
ในเย็นวันหนึ่งท่านอ๋องก็มาหาอวี่หลิงและชวนอวี่หลิงไปตกปลา ทั้งสองคนนั่งเรือตกปลาในทะเลสาบนอกเมืองหลวง ทิวทัศน์นอกเมืองสวยงามทำให้คิดถึงบ้านที่จากมา
ทั้งสองคนตกปลาไปแล้วก็พูดคุยกัน
คุณชาย ตกได้แล้ว แม่นางเ้าโชคดีมาก
วันนี้ข้าตกมานานแล้วยังไม่ได้สักตัวเลย
ที่จริงแล้วท่านอ๋อง ไม่ได้เอาเหยื่อติดเบ็ด
มาตกปลาทุกครั้งท่านอ๋องเพียงนั่งตกปลาไม่เคยติดเหยื่อเลยสักครั้ง ครั้งนี้ก็เช่นกัน
เพียงอยากออกมากับสาวงามและทุกครั้งท่ออกตกปลาก็เพียงหาที่สงบคลายความ
วุ่นวายในใจและในวัง ทั้งสองตกปลาทั้งวัน อวี่หลิงตกได้ 2 ตัวทั้งสองก็มาริมฝั่ง
ก่อไฟ เอาปลามาย่าง นั่งกินจนตะวันลับฟ้าก็เข้าเมือง
หลังจากเข้าเมืองมาอวี่หลิงและลู่อันก็ได้ยินขุนนางคนหนึ่งเหมือนจะเป็ทูตกำลังพูดคุยกับคนหนึ่งในตลาดทั้งสองเดินผ่านพอดีได้ยินเื่ที่ จะฉลองพระพรรษาไทเฮาแห่งแคว้นโจวซึ่งทูตก็จะเดินทางไปถวายพระพรและมอบของกำนันให้ หลังจากที่ทั้งสองกำลังเดินออกจากตลาดก็มีคุณชายตระกูลหนึ่งเดินเข้ามาตัดหน้าแล้วพูดขึ้นมาว่าแม่นางน้อย เ้าเป็คนที่นี่หรอ เ้าเป็สหายท่านอ๋องหรอเห็นท่านอ๋องกับเ้าเที่ยวเมืองหลวงแถมยังนั่งจีบชาโอ๋ไม่ใบ่สิคงเป็คนรู้ใจท่านอ๋องสินะ ท่านอ๋องผู้นี้แม้จะโดดเดี่ยวไม่ค่อยมีสหายแต่กลับมีสาวงามงดงามเช่นเ้าเ้าคงไม่รู้หรอกมั้งว่าเป็ท่านอ๋องเ้าไม่รู้ย่อมไม่ผิดหรอก คนทั้งเมืองไม่ค่อยมีคนรู้จักหรอกเพราะเป็แค่ลูกสนมที่ฝ่าาไม่โปรดเท่าไหร่ ชายคนนั้นพูดจบก็เดินจากไป อวี่หลิงและลู่อันต่างมองหน้ากันอวี่หลิงจึงพูดขึ้นมาว่า หากคุณบายท่านนั้นเป็ท่านอ๋องจริง เราคงต้องไม่เจอกันอีกคงจะดี
ลู่อันเรากลับโรงเตี๊ยมกันก่อนค่อยว่ากันจากนั้นทั้งสองคนก็เข้ามาพักในโรงเตี๊ยม