การตัดสินใจออกเดินทางไปทั่วสามโลกไม่ใช่เื่ง่ายสำหรับหลงเฟย แต่เมื่อมองไปที่แววตาแห่งความหวังของหลิงเอ๋อร์ และความสับสนปนความเชื่อใจของไป๋เยว่ เขาก็รู้ว่านี่คือสิ่งที่เขาต้องทำ
ก่อนออกเดินทาง หลงเฟยได้ใช้พลังที่ถูกปลดผนึกไปเล็กน้อยเพื่อสร้าง结界 (เขตอาคม) ล้อมรอบร้านค้าสามโลกเอาไว้ เพื่อป้องกันไม่ให้ผู้ไม่หวังดีเข้ามาทำลายหรือรบกวนร้านในระหว่างที่เขาไม่อยู่ เขายังได้จัดเตรียมเสบียงและยาที่จำเป็สำหรับการเดินทาง รวมถึงเสื้อผ้าที่เหมาะสมกับการเดินทางในโลกมนุษย์
"ท่านพ่อ เราจะไปที่ไหนกันเ้าคะ?" หลิงเอ๋อร์ถามด้วยความตื่นเต้น ดวงตาเป็ประกายเมื่อเห็นหลงเฟยจัดเตรียมข้าวของ
"เราจะไปที่โลกมนุษย์ก่อน" หลงเฟยตอบ "ที่นั่นมีเทพเซียนชั่วร้ายบางตนที่ใช้พลังกดขี่มนุษย์ธรรมดา"
ไป๋เยว่ที่ยืนอยู่ข้างๆ ไม่ได้พูดอะไร เธอเพียงแค่พยักหน้าช้าๆ ใบหน้าของเธอยังคงซีดเซียว แต่ก็ไม่ได้แสดงความหวาดกลัวเหมือนเมื่อคืนก่อนแล้ว
หลงเฟยใช้พลังแห่งการควบคุมมิติที่เพิ่งถูกปลดผนึกไปเล็กน้อย เปิดประตูมิติขนาดเล็กที่เชื่อมไปยังโลกมนุษย์ แสงสว่างวาบหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้าพวกเขา ก่อนที่หลงเฟยจะจูงมือหลิงเอ๋อร์และไป๋เยว่ก้าวผ่านประตูมิตินั้นไป
เมื่อก้าวพ้นประตูมิติ พวกเขาก็พบว่าตนเองอยู่ในป่าทึบแห่งหนึ่งในโลกมนุษย์ อากาศที่นี่อบอุ่นกว่าบนยอดเขา และมีกลิ่นอายของธรรมชาติที่บริสุทธิ์
"ที่นี่คือโลกมนุษย์หรือเ้าคะ?" หลิงเอ๋อร์ถามด้วยความสนใจ เธอไม่เคยมาที่โลกมนุษย์มาก่อน
"ใช่แล้ว" หลงเฟยตอบ "แต่เราต้องระมัดระวังตัวให้มาก เพราะที่นี่มีทั้งคนดีและคนชั่ว"
พวกเขาเริ่มออกเดินทางมุ่งหน้าสู่เมืองที่ใกล้ที่สุด หลงเฟยพยายามปิดบังพลังปีศาจของตนเองให้มากที่สุด เพื่อไม่ให้เป็จุดสนใจ และไป๋เยว่ก็พยายามปกปิดรัศมีเทพของเธอเช่นกัน
ระหว่างทาง หลงเฟยได้เรียนรู้เพิ่มเติมเกี่ยวกับสถานการณ์ในโลกมนุษย์จากไป๋เยว่ เธอเล่าว่าหลังจากาครั้งใหญ่เมื่อหลายพันปีก่อน ที่ม่อหลงถูกผนึก โลกทั้งสามก็เข้าสู่ยุคแห่งความสงบสุขชั่วคราว แต่เมื่อเวลาผ่านไป เทพเซียนบางตนก็เริ่มหลงระเริงในอำนาจ ใช้พลังของตนเองกดขี่ข่มเหงมนุษย์ธรรมดา สร้างความเดือดร้อนไปทั่ว
"เทพาเทียนหลงก็เป็หนึ่งในนั้น" ไป๋เยว่กล่าวเสียงแ่ "เขาเป็ผู้ที่กระหายอำนาจและมักจะใช้กำลังในการตัดสินทุกสิ่ง"
หลงเฟยพยักหน้า "ข้าเข้าใจแล้ว"
หลังจากเดินทางมาได้สองสามวัน พวกเขาก็มาถึงเมืองเล็กๆ แห่งหนึ่งที่ชื่อว่า เมืองชิงหลง เมืองนี้ดูคึกคักไปด้วยผู้คนมากมาย หลงเฟยรู้สึกคุ้นเคยกับบรรยากาศแบบนี้ เพราะมันคล้ายกับเมืองที่เขาเคยอาศัยอยู่ในโลกเดิม
พวกเขาหาโรงเตี๊ยมเล็กๆ แห่งหนึ่งเพื่อพักผ่อน หลงเฟยสั่งอาหารมาให้ไป๋เยว่และหลิงเอ๋อร์กินอย่างเต็มที่ เพราะรู้ว่าทั้งสองคนคงเหนื่อยล้าจากการเดินทาง
ในขณะที่พวกเขากำลังกินอาหารอยู่นั้น หลงเฟยก็ได้ยินเสียงผู้คนในโรงเตี๊ยมพูดคุยกันถึงเื่ราวของ เ้าเมืองชิงหลง ที่เพิ่งขึ้นมามีอำนาจ เขาได้ยินว่าเ้าเมืองคนใหม่นี้เป็คนโเี้และกดขี่ข่มเหงประชาชนอย่างหนัก
"ข้าได้ยินมาว่าเ้าเมืองคนนี้มีพลังเซียนที่แข็งแกร่งมาก" ชายคนหนึ่งกระซิบ "ไม่มีใครกล้าต่อต้านเขาเลย"
"ใช่แล้ว" อีกคนเสริม "เขาบังคับให้ชาวบ้านต้องจ่ายภาษีแพงลิบลิ่ว ใครไม่จ่ายก็จะถูกลงโทษอย่างรุนแรง"
หลงเฟยขมวดคิ้ว เขาเดาได้ทันทีว่าเ้าเมืองชิงหลงคนนี้คงจะเป็เทพเซียนชั่วร้ายที่ระบบ้าให้เขากำจัด
[ติ๊ง! ตรวจพบเป้าหมายภารกิจ! เ้าเมืองชิงหลง: เทพเซียนระดับต่ำที่หลงระเริงในอำนาจ!]
เสียงระบบดังก้องขึ้นในหัวของหลงเฟย ยืนยันสิ่งที่เขาคิด
"ท่านพ่อ... เราจะช่วยพวกเขาได้ไหมเ้าคะ?" หลิงเอ๋อร์ถามด้วยความใสซื่อ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความสงสารเมื่อได้ยินเื่ราวความทุกข์ยากของชาวบ้าน
หลงเฟยลูบศีรษะของหลิงเอ๋อร์เบาๆ "แน่นอนลูก เราจะช่วยพวกเขา"
ไป๋เยว่มองหลงเฟยด้วยแววตาที่ซับซ้อน เธอเห็นความมุ่งมั่นในแววตาของเขา และรู้สึกว่าชายตรงหน้าไม่ได้เป็ปีศาจร้ายอย่างที่เธอเคยคิดไว้
ในคืนนั้น หลงเฟยได้วางแผนที่จะเข้าไปในจวนเ้าเมืองเพื่อจัดการกับเ้าเมืองชิงหลง เขาตัดสินใจที่จะเข้าไปเพียงลำพัง เพื่อไม่ให้ไป๋เยว่และหลิงเอ๋อร์ต้องตกอยู่ในอันตราย
"ข้าจะไปจัดการเื่นี้เอง" หลงเฟยบอกไป๋เยว่ "เ้าดูแลหลิงเอ๋อร์ให้ดี"
ไป๋เยว่พยักหน้า เธอรู้ดีว่าเธอไม่สามารถช่วยอะไรได้มากนักในสถานการณ์เช่นนี้
เมื่อตกดึก หลงเฟยก็แอบย่องเข้าไปในจวนเ้าเมืองชิงหลง จวนแห่งนี้ใหญ่โตโอ่อ่า แต่ก็เต็มไปด้วยบรรยากาศที่อึมครึมและกดดัน
เขาเดินสำรวจไปเรื่อยๆ จนกระทั่งมาถึงห้องโถงใหญ่ ที่นั่นเขาเห็นร่างของชายคนหนึ่งกำลังนั่งอยู่บนบัลลังก์ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความหยิ่งยโสและอำมหิต
"เ้าเมืองชิงหลงสินะ" หลงเฟยเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ
เ้าเมืองชิงหลงเงยหน้าขึ้นมองหลงเฟยด้วยความประหลาดใจ "เ้าเป็ใคร? กล้าดียังไงมาบุกรุกจวนของข้า!"
"ข้าคือผู้ที่จะมาหยุดการกระทำอันชั่วร้ายของเ้า" หลงเฟยตอบ พลังปีศาจสีแดงจางๆ เริ่มแผ่ออกมาจากร่างของเขา
เ้าเมืองชิงหลงหัวเราะเยาะ "ฮ่าๆๆ! เ้ามนุษย์โง่เขลา! กล้าพูดจาโอหังกับเทพเซียนเช่นข้า! ดูเหมือนเ้าจะอยากตายนัก!"
เ้าเมืองชิงหลงไม่รอช้า เขาสะบัดมือ พลังเซียนสีเขียวพุ่งเข้าใส่หลงเฟยอย่างรวดเร็ว หลงเฟยไม่ได้หลบเลี่ยง แต่เขายกมือขึ้นรับพลังนั้นตรงๆ
"ตูม!"
พลังเซียนปะทะกับพลังปีศาจ เกิดเสียงะเิดังกึกก้อง พลังทั้งสองปะทะกันอย่างรุนแรง ทำให้ห้องโถงสั่นะเื
เ้าเมืองชิงหลงถึงกับใ เขาไม่คิดว่าชายตรงหน้าจะสามารถรับการโจมตีของเขาได้
"เ้า... เ้าเป็ใครกันแน่!" เ้าเมืองชิงหลงะโ
หลงเฟยไม่ได้ตอบโต้ เขาก้าวเข้าไปหาเ้าเมืองชิงหลงอย่างช้าๆ ดวงตาของเขาเปล่งประกายสีแดงฉาน พลังปีศาจที่ถูกผนึกไว้เริ่มปลดปล่อยออกมามากขึ้น
"ข้าคือผู้ที่จะมาตัดสินเ้า!" หลงเฟยเอ่ยเสียงเย็น
การต่อสู้ระหว่างาาปีศาจผู้ถูกผนึกและเทพเซียนผู้หลงระเริงในอำนาจกำลังจะเริ่มต้นขึ้น และนี่เป็เพียงจุดเริ่มต้นของการเดินทางอันยาวนานของหลงเฟยในฐานะผู้กอบกู้สามโลก
[โปรดติดตามตอนต่อไป]
20K
