ความกว้างของบันไดค่อนข้างแคบ ไคน์ไม่มีความลังเล เขาก้าวขาเดินขึ้นไปจนกระทั่งมาถึงชั้นสองค้นพบว่าตนเองกำลังยืนอยู่บริเวณช่องว่างระหว่างรอยต่อของกำแพงทั้งสองด้าน มันกว้างไม่เกินเจ็ดสิบเิเเขาที่สูงเกือบ 1.80 เมตร ต้องพยายามห่อไหล่ช่วย ถึงจะพอแทรกตัวเดินเข้าไปได้
ไม่ไกลกับตำแหน่งที่ยืนอยู่ มีปุ่มกลไกเรียบง่ายติดตั้งบนผนังด้านซ้ายพอกดลงไป บันไดด้านหลังที่เพิ่งขึ้นมาก็ค่อย ๆ เลื่อนตัว พับเก็บขึ้นมาทีละขั้นจากด้านล่างสักพัก บนพื้นแถวนี้ก็กลับมาเรียบสนิทเหมือนเดิม
‘ทางลับ?’
ไคน์เดินต่อไปในขณะที่เกิดความสงสัยไปด้วย ทันใดนั้น เขาเริ่มเห็นรูช่องว่างเล็กๆ ช่องหนึ่งในระดับสายตาบนผนังทางขวาของกำแพง
ด้วยความอยากรู้อยากเห็น เขารีบมองลอดออกไป สิ่งที่เห็นคือห้องนอนของใครคนใดคนหนึ่งในคฤหาสน์หลังนี้
‘ถ้าให้เดา ห้องนี้น่าจะเป็ห้องนอนของเคท”
จากความทรงจำ จอมเวทย์หนุ่มมั่นใจเป็อย่างมาก เขาลองคลำหากลไกแถวนี้ ไม่นานจึงเจอปุ่มสวิตซ์อยู่หนึ่งแห่งพอวางทาบมือลงไป กำแพงเบื้องหน้าก็พลันเคลื่อนออกครึ่งหนึ่ง เขาจึงก้าวขาเดินข้ามเข้าไปและมายืนอยู่ภายในห้องนอนของเคทอย่างประหลาดใจ
‘ใครหนอเป็คนสร้างทางลับขึ้นมา แอนนาหรือเปล่า?หรือเ้าของเดิม แต่ระบบกลไกจำเป็ต้องเปิดจากทางฝั่งโน้นเท่านั้นฝั่งทางเคทไม่สามารถเปิดประตูลับเข้ามาได้’
พอพิจารณาอย่างถี่ถ้วนแล้วไคน์เชื่อว่าเคทน่าจะไม่ทราบถึงการมีอยู่ของช่องลับระหว่างกำแพง หรืออาจจะรู้แต่ไม่เคยบอกแก่ใคร
‘เปลี่ยนไปมาก ฮี่ ๆ หลังจากฉันอายุสิบขวบ ก็ไม่ได้เข้ามาเล่นในห้องนี้อีกเลย’
ไคน์เดินวนเวียนไปรอบห้อง เริ่มหวนคิดถึงความหลังในอดีต การตกแต่งภายในไม่เหมือนเดิมแลดูเป็ผู้ใหญ่ขึ้น กลิ่นกายอ่อน ๆ ของหญิงสาวยังหลงเหลืออยู่ในอากาศ ทำให้สมองของเด็กหนุ่มตื่นตัวอยากรู้อยากเห็นเต็มไปหมด
เด็กหนุ่มเดินสำรวจไปทั่ว ไม่เว้นแม้แต่ตู้เสื้อผ้า แต่พยายามไม่ไปััหรือหยิบจับอะไรแบบมั่วซั่ว
จนกระทั่ง…
“บิงโก! เจอสมบัติแล้ว! นี่มันกางเกงในของเคท!แถมยังอุ่น ๆ อยู่เลย!”
ภายในตะกร้าผ้า ไคน์เจอมันวางปะปนอยู่กับเสื้อผ้าใช้แล้วชิ้นอื่น จากการประเมินด้วยสายตาและเอาขึ้นมาดมอย่างละเอียดมันอาจจะเป็กางเกงในตัวเดียวกันกับที่ฝ่ายหญิงเพิ่งใส่เมื่อเช้านี้
ไคน์มั่นใจมาก เพราะก่อนหน้านี้ เคทหายตัวไปจากห้องครัว สักพักใหญ่จึงกลับมาด้วยชุดลำลองตัวใหม่แถมฉีดน้ำหอมคลุ้งอีกต่างหาก
‘พิถีพิถันซะขนาดนี้ ฉันชักจะอิจฉาไอ้นิโคลัสขึ้นมาแล้ว’
ไคน์ยัดกางเกงในของเคทซึ่งเลอะคราบเล็กน้อยลงในกระเป๋ากางเกง เขาจะขโมยมันกลับไปบูชาที่บ้านด้วยถือว่าเป็ค่าทำขวัญสำหรับหัวใจคนโสดอันเปราะบาง
นอกจากนี้ จอมเวทย์หนุ่มยังแอบอ่านสมุดไดอารี่ของเธออีกนิดหน่อยหน้าล่าสุด เคทเขียนชื่นชมบุคคลคนหนึ่งว่าสักวันจะต้องกลายเป็ผู้ยิ่งใหญ่เกรียงไกรแต่ไม่ได้ระบุชื่อว่าคือใครกันแน่ เขาสันนิษฐานว่าหญิงสาวกล่าวถึงตัวนิโคลัส
ก่อนจะรีบหลบหนีกลับออกไปทางเดิม ไคน์เหลือบไปเจอกรอบรูปกรอบหนึ่งบนฝาผนังห้องของเคทซึ่งอยู่ในสภาพเอียงผิดปกติสิ่งที่มันดูน่าสงสัยเพราะตรงนั้นเป็กำแพงด้านเดียวกันและไม่ห่างจากตำแหน่งประตูกลไก
เด็กหนุ่มลองยกมือขึ้นเคาะรอบ ๆ บริเวณนั้น จึงทราบว่ามันเป็เพียงกำแพงอิฐตันๆ เท่านั้น ทว่า เมื่อเขาทำการถอดกรอบภาพออกมาเช็คดู ก็ปรากฏว่าด้านหลังกำแพงคือช่องรูวงกลมเล็กๆ ที่มองทะลุผ่านได้เพียงอย่างเดียว
‘ด้านหลังกำแพงคือห้องนอนของคุณแม่ของเคท?!’
นึกถึงแผนผังคฤหาสน์ในความทรงจำคร่าว ๆ ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ไคน์แทบมั่นใจว่าอีกฟากฝั่งของกำแพงคือห้องนอนของนางแอนนาลัวร์ ซึ่งเป็เ้าของคฤหาสน์หลังใหญ่แห่งเดียวบนเนินเขา
ถึงจะไม่เข้าใจว่าเคทเป็คนทำขึ้นมาหรือเปล่า ไคน์ย่อมไม่พลาดโอกาสถ้ำมองห้องบรรทมของอดีตผู้กล้าหญิงเขาลองแอบส่องเข้าไป เห็นเพียงมุมมองมุมเดียวภายในห้องเท่านั้น แต่ดันไม่เห็นเงาร่างของแอนนาหรือใครแม้แต่คนเดียว
กลับกัน หนึ่งในรูปภาพบุคคลซึ่งติดอยู่ตามฝาผนังได้เปิดเผยข้อมูลบางอย่าง
‘นั่น... เป็ไปได้ยังไง? ภาพนั่นช่างคล้ายคลึงกับภาพที่อยู่ในห้องของนิโคลัสเลย!’
ใช่แล้ว สิ่งที่จอมเวทย์หนุ่มเห็นในขณะนี้คือภาพของแอนนา ลัวร์ ในสมัยยังที่เธอเป็นักผจญภัยสาวพราวเสน่ห์
ภายในภาพ แอนนากำลังอยู่ที่ไหนสักแห่งตรงดินแดนภายนอก ทรวดทรงของเธอช่างเร่าร้อนเหมือนเช่นเคยสีหน้าดูร่านมาก เปลือยหน้าอก แต่องค์ประกอบโดยรวมแตกต่างจากรูปภาพในห้องของนิโคลัสเล็กน้อย
จุดสำคัญที่สุดคือ ภาพถ่ายนี้มีขนาดมุมมองที่ดูกว้างกว่า ลึกกว่า ไคน์จึงสามารถมองเห็นรายละเอียดของสภาพแวดล้อมได้ชัดเจนกว่า
แน่นอนว่า รูปถ่ายล้วนเกิดจากการบันทึกภาพด้วยเวทมนตร์ประเภทคัดลอกในระดับพิเศษไม่ก็อุปกรณ์เวทเกรด 6 ขึ้นไป ซึ่งจำเป็ต้องประดิษฐ์ขึ้นจากการเล่นแร่แปรธาตุเท่านั้นยิ่งระดับสูงยิ่งมีความคมชัดมาก
ประเด็นที่น่าค้นหาต่อมาคือ รายละเอียดบางจุดที่เคยถูกลบทิ้งออกไปในภาพถ่ายใบเล็กของนิโคลัสรายละเอียดทั้งหมดกลับมีอยู่ในภาพถ่ายนี้อย่างครบถ้วน
ยกตัวอย่างเช่น น้ำสเปิร์มที่ถูกราดรดบนใบหน้าและปถุมถันของแอนนาจนเปียกชุ่มแท่งกระเจี๊ยวสีเขียวจำนวนมากที่เรียงรายเป็แบ็คกราวด์ หรือ ปลายดุ้นขนาดใหญ่ของบุรุษนิรนามในภาพซึ่งกำลังชี้เป้าไปทางลำตัวท่อนบนของเธอ
ไคน์จินตนาการและคาดเดาถึงเ้าของกระโปกลำนี้ ถ้าหากไม่ใช่อดีตสามีเก่าของแอนนาที่ตายไปก็อาจจะเป็มอนสเตอร์สักชนิดหนึ่งที่แข็งแกร่งยิ่ง เขาคิดว่าข้อสันนิษฐานแรกมีความเป็ไปได้สูงกว่าส่วนผู้ที่บันทึกภาพเหล่านี้ก็ควรจะเป็คนใดคนหนึ่งในกลุ่มปาร์ตี้
‘ทำไมหล่อนถึงกล้าเอารูปแบบนี้มาแขวนประดับเอาไว้ในห้อง? รึว่านี่คือตัวตนจริง ๆ ของหัวหน้าหมู่บ้าน?’
จอมเวทย์หนุ่มนึกถึงท่าทางอ่อนโยนของคุณแอนนากับตัวตนของแอนนาในรูปภาพพวกมันช่างขัดแย้งกันชะมัด แต่ไม่ว่าอย่างไร แอนนาเป็วีรสตรีที่ยอดเยี่ยม เป็ที่พึ่งพิงของทุกคนในหมู่บ้านแห่งนี้ส่วนเขาเองก็ล้วนไม่มีอคติด้านลบกับเธอ
นอกเหนือจากรูปภาพอื้อฉาวนี้ บนฝาผนังยังเหลือรูปภาพอื่นอีกแต่ไม่ใช่รูปเ้าของบ้าน ทั้งหมดเป็รูปถ่ายของมอนสเตอร์ทรงภูมิปัญญาจากเผ่าพันธุ์อื่นทุกตัวตนมีรูปร่างคล้ายมนุษย์ กระทั่งใกล้เคียงกับสรีระของมนุษย์ด้วยซ้ำ
แน่นอนว่าย่อมไม่ใช่ภาพถ่ายระดับธรรมดาทั่วไป อย่างเช่น ด้านซ้ายมือสุดเป็ภาพของเผ่าพันธุ์ออเกอร์เพศหญิงหน้าตาดีเธอกำลังโดนาาออร์คขึ้นควบอย่างเมามันและทะลวงประตูหลัง
ภาพต่อมาคือภาพปีศาจสาวซึ่งมีหางเรียวแหลมราวกับลูกธนู หน้าอกโต สวมเกราะอ่อนคล้ายกับบิกินีในสภาพถูกฉีกขาดจากการต่อสู้เธอมีทั้งอวัยวะเพศของผู้ชายและหญิงรวมอยู่ด้วยกัน เป็ต้น
ไคน์ชักรู้สึกฮึกเหิมกับสิ่งมีชีวิตแปลกใหม่ เขาไม่เคยพบตัวจริงของมอนสเตอร์ทรงภูมิเ่าั้ยังมีปริศนาอื่น ๆ มากมายบนโลกที่รอให้เขาเดินทางออกไปพิสูจน์และค้นหาคำตอบ
‘โลกใบนี้กว้างใหญ่ สักวัน เมื่อรู้สึกแข็งแกร่งกว่านี้ ฉันจะลองออกเดินทางไปผจญภัยให้สุดขอบโลก!’
ไคน์สาบานกับตนเองในใจ ทว่าตอนนี้ ก่อนที่จะมีใครมาพบเจอเข้า เขาควรจะรีบเผ่นออกไปจากบริเวณนี้โดยด่วน
เด็กหนุ่มหมุนตัวถอยกลับเข้าไปยังประตูลับ กดสวิตซ์ให้กำแพงห้องปิดตัวลงจากนั้นเดินย้อนกลับไปทางบันไดที่เพิ่งมา
เมื่อมาถึง หูของไคน์ได้ยินเสียงแว่ว ๆ ดังมาจากพื้นไม้ด้านล่าง มีใครสักคนเดินเข้ามาในห้องทำงานของแอนนาอาจจะเป็ลูกสาวตัวป่วนของเธอ หรือไม่ก็เป็ตัวเธอเอง
ต่อให้โง่เง่าสักแค่ไหน จอมเวทย์หนุ่มก็ไม่มีทางลงไปยืนประจันหน้ากับฝ่ายนั้นแน่นอนลองแก้ตัวน้ำขุ่น ๆ เหรอ ฝันไปเถอะ เขาเดินมุ่งหน้าต่อไปตามทางแคบ จนกระทั่งมาถึงทางตันเจอแต่กำแพง ไม่มีทางอื่นให้ไปต่อ
ด้วยพื้นที่แบบปิด แทบไม่มีแสงสว่างลอดผ่านเข้ามาได้ ไคน์พยายามคลำหาพวกเครื่องกลไกตามกำแพงอย่างใจเย็นสุดท้ายก็หาจนเจอ
แก๊ก
เสียงกลไกเริ่มทำงาน เสียงจากฟันเฟืองที่กำลังหมุนค่อนข้างเงียบมากน่าจะบรรจุไว้ด้วยเวทมนตร์เก็บเสียงระดับปานกลางซึ่งเพียงพอแล้ว
เมื่อไม่ได้ยินเสียงเคลื่อนไหวใด ๆ ของอุปกรณ์โลหะอีก เด็กหนุ่มจึงยื่นแขนออกไปวางมือผลักไปที่กำแพงตรงหน้า
แอ๊ด
กำแพงที่มีความกว้างไม่ถึงหนึ่งเมตรและสูงเกือบสองเมตรกลายเป็เบาราวกับขนนกเพราะเวทลดทอนน้ำหนักแสงสว่างจากภายนอกค่อย ๆ สาดส่องเข้ามา
ไคน์หรี่ดวงตาลงเพื่อปรับสภาพ เขาแทรกตัวมุดออกมาได้ ตามเสื้อผ้าเต็มไปด้วยฝุ่นผงกับหยากไย่นิดหน่อยส่วนประตูลับทางด้านหลังก็ปิดลงดังเดิม
โชคดีที่ไม่พบแม่บ้านสักคนอยู่ตรงบริเวณนี้ ไคน์มองไปรอบ ๆ ตัว ตำแหน่งที่กำลังยืนอยู่ณ ปัจจุบันคือบริเวณโถงทางเดินของชั้นที่สอง ถัดออกไปคือบันไดลงไปชั้นล่าง ข้างหลังคือนาฬิกาตั้งพื้นแบบโบราณขนาดเท่าผู้ชายตัวโต
‘ด้านหลังนาฬิกาคือทางออกนี่เอง’
ไคน์ถอนหายใจอย่างโล่งอกสิ่งที่ทำเป็อันดับแรกไม่ใช่การปัดเศษฝุ่นตามร่างกาย แต่กลับวิ่งย้อนกลับไปยืนหยุดอยู่ตรงหน้าประตูห้องนอนของแอนนาลัวร์
เขาทดลองเปิดประตูเพราะอยากจะใช้เวทคัดลอกทำการบันทึกภาพแขวนบนผนังเ่าั้เก็บเอาไว้นี่เป็การกระทำที่ค่อนข้างเสี่ยงพอสมควร
เป็ไปตามคาด ประตูถูกล็อก หมดสิทธิ์ที่จะบุกรุกเข้าไปนอกเสียจากจะพังประตูด้วยกำลังหรือเวทโจมตี ซึ่งนั่นเป็วิธีที่โง่เขลา
‘ถ้ามีโอกาสครั้งหน้า ฉันจะกลับมาอีกครั้ง’
ปริศนาทั้งหมดในวันนี้ช่างสร้างความประหลาดใจไม่น้อย กลายเป็แรงกระตุ้นชั้นดีให้แก่จอมเวทย์หนุ่มเขาชักเริ่มมีไฟและอยากไขข้อข้องใจเ่าั้ให้ได้
ั้แ่ต้นจนจบเวลาเพิ่งผ่านไปเพียงครึ่งชั่วโมงเท่านั้น ไคน์แอบเดินย่องลงบันไดไปพอเจอแม่บ้านที่รู้จักก็พูดทักทายตามปกติ ไม่มีลุกลี้ลุกลน เขาไม่ได้วกกลับไปที่ห้องครัวแต่เดินออกไปจากคฤหาสน์ทางประตูหน้า โดยไม่แสดงอาการพิรุธใด ๆ ออกมา
“ไง ไคน์ มีสินค้าเข้ามาใหม่นะ วันนี้ไม่แวะเข้าไปดูที่ร้านเหรอ?”
“ลุงโอลิเวอร์สวัสดีครับ พอดีติดธุระนิดหน่อย บางทีตอนเย็นผมอาจแวะเข้าไปหานะ”
“ไคน์ สามีของป้าจับปลาตัวใหญ่มาได้เพียบเลย เดี๋ยวเธอค่อยมาแบ่งพวกมันไปละกัน”
“ขอบคุณครับรบกวนป้าอีกแล้ว”
“อ้าวไอ้หนูไคน์ เย็นวันนี้จะวิ่งไปฝากท้องที่ร้านของยัยเมอร์แกนอีกรึเปล่า? ถ้าจะไป ขากลับฝากซื้อเหล้าสักขวดหน่อยสิ”
“ฮ่าฮ่าฮ่าได้เลย แต่ผมขอเตือนนะครับ คุณเบอร์นาจ นักผจญภัยแบบคุณไม่ควรดื่มมันในวันนี้นะพรุ่งนี้มีงานสำคัญต้องทำไม่ใช่เหรอ? เดี๋ยวพรรคพวกในกลุ่มก็ไล่ออกหรอก”
ไม่ว่าเด็กหนุ่มจะวิ่งผ่านชาวบ้านคนใดหรือผู้มาเยือนจากต่างถิ่นคนไหนเขาจะพูดคุยด้วยแล้วตอบกลับอย่างสุภาพ ทว่าหัวใจกำลังโบยบินไป ณ ที่แห่งอื่น
245
