ประตูเส้นทางโบราณ

บทที่ 30 อารมณ์

   สายฝนยังถามฮันน่าเรื่องที่อยากรู้ต่อไป เธอตอบคำถามของเขาได้หมดสายฝนจึงคาดเดาบางอย่างได้ ฮันน่าต้องไม่ใช่คนธรรมดาแน่ คนธรรมดาไม่มีทางรู้ข้อมูลเยอะขนาดนี้หรอก

   เวลาผ่านไปครึ่งชั่วโมง ในครึ่งชั่วโมงนี้ฮันน่าได้เริ่มแนะนำตัว ฮันน่าบอกชื่อของเธอซึ่งสายฝนรู้ตั้งนานแล้ว ต่อมาเธอก็บอกว่าเธอเป็นลูกสาวเจ้าเมืองขั้นที่หนึ่งไร้นาม ฮันน่ายังเล่าเหตุการณ์ที่ทำให้เธอมาเจอกับพวกโจรให้พวกสายฝนฟังอีกด้วย

   หลังฮันน่าแนะนำตัวเสร็จสายฝนก็ถามคำถามต่อ เขายังมีคำถามอีกมากมายที่ต้องการให้ฮันน่าตอบ แต่เวลานั้นจู่ๆโจรทั้งสองซึ่งโดนล็อกมือล็อกเท้าด้วยพลังธาตุของดารินทร์ก็ส่งเสียงร้องออกมา

   “ท่านผู้ยิ่งใหญ่! ท่านผู้ยิ่งใหญ่!”

   “อะไรอีก” สายฝนหันไปตวาดอย่างไม่สบอารมณ์ เสียงตวาดของเขาไม่เพียงทำให้โจรทั้งสองตกใจเท่านั้น แม้แต่ฮันน่ากับดารินทร์ยังต้องตกใจ สาวน้อยตกใจมาก ตลอดเวลาที่เธออยู่กับสายฝนเขาไม่เคยตวาดแบบนี้มาก่อน เขาเป็นคนไม่ค่อยพูดซักเท่าไหร่ปกติเขามักทำตัวเป็นมิตรอยู่เสมอ

   ‘เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้นกับฉันกัน?’ สายฝนครุ่นคิดอย่างจริงจัง เขาไม่ได้ใช้ทักษะการแสดงแต่อย่างใด เมื่อครู่จู่ๆเขาก็อารมณ์เสียแล้วเกิดความคิดต้องการสังหารโจรทั้งสอง

   ‘ทำไมฉันหงุดหงิดง่ายขนาดนี้? หรือว่าฉันเพิ่งฆ่าคนไป? ช่างเถอะ เอาใว้ค่อยคิดทีหลังแล้วกัน’ สายฝนคิดหาคำตอบอยู่นานทว่าก็ไม่ได้รับคำตอบเขาจึงเลิกคิดไป กับคำตอบที่ไม่มีทางคิดออกแม้ว่าจะคิดจนตายก็คิดไม่ออกสายฝนจะไม่คิดมัน คิดไปก็มีแต่ปวดหัวเปล่าๆ

   สายฝนพยายามทำจิตใจให้สงบ อารมณ์ค่อยๆสงบนิ่ง เขาเอ่ยขึ้น “มีอะไร?”

   “คือ...คือ” โจรทั้งสองเหมือนต้องการกล่าวบางสิ่งทว่าไม่กล้าพูดออกมา

   เห็นพวกโจรไม่พูดซักทีอารมณ์สายฝนเริ่มร้อนอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนก่อน ครั้งนี้เขาสามารถควบคุมการกระทำของตนเองได้ สายฝนกังวล ‘เกิดอะไรขึ้นกับฉันเนี่ย? โชคดีนะที่คราวนี้ฉันควมคุมตัวเองได้ไม่งั้นฉันจะต้องฆ่าโจรสองคนนี้แน่’

   “พูดออกมา” สายฝนพยายามกล่าวให้เหมือนกับเวลาปกติ

   “ครับ!” ถึงแม้สายฝนจะพยายามพูดให้เหมือนเวลาปกติแต่พวกโจรทั้งสองก็ยังสัมผัสได้ถึงความดุร้ายในนํ้าเสียง

   หนึ่งในโจรทั้งสองรีบกล่าวอย่างร้อนรน นํ้าเสียงของมันแฝงความกังวลอยู่หลายส่วน “ท่านผู้ยิ่งใหญ่พวกเราได้พูดทุกสิ่งทุกอย่างที่ท่านต้องการไปหมดแล้ว เพราะงั้นได้โปรดช่วยปล่อยพวกเราเถอะครับ”

   สายฝนมองโจรซึ่งพึ่งเอ่ยขึ้นมา “ฉันบอกพวกแกไปตอนไหนว่าฉันจะปล่อยพวกแกไป?”

   โจรทั้งสองเหงื่อตก ความกังวลเพื่มขึ้นหลายส่วน “ท่านไม่ได้บอกเช่นนั้น”

   สายฝนจ้องไปยังพวกโจรหรือก็คือลีโอกับซีล รอยยิ้มชั่วร้ายปรากฏบนใบหน้า โจรสองคนเห็นรอยยิ้มของสายฝนพวกมันยิ่งกังวลมากกว่าเดิม

   สายฝนแอบใช้โทรศัพท์เทพเจ้ากดเข้า[คลังสิ่งของ] วินาทีต่อมาแสงสีเขียวพลันสว่างขึ้นที่มือสายฝน ปรากฏขวดยาสองขวด ภายในขวดมีของเหลวสีเขียวอ่อน สีเขียวนี้ดูราวกับสีแห่งชีวิต ของเหลวสีเขียวเปล่งพลังงานชีวิตจำนานมากออกมา ทุกๆคนที่เห็นสายฝนนำขวดยาออกมาพลันตกตะลึง ต้องแข็งแกร่งขนาดไหนกันถึงเอาสิ่งของออกมาจากความว่างเปล่าได้?!

   “รับนี่ไปและดื่มเข้าไปซะ” หลังบอกให้ดารินทร์สลายพลังธาตุเสร็จสายฝนก็โยนขวดยาให้โจรทั้งสองด้วยท่าทางสบายๆ

   “นี่นาย!” ฮันน่ามองฉากนี้แล้วความโกรธก็ปะทุออกมา ชายคนนี้ต้องการปล่อยโจรทั้งสองไปจริงๆเหรอ พวกมันคือคนที่ต้องการจะข่มขืนเธอนะ ทว่าฮันน่าก็ไม่สามารถห้ามปรามสายฝนได้ 

   ความแข็งแกร่งของเขามีมากกว่าเธอ ทั้งๆที่เธอไม่สามารถจัดการพวกโจรได้ สายฝนกลับจัดการได้ ดูก็รู้แล้วว่าใครแข็งแกร่งกว่ากัน ฮันน่าไม่สามารถมองพลังที่แท้จริงของชายคนนี้ออกเลย บนดาวดวงนี้คนแข็งแกร่งเท่านั้นจึงจะมีสิทธิ์สั่งผู้อื่น คนอ่อนแอจะต้องทำตามผู้แข็งแกร่งกว่า

   “ทำไม?” สายฝนหันหน้ามาทางฮันน่าอย่างสงสัย มองใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธของเธอสายฝนก็รู้ทันที ผู้หญิงคนนี้กำลังเข้าใจตนผิดอยู่อีกแล้ว

   ‘ทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงได้เข้าใจผิดไปทั้งหมดเลยเนี่ย? ฟู่ว~’ สายฝนคิดพลางถอนหายใจ

   “นายยังมีหน้ามาถามว่าทำไมอีก!” หน้าตาสงสัยของสายฝนเป็นผลให้ฮันน่าเกิดโมโหยิ่งกว่าเดิม

   สายฝนคิดว่าการทำให้ผู้หญิงคนนี้โกรธเป็นเรื่องน่าสนุก เขาเลยไม่คิดแก้ความเข้าใจผิดตอนนี้ สายฝนกล่าวกับฮันน่าว่า “ฉันปล่อยคนที่ฉันจับมันผิดตรงไหนเหรอ? ถ้าเธอไม่อยากปล่อยพวกมัน(โจร)ไปเธอก็จับพวกมันเองสิ”

   “นาย! เป็นคนรับใช้ของท่านนักบุญศักดิ์สิทธิ์แท้ๆแต่กลับพูดจาแบบนี้ นายมันไม่สมควรอยู่กับท่านนักบุญศักดิ์สิทธิ์!” ฮันน่าโกรธมากเมื่อได้ยินคำกล่าวของสายฝน เรื่องนี้มันควรจบไปตั้งนานแล้วถ้าเขาไม่กล่าวคำเมื่อครู่ออกมา

   สายฝนได้ยินคำว่า‘คนรับใช้’จากปากฮันน่า อารมณ์ซึ่งถูกระงับใว้ตลอดพลันปะทุขึ้น “แม่งเอ้ยฉันไม่ใช่คนรับใช้เว้ย!” สายฝนสบถ ต้องการใช้มือตบหน้าฮันน่า

   ฮันน่าตกใจ เธอหลับตาแน่น หลายวินาทีต่อมาก็ยังไม่มีสิ่งใดกระทบใบหน้า ฮันน่าจึงลืมตาขึ้น ภาพเบื้องหน้าคือสายฝนที่กำลังพยายามทำใจให้สงบ

   ‘บัดซบเธอเกือบทำให้ฉันไม่สามารถควบคุมตัวเองได้แล้ว’ สายฝนกล่าวในใจอย่างไม่สบอารมณ์

   ดารินทร์มองการทะเลาะกันระหว่างสายฝนกับฮันน่าอยู่เงียบๆ เธอไม่ได้เอ่ยสิ่งใดออกมา ทำเพียงดูทั้งสองอยู่เงียบๆ วันนี้พี่สายฝนแปลกมาก ดูเหมือนเขาจะควบคุมอารมณ์ตนเองไม่ค่อยได้

   “รีบๆดื่มสิ” สายฝนกลัวว่าหากยังทะเลาะกับฮันน่าต่อไปตนเองคงต้องเสียการควบคุมเร็วๆนี้แน่เขาจึงเร่งเร้าให้ลีโอกับซีลดื่มยาสีเขียว

   “ครับๆ” ลีโอกับซีลพยักหน้าพร้อมเพรียงกัน ฉับพลันฝาขวดถูเปิดออกเป็นผลให้เกิดเสียง โจรสองคนดื่มยาสีเขียวโดยไม่ลังเล พวกมันเชื่อว่ายาที่พวกมันดื่มต้องไม่ใช่ยาพิษอย่างแน่นอน ทำไมน่ะหรือ? คำตอบคือ มียาพิษที่ไหนบ้างเปล่งพลังงานชีวิตออกมา? มันไม่มียาพิษแบบนั้นหรอก!

   “ฮ่าาๆๆๆๆๆ พวกเรารอดแล้ว” ลีโอและซีลหัวเราะลั่นเมื่อพบว่าตนเองดื่มยาที่สายฝนให้เข้าไปแล้วไม่ตาย แถมยังได้รับพลังงานชีวิตจำนานมากมาด้วย พลังของพวกมันค่อยๆกลับมาเหมือนเดิม

   “ขอบคุณมากท่านผู้ยิ่งให…” ทั้งสองรีบกล่าวขอบคุณสายฝน สายฝนทำเพียงยิ้มเล็กน้อย รอยยิ้มแฝงใว้ด้วยความดูถูกที่ไม่มีใครมองเห็น แม้แต่ตัวสายฝนเองก็ไม่เว้น

   “อัก! ทำไม? ทำไมท่านถึงทำกับพวกเราแบบนี้?!” พวกโจรกล่าวขอบคุณสายฝนไม่ทันเสร็จ พวกมันก็กระอักเลือดคำโตออกมา พลังที่ค่อยๆกลับมาพลันหายไปอย่างไร้ร่องรอย อายุขัยของทั้งสองลดลงด้วยความเร็วสูง จากคนอายุไม่เยอะกลายเป็นคนแก่วัยเก้าสิบ

   สามวินาทีถัดมา ร่างกายชราไร้เรี่ยวแรงของลีโอกับซีลก็ล้มลงกับพื้น อีกสองวินาทีต่อมาร่างนั้นก็สลายกลายเป็นผง ฮันน่าตกใจ ตนเข้าใจสายฝนผิดไปหรือนี่? ยาที่เขาให้พวกโจรไปไม่ใช่ยาเพิ่มพลังชีวิตแต่เป็นยาพิษ!

   ‘ยาพิษชนิดนี้นี่มันดีจริงๆ’ สายฝนคิดในใจ ยาพิษขวดนี้เขาได้มาจากการผสมวัตถุดิบมั่วๆ แต่กลับมีเรื่องไม่คาดคิดเกิดคิด ยาพิษซึ่งไม่สมควรมีพลังชีวิตกลับมีพลังชีวิต

###

[พลังชีวิตติดพิษ(ยาถูกตั้งชื่อโดยผู้ปรุงขึ้น)(คุณภาพยาสามัญ):เป็นยาที่ทำค่อนข้างยาก ภายในยาเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังชีวิต แต่พลังชีวิตนี้กลับแฝงใว้ด้วยอันตรายที่คาดไม่ถึง สายฝน(ตัวการ์ตูน)เป็นผู้ปรุงขึ้นมา

   ข้อดี - เพิ่มพลังงานชีวิตแก่ผู้ดื่ม, ฟื้นคืนพลังที่หายไป

   ข้อเสีย - หลังดื่มเข้าไปพลังงานชีวิตของผู้ดื่มจะค่อยๆลดลงก่อนจะตายภายในสิบวินาที]

###

   “นายไม่ได้ต้องการใว้ชีวิตพวกมันตั้งแต่แรกแล้วใช่มั้ย?” ฮันน่าถามสายฝน

   สายฝนมองฮันน่าพร้อมกล่าวออกมาว่า “แน่นอนสิ ฉันไม่อยากให้พวกมันมาสร้างความยุ่งยากให้กับฉันในอนาคต ถึงพวกมันจะอ่อนแอแต่ก็สร้างความรำคาญให้กลับฉันได้ ฉันจึงตัดสินใจฆ่าพวกมันทิ้งตั้งแต่ตอนนี้ก่อนจะมาสร้างความรำคาญให้กับฉัน” นํ้าเสียงสายฝนเย็นชาเล็กน้อย แน่นอนว่าสายฝนไม่รู้เรื่องนี้

   “นายรู้ใช่มั้ยว่าหัวหน้าของพวกมันแข็งแกร่งมาก?” ฮันน่าถามอีกครั้ง

   สายฝนตอบ “หัวหน้าพวกมันแข็งแกร่งแล้วไง? ไอ้อาร์ครีเวอร์มันทำอะไรฉันไม่ได้หรอก” สายฝนกล่าวอย่างมั่นใจ เขายังมีสุดยอดหลักประกันชีวิตเพียงหนึ่งเดียวอยู่ ต่อให้เจอเข้ากับอาร์ครีเวอร์เขาก็เชื่อมั่นว่าตนเองจะไม่ตาย แน่นอนว่าหากไม่จำเป็นจริงๆสายฝนไม่มีทางใช้สุดยอดหลักประกันเด็ดขาด

   สายฝนกล่าวต่อว่า “แล้วอีกอย่างถึงฉันจะปล่อยพวกมันไป กลุ่มโจรภูเขาก็คงไม่เป็นมิตรกับฉันอยู่ดี สู้ฉันฆ่าพวกมันไปเลยไม่ดีกว่าเหรอ”

---

จบบทที่ 30 อารมณ์