ระบบ AI พิชิตแดนเซียน

        บทที่41

        ตลาดผู้ฝึกตน

        “นี่คือตลาดของผู้ฝึกตนสินะ”

        เสียงทุ้มนิ่งของหยุนโม่เอ่ยแผ่วเบาดวงตาคมปลาบภายใต้หน้ากากเหล็กกวาดมองไปทั่วทั้งบริเวณอย่างสนใจ

        นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้มาเยือนตลาดของผู้ฝึกตนด้วยตนเอง

        สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาเป็นภาพที่ยากจะหาได้จากโลกเดิม

        บรรยากาศภายในตลาดดูคึกคักเป็นพิเศษแต่กลับแฝงไปด้วยความกดดันแปลกประหลาดที่มองไม่เห็น

        สองข้างทางเรียงรายไปด้วยแผงขายสินค้านานาชนิด

        มีทั้งโอสถบำรุงปราณ ใบยันต์ลมปราณอาวุธวิญญาณที่ลอยคว้างเหนือค่ายกลยันต์ป้องกันรวมถึงสัตว์อสูรที่ถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนวิญญาณ ส่งเสียงคำรามต่ำ ๆสะท้อนสะเทือนบรรยากาศ

        กลิ่นสมุนไพร กลิ่นเหล็กโลหะคลุ้งปะปนกันในอากาศ

        ทุกสิ่งล้วนเรืองรองไปด้วยพลังวิญญาณที่กระเพื่อมไหว

        แม้แต่สินค้าธรรมดาก็ล้วนมีปราณวิญญาณแฝงเร้นอยู่ทุกชิ้น

        ผู้คนที่เดินไปมาเกือบทั้งหมดล้วนเป็นผู้ฝึกตนขอบเขตปรับแต่งพลัง

        แววตาของพวกมันเต็มไปด้วยความระแวดระวังบางคนเปี่ยมด้วยความหยิ่งยโส บางคนแฝงเร้นเจตนารมณ์ที่ไม่อาจเดา

        หยุนโม่ที่เดินผ่านกลางตลาดนั้นแม้จะปกปิดตนด้วยอาภรณ์คลุมยาวสีเทาและหน้ากากเหล็ก

        แต่ยังไม่อาจหลุดรอดจากสายตาของผู้ฝึกตนเหล่านั้นได้

        หลายสายตาจับจ้องเขาด้วยความไม่เป็นมิตร

        บางคนทอดสายตามาอย่างเหยียดหยามและดูแคลนชัดเจนว่าอีกฝ่ายสามารถสัมผัสได้ว่าเขาไร้ปราณวิญญาณ หาใช่ผู้ฝึกตนไม่

        ทว่า หยุนโม่หาได้ใส่ใจไม่

        เขาเดินอย่างสงบ มั่นคงในทุกย่างก้าวไม่มีวาจา ไม่มีอารมณ์บนใบหน้า เบื้องหลังหน้ากากมีเพียงความดูแคลนกลับไปบิดามาเถอะไอ้พวกผู้ฝึกตนขอบเขตปรับแต่งพลังพวกนี้  ดวงตามองสูงไม่เห็นหัวใครปืนในมือของเขาเป่ากระโหลกพวกมันทีเดียวก็ตายห่าไปหมดแล้ว 

        หลังจากเดินชมตลาดอยู่ครู่หนึ่งเขาจึงเลือกทำเลที่ตั้งร้าน

        เป็นสุดถนนของตลาดผู้ฝึกตนจุดที่ผู้คนเดินผ่านไม่มากนัก แต่ยังคงมีคนสัญจร

        จากนั้นเขาไปติดต่อชายอ้วนท้วนผู้ดูแลพื้นที่ตลาด

        ชายผู้นั้นสวมอาภรณ์จีนที่ดูหรูหราตัดเย็บจากผ้าไหมชั้นดี ปักลายเมฆสีทองล้อมขอบเสื้อ

        บนอกเสื้อมีตราสัญลักษณ์ของอาณาจักรอวี้เทียนแสดงชัดว่าอีกฝ่ายเป็นคนของทางการ

        หยุนโม่ไม่กล่าววาจามากความเพียงยื่นถุงเหรียญทองสิบเหรียญอย่างเงียบ ๆ

        ชายอ้วนยิ้มแย้มรับถุงเงินด้วยความพึงพอใจพลางพยักหน้ารับและโบกมือเป็นสัญญาณอนุญาตโดยไม่เอ่ยถามอันใด

        เมื่อจัดการเรื่องพื้นที่เรียบร้อย

        หยุนโม่จึงมาตั้งแผงของตนเองตรงมุมถนนที่เลือกไว้

        แผงไม้ขนาดเล็กถูกตั้งขึ้นอย่างเรียบง่ายไม่มีสิ่งประดับอวดอ้าง

        บนแผงไม้เขานำเอาสิ่งของที่ตั้งใจจะขายในวันนี้ออกมาวาง

        สิ่งนั้นคือ ลูกแก้วปราณป้องกัน

        ลูกแก้วกลมขนาดพอดีมือแต่ละลูกส่องแสงเย็นเยียบเรืองรองเบาบาง

        พื้นผิวเรียบลื่นมีกลิ่นอายปราณวิญญาณแผ่วจาง เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่สิ่งของธรรมดา

        หยุนโม่จัดวางอย่างเป็นระเบียบไม่เร่งร้อน ไม่กระทำการใดเกินตัว

        เขาเพียงนั่งนิ่งอยู่หลังแผงค้าเงียบๆ ปล่อยให้เวลาและผู้คนตัดสินใจเข้าหาเอง

        ในยามนี้ หลังจากที่หยุนโม่ตั้งร้านเสร็จเรียบร้อยแล้ว

        เขาก็เอนตัวเล็กน้อยพิงพนักเก้าอี้ไม้เรียบง่ายก่อนจะหลุบตาลงครุ่นคิดถึงเรื่องค่าธรรมเนียมที่เขาเพิ่งจ่ายไป

        สิบเหรียญทอง

        สำหรับคนธรรมดาทั่วไปนับเป็นจำนวนเงินที่มากมายมหาศาล

        แต่สำหรับผู้ฝึกตนแล้วนี่เป็นเพียงตัวเลขที่ไม่ต่างอะไรจากเศษเงิน

        ในตลาดผู้ฝึกตนแห่งนี้หน่วยแลกเปลี่ยนขั้นต่ำที่ใช้กันโดยทั่วไปคือเหรียญทอง

        หากสูงไปกว่านั้น ก็เป็น หินวิญญาณซึ่งมีค่ามากกว่าเหรียญทองหลายเท่า

        ดังนั้นการเช่าแผงค้าด้วยเงินสิบเหรียญทอง จึงไม่ใช่เรื่องใหญ่สำหรับผู้ฝึกตน

        แน่นอน...แม้หยุนโม่จะเป็นเพียงปุถุชนหาได้มีปราณวิญญาณไม่

        แต่ด้วยวิธีการของเขารวมถึงสิ่งที่เก็บเกี่ยวมาในช่วงเวลาที่ผ่านมา

        ทรัพย์สินของเขาในตอนนี้...ย่อมไม่ด้อยไปกว่าผู้ฝึกตนทั่วไปแม้แต่น้อย

        เรื่องเงินสิบเหรียญทองเขาจึงมิได้ยึดถือว่าเป็นปัญหาอันใด

        สิ่งที่เขาให้ความสนใจอย่างแท้จริงไม่ใช่จำนวนเงิน

        แต่เป็น เส้นทางของเงินเหล่านั้น

        เงินค่าธรรมเนียมที่จ่ายให้เจ้าหน้าที่ทางการของเมือง

        แม้ภายนอกจะดูเหมือนถูกจัดเก็บโดยราชสำนักอวี้เทียน

        แต่ในความเป็นจริงเขารู้ดีว่าเงินเหล่านี้จะถูกแบ่งไปยังสองตระกูลใหญ่ของเมืองอวี้หยาง

        นั่นคือ ตระกูลหลี่ และ ตระกูลถัง

        สองตระกูลที่มีอำนาจแทบผูกขาดกิจการภายในเมืองแห่งนี้และยื่นมือครอบงำแทบทุกเส้นทางการค้า

        แม้แต่พื้นที่เล็ก ๆสำหรับการตั้งแผงขายของ ก็มิอาจหลุดพ้นการควบคุมของพวกมัน

        หยุนโม่ครุ่นคิดถึงข้อมูลเหล่านี้อย่างสงบเงียบ

        ในขณะที่สายตายังคงทอดมองฝูงชนที่เดินผ่านไปมาอย่างไม่เร่งร้อน

        จนกระทั่ง...ในห้วงสายตา

        มีร่างหนึ่งสะดุดความสนใจของเขา

        ร่างอรชรในชุดอาภรณ์สีดำสนิท

        เส้นผมสีดำขลับถูกรวบเกล้าอย่างเรียบง่ายแต่กลับขับให้ใบหน้าคมคายงดงามยิ่งขึ้น

        ดวงตาของนางทอแสงเยียบเย็น นิ่งสงบแต่กลับแฝงเร้นแรงกดดันบางอย่างที่ยากจะอธิบาย

        การก้าวเดินของนางมั่นคงและราบเรียบแต่กลับเปี่ยมด้วยอำนาจ

        ทุกฝีก้าวที่เหยียบย่างผ่านฝูงชนสองข้างทางต่างหลีกทางให้นางโดยไม่รู้ตัว

        หยุนโม่มองผ่านหน้ากากเหล็กพลันดวงตาใต้เงาหน้ากากหรี่ลงเล็กน้อย

        หมิงเยว่หลาน

        นางเดินตรงเข้ามา

        และยืนหยุดอยู่ตรงหน้าแผงค้าของเขาโดยไม่กล่าวคำใด

        “ของพวกนี้คือของที่เจ้าใช้ป้องกันก่อนหน้านี้งั้นหรือ?”

        เสียงของหมิงเยว่หลานเอ่ยขึ้นอย่างนุ่มนวลรอยยิ้มบางปรากฏบนใบหน้างดงามของนาง ดวงตาคมคายจับจ้องหยุนโม่อย่างไม่เร่งร้อน

        หยุนโม่ปรายตามองนางผ่านหน้ากากเหล็ก

        ก่อนจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยไม่บ่งบอกอารมณ์

        “แม่นางหมายความว่าอย่างไร?”

        ท่าทีของเขาสงบเยือกเย็นแววตาไร้คลื่นอารมณ์ยามเอ่ยปฏิเสธ ดั่งไม่รู้ไม่ชี้ต่อคำถามของนางแม้แต่น้อย

        ยามนี้ เขาปลอมตัวอยู่ย่อมไม่อาจเปิดเผยตนโดยง่าย

        ทว่าหมิงเยว่หลานกลับเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

        ท่าทางของนางเรียบง่ายทว่างดงามอย่างยิ่งยวด

        ริมฝีปากขยับเอื้อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนแฝงแววขบขันเล็กน้อย

        “โอ้ว...จะทำเป็นไม่รู้จักกันเช่นนั้นหรือ?”

        “เจ้าไม่รู้อีกหรือว่าการหลอกสายตาสตรีน่ะ แม้จะปกปิดใบหน้า แต่ข้าก็จำเจ้าได้”

        แววตาของนางเป็นประกายคล้ายเย้าหยอก 

        หยุนโม่ทอดถอนใจแผ่วเบา

        “ไม่ต้องมาบอกว่าจำข้าได้หรอก...”

        เขาพูดขณะยกมือขึ้นลูบเส้นผมตนเองอย่างเหนื่อยหน่ายราวคนปวดหัว

        “เกรงว่าแม่นางหมิงคงจะทิ้งคนคอยสังเกตข้า รอให้ข้าเข้าเมืองไว้อยู่แล้วกระมัง”

        เขามิใช่คนโง่มีหรือจะไม่รู้ถึงความตั้งใจของสตรีตรงหน้า

        นางมิใช่คนธรรมดาหากเป็นคนที่ไม่ควรมองข้ามแม้แต่น้อย

        หมิงเยว่หลานเพียงยิ้ม

        รอยยิ้มนั้นแม้จะบางเบาทว่างดงามประดุจนางเซียนเหยียบนภา