บันทึกราชันย์เทพอสูร

        สมาคมนักปรุงยาวิเศษรีบส่งนักสู้และผู้ควบคุมจิตอสูรระดับทองมาที่ตระกูลเทียนเหินหลายคนช่วยให้การคุ้มกันภายในหมู่บ้านเทียนเหินแน่นหนาขึ้น หลายๆครอบครัวรอบหมู่บ้านเทียนเหินพากันสงสัย ตระกูลเทียนเหินเป็นตระกูลระดับล่างของครอบครัวขุนนางเหตุใดครอบครัวระดับนี้จึงได้รับความสนใจจากสมาคมนักปรุงยาวิเศษนัก

        พวกเขาทั้งอิจฉาทั้งริษยา ด้วยความใส่ใจจากสมาคมนักปรุงยาวิเศษพริบตาเดียวฐานะของตระกูลเทียนเหินก็เลื่อนพรึบสูงขึ้นจนไม่อาจเทียบได้กับอดีต

        พวกที่เคยมีข้อพิพาทกับตระกูลเทียนเหิน แต่ละคนเวลานี้ต่างพากันรู้สึกอยู่ไม่เป็นสุขหวาดกลัวว่าจะถูกตระกูลเทียนเหินแก้แค้นเอาคืนส่วนพวกที่ค่อนข้างมีสัมพันธ์อันดีกับตระกูลเทียนเหินแต่ละบ้านก็ส่งคนมาผูกมิตรด้วย

        อิทธิพลของสมาคมนักปรุงยาวิเศษมากมายเกินไป ยิ่งกว่านั้นเวลานี้สมาคมนักปรุงยาวิเศษยังมียาเช่นยาสงบอารมณ์ ยารวมสมาธิ และยาอื่นๆอีกมากมาย อิทธิพลก็ยิ่งสูงขึ้นไปอีกหลายเท่าตัวกระทั่งตระกูลวายุหิมะเฟิงเสวี่ยในเวลานี้ก็ยังต้องพึ่งพาสมาคมนักปรุงยาวิเศษคาดหวังว่าจะได้รับยาวิเศษจากทางสมาคมฯ!

        ทำเอาตระกูลเทียนเหินนอนหลับไม่เป็นสุขแล้ว

        นอกจากคนของตระกูลเสินเซิ่งแล้วก็ยังมีสมาคมมืดที่หลบซ่อนอยู่ในที่ลับเนี่ยหลีไม่กล้าประมาท หลังจากจัดการปัญหาบางอย่างในตระกูลแล้วเขาก็มุ่งมั่นจดจ่อกับการฝึกยุทธ์ต่อไป

        แม้จะเลื่อนขึ้นถึงระดับเงินและหลอมรวมกับจิตอสูรปีศาจเงาแล้วก็ตามเนี่ยหลียังคงรู้สึกถึงความขับขันอยู่ในหัวใจ

        นอกจากการฝึกลมปราณแล้วเนี่ยหลียังคร่ำเคร่งกับการฝึกเคล็ดวิชาการต่อสู้ต่างๆ ของจิตอสูรปีศาจเงาเช่นเคล็ดวิชาหายตัว เคล็ดวิชาฝ่าเท้าสวรรค์ เคล็ดวิชาหลังหนาม เคล็ดวิชาปาดศอเคล็ดวิชาเงาสังหาร แต่ละอย่างล้วนต้องการฝึกให้เกิดความสมบูรณ์แบบที่สุด

        หากพบกับผู้ช่วยอวิ๋นฮว๋าอีกครั้งหนึ่งคนผู้นั้นคงไม่สามารถหนีรอดไปได้อย่างง่ายดายอีกแล้ว

        ชั่วขณะที่เนี่ยหลีลงนั่งขัดสมาธิเตรียมโคจรลมปราณ หยางซินก็เดินมาจากด้านนอกหลายวันที่ผ่านมานี้ เมื่อใดก็ตามที่นางพบเนี่ยหลีนางมักหวนนึกถึงเรื่องราวในวันนั้น สองแก้มของนางก็อดที่จะร้อนผ่าวขึ้นมามิได้

        “เนี่ยหลี อาจารย์ของเจ้าได้บอกสูตรยาอื่นๆ เพิ่มเติมบ้างหรือไม่? ตัวอย่างเช่นยาชิงเสินที่มีฤทธิ์ต้านอาการประสาทหลอน ยาต้านพิษของพวกสัตว์อสูรมีพิษร้ายแรง...” หยางซินนั่งอยู่ข้างเนี่ยหลีครู่หนึ่ง ในที่สุดจึงอดถามขึ้นมามิได้

        “หากมียาชนิดใหม่ๆ พวกเราก็จะสามารถขยายการค้าออกไปได้อีก” ยาวิเศษชุดที่แล้วมีความสำคัญอย่างใหญ่หลวงต่อเมืองกวงฮุยเดิมทีนางได้รับคำสั่งจากกู่เอี๋ยนให้มาขอพบอาจารย์ของเนี่ยหลี อย่างไรก็ตามหลังจากรอคอยอยู่หลายวัน อาจารย์ของเนี่ยหลีก็ยังไม่ปรากฏตัวออกมาเสียทีนางเองก็ไม่กล้าเอ่ยปากสอบถาม ยอดปรมาจารย์ผู้แฝงตัวสันโดษเช่นอาจารย์ของเนี่ยหลีมิใช่คนที่จะให้ใครพบได้ง่ายๆ

        “นี่เป็นคำถามของพี่สาวหยางซินหรือท่านประธานกู่เอี๋ยนรึ?” เนี่ยหลีมองๆ หยางซินและเอ่ยถาม เขาตัดสินใจแกล้งหยอกสตรีผู้นี้อีกครั้ง

        “เป็นคำถามของท่านประธานกู่เอี๋ยน”

        “เช่นนั้นก็ลืมเสียเถอะ ท่านประธานกู่เอี๋ยนไม่มีความจริงใจ เขาต้องการเพียงสูตรยาเพิ่มแต่กลับไม่ยอมมาขอด้วยตนเอง”

        “ท่านประธานกู่เอี๋ยนยุ่งอยู่กับการกลั่นยา ดังนั้น...” หยางซินพูด กระดากเขินอายเล็กน้อย นางพลันนึกถึงเรื่องบางอย่างขึ้นมาได้จึงคลี่ยิ้มเปี่ยมเสน่ห์ขึ้น เอนกายเข้ามาใกล้หูของเนี่ยหลีและพูด “น้องชาย เจ้ามีสูตรยาอื่นๆ อยู่ในมือใช่หรือไม่? เหตุใดเจ้าไม่บอกพี่สาวเล่า? ไม่ว่าเจ้าจะต้องการอะไรข้าจะยอมเจ้าทุกอย่างเลย!”

        ได้ยินคำพูดของหยางซิน เนี่ยหลียิ้มขื่น ปีศาจสาวตนนี้กำลังยั่วยวนเขาขณะมองๆ หยางซินผู้เปี่ยมเสน่ห์ตรงหน้าเกรงว่าบุรุษทั่วไปคงไม่อาจทนความเย้ายวนของนางได้แล้ว หากเขาไม่ยอมตกลงก็ไม่แน่ว่าหยางซินจะกล้าทำอะไรต่อไป เขารีบโบกมือ “ช่างเถอะในเมื่อพี่สาวหยางซินอุตส่าห์ขอร้องอ้อนวอนข้าถึงปานนี้ข้าก็จะบอกสูตรยาให้พี่สาวหยางซินอีกสักส่วนก็แล้วกัน!”

        เนี่ยหลีหยิบสูตรยาออกมาอีกสามชนิด ได้แก่ยาประโลมวิญญาณ ยาถอนพิษฉับพลันและยาช่วยลดพิษจากอสูรวายุหิมะ ชื่อว่ายาต้านพิษเย็นสุราเพลิง

        ‘มีกระทั่งยาต้านพิษเย็นสุราเพลิงเชียวหรือ?’ ดวงตาของหยางซินเบิกกว้างภายในเทือกเขาเซิ่งจู่ สัตว์อสูรที่มีจำนวนมากที่สุดก็คือสัตว์อสูรตระกูลวายุหิมะยาต้านพิษเย็นจึงมีประโยชน์อย่างใหญ่หลวง น่าเสียดายที่สูตรยาสูญหายไปนับพันปีแล้วเมื่อมียาต้านพิษเย็นสุราเพลิง เมืองกวงฮุยย่อมมีความเชื่อมั่นมากขึ้นกับการต่อกรกับสัตว์อสูรวายุหิมะแล้ว!

        “เวลานี้ข้ามีอยู่เพียงสามสูตร ยาเหล่านี้มีประสิทธิภาพยิ่งโดยเฉพาะยาต้านพิษเย็นสุราเพลิงคิดว่าพี่หยางซินก็รู้จักประสิทธิภาพของมันเป็นอย่างดี!” เนี่ยหลีพูดกับหยางซินอันที่จริงเขามีสูตรยาต้านพิษเย็นอยู่ในมืออย่างน้อยถึงสามสิบกว่าชนิดทว่าหลังจากที่ศึกษาสูตรยาแต่ละอย่างแล้วมีเพียงยาต้านพิษเย็นสุราเพลิงเท่านั้นที่มีส่วนผสมสมุนไพรต่างๆซึ่งหาได้ในเมืองกวงฮุย แม้ว่ายาบางสูตรจะมีฤทธิ์ที่ดีกว่า ทว่าส่วนผสมบางตัวกลับหาไม่ได้ในเมืองกวงฮุย จึงได้แต่เป็นเช่นนี้

        “ขอบใจเจ้ามาก น้องเนี่ยหลี เจ้าคือผู้มีคุณูปการใหญ่หลวงต่อเมืองกวงฮุยหากท่านเจ้าเมืองทราบเรื่องนี้ ท่านจะต้องมอบฐานะให้แก่เจ้าอย่างแน่นอน!” หยางซินตื่นเต้น

        “ฐานะนั้นช่างเถอะ ข้าไม่สนใจ ขอให้พี่หยางซินช่วยข้าเก็บไว้เป็นความลับด้วย!” เนี่ยหลีโบกมือโดยไม่ต้องคิด

        หยางซินอดที่จะจ้องมองเนี่ยหลีด้วยความแปลกใจมิได้ ไม่ทราบจริงๆว่าเจ้าสัตว์ประหลาดน้อยเนี่ยหลีผู้นี้ถูกเลี้ยงดูมาอย่างไร อายุเพิ่งสิบสามปีกลับสุขุมเยือกเย็นนัก กระทั่งฐานะสูงส่งก็ไม่อยู่ในสายตาหยางซินได้แต่อับจนหนทางแล้ว นางพูดต่อว่า “ในเมื่อน้องชายขอให้ช่วยปิดเป็นความลับเช่นนั้นพวกเราย่อมไม่เปิดเผยออกไปอย่างเด็ดขาด แน่นอนว่าส่วนแบ่งของเจ้าพวกเราสมาคมนักปรุงยาวิเศษจะจัดส่งให้เจ้าตามกำหนด!”

        เนี่ยหลีพยักหน้าเบาๆ ช่วงที่ผ่านมานี้เขาได้รับเงินมากว่าพันล้านเหรียญจิตอสูรแล้ว ทั้งหมดถูกจัดเก็บอยู่ในรูปแผ่นผลึกอสูรแต่ละแผ่นมีมูลค่าเท่ากับหนึ่งหมื่นเหรียญจิตอสูรช่วยประหยัดพื้นที่จัดเก็บภายในแหวนมิติไปได้เป็นอันมาก หากไม่เป็นเช่นนี้พื้นที่ว่างในแหวนมิติของเนี่ยหลีคงไม่พอใช้แล้ว

        “หากเจ้ามีสูตรยาอะไรใหม่ๆ อย่าลืมบอกพี่สาวเชียว” หยางซินยิ้มจนตาหยีแล้ว ทันใดนั้น นางคลี่ยิ้มยวนใจและพูดว่า “น้องชายไม่ต้องการให้พี่สาวช่วยทำอะไรให้เจ้าจริงๆ หรือ? ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเล็กเรื่องน้อยอันใดพี่สาวก็ยินดีรับประกันว่าจะช่วยเจ้า!”

        หยางซินก้มกายลง เจ้าครึ่งทรงกลมยวนใจคู่นั้นก็ยิ่งเห็นได้เลาๆอยู่ตรงหน้า เรือนร่างยวนตาพร้อมท่อนขาเรียวยาวช่างเปี่ยมด้วยความล่อใจยากจะบรรยาย

        “เมื่อเร็วๆ นี้พี่สาวเชื่อฟังคำแนะนำของเจ้า ต้มหญ้าจื่อหลันกับหญ้าหูมู่! เจ้ามองดูสิ พี่สาวอวบขึ้นอีกหน่อยแล้วหรือไม่!” หยางซินทำตาหวานประจบ

        ต้องยอมรับเลยว่าหยางซินช่างเป็นสตรีที่สามารถทำให้ทุกคนใจหายใจคว่ำได้อย่างแท้จริงแม้บางครั้งเขาจะเย้าแหย่หยางซินอยู่บ้าง ทว่าในใจกลับมั่นคงสงบนิ่งอยู่ตลอดเวลาแม้วรยุทธ์ยังไม่สูงส่งเท่าชีวิตในหนก่อน เวลานี้จิตใจของเขายังคงกล้าแกร่งเฉกเช่นที่เคยเป็น

        เนี่ยหลีกระพริบตาปริบๆ อย่างไร้เดียงสาขณะจ้องมองหยางซินและพูดว่า “พี่สาวคิดจะทำอะไร? ข้าเพิ่งอายุสิบสามปีเองนะอะไรก็ไม่รู้เรื่อง!”

        เห็นสีหน้าไร้เดียงสาของเนี่ยหลี ใบหน้าของหยางซินก็แดงระเรื่อขึ้นมาแล้วแม้นางเพียงคิดหยอกเขา แต่ก็ต้องพ่ายแพ้ให้แก่สีหน้าไร้เดียงสาของเขานางพูดอย่างขัดเขินว่า “ไม่มีอันใดข้าจะกลับไปที่สมาคมนักปรุงยาวิเศษก่อน!” แม้ในใจจะมีความรู้สึกปั่นป่วนอย่างหนึ่งซึ่งไม่อาจบรรยายได้ทว่าเมื่อคิดถึงอายุของเนี่ยหลี ในใจของหยางซินก็พลันบังเกิดความรู้สึกผิดอย่างยิ่ง ‘ข้ากำลังคิดอะไรอยู่? เนี่ยหลีเพิ่งเป็นเด็กคนหนึ่งเองนะ!’

        จ้องมองแผ่นหลังที่กำลังจากไปพร้อมความกังวลของหยางซินเนี่ยหลีอดที่จะรู้สึกขำขึ้นมามิได้ อย่างไรก็ตามเขาสงบใจลงอย่างรวดเร็วและโคจรลมปราณต่อไป

        ผ่านไปหลายชั่วโมงเนี่ยไห่และเนี่ยเอินเดินมาถึงด้านนอกและเห็นว่าเนี่ยหลียังคงฝึกยุทธ์อยู่พวกเขาจึงตัดสินใจรอคอยอยู่ด้านนอกแม้การกระทำนี้ดูขัดแย้งกับฐานะประมุขและผู้อาวุโส ทว่าพวกเขาก็ไม่กล้าพูดอะไร

        เวลานี้เนี่ยหลีคือบุคคลสำคัญของตระกูลเทียนเหิน และฐานะก็ไม่ด้อยไปกว่าพวกเขา

        เนี่ยหลีลืมตาขึ้นทว่ายังไม่ลุกขึ้นจากท่านั่งจ้องมองเนี่ยไห่และเนี่ยเอินที่อยู่ห่างออกไป เขาเอ่ยถามว่า “ท่านประมุข ท่านผู้อาวุโส ท่านทั้งสองมาหาข้าถึงที่นี่ ไม่ทราบว่ามีธุระอันใด?”

        “เนี่ยหลีเอ๋ย!” เนี่ยไห่หัวเราะเหอะๆ ปราศจากท่าทีสูงส่งอย่างสิ้นเชิงขณะพูด “ข้ามาหาเจ้าวันนี้คิดจะถามว่าเจ้าสนใจจะไปชมดูการประมูลสมบัติล้ำค่าหรือไม่!”

        เนี่ยไห่ได้รับจดหมายเชิญฉบับหนึ่งจากตระกูลหงเยวี่ยตระกูลหงเยวี่ยเป็นตระกูลที่มั่งคั่งตระกูลหนึ่งพวกเขาได้รับจดหมายเชิญจากตระกูลหงเยวี่ยเช่นนี้ เนี่ยไห่ย่อมรู้สึกยินดียิ่งแม้เศรษฐกิจของตระกูลเทียนเหินยังค่อนข้างยากจนอยู่หลายส่วนแต่ในเมื่อได้รับจดหมายเชิญจากตระกูลหงเยวี่ย เขาย่อมต้องไปร่วมงานอย่างแน่นอน

        เหตุผลที่เนี่ยไห่มาชวนเนี่ยหลี ก็เพื่อสานสัมพันธ์อันดีกับเนี่ยหลีมีสมาคมนักปรุงยาวิเศษคอยหนุนหลังเช่นนี้ฐานะของเนี่ยหลีภายในตระกูลก็ไม่อาจเทียบกับเมื่อก่อนได้แล้วเพื่อที่จะไม่ทำให้ตนต้องอยู่ในสภาพกระอักกระอ่วนเขาจึงเจตนามาชักชวนเนี่ยหลีให้ไปพร้อมตนและความสัมพันธ์ระหว่างเนี่ยเอินกับเนี่ยหลีก็ไม่เลวกับตัวเขาเองก็ยังสามารถคุยกันได้

        “การประมูลสมบัติล้ำค่ารึขอรับ?” สองคิ้วของเนี่ยหลีเลิกสูงเล็กน้อยและพูด “ดี ข้าจะไป!”

        เมื่อได้ยินคำตอบจากเนี่ยหลีเนี่ยไห่ผ่อนลมหายใจออกมาคำหนึ่งด้วยความโล่งอก เดิมทีเขากังวลว่าเนี่ยหลีจะปฏิเสธ

        “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เช่นนั้นก็นั่งรถม้าของข้าไปเถอะ!” เนี่ยไห่ยิ้มบางๆ “รถม้าจัดเตรียมไว้พร้อมแล้ว!”

        เนี่ยหลีลุกขึ้นยืน ในเมื่อสถานที่นั้นไม่ไกลนักเนี่ยหลีจึงมิได้จัดข้าวของอะไร เดินตามเนี่ยไห่และเนี่ยเอินขึ้นรถม้าไปรถม้าค่อยๆ เคลื่อนตัวออกไปช้าๆ มีผู้ควบคุมจิตอสูรและนักสู้ระดับทองหลายคนจากสมาคมนักปรุงยาวิเศษเดินตามหลังไปเพื่อคุ้มครองเนี่ยหลี

        เนี่ยไห่แอบคิดในใจ ‘เนี่ยหลีมีความสัมพันธ์อันใดกับสมาคมนักปรุงยาวิเศษกันแน่เขาจึงมีความสำคัญกับสมาคมนักปรุงยาวิเศษถึงปานนี้?’

        “ท่านผู้อำนวยการหยางกลับไปที่สมาคมนักปรุงยาวิเศษแล้ว ก่อนจากไปนางสั่งข้าเป็นพิเศษว่าจะต้องดูแลเจ้าให้ดีดูเหมือนว่าความสัมพันธ์ระหว่างเจ้ากับท่านผู้อำนวยการหยางจะไม่เลวเลย” เนี่ยไห่พูดพร้อมยิ้มบาง

        เนี่ยหลีชำเลืองมองเนี่ยไห่เล็กน้อย ไม่พูดตอบอันใด

        เนี่ยไห่รู้สึกเงอะงะแล้วในเวลานี้เนี่ยหลีไม่ไว้หน้าฐานะประมุขของเขาบ้างเลย

        เนี่ยเอินที่นั่งถัดไปก็ได้แต่อับจนคำพูดเนี่ยหลีเป็นสมาชิกคนหนึ่งของสาขาตระกูลเดียวกับเขาที่ผ่านมาเขาสามารถเอ็ดเนี่ยหลีได้อย่างสบาย ทว่าเวลานี้แม้แต่เขาก็ไม่เข้าใจนิสัยของเนี่ยหลีแตกต่างจากเดิมอย่างสิ้นเชิง มีทีท่าเย็นชาบางส่วนเขาก็ไม่กล้าพูดอะไรออกมาเช่นกัน

        บรรยากาศภายในรถม้าจึงค่อนข้างฝืดเฝื่อน

        “เสี่ยวหลีเอ๋ย หากเจ้ามีอะไรที่อยากได้ในงานประมูล เจ้าก็บอกข้าได้ข้าจะประมูลให้เจ้า!” เนี่ยไห่พูดขึ้นมา แม้สมบัติต่างๆในงานประมูลมิใช่จะครอบครองได้โดยง่าย เขาก็เตรียมพร้อมยอมถอนขนหน้าแข้งของตนเอง แม้ต้องจ่ายเงินออกไปเป็นจำนวนมากก็ต้องหาซื้อของสักอย่างสองอย่างให้เนี่ยหลีเด็กคนหนึ่งอย่างไรก็ยังรับมือได้ง่ายอยู่

        “ไม่จำเป็น หากชอบของอะไรข้าจะซื้อเอง ข้ามีเงินจ่าย!” เนี่ยหลีส่ายศีรษะและพูด พูดถึงฐานะการเงินทั้งตระกูลเทียนเหินรวมกันก็คงไม่มีเงินเท่าเขา

        เนี่ยเอินยิ้มและพูดว่า “ของในงานประมูลมิใช่ธรรมดาชิ้นที่ราคาถูกที่สุดอย่างน้อยต้องมีหลายพันเหรียญจิตอสูรชิ้นที่แพงที่สุดคงมีราคาตั้งแต่หนึ่งหมื่นเหรียญจิตอสูรขึ้นไป!”

        “ของราคาถูกปานนั้น ข้าคงไม่มีอะไรให้สนใจเป็นแน่” เนี่ยหลีพูดเบาๆ

        เมื่อได้ยินคำพูดของเนี่ยหลี เนี่ยไห่และเนี่ยเอินตกใจเล็กน้อยต่างสบตากันพร้อมยิ้มขื่น ดูเหมือนว่าพวกเขายังไม่เข้าใจสถานการณ์ได้ถูกต้องเท่าไหร่นักดูท่าหยางซินคงมอบเงินให้เนี่ยหลีไว้ใช้ไม่น้อยเช่นกัน ในเมื่อหยางซินยินดีที่จะส่งผู้ควบคุมจิตอสูรและนักสู้ระดับทองมาคอยคุ้มกันเนี่ยหลีเช่นนั้นนางก็คงต้องมอบเงินติดถุงให้เขาไว้ใช้บ้าง

        พวกเขาทั้งคู่ต่างคิดว่าเนี่ยหลีเพียงมีความสัมพันธ์อันดีกับหยางซินและได้รับความอนุเคราะห์จากหยางซิน ที่พวกเขาไม่ทราบก็คือหยางซินและเนี่ยหลีมีความสัมพันธ์ที่เท่าเทียมกัน ในแหวนมิติของเนี่ยหลีเกรงว่าคงมิใช่แค่เงินติดถุงเพียงเท่านั้น