The Lost Swordsman

ยามเมื่อเหมาเว่ยพลิกเปิดฝ่ามือมุ่งออกไปทางตำแหน่งอาวุโสสำนักกระบี่และลูกศิษย์ ปราณมังกรขาวราวกับได้รับการปลดปล่อย เคลื่อนทะยานพุ่งเข้าปะทะปราณกระบี่สีชาดจนเกิดเสียงดังสนั่น หากแต่สิ่งที่เกิดขึ้นก็หาใช่ปราณทั้งสองสายสูญสลายสิ้นไปไม่ ปราณมังกรขาวของเหมาเว่ยยังคงมุ่วทะยานต่อไปเมื่อได้ทำลายการโจมตีของศัตรูอย่างสมบูรณ์
คลืนนนน....!!
ตู้มมมมมมมม!!
กรรรร!!
ยิ่งไปกว่านั้น สายลมอันแปรปรวนตลอดทุกการเคลื่อนผ่านของปราณมังกรขาว ยังส่งผลให้เกิดเสียงอันน่าเกรงขามคล้ายกับเป็นเสียงมังกรคำรามอย่างไม่มีผิดเพี้ยน ซึ่งเมื่อการโจมจีของเหมาเว่ยส่งไปถึง ก็ทำให้ร่างศิษย์อาจารย์สำนักกระบี่โลหิตต้องกระเด็นไปกว่าหลายสิบก้าวก่อนที่จะกระแทกลงบนพื้น โดยที่ทั้งสองไม่อาจต่อต้านปราณมังกรขาวได้แม้แต่น้อย
กรรร!!!
บึบบ!!
“อ๊ากกกก!!”
“อ๊ากกกกก!!”
ตุบบ ตุบบบ!!
“เจ้า...เจ้าเป็นอย่างไรบ้างศิษย์ข้า อั่กก!!”อาวุโสสำนักกระบี่โลหิตกระอักเลือดคำโต พลางถามหาศิษย์ของตนที่นอนสิ้นสติชุ่มโชกไปด้วยเลือดห่างจากกันไม่มากนัก’เป็นไปได้อย่างไร พลังยุทธของมันเป็นระดับแก่นแท้ แต่ข้าที่มีพลังยุทธระดับปรมาจารย์ขั้นสองกลับต้องพ่ายแพ้อย่างหมดท่า รึว่าวรยุทธของมันจะสูงล้ำกว่าเพลงกระบี่โลหิต.....!’
เปรี๊ยะ...เปรี๊ยะ...!
ท่าร่างอัสนี!
เปรี้ยงงง เปรี้ยงงงง!!
ชั่วพริบตานั้น เหมาเว่ยก็มิได้คิดจะหยุดมือปล่อยทั้งคู่ให้รอดไปโดยง่าย เขาเร่งก้าวเท้าเข้าหาเป้าหมายที่กำลังบาดเจ็บด้วยวิชาท่าร่างอัสนี และพลิ้วกายลอยขึ้นเหนือพื้นเล็กน้อยก่อนที่จะถึงตัวคนทั้งสอง จากนั้นก็เริ่มผสานฝ่ามือในท่วงท่าเดิมขณะที่ลอยบนอากาศ กระแทกเปิดฝ่ามือซัดออกไปในระยะประชิดที่ไม่อาจหลบเลี่ยง พร้อมกันนั้นก็เปล่งเสียงอันแข็งกร้าวออกไปในเวลาเดียวกัน
“พวกเจ้าศิษย์อาจารย์รนหาที่เองนะ จะโทษข้าไม่ได้!”เหมาเว่ยแสยะยิ้มเหี้ยมจนใบหน้าเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน’เห็นทีข้าคงไม่มีทางเลือก เพราะหากไม่ฆ่าทิ้งซะตอนนี้ สักวันหนึ่งพวกเจ้าต้องนำเรื่องยุ่งยากมาสู่ตัวข้าเป็นแน่แท้’
วูววววว!!
มังกรท่องนภา!
พรืบบบ!
“ไม่นะ...ได้โปรดข้ายอมแพ้แล้ว........ไม่.......!!”
กรรร!!!!
ตูมมมมมมม!!
.
.
.
‘การบ่มเพาะพลังยุทธตั้งแต่ระดับแก่นแท้ขึ้นไปเป็นไปอย่างเชื่องช้า นี่ก็ผ่านมาจะสิบวันแล้ว ยังไม่มีทีท่าว่าจะเลื่อนเป็นขั้นสองเสียที เฮ่ออ’
สิบวันให้หลังจากเหตุการณ์สังหารคนของสำนักกระบี่โลหิตในครั้งนั้น เหมาเว่ยก็เร่งเดินทางต่อโดยได้นำเอาสิ่งของที่พบจากตัวผู้ที่ถูกฆ่าตายไปทั้งสองมาด้วย ตลอดทางที่ผ่านมาเขาใช้วิชาตัวเบาท่องทะยานไปตามกิ่งไม้เพื่อเร่งความเร็วในช่วงกลางวัน ส่วนช่วงกลางคืนก็เป็นเวลาบ่มเพาะพลังยุทธและแบ่งส่วนหนึ่งสำหรับหลับนอนพักผ่อนบนต้นไม้ริมข้างทาง
“น้องชายท่านนั้น เจ้าอย่าเพิ่งเดินทางต่อไปเชียวนะ ข้างหน้ามีการต่อสู้กันอยู่ หากเดินทางต่อไปเจ้าอาจจะถูกลูกหลงไปด้วย”ชายคนหนึ่งเดินสวนทางมาด้วยสีหน้าตื่นกลัว และเปล่งห้ามเหมาเว่ยที่เพิ่งจะลงมาเดินบนเส้นทางหลักเพื่อเป็นการพักเท้าได้ไม่นาน
“ข้างหน้ามีคนต่อสู้กันอยู่หรือ? พี่ชาย”เหมาเว่ยหยุดเท้าพลางถามย้ำกับชายที่แบกตะกร้าคนดังกล่าวเพื่อความแน่ใจ
“ใช่แล้ว ห่างจากที่นี่ประมาณสองลี้ มีกลุ่มคนเป็นวรยุทธกำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือด ข้าก็กำลังจะเดินทางผ่านไปเพื่อเก็บสมุนไพร แต่ต้องมาเสียเวลารอให้พวกมันฆ่ากันเสร็จซะก่อน”ชายดังกล่าวแสดงสีหน้าไม่พอใจ ก่อนจะเอ่ยถามเหมาเว่ยถึงจุดประสงค์การเดินทาง”ว่าแต่เจ้าเถอะน้องชาย กำลังจะเดินทางไปอาณาจักรพฤกษาจันทราใช่หรือไม่?”
“ใช่ ข้าจะเดินทางไปที่นั่น แล้วก็กำลังรีบอยู่ด้วย”เหมาเว่ยตอบกลับพลางมองสำรวจชายตรงหน้าเป็นพักๆ’เก็บสมุนไพรหรือ ข้าควรจะถามมันเกี่ยวกับหญ้าปีศาจดีรึไม่นะ’
“แล้วเจ้าเป็นวรยุทธไหมล่ะ ถ้าพอจะมีฝีมือก็ใช้เส้นทางนั้นสิ มุ่งลัดเลาะไปตามป่านี่อ้อมไปก็ได้ แต่ต้องระวังสัตว์ปีศาจด้วยนะ ยิ่งออกห่างทางหลักมากเท่าไหร่ก็ยิ่งอันตรายมากเท่านั้น ส่วนข้าขอรออยู่ที่นี่จะดีกว่า”ชายที่เอ่ยว่ากำลังจะไปเก็บสมุนไพร ชี้ออกไปยังป่าด้านขวาของเส้นทางดังกล่าวเพื่อบอกทางให้แก่เหมาเว่ย
“ขอบใจทางมาก เช่นนั้นข้าคงต้องขอตัวลา”เหมาเว่ยประสานมือกล่าวขอบคุณ ก่อนจะไปตามทางที่ชายดังกล่าวชี้แนะให้อย่างรวดเร็ว
ฟุบบบบ!!
แท้จริงแล้วการที่เหมาเว่ยยอมเปลี่ยนเส้นทางอ้อมเข้าไปในป่า ก็เป็นเพราะเขาไม่ต้องการให้เกิดเรื่องยุ่งยากไปมากกว่านี้ ถ้าหากยังดึงดันเดินทางต่อไปด้วยเส้นทางหลักและได้พบกับการต่อสู้ข้างหน้านั่น ไม่แน่ว่าอาจจะเกิดเรื่องที่ไม่คาดฝันให้เขาต้องเข้าไปพัวพันเรื่องยุ่งยากอีกก็เป็นได้
‘ใช้เส้นทางป่าก็นับว่าไม่เลว ข้าก็อยากจะมีโอกาสได้พบเจอสัตว์ปีศาจอยู่บ้างเหมือนกัน ตั้งแต่มาโลกนี้ก็ยังไม่เคยเห็นเลยสักตัวเดียว’เหมาเว่ยพลิ้วทะยานตามยอดไม้ไปพร้อมกับความคิดที่ต้องการได้พบสิ่งที่ไม่มีในโลกของตน
ฟุบ ฟุบ ฟุบบบบบ!!
‘หน้าผา?’
ฟุบบบ!!
ผ่านไปถึงสองชั่วยามหลังจากที่เหมาเว่ยตัดสินใจเดินทางอ้อมเข้าอาณาจักรพฤกษาจันทราด้วยเส้นทางป่า เขาก็ได้พบกับหน้าผาแม้ตลอดทางที่ผ่านมาจะมิได้เดินทางขึ้นที่ราบสูงหรือกระทั่งเนินเขาเลยก็ตามที
ซึ่งแท้ที่จริง นี่คือช่วงรอยต่อระหว่างอาณาจักรทั้งสองที่ถูกแบ่งแยกโดยธรรมชาติ ด้วยความที่พื้นที่ของอาณาจักรพฤกษาจันทราอยู่ต่ำกว่าอาณาจักรดารากระจ่างเดิมมาก จึงส่งผลให้เหมาเว่ยที่เดินทางมาจนสุดเขตแดนราวกับยืนอยู่บนหน้าผา มองลงไปเห็นแต่เพียงป่าทึบเขียวขจีไม่อาจเห็นพื้นดินด้านล่างแม้สักนิด
‘ไม่ค่อยสูงชันสักเท่าไหร่ ก็พอจะค่อยๆลงไปได้ล่ะนะ และข้างล่างนั่นก็คือเขตอาณาจักรพฤกษาจันทราแล้วสิ ไม่แน่ว่าหญ้าปีศาจอาจจะอยู่ที่ใดสักแห่งในป่าข้างล่างนี้ก็เป็นได้’เหมาเว่ยนำแผนที่ขึ้นมาดูเล็กๆก่อนจะกวาดตาสำรวจมองไปยังป่าด้านล่าง พร้อมกับหันซ้ายหันขวาตรวจดูบริเวณรอบๆให้ทั่วๆอีกด้วย
‘หืม? แหล่งน้ำ’เหมาเว่ยจ้องมองลึกเข้าไปในป่าทางด้านขวา
และด้วยความสงสัยจึงทำให้ชายหนุ่มก้าวเดินเข้าไปจนถึงบึงน้ำที่ปรากฏห่างจากริมหน้าผาไม่มากนัก ซึ่งน้ำในบึงแห่งนี้นิ่งสงบเป็นสีเขียวมรกตแทบจะมองเห็นสิ่งที่อยู่ข้างใต้ได้เลยทีเดียว เพียงแต่ด้วยความลึกอันมากล้นเหมาเว่ยจึงไม่อาจเห็นสิ่งที่ซ่อนอยู่ใต้น้ำได้ หากแต่สายตาของเขาพลันก็สังเกตเห็นบางอย่างที่ขึ้นอยู่ใกล้กับโขดหินริมบึงทางด้านซ้าย เป็นต้นหญ้าเล็กๆที่มีใบเขียวแตกยอดมาเป็นแฉกๆพร้อมทั้งปลดปล่อยไอสีดำอยู่ตลอดเวลา
‘นั่นมัน’เหมาเว่ยรีบนำภาพวาดหญ้าปีศาจขึ้นมาเทียบเคียงกับพืชที่อยู่ไม่ไกล ก่อนจะแน่ใจว่าเป็นสิ่งที่เขากำลังตามหา’เป็นหญ้าปีศาจไม่ผิดแน่ นึกว่าต้องเข้าไปหาในป่าลึกด้านล่างเสียแล้ว เช่นนี้ก็ดี ข้าจะได้เก็บหญ้าปีศาจกลับไปแล้วยังมีเวลาให้ทำอะไรอีกตั้งมากมาย’
เมื่อแน่ใจว่าเป็นสิ่งที่กำลังตามหา เหมาเว่ยจึงเดินลัดเลาะไปตามทางรอบบึงน้ำใกล้กับริมผา ซึ่งพื้นดินที่ใช้ก้าวเดินก็มิได้เล็กเสียจนต้องใช้ความระมัดระวังแต่อย่างใด ด้วยระยะห่างจากริมผาและบึงน้ำที่มีพอสมควร จึงทำให้เหมาเว่ยเข้าไปถึงโขดหินได้อย่างง่ายดายด้วยเวลาอันสั้น
‘เป็นหญ้าปีศาจจริงๆ แม้จะมีเพียงต้นเดียวแต่ก็นับว่าใช้ได้ เท่านี้ภารกิจที่ได้รับมาก็เหลือแต่การเดินทางกลับไปส่งมอบเท่านั้น’เหมาเว่ยก้มลงต่ำพลางเอื้อมมือไปคว้าหญ้าปีศาจได้สำเร็จ
บุ๋ม บุ๋ม บุ๋มมมมม!!
‘เกิดอันใดขึ้น?’
ทว่า พริบตานั้นก็มีเสียงจากบึงที่คล้ายกับเสียงฟองอากาศผุดขึ้นมาบนผิวน้ำดังระงม นั่นเป็นสิ่งที่ทำให้เหมาเว่ยต้องหันไปมองอย่างใจจดใจจ่อ แต่ต่อจากนั้นไม่นานผิวน้ำที่เคยสงบนิ่งพลันเกิดการแตกกระจาย ราวกับว่ามีบางสิ่งพุ่งขึ้นมาจากใต้น้ำในตำแหน่งที่ไม่ไกลจากเหมาเว่ยมากนัก
ตูมมม!
ฟุบบบ!!
‘นางเป็นใครกัน?’
ภาพที่เหมาเว่ยเห็นเป็นร่างหญิงสาวที่กำลังทะยานขึ้นจากผิวน้ำ โดยพร้อมกันนั้น เจ้าของร่างอ้อนแอ้นได้บังเอิญชำเลืองมองสบสายตากับชายหนุ่มผู้ถือหญ้าปีศาจอยู่ในมือเล็กๆ ก่อนนางจะเหยียดท่อนแขนเรียวเล็กกางออกไปราวกับวิหคสยายปีกขึ้นโผบิน
วูบบบบ!!
ฟุบบ!!
แต่ทันใดนั้นเอง กลับมีสิ่งที่ทำให้เหมาเว่ยเผยสีหน้าตกตะลึงเป็นอย่างมาก ชั่วอึดใจเดียวบนศีรษะหญิงสาวในชุดสีแดง พลันก็ปรากฏดวงแสงเล็กๆก่อนที่จะค่อยๆกลายเป็นนกไฟตัวใหญ่ ออกบินช้อนใต้เท้าสาวงามดังกล่าวและนำตัวนางขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างรวดเร็ว
พรือออ!!
ฟุบบบ!!
ทว่า เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก็ยังมิได้จบลงเพียงเท่านั้น เมื่อมีร่างใหญ่ยักษ์คล้ายกับปลาชนิดหนึ่งพุ่งขึ้นจากผิวน้ำไล่ตามหญิงสาวมาอย่างติดๆ เพียงแต่ต่อจากนั้น ปากขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยฟันแหลมคมกลับงับกัดได้แค่สายลม ก่อนที่ร่างของมันจะล่วงหล่นลงสู่บึงน้ำจนก่อให้เกิดคลื่นลูกใหญ่แผ่กระจายไปโดยรอบในพริบตานั้น
กึดดด!!
“ปลาเก๋า?”
ตูมมมมมมม!!
วับบบ!
“อ้า.........!!”เหมาเว่ยส่งเสียงร้องหลงเมื่อร่างของตนถูกน้ำซัดกระเด็นเลยไปยังหน้าผาโดยที่มิได้ตั้งตัว

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 26 จะโทษข้าไม่ได้

นิยายแนะนำ

The Lost Swordsman

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 26 จะโทษข้าไม่ได้

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้