ข้ามเวลานางพญาแพทย์พิษ 【จบ】

ออกแรงดีดหน้าผากหลินเมิ้งหยาเล็กน้อยไม่รู้ว่าชิงหูกำลังโกรธหรือกำลังอารมณ์ดีอยู่กันแน่

“เจ้าเด็กน้อยเอะอะก็บอกให้ข้าตาย ถ้าข้าจะตายจริงๆ ก็ขอตายข้างกายเจ้า ข้าจะรอดูว่าเจ้าจะสนใจหรือไม่”

แม้จะส่งเสียงขู่ทว่าสายตาของชิงหูกลับเผยให้เห็นความขุ่นมัวเล็กน้อย

เวลาเพียงสามปีไม่มีใครสามารถแก้ยาพิษในตัวเขาได้

ฉะนั้นเขาจึงเหลือเวลาในการมีชีวิตอยู่อีกเพียงสามปีเท่านั้น

แต่...นั่นมันก็มากเพียงพอแล้ว

“ได้เลยพอถึงเวลานั้นข้าจะขุดหลุมแล้วโยนเจ้าลงไปเองจากนั้นข้าจะโยนสัตว์ร้ายเข้าไปแทะใบหน้าเรียวเล็กรูปไข่ของเจ้า”

หลินเมิ้งหยากุมศีรษะเจ้าจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ดีดเจ็บชะมัด

“จริงสิ ข้ารู้เรื่องของเจ้าเด็กที่เจ้าเก็บมาเลี้ยงนั่นด้วย อยากฟังหรือไม่?”

หลินจงอวี้?หลินเมิ้งหยายอมรับ นางรู้สึกสงสัยอยู่เหมือนกัน

แต่ว่า...

นางส่ายหน้าหากยังไม่ได้รับอนุญาตจากเสี่ยวอวี้ นางก็ไม่อยากเข้าไปยุ่งเรื่องส่วนตัวของเขา

“จริงสิ ตอนพวกเราออกมา เสี่ยวอวี้เองก็มาด้วยนี่นา เขาไปไหนแล้วเล่า? ”

หลินเมิ้งหยาเพิ่งนึกได้ว่าคนหายไปหนึ่งคน

นางก้มหน้าลง ด่าว่าตัวเองที่ไม่สนใจเขาให้ดี

“นายน้อยบอกว่ามีเรื่องให้ต้องจัดการดังนั้นจึงกลับไปก่อนเจ้าค่ะ นายหญิงลืมแล้วหรือเจ้าคะ?”

ป๋ายซูตอบสาวใช้อีกสามคนมองหน้าหลินเมิ้งหยา ดวงตาฉงน

เฮ้อรู้สึกว่านับตั้งแต่วันที่นายหญิงทะเลาะกับท่านอ๋อง ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ความจำของนายหญิงเหมือนจะยิ่งแย่ลง

“อ๋อข้าลืมจริงๆ ด้วย ตอนนี้เวลาไม่คอยท่าแล้ว พวกเรากลับกันเถิด”

ฝนยังตกปรอยๆ ทว่าสีของท้องฟ้ากลับมืดสนิทแล้ว

ชิงหูสั่งให้คนนำรถม้าคันเล็กมาเพื่อพาหญิงสาวทั้งห้ากลับจวน

คิดไม่ถึงเลยว่าเพียงก้าวเท้าออกมาที่หน้าประตูร้านฝูหรงโหลว จะมีคนขี่ม้าฝ่าฝนผ่านมา

“พี่หญิง!พี่หญิงยังอยู่ที่นี่หรือไม่?”

หนุ่มน้อยส่งเสียงร้อนรนกระโดดลงจากหลังม้า

หลินเมิ้งหยาแหวกผ้าม่านรถม้าก่อนจะได้เห็นร่างเปียกโชกของหลินจงอวี้

“ข้าอยู่นี่เสี่ยวอวี้ เป็นอะไรไป?”

สีหน้าของหนุ่มน้อยแสดงให้เห็นถึงความกระวนกระวายอย่างเห็นได้ชัดเขาร้องโหวกเหวกโวยวายเสียงดัง

“พวกพี่เยว่ถิงถูกพาตัวไปแล้วท่านไม่อยู่จวน ท่านอ๋องเองก็ไม่อยู่ ไม่รู้ว่าพวกเขาไปพูดอะไรกับพระสนมเต๋อเฟยก่อนจะบังคับขู่เข็ญพาพี่เยว่ถิงไป”

คำพูดของหลินจงอวี้ทำให้หลินเมิ้งหยารู้สึกชาวาบไปถึงกระดูก

เป็นไปได้อย่างไร?เหตุใดจึงมีคนบังคับพาตัวพี่เยว่ถิงไป?

“ใครพาพี่เยว่ถิงไป?พวกเขาไปที่ไหน? เจ้ารู้หรือไม่? ”

สีหน้าของหลินจงอวี้ไม่น่ามอง เขาพยักหน้าลง ก่อนจะเอ่ยตอบ

“ฮูหยินเยว่ขอรับนางบอกว่าจะส่งพี่เยว่ถิงไปอยู่นอกเมือง คุณหนูรองไม่ยอมจึงตามไปด้วยตอนนี้ใกล้จะเดินทางถึงแถบชนบทแล้ว”

อะไรนะ?หลินเมิ้งหยาโกรธเกรี้ยวนางกล้าบุกรุกบ้านคนอื่นแล้วกระทำการอุกอาจเช่นนี้เชียวหรือ

ทำร้ายพี่สาวแท้ๆ ของตนเองยังมิพอ แต่นี่ยังคิดทำร้ายพี่เยว่ถิงอีก

“พวกเราเองก็ไปกันเถิดเสี่ยวอวี้ เจ้านำทางไปเดี๋ยวนี้”

ตอนนี้นางไม่สนแม้กระทั่งสายฝนที่กำลังโปรยปราย

หลินจงอวี้ขี่ม้านำทางชิงหูขับรถม้าพาพวกหลินเมิ้งหยาไปยังแถบชนบท

ได้โปรด...อย่าได้เกิดเรื่องอันใดเลย

ระหว่างทางคนที่หลินจงอวี้ส่งไปสะกดรอยตามกลับมาแจ้งข่าวเป็นระยะๆ

สกุลเยว่ยังมีบ้านแถบชนบทอีกหนึ่งหลังแต่คนคนนั้นกลับเอ่ยว่ารถม้าที่พี่เยว่ถิงและเยว่ฉีนั่งไปจอดลงที่บ้านแถบชนบทหลังนั้นแล้วกลับออกไปเพียงลำพัง

ดูเหมือนจะอยากทิ้งพวกนางเอาไว้ที่นั่นอย่างนั้นสินะ

ความกังวลก่อตัวในหัวใจของหลินเมิ้งหยามากขึ้นเรื่อยๆ

รถม้าแล่นไปถึงบ้านแถบชนบทของสกุลเยว่อย่างรวดเร็ว

ประตูใหญ่ปิดสนิทหลินเมิ้งหยาไม่สนใจอะไรมาก สั่งให้คนพังประตูเข้าไป

หลินจงอวี้กับชิงหูสบตากันยกขาขึ้นแล้วถีบประตูบานนั้น

ภายในบ้านหลังนั้นไร้ซึ่งผู้คน

“ท่านพี่!ท่านพี่! ท่านแม่ปล่อยข้า! ข้าจะไปช่วยท่านพี่ ข้าจะไปช่วยท่านพี่! ”

อยู่ ๆเสียงร้องของเยว่ฉีพลันดังขึ้นจากภายใน

หลินเมิ้งหยาสาวเท้าเข้าไปอย่างรวดเร็วแต่กลับได้ยินเสียงตบหนึ่งฉาด

“ไร้สาระ!นังเด็กหน้าไม่อายคนนั้นมิได้เกี่ยวข้องอะไรกับข้าอีกต่อไปแล้วนางมิอาจนำพาชื่อเสียงมาสู่วงศ์ตระกูลของเรา หรือเจ้าเองก็อยากถูกทำลายเช่นนาง? ”

เสียงเย็นชาไร้ซึ่งเยื่อใย

ความรังเกียจแฝงอยู่ในน้ำเสียงแม้แต่หลินเมิ้งหยายังฟังออกได้อย่างชัดเจน

“ไม่!ข้าไม่เชื่อหรอกว่าพี่หญิงจะเป็นฝ่ายยั่วยวนองค์ชายรองก่อนข้าไม่เชื่อหรอกว่าพี่หนานเซิงจะเขียนจดหมายตัดความสัมพันธ์เช่นนั้นมาให้ ท่านแม่ขอร้อง ได้โปรดปล่อยข้าไป หากช้าอีกเพียงนิดเดียว ชีวิตของพี่หญิงคงจบสิ้น”

หลินเมิ้งหยาใช้เท้าถีบประตูห้องเข้าไป

ภายในเยว่ฉียังคงส่งเสียงร้องไห้ไม่หยุด นางคุกเข่าอยู่บนพื้นเพื่อขอร้องฮูหยินเยว่

ใบหน้านวลเผยให้เห็นรอยแดงจากฝ่ามือ

ทว่าดวงตาที่ยังคงมีหยาดน้ำตาไหลออกมากลับแสดงความมุ่งมั่นขณะจ้องหน้าหญิงวัยกลางคนผู้โหดเหี้ยมตรงหน้า

“นังเด็กไม่รักดี! ”

ใบหน้าหยิ่งยโสง้างมือขึ้นเพราะคิดจะตบเยว่ฉีอีกครั้ง

แต่กลับถูกฝ่ามือเย็นยะเยือกจับข้อมือเอาไว้เสียก่อน

“ฮูหยินเยว่ก่อนจะสั่งสอนลูก จงดูให้ดีก่อนว่าใช้ลูกของตนเองหรือไม่”

ความโกรธเกรี้ยวของหลินเมิ้งหยาแผ่ซ่านฮูหยินเยว่ตัวสั่นเทิ้ม

นางหันหน้าไปตามเสียง คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าในเวลานี้ล้วนมีสภาพเปียกปอนทว่าดวงตาของพวกเขากลับเปล่งประกาย เสมือนปีศาจจากนรก

“เจ้า...หมายความว่าอย่างไร?ข้าสั่งสอนลูกสาวของข้า แล้วเกี่ยวอะไรกับเจ้าด้วย?”

หากในมือมีดาบหลินเมิ้งหยาคงจ้วงแทงหญิงวัยกลางคนตรงหน้าไปแล้ว

เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้วแต่ฮูหยินเยว่กลับยังไม่สำนึกผิด

ซ้ำยังร้องตะโกนเสียงแหบเสียงแห้ง

“ที่นี่คือสถานที่ของสกุลเยว่พวกเจ้าไม่มีสิทธิ์เข้ามา”

หลินเมิ้งหยาแค่นหัวเราะเสียงเย็นนางไม่อยากให้ความสำคัญกับผู้หญิงใจคอโหดร้ายคนนี้

หญิงสาวหมุนตัวจับมือเยว่ฉีส่งเสียงเอ่ยถาม

“ไม่เป็นไรใช่หรือไม่?พี่เยว่ถิงเป็นอย่างไรบ้าง? ”

หลินเมิ้งหยาเปรียบเสมือนนางฟ้าลงมาจุติใบหน้าของเยว่ฉีแสดงความดีใจ

จับแขนของหลินเมิ้งหยาพลางร้องตะโกน

“พี่หลินรีบไปช่วยพี่สาวของข้าเถิด นางได้รับจดหมายจากพี่หนานเซิงท่านแม่ของข้าด่าทอนางมากมาย ข้ากลัวนางจะคิดสั้น”

หลินเมิ้งหยาที่ได้ยินดังนั้นรู้สึกโกรธกว่าเดิม

จดหมายของพี่ชาย?จะเป็นไปได้อย่างไร?

สายตาอำมหิตหันกลับไปจ้องมองฮูหยินเยว่ดูเหมือนจะมีคนเขียนมันขึ้นมาสินะ

“คนไร้หัวใจหากเยว่ถิงไม่เป็นอะไรข้าจะไม่ถือสา แต่ถ้าหากนางเป็นอะไรไปขึ้นมา ข้าจะเรียกบรรพบุรุษสกุลซูของเจ้าออกมารับฟังและชดใช้ที่ได้คลอดลูกสาวเช่นเจ้าออกมา!ต่อให้ข้าต้องขุดดินลึกถึงสามเมตร ข้าก็ยอม! ”

ในเมื่อเรื่องเป็นเช่นนี้แล้วหลินเมิ้งหยามั่นใจในความคิดของตนเอง

ผู้หญิงใจคอโหดเหี้ยมอำมหิตตรงหน้ามิรู้เลยว่ากำลังขุดหลุมฝังตัวเองอยู่

สถานการณ์กำลังคับขันหลินเมิ้งหยาไม่มีเวลาจัดการฮูหยินเยว่ นางคว้ามือเยว่ฉีแล้ววิ่งออกไปทางหลังเขา

นอกบ้านสายฝนเทกระหน่ำ ไร้ซึ่งแสงไฟ

ภายในบ้านฮูหยินเยว่ทั้งโกรธทั้งตกใจ

ความลับที่นางปกปิดมานานหลายปีกลับถูกขุดขึ้นมา

สายตาโหดเหี้ยมหันไปจ้องมองตามหลังหลินเมิ้งหยาความหนาวเหน็บแล่นพล่านไปทั่วทั้งร่าง

แล้วอย่างไรเล่า?

พี่สาวติดหนี้นาง!คนของสกุลซูทั้งหมดล้วนติดหนี้นาง

ขอเพียงฮองเฮายังคงอยู่ไม่ว่าใครก็ทำอะไรนางไม่ได้

เป็นเพียงแค่เด็กแพศยาคนหนึ่งเท่านั้นไม่ช้าก็เร็ว แม้แต่เยว่ฉีก็จะต้องถูกนางนำไปใช้ประโยชน์

ทั้งหมดเดินออกจากประตูหลังบ้านหลินเมิ้งหยากับเยว่ฉีรีบวิ่งไปทางด้านหลังภูเขา

ที่นั่นมีหน้าผา

เมื่อพวกนางวิ่งไปถึงสิ่งที่ได้เห็นคือพี่เยว่ถิงที่กำลังยืนอยู่บนขอบหน้าผา

“ท่านพี่อย่าทำอะไรโง่ๆ นะ อย่านะ”

เยว่ฉีร้องไห้ร้องตะโกนนางคิดจะพุ่งตัวเข้าไป แต่กลับถูกชิงหูจับตัวเอาไว้

เยว่ถิงในเวลานี้ไม่เหมือนก่อนหากพุ่งตัวเข้าไป นอกจากจะช่วยเหลือเยว่ถิงไม่ได้แล้ว อาจจะเกิดอุบัติเหตุอีกด้วย

“พี่เยว่ถิงข้าเอง ข้าคือเหย๋าเอ๋อร์ไงล่ะ ท่านเดินกลับมาเถิด อย่าทำให้ข้าตกใจเลย”

หลินเมิ้งหยาค่อยๆ ขยับตัวเข้าไปใกล้ พยายามปรับน้ำเสียงให้อ่อนโยนที่สุด

หญิงสาวบนหน้าผาเสมือนถูกหิมะทับถมหัวใจเยว่ถิงที่ตกอยู่ในอาการเหม่อลอยได้ยินเสียงของหลินเมิ้งหยา นางจึงได้สติ

นางหยัดยิ้มท่ามกลางสายฝน

เหมือนวันนั้นวันที่ทั้งสองได้พบกันเป็นครั้งแรก รอยยิ้มอ่อนโยน งดงาม

“หย๋าเอ๋อร์ข้ารู้ว่านั่นมิใช่จดหมายจากพี่หนานเซิง ข้ารู้ ข้ารู้ทุกอย่าง”

น้ำตาของพี่เยว่ถิงไหลรวมกับหยาดน้ำฝน

ใบหน้ามิรู้ว่ากำลังยิ้มหรือร้องไห้

“ใช่แล้วในเมื่อท่านรู้แล้วว่าพี่ชายมิได้ตัดความสัมพันธ์กับท่านเหตุใดยังคิดสั้นเช่นนี้เล่า? พี่เยว่ถิง รีบกลับมาเถิด อย่าทำให้ข้ากลัวเลย”

แต่นางกลับส่ายหน้าใบหน้าประดับไว้ซึ่งรอยยิ้ม

เสมือนดอกไม้ที่ใกล้จะโรยรายเต็มที

“ข้ารู้ว่าพี่หนานเซิงไม่มีวันรังเกียจข้าเพราะเรื่องนี้แต่เจ้ารู้อะไรหรือไม่? เนื้อหาในจดหมายเป็นความจริงทุกประการข้า...กลายเป็นตัวตลกแห่งต้าจิ้น แต่พี่หนานเซิงเป็นวีรบุรุษผู้พียบพร้อมข้าไม่อาจทำให้เขาต้องอับอายเพราะข้า”

เยว่ถิงยิ้มก่อนจะหมุนตัว

“ไม่นะ...”

หลินเมิ้งหยาพุ่งตัวเข้าไปคิดจะดึงเยว่ถิงกลับมา

แต่คิดไม่ถึงเลยว่าเยว่ถิงจะเร็วกว่าร่างซูบผอมในชุดสีขาวกระโดดลงหน้าผา

“ไม่นะ...”

ริมขอบหน้าผาหลินเมิ้งหยาและเยว่ฉีส่งเสียงร้องปานคนกำลังจะขาดใจ

หัวใจของหลินเมิ้งหยาเสมือนถูกกรีดดวงตาจ้องมองเยว่ถิงที่หายลับไปจากแนวสายตาของตนเอง

ยื่นมือทั้งสองข้างออกไปราวกับว่าจะสามารถจับตัวเยว่ถิงเอาไว้ได้

แม้แต่ชิงหูที่เป็นยอดฝีมือยังเข้าไปช่วยเอาไว้ไม่ทัน

หญิงสาวผู้อ่อนโยนสง่างาม ฉลาดเฉลียว นำเอาความรักของพี่ชายกระโดดลงหน้าผาไปด้วย

“พี่เยว่ถิง...”

หลินเมิ้งหยาจ้องตาไม่กระพริบมุมปากมีเลือดไหลออกมา