในพริบตารับรองว่านายจะอัปเลเวลอย่างรวดเร็วแน่นอน!”

        “อาจารย์ขอสัญญาว่าคณะเวทศาสตร์จะไม่เพียงมอบทรัพยากรสำหรับการเติบโตทั้งหมดให้แก่นายแต่ยังสามารถมอบคัมภีร์ทักษะระดับ S สองเล่มให้ด้วย!”

        อาจารย์หญิงจากคณะเวทศาสตร์เบียดไอ้หัวโล้นออกไปแล้วหยิบคัมภีร์ทักษะสองเล่มออกมาแกว่งในมือ แสดงความจริงใจอย่างเต็มเปี่ยม

        หลังจากเธออาจารย์คนอื่นๆ ก็ต่างพากันเสนอตัวให้แต่ละวิทยาลัยของตนเองเช่นกันต่างใช้ถ้อยคำโน้มน้าวใจ ทั้งด้วยอารมณ์และเหตุผลแสงสว่างจากคัมภีร์ทักษะระดับสูงและอุปกรณ์ต่างๆสาดส่องจนหวังเฉินรู้สึกมึนงงไปหมด

        “เอ่อ… อาจารย์ทุกท่านครับ…”

        “รอให้การประลองจัดอันดับสิ้นสุดลงก่อน แล้วผมค่อยตัดสินใจดีไหมครับ?”

        หวังเฉินมองอาจารย์โดยรอบที่ดูเหมือนจะพร้อมลากตัวเขาออกไปทันทีก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะอย่างขมขื่น

        ช่างกระตือรือร้นเกินไปแล้ว!

        “ดี! ดี! ไม่ต้องรีบร้อน นายยังมีเวลาคิดพิจารณาแต่จำไว้ว่าอย่าเลือกไอ้พวกบ้าระห่ำพวกนั้นก็พอ!”

        “ไม่มีปัญหา นี่เป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับการวางแผนในอนาคตแต่ผมเชื่อว่าคุณจะเลือกคณะประจัญยุทธ์ของเรา คุณเป็นนักรบโดยกำเนิดจะไปคบค้ากับพวกสำอางได้อย่างไรกัน?”

        “…”

        อาจารย์รอบข้างต่างพยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดของหวังเฉิน แต่ก็ยังคงจ้องหน้ากันอย่างดุเดือดราวกับมีดินปืนในแววตา

        เมื่อเห็นภาพนี้หวังเฉินก็อดไม่ได้ที่จะส่ายหน้าและหัวเราะอย่างขมขื่นก่อนจะกล่าวลาและเดินตรงไปยังบริเวณที่นักศึกษาใหม่ยืนอยู่

        …

        ในขณะเดียวกันเหล่านักศึกษาใหม่ที่ยืนอยู่ใจกลางลานกว้างมองร่างที่เดินออกมาจากการถูกอาจารย์รายล้อม ใบหน้าของแต่ละคนก็ดูไม่สู้ดีนัก

        ทำไมถึงเป็นแบบนี้?

        พวกเขายืนอยู่อย่างโดดเดี่ยวไม่มีอาจารย์คนไหนเข้ามาสอบถามเลยแม้แต่คนเดียวแล้วทำไมหวังเฉินถึงได้รับความนิยมขนาดนั้น?

        ในหมู่นักศึกษาใหม่ทั้งหลายกลุ่มเจ็ดหนุ่มสาวที่ดูโดดเด่นเป็นพิเศษนั้นกลับจ้องมองไปยังหวังเฉินด้วยสายตาขุ่นเคือง

        เจ็ดคนนี้คือผู้ที่ได้รับการคาดการณ์ว่าจะเป็นอันดับหนึ่งในการประลองจัดอันดับของนักศึกษาใหม่ปีนี้พวกเขาล้วนเป็นนักเรียนหัวกะทิจากแต่ละมณฑล

        “พวกคุณคิดยังไงกัน?” ชายหนุ่มร่างกำยำหน้าตาธรรมดาหนึ่งในเจ็ดเอ่ยถาม

        เขาชื่อจ้าวลี่อาชีพอัศวินศักดิ์สิทธิ์ (พาลาดิน) เป็นอาชีพพิเศษ เลเวล 60มาจากมณฑลหลิวเยว่

        “ไร้สาระน่า แค่มีสัตว์อสูรยักษ์สองตัวแล้วจะยังไง? ไอ้พวกชนชั้นต่ำที่ถูกยกยอในตอนนี้ยิ่งถูกยกสูงเท่าไรก็ยิ่งตกลงมาเจ็บแรงเท่านั้นแหละ!”

        ชายหนุ่มผู้มีออร่าเย็นชาที่อยู่ข้างๆส่ายหน้าอย่างดูถูก

        คนผู้นี้ชื่อโจวอู่เป็นนักเรียนหัวกะทิจากมณฑลหมิงกวง มาจากตระกูลผู้มั่งคั่งชั้นนำของมณฑลหมิงกวงความแข็งแกร่งของเขาเทียบเท่ากับจ้าวลี่

        เมื่อได้ยินโจวอู่กล่าวถึงพื้นเพของหวังเฉินเด็กสาวคนหนึ่งในกลุ่มเจ็ดคนก็หัวเราะเยาะออกมา

        “จริงด้วย เลเวลแค่ 40 ยังไม่อาจเทียบชั้นกลุ่มแนวหน้าของนักศึกษาใหม่ได้อีกทั้งอุปกรณ์และก็ทักษะห่างจากพวกเราเกินไปมาก”

        “รอดูตอนที่เขาได้อันดับบ๊วยในการประลองจัดอันดับเถอะ! ฉันอยากรู้จริงๆว่าเขาจะยังกล้ามาที่มหาวิทยาลัยเหยียนหลงได้ยังไง”

        “นั่นแหละ!”

        เมื่อได้ยินเช่นนั้นเด็กสาวอีกคนในกลุ่มเจ็ดคนก็พยักหน้าเห็นด้วย และพูดด้วยน้ำเสียงประชดประชันว่า

        “ทุกคนก็ได้รับการประเมินระดับ SSS เหมือนกันแต่อาจารย์กลับปฏิบัติกับเขาแตกต่างจากพวกเราขนาดนี้พอการประลองจัดอันดับสิ้นสุดลง เขานั่นแหละที่จะต้องอับอายขายหน้า”

        “การประลองจัดอันดับจะมีรอบการแข่งขันบนเวที เมื่อถึงตอนนั้นต้องจัดการหวังเฉินอย่างหนักให้พวกอาจารย์รู้ว่าพวกเราต่างหากที่เป็นอัจฉริยะตัวจริง!”

        เมื่อได้ยินคำพูดของเธอผู้ที่เดิมทีไม่คิดจะเข้าร่วมวงสนทนาหลายคนก็อดไม่ได้ที่จะแสดงความไม่พอใจออกมา

        เด็กสาวคนนี้พูดได้ถูกต้องทุกคนได้รับการประเมินระดับ SSS เหมือนกันแต่กลับได้รับการปฏิบัติที่แตกต่างกันอย่างชัดเจนมันเป็นสิ่งที่พวกเขาไม่อาจยอมรับได้

        …

        “นายดูเป็นที่นิยมดีนะ!”

        ขณะที่หวังเฉินเดินมาหยุดที่บริเวณนักศึกษาใหม่ซือถูอวี้ก็พูดขึ้นอย่างมีนัย

        เมื่อได้ยินเช่นนั้นหวังเฉินเหลือบมองสายตาอาฆาตที่พุ่งมายังตนเอง ก็ได้แต่ลูบจมูกอย่างจนใจ

        เข้ามาเรียนได้แค่สองวันเขาก็สร้างความเกลียดชังให้นักศึกษาใหม่แทบจะทุกคนแล้ว

        นี่คงเป็นครั้งแรกในมหาวิทยาลัยเหยียนหลงเลยก็ว่าได้!

        แต่ถึงกระนั้นนอกจากความจนใจเล็กน้อย เขาก็ไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวอะไร

        ไม่ว่าจะเป็นความเกลียดชังหรือความรักมันเกี่ยวอะไรกับเขากัน?

        เขามาที่มหาวิทยาลัยเหยียนหลงเพื่อพัฒนาความแข็งแกร่งของตัวเองไม่ใช่เพื่อสร้างความสัมพันธ์

        “วัวควายย่อมอยู่รวมกันเป็นฝูง สัตว์ร้ายย่อมเดียวดาย!”

        หวังเฉินกล่าวด้วยน้ำเสียงเนิบช้าก่อนจะจ้องมองไปที่ไหล่ของซือถูอวี้ “เธอทำพันธสัญญาผูกมัดกับหมาป่าจันทราแล้วเหรอ?เจ้าตัวเล็กนี่ชื่ออะไร?”

        “เสี่ยวไป๋!”

        ซือถูอวี้เหล่ตามองหวังเฉินแล้วหันหน้าหนีทันที

        “น่าเสียดายที่สัตว์ร้ายบางตนเป็นพวกวิปริต!”

        เธอพึมพำเสียงเบา

        เมื่อได้ยินคำพูดของเธอมุมปากของหวังเฉินก็กระตุกเล็กน้อย

        ให้ตายเถอะ!นี่คงเป็นสิ่งที่ติดอยู่ในใจเธอไปแล้ว!

        แต่ตอนนี้เขาก็ไม่ทันได้อธิบายอะไรมากนักในระหว่างที่ทั้งสองคนกำลังคุยกัน หญิงสาวในชุดคลุมเวทมนตร์ตัวหลวมๆก็เดินขึ้นไปยังแท่นสูงที่อยู่ตรงกลางลานกว้าง

        “ทุกคนโปรดอยู่ในความสงบ!”

        ไม้เท้าเวทมนตร์ในมือของเธอชี้ลงเบาๆกระแสพลังไร้รูปก็พลันแผ่กระจาย บรรยากาศที่เคยจอแจบนลานกว้างก็เงียบสงบลง

        ในชั่วพริบตาทุกคนก็มองไปที่เธอด้วยความคาดหวัง

        “ทุกคนโปรดทราบ การประลองจัดอันดับแบ่งออกเป็นสองส่วนคือการบุกดันเจี้ยนและการประลองบนเวทีอันดับของพวกคุณจะถูกตัดสินโดยคะแนนเฉลี่ยสูงสุดจากทั้งสองส่วน”

        “ห้าสิบอันดับแรกจะเข้าสู่กระดานจัดอันดับนักศึกษาใหม่และได้รับรางวัลและสิทธิพิเศษตามลำดับ”

        “ส่วนที่เหลือในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้าจะได้รับเพียงค่าตอบแทนพื้นฐานเท่านั้น”

        “ฉันคืออาจารย์ซุนเหมียวจากคณะเวทศาสตร์ผู้รับผิดชอบการตัดสินการบุกดันเจี้ยน”

        “หากไม่มีใครมีข้อโต้แย้ง การประลองจัดอันดับจะเริ่มขึ้น ณ บัดนี้!”

        อาจารย์ซุนเหมียวกวาดสายตาไปยังนักศึกษาใหม่ที่อยู่ตรงหน้าเมื่อเห็นว่าไม่มีใครเอ่ยปาก เธอก็ยกไม้เท้าเวทมนตร์ในมือขึ้นทันที

        ครืนนนน!ครืนนน! ครืนนน!

        พลังเวทอันบ้าคลั่งพุ่งขึ้นจากไม้เท้าเวทมนตร์ทันใดนั้นลานกว้างก็ปั่นป่วนไปด้วยกระแสลม

        ประตูแสงขนาดมหึมาปรากฏขึ้นตรงหน้าของนักศึกษาใหม่ทุกคนในชั่วพริบตา