(ฟรี 110 ตอน) ยอดยุทธ์: ระบบฝึกฝนไร้ขีดจำกัด

บทที่ 22อ่อนแอเกินไป

ค่ำคืนนั้นหิมะโปรยปรายลงมาอย่างหนักจนทั่วทั้งบริเวณกลายเป็นสีขาวโพลน

ภายในห้องพักซอมซ่อหลังหนึ่งหลิวต้ากับพี่น้องร่วมสาบานอีกสองคนกำลังนั่งล้อมวงกินเนื้อดื่มสุรากันอย่างสำราญ

ทว่าหลังจากกระดกเหล้าเข้าปากไปได้ไม่กี่จอกรอยยิ้มบนใบหน้าของหลิวต้าก็พลันหายวับไปเปลี่ยนเป็นความเคร่งเครียด

"ไอ้เด็กตระกูลลู่นั่นไม่รู้หนีไปมุดหัวอยู่ที่ไหน!"

เขาสบถออกมาอย่างหัวเสีย

"วันนี้พวกเรารื้อบ้านมันจนเละเทะก็ยังหาโฉนดไม่เจอแล้วข้าจะไปอธิบายกับนายน้อยหวงอย่างไร?"

ชายหน้าบากซึ่งเป็นน้องสามในกลุ่มกัดเนื้อไก่คำโตก่อนจะเอ่ยขึ้น

"พี่ใหญ่พวกเราชิงฮุบบ้านเก่าตระกูลลู่ไปทื่อๆ เลยไม่ได้หรือ?ไอ้เด็กนั่นก็เหลือตัวคนเดียวแล้ว ต่อให้ทุบมันจนตายคามือก็ไม่มีใครมานั่งสนใจหรอก"

"เจ้าคิดง่ายไป"

ชายร่างอ้วนที่เป็นน้องสี่รีบแย้งทันที

"บ้านหลังนั้นขายได้อย่างต่ำก็สามสิบตำลึงเงินถ้ายึดเอาดื้อๆ โดยไม่มีโฉนด คนอื่นในละแวกนี้จะยอมนั่งมองเฉยๆ หรือ?ใครๆ ก็อยากได้เงินก้อนนี้ทั้งนั้น"

หลิวต้าถอนหายใจยาวด้วยความเสียดาย

"เมื่อสองปีก่อนตอนที่พ่อแม่ของมันตายใหม่ๆน้องรองเคยเตือนให้รีบกำจัดเด็กนั่นแล้วชิงบ้านมา แต่พวกเราดันลงมือช้าไปจนตอนนี้บ้านหลังนั้นถูกนายน้อยหวงหมายตาไว้แล้วเรื่องมันถึงได้ยุ่งยากเช่นนี้"

"นั่นน่ะสิน่าเสียดายจริงๆ"

ชายหน้าบากกับชายร่างอ้วนต่างทอดถอนใจพร้อมกันยิ่งคิดก็ยิ่งหงุดหงิดใจ จึงทำได้เพียงยกจอกสุราขึ้นดื่มย้อมใจ

ทันใดนั้นเองบานประตูห้องก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงชายร่างเตี้ยหน้าตาเจ้าเล่ห์คล้ายหนูรีบก้าวเข้ามาในห้องพร้อมรอยยิ้มประจบสอพลอ

"พี่หลิว!ไอ้เด็กตระกูลลู่มันกลับมาแล้ว!"

"อะไรนะ?!"

หลิวต้าผุดลุกขึ้นด้วยความดีใจปรี่เข้าไปกระชากคอเสื้ออีกฝ่ายทันที

"เจ้าแน่ใจนะ?"

"ข้าเห็นกับตามันกลับมาแล้วแน่นอนขอรับ!"

"ดีมาก!"

หลิวต้าคว้าน่องไก่บนโต๊ะยัดใส่มือชายร่างเตี้ย

"รางวัลของเจ้า!...พี่น้อง ไปกัน! คืนนี้ต้องสั่งสอนไอ้เด็กตระกูลลู่นั่นให้รู้สำนึก!"

ท่ามกลางความมืดมิดในบ้านตระกูลลู่ลู่เฟิงนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียงไม้เก่า พื้นห้องเต็มไปด้วยฟาง และเศษนุ่นกระจัดกระจาย

ผ้าห่มผืนเดิมถูกพวกหลิวต้าฉีกทึ้งจนเละเทะแม้แต่เศษเงินร้อยยี่สิบเหรียญที่ซ่อนไว้ใต้เตียงก็ยังถูกเอาไป

แหจับปลาถูกทำลายเงินเก็บสูญหาย ผ้าห่มกลายเป็นเศษผ้า สำหรับคนธรรมดาในฤดูหนาวเช่นนี้นี่คือการบีบให้ไปตายชัดๆ

'หากข้าไม่มีแผงระบบ และไม่ได้เข้าพรรคเจ็ดดารา ข้าคงตายไปแล้วจริงๆ'

ลู่เฟิงคิดทว่าแววตาของเขากลับสงบนิ่งดุจน้ำในสระลึก

เขารวบรวมสมาธิสัมผัสพลังปราณโลหิตในกายยามนี้พลังบ่มเพาะของเขาใกล้จะบรรลุขั้นบำรุงโลหิตเต็มที

เพียงแค่เพ่งจิตก็คล้ายได้ยินเสียงเลือดในกายไหลเวียนดุจสายน้ำหลาก ทั้งยังมองเห็นโครงสร้างกระดูกและเส้นเลือดของตนเองได้อย่างเลือนราง

ตามคำสอนของเฉาเฟิงผู้ฝึกยุทธ์ในขั้นนี้ต้องค้นหาปราณโลหิตที่กระจายอยู่ทั่วร่างจากนั้นใช้วิธีหายใจชักนำพลังมารวมที่จุดเดียวเพื่อควบคุมมันให้สมบูรณ์

โดยต้องควบแน่นให้ได้สามเส้นจึงจะนับว่าเข้าสู่ขั้นบำรุงโลหิตอย่างแท้จริง

ลู่เฟิงลองตั้งจิตค้นหาดูผ่านไปเพียงสองชั่วยาม เขากลับพบกระแสปราณโลหิตทุกสายตามแขนขา และลำตัว

'แปลก... ทำไมมันง่ายกว่าที่ครูฝึกกับเทียนซิงบอกไว้?'

จ้าวเทียนซิงที่มีพื้นฐานดีเยี่ยมยังต้องใช้เวลาถึงสองวันเต็มในการสัมผัสและควบแน่นปราณเส้นแรก ทว่าตัวเขากลับใช้เวลาเพียงชั่วยามเดียวในการค้นหา

'ขั้นต่อไปคือใช้ท่าร่าง และลมหายใจของหมัดสิบสองรูปแบบรวบรวมชักนำพวกมันให้ควบแน่น...ขั้นตอนนี้จะยากหรือเปล่านะ?'

ลู่เฟิงก้าวลงจากเตียงแยกเท้าเตรียมจะทดลองขับเคลื่อนพลัง ทว่าเพิ่งจะตั้งท่า หูพลันได้ยินเสียงฝีเท้า จนต้องชักเท้ากลับทันควัน

'มีคนมา... สี่คน สามคนพอมีพื้นฐานแต่ย่างก้าวสะเปะสะปะส่วนอีกคนอ่อนแอเหมือนคนธรรมดา'

ไม่นานเสียงตะโกนของหลิวต้าก็ดังลั่นมาจากลานบ้าน

"ลู่เฟิง!เจ้าหลบอยู่หลายวัน ในที่สุดก็โผล่หัวออกมาจนได้ ไสหัวออกมาหาข้า!"

ลู่เฟิงขมวดคิ้วเดิมทีเขาตั้งใจจะรอให้ถึงเที่ยงคืนค่อยออกไปจัดการพวกมันที่บ้านไม่คิดว่าศัตรูจะรนหาที่ตาย

'ฆ่านักเลงไม่กี่คนคงไม่เป็นเรื่องใหญ่แต่ถ้าปล่อยให้ตายในลานบ้านข้าจะยุ่งยากเกินไป... ช่างเถอะถือโอกาสทดสอบพลังฝีมือในตอนนี้เลยแล้วกัน'

ลู่เฟิงเดินเปิดประตูออกมาเขาพบว่ากลางลานบ้านมีหลิวต้า ชายหน้าบาก และชายถือโคมไฟยืนถมึงทึงจ้องมองมาส่วนชายเตี้ยหน้าหนูยืนคุมเชิงอยู่ตรงประตูรั้ว

'ขาดไปคนหนึ่ง... พี่รองของพวกมันไม่ได้มาด้วย'

ลู่เฟิงแผ่ประสาทสัมผัสออกไปตรวจดูจึงรู้ว่าขาดไปหนึ่งคน

"เห็นไหมพี่หลิวข้าบอกแล้วว่ามันกลับมา!"

ชายเตี้ยตะโกน

"กลับมาก็ดี!"

หลิวต้ายิ้มเหี้ยม

"ไอ้สารเลวเจ้าทำให้ข้าต้องเสียเวลาหาอยู่หลายวัน จนถูกนายน้อยหวงด่าจนหูชาวันนี้เจ้าหนีไม่พ้นแน่!"

'นายน้อยหวง... หวงอวี่ ลูกชายหวงโส่วเหลียงสินะ'

แววตาของลู่เฟิงเย็นเยียบขึ้นอีกสาย

ชายถือโคมเอ่ยอย่างหงุดหงิด"พี่ใหญ่ จะเสียเวลาทำไม? หักขามันสองข้างก่อนแล้วค่อยบีบให้มันส่งโฉนดมาถ้ามันไม่ยอม คืนนี้ก็ฝังมันไว้ที่นี่แหละ!"

ลู่เฟิงมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาเรียบนิ่งก่อนจะก้าวไปข้างหน้าสองก้าวอย่างมั่นคง

"หือ?ไอ้เด็กนี่..."

หลิวต้าไม่รอช้า รีบสืบเท้าพุ่งเข้ามายื่นมือหมายจะตะปบคว้าคอเสื้อของเด็กหนุ่ม

แทนที่จะหลบลู่เฟิงเลือกสวนกลับทันควันสองหมัดพุ่งชกเข้าขมับทั้งสองข้างของหลิวต้าพร้อมกันอย่างดุดัน!

แรงกระแทกส่งผลให้สมองสะเทือนจนหลิวต้าตาเหลือกและหมดสติไปทันที

ที่ไม่ฆ่าเพราะลู่เฟิงจงใจออมแรงไว้เขาไม่อยากให้มีคนตายในบ้าน

เขารีบคว้าคอเสื้อหลิวต้าแล้วเหวี่ยงร่างนั้นไปกระแทกใส่ชายถือโคมจนล้มกลิ้งไปด้วยกัน

ชายหน้าบากเห็นท่าไม่ดีจึงร้องคำรามออกมาและชกหมัดขวาเข้าใส่หน้าอกลู่เฟิงสุดแรง

ทว่าลู่เฟิงเบี่ยงกายหลบอย่างพลิ้วไหวมือซ้ายสับเข้าต้นคอ มือขวาชกสวนเข้าลิ้นปี่พร้อมตวัดขาเตะสกัดล่างจนล้มตึงสลบไปอีกคน

เพียงพริบตาเดียวอานุภาพของหมัดสิบสองรูปแบบขั้นเชี่ยวชาญก็สยบนักเลงลงไปได้ถึงสอง!

หลิวต้าที่โดนเหวี่ยงไปพยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาสะบัดหัวเรียกสติแต่ยังไม่ทันทำอะไร ลู่เฟิงก็พุ่งเข้าประชิดเตะอัดเข้ากลางหัวเข่าซ้ายจนกระดูกหักดังกร๊อบ!

หลิวต้าร้องโหยหวนทรุดฮวบลงคุกเข่าลู่เฟิงไม่ปล่อยให้ตั้งตัว ตวัดแข้งขวาเตะเสยเข้าข้างขมับซ้ำอีกทีส่งร่างลอยไปกระแทกกองฟืนมุมลานบ้านจนแน่นิ่งไป

ชายถือโคมไฟกับชายเตี้ยหน้าหนูที่เหลือรอดอ้าปากค้างตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว

'อ่อนแอเกินไป...'

ลู่เฟิงก้มมองกำปั้นตัวเองพลางนึกสงสัยว่า คนที่ฝึกในสำนักยุทธ์มาครึ่งปีเหตุใดจึงกระจอกถึงเพียงนี้?

หรือหมัดสิบสองรูปแบบขั้นเชี่ยวชาญของเขาจะแข็งแกร่งกว่าขั้นบำรุงโลหิตทั่วไปไปแล้ว

ชายถือโคมเห็นลู่เฟิงยืนนิ่งจึงสบโอกาสลอบกัดพุ่งเข้ามาหมายจะเตะเข้าที่ท้อง

ลู่เฟิงเพียงถอยครึ่งก้าวหลบวิถีเท้าอย่างง่ายดายแล้วสวนหมัดรูปแบบหมีอัดเข้ากลางอกมันจนกระเด็นหงายหลังจุกจนลุกไม่ขึ้น

ชายเตี้ยหน้าหนูเห็นพวกพ้องโดนสยบราบคาบในพริบตาก็กรีดร้องแล้วหันหลังโกยแน่บหนีไป

ลู่เฟิงก้มหยิบท่อนฟืนบนพื้นขว้างตามหลังไปสุดแรงท่อนไม้พุ่งกระแทรกกลางหลังอย่างแม่นยำ จนมันล้มคว่ำกลิ้งไปบนพื้นหิมะนอกรั้วบ้าน

หลิวต้าที่เพิ่งได้สติกลับมาพยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้นอย่างทุลักทุเลโดยมีพรรคพวกที่เหลืออีกสองคนรีบถลาเข้ามาช่วยพยุงแล้วพากันลนลานคลานหนีออกจากลานบ้านไปอย่างรวดเร็ว

ลู่เฟิงทอดสายตามองตามคนกลุ่มนั้นอยู่ครู่หนึ่งโดยไม่คิดจะขัดขวาง

เมื่อพวกมันลนลานหนีพ้นไปจากลานบ้านเขาจึงหมุนตัวกลับเข้าห้องอย่างรวดเร็ว

เด็กหนุ่มจัดการเปลี่ยนเป็นชุดที่รัดกุมใช้ผ้าดำผูกปิดบังใบหน้าอย่างมิดชิด ก่อนจะเหน็บขวานคมกริบไว้ที่ข้างเอวแล้วพุ่งทะยานออกสู่ความมืด สะกดรอยตามคนเหล่านั้นไปในทันที