Ghost & Doctor ผีวุ่นวายกับนายแพทย์อ่อนหัด

    ตอนที่ 60 ชื่อเสียงที่ตกต่ำ

    ตอนที่ 60“เด็กมาก !!” หมอยามาโตะที่ยายมาจากสาขาฮอกไกโดอุทานออกมาเขานั้นไม่รู้จักฮิคาริแต่ผิดกับหมอคนอื่นๆที่รู้จักฮิคาริพวกเขาเบิกตาโพลงด้วยความตกใจเพราะนึกไม่ถึงว่าคนที่มาเป็นหัวหน้าแผนกคนใหม่จะเป็นคนๆนี้ใช่แล้วคนที่จะมาเป็นหัวหน้าแผนกศัลยกรรมคนใหม่คือฮิคารินั่นเอง“สวัสดีค่ะฉันทาเคนากะ ฮิคาริจะมาเข้ารับตำแหน่งหัวหน้าแผนกศัลยกรรมของโรงพยาบาลตั้งแต่นี้เป็นต้นไปค่ะฝากตัวด้วยนะคะ !!” ฮิคาริพูดพร้อมกับโปรยยิ้มให้ทุกคน“คุณหนูกลับมาเมื่อไหร่ครับเนี่ย !!” หมอยูคิมูระที่เป็นคนเก่าคนแก่ของโรงพยาบาลนั้นรู้จักฮิคาริ“กลับมาเมื่อสองวันก่อนน่ะค่ะหมอยูคิมูระสบายดีนะคะลูกสาวเป็นยังไงบ้างคะ” ฮิคาริพูดกับหมอยูคิมูระ“สบายดีครับลูกสาวผมห้าขวบแล้วแต่คุณหนูนี่ไม่โทรมเลยนะครับผิวก็ไม่ดำทั้งที่ไปอยู่แอฟริกามาเป็นปีแท้ๆ” หมอยูคิมูระพูดเธอจะไปดำได้ยังไงล่ะครับหมอยูคิมูระเธอไม่ได้ไปแอฟริกาเพราะเธอนอนเป็นผักอยู่แต่บนเตียงมาตลอดเป็นปี ดนัยคิดในใจ“ค่ะอ๊ะนั่นหมอมาสึมินี่คะไม่เจอกันนานเลยคุณหมอยังดูเด็กเหมือนเดิมเลยนะคะเนี่ย” ฮิคาริพูดก่อนจะหันมาทักหมอมาสึมิหมอผู้เชี่ยวชาญการผ่าตัดด้านกระดูก“ค่ะไม่เจอกันนานเลยนะคะคุณหนูฮิคาริว่าแต่ตัดผมสั้นทำไมคะเนี่ยเสียดายผมยาวๆของคุณหนูจริงๆเลย” หมอมาสึมิพูด“โธ่ก็มันร้อนนี่คะอยู่แอฟริกาว่าแต่ไม่ต้องเรียกคุณหนูแล้วก็ได้ค่ะฉันน่ะไม่ได้เป็นนักเรียนแพทย์แล้วนะคะตอนนี้เป็นหมอเต็มตัวแล้ว” ฮิคาริบอกเธอไม่ได้ตัดเพราะร้อนหรอกครับเธอตัดเพราะต้องผ่าตัดต่างหากล่ะแถมยังเป็นผมนี่แหละที่เป็นคนตัดให้เธอ ดนัยคิดในใจเมื่อได้ยินบทสนทนานั่น“เข้าใจแล้วค่ะหมอฮิคาริ” หมอมาสึมิพยักหน้า“อ๊ะนั่นหมอจากประเทศไทยที่ใช่มั้ยคะรู้สึกจะชื่อหมอณัฐดนัย !!” ฮิคาริหันมาหาดนัยแถมยังทักทายเหมือนไม่เคยรู้จักกันมาก่อนดนัยเองก็ได้แต่ตามน้ำไปก่อน“เรียกดนัยก็ได้ครับมันเป็นชื่อเล่นผมชื่อคนไทยค่อนข้างอ่านและออกเสียงยากยินดีที่ได้รู้จักนะครับคุณหมอฮิคาริ” ดนัยพูด“ยินดีเช่นกันค่ะหวังว่าเราจะสนิทกันนะคะเพราะอายุเราน่าจะใกล้เคียงกัน” ฮิคาริพูด“เอาล่ะเรื่องถามสารทุกสุขดิบและทำความรู้จักกันคงต้องไว้เท่านี้ใกล้ได้เวลาผ่าตัดรอบเช้าของพวกคุณแล้วนี่ถ้ามัวแต่คุยกันคงเสียงานแน่ๆ” ผู้อำนวยการโฮชิพูดขัดจังหวะ“ขอโทษด้วยค่ะผู้อำนวยการ” ฮิคาริหันไปขอโทษผู้อำนวยการโฮชิก่อนจะหันมาบอกให้ทุกคนกลับไปทำงานเหมือนเดิมส่วนทางด้านผู้อำนวยการโฮชิและหมออิจิโนเสะก็ขึ้นไปคุยกันที่ห้องทำงานของผู้อำนวยการด้านบนซึ่งหน้าที่ของหมออิจิโนเสะนั้นคือการเข้ามาดูและการให้คำปรึกษาในการผ่าตัดเคสที่ยากๆนั่นเองนั่นคือหน้าที่ของที่ปรึกษาส่วนฮิคารินั้นก็ลากหมอนากิสะไปคุยถึงรายละเอียดงานที่ต้องส่งต่อในฐานะหัวหน้าแผนก“ยัยนั่นคุยกับหมอนากิสะได้ไม่ตะขิดตะขวงใจเลยแฮะ” ดนัยพูดออกมาเบาๆ“หือหมอดนัยพูดอะไรหรือเปล่าครับ” หมออุจิมะที่อยู่โต๊ะตรงข้ามถาม“อ้อเปล่าครับผมไม่ได้พูดอะไร” ดนัยตอบ“งั้นเหรอครับว่าแต่หมอดนัยรู้จักเธอหรือเปล่าครับ” หมออุจิมะมองไปที่ฮิคาริ“ก็พอจะรู้จักครับเห็นว่าเป็นหมอที่เก่งมากเลยใช่มั้ยครับ” ดนัยแกล้งตอบเหมือนไม่ค่อยรู้จักเท่าไหร่“ไม่ใช่แค่เก่งมากนะครับเธอน่ะเป็นตำนานของญี่ปุ่นเลยนะครับเพราะเธอเป็นหมอที่เจเนอรัลลิสต์ที่อายุน้อยที่สุดในญี่ปุ่น” หมออุจิมะพูด“หูยขนาดนั้นเลยเหรอครับเนี่ย !!” ดนัยแกล้งอุทานเสียงดัง“ใช่ครับเธอน่ะเก่งถึงขนาดนั้นเลยล่ะว่าแต่หมอดนัยก็รู้จักเจเนอรัลลิสต์สินะครับเนี่ยนึกว่าหมอจากประเทศไทยจะไม่รู้จักคำนี้เสียอีก” หมออุจิมะแปลกใจ“รู้จักสิครับเจเนอรัลลิสต์คือคำเรียกที่ใช้เรียกหมอที่เชี่ยวชาญการผ่าตัดทุกแขนงผมเองสักวันก็อยากจะถูกเรียกอย่างนั้นบ้าง” ดนัยพูด“ผมว่าหมอดนัยต้องทำได้แน่ครับตอนนี้หมอดนัยก็ผ่าตัดได้หลายแขนงมากเลยนี่ครับทั้งผ่าตัดช่องท้องผ่าตัดหัวใจและก็สมอง” หมออุจิมะชื่นชม“หมออุจิมะก็พูดชมเกินไปครับผมก็ผ่าตัดได้แต่เคสที่ง่ายๆถ้าเป็นเคสยากๆไม่เคยเจอมาก่อนผมก็ไม่ไหวเหมือนกัน” ดนัยพูดจากนั้นเวลาก็ได้ล่วงเลยไปหมอแต่ละคนก็แยกย้ายกันไปผ่าตัดตามตารางเหลือแต่ดนัยและฮิคาริที่ยังไม่ไปไหนเพราะดนัยนั้นมีผ่าตัดตอนบ่ายกับตอนค่ำเพราะคนไข้ของเขาที่ต้องผ่าตัดตามตารางในช่วงเช้านั้นถูกเลื่อนการผ่าตัดออกไปก่อนเพราะคนไข้ดันมีอาการแทรกซ้อนทำให้อันตรายถ้าผ่าตัดไปตอนนี้“ดนัยมานี่หน่อยสิ!!” ฮิคาริเอ่ยเรียกดนัย“มีอะไรเหรอครับคุณหมอฮิคาริ” ดนัยลุกขึ้นจากโต๊ะพลางเดินไปหาเธอ“อยู่กันสองคนเรียกเหมือนเดิมก็ได้” ฮิคาริบอก“ก็ได้ๆว่าไงเรียกมามีอะไรฮิคาริ” ดนัยพูด“ก็ไม่มีอะไรแค่เรียกมาคุยเฉยๆว่าแต่นายดูไม่แปลกใจเลยนะที่ฉันจะมาเป็นหัวหน้าแผนกเนี่ย” ฮิคาริพูด“ก็หมอยูมิเล่าให้ฟังเมื่อวานแล้วนี่นาจะแปลกใจอะไรอีกล่ะว่าแต่เธอเถอะใส่ส้นสูงมาแบบนี้จะฝืนไปหรือเปล่า” ดนัยเตือน“ฉันไม่เป็นอะไรแล้วให้ผ่าตัดใหญ่ตอนนี้ยังได้เลย” ฮิคาริพูด“เหอะๆเธอยังเป็นคนอยู่มั้ยเนี่ยมีที่ไหนหายจากอาการกล้ามเนื้ออ่อนแรงเพราะไม่ได้ใช้งานมานานได้ในเดือนเดียว” ดนัยพูดพลางแกล้งมองฮิคาริด้วยความสงสัย“ไม่รู้สิฉันอาจจะไม่ใช่คนจริงๆก็ได้มั้งขนาดวิญญาณยังเคยเป็นมาแล้ว” ฮิคาริยักไหล่ทำเป็นไม่สนใจ“ว่าแต่ตอนนี้เธอจะเอายังไงอ่ะสถานการณ์โรงพยาบาลเราไม่ค่อยจะดีเลยหมอมิโฮะเองก็ไม่อยู่แล้วเธอจะจ้างหมอมาเพิ่มอีกมั้ย” ดนัยถาม“ทำไมต้องจ้างล่ะหมอมิโฮะแค่ลาพักร้อนนี่ !!” ฮิคาริทำหน้างง“ห๋า...ลาพักร้อนหมอมิโฮะน่ะนะไม่ใช่ลาออกไปแล้วเหรอ” ดนัยอุทาน“ยังนะจากสมุดตารางงานนี่นากิสะเขียนเอาไว้ว่าลาพักร้อนไม่มีกำหนด” ฮิคาริพูดพลางหยิบสมุดตารางงานมาเปิดให้ดู“แสดงว่าหมอนากิสะยังไม่ได้ให้ลาออกไปสินะ” ดนัยยิ้มออกมา“ใช่ฉันรู้เรื่องที่หมอมิโฮะโดนฟ้องแล้วและได้ส่งทนายไปช่วยเหลือหมอมิโฮะแล้วด้วยหมอที่มีฝีมือแบบเธอน่ะจะปล่อยให้จบลงตรงนี้ไม่ได้” ฮิคาริพูด“อย่างนั้นเหรอขอบใจนะโล่งอกไปทีที่ได้ยินแบบนั้น” ดนัยถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก“ส่วนเรื่องสถานการณ์ของโรงพยาบาลเราตอนนี้ฉันกับหมออิจิโนเสะมีแผนไว้แล้วล่ะแต่ต้องรอเวลาอีกสักหน่อยให้โรงพยาบาลอื่นที่เสียบุคลากรไปตั้งตัวได้ก่อนหลังจากนั้นแผนการถึงจะเริ่ม” ฮิคาริพูด“มีแผนแล้วงั้นเหรอ” ดนัยสงสัยว่าแผนอะไร“ใช่และแผนการนี้นายต้องมาช่วยฉันด้วยดนัย !!” ฮิคาริแสยะยิ้มออกมาดนัยที่เห็นรอยยิ้มนั่นก็ขนลุกซู่เพราะรอยยิ้มแบบนี้เป็นรอยยิ้มที่เขารู้สึกไม่ดีเอาเสียเลยสองเดือนต่อมานี่ก็ผ่านมาสองเดือนแล้วทุกอย่างเริ่มเข้าที่เข้าทางคนไข้ฉุกเฉินเริ่มน้อยลงและคนไข้ที่มาโรงพยาบาลนี้ก็น้อยลงเช่นกันหมอนากิสะย้ายกลับไปอยู่ที่โรงพยาบาลทาเคนากะสาขาโอซาก้าพร้อมกับหมออุจิมะเหลือไว้ก็แต่หมอหมอยามาโมโตะที่ยังอยู่ส่วนพ่อของหมอนากิสะนั้นหลังจากวางมือจากตำแหน่งผู้อำนวยการก็ลาออกและไปเป็นผู้บริหารที่โรงพยาบาลรีเจ้นท์ซึ่งเปิดมาได้เกือบสองเดือนแล้วซึ่งชื่อเสียงของโรงพยาบาลรีเจ้นท์นั้นเติบโตเร็วมากเป็นเพราะมีบุคลากรการแพทย์ชั้นเยี่ยมอยู่เป็นจำนวนมากการบริการก็เยี่ยมไม่ต่างจากโรงแรมห้าดาวถึงแม้ราคาจะแพงกว่าการรักษาปกติสี่ถึงห้าเท่าแต่ก็ไม่เป็นปัญหาสำหรับคนมีเงินแกร๊ก !! ประตูห้องพักแพทย์ถูกเปิดออกก่อนจะมีหมอผู้หญิงเดินเข้ามาพูดกับดนัย“หมอดนัยบ่ายนี้มาเป็นผู้ช่วยให้หน่อยสิ !!” หมอผู้หญิงคนนั้นพูด“ได้สิครับหมอมิโฮะ” ดนัยพยักหน้าใช่แล้วหมอมิโฮะกลับมาทำงานแล้วดูเหมือนทนายที่ฮิคาริส่งไปช่วยหมอมิโฮะจะเก่งมากไม่รู้คุยตกลงไกล่เกลี่ยกันอีท่าไหนทำเอาฝั่งนั้นถอนฟ้องได้“ว่าแต่สัปดาห์นี้เธอมีผ่าตัดกี่เคส” หมอมิโฮะถาม“สามเคสเองครับ” ดนัยพูด“ของฉันเองก็แค่สี่เคสคนไข้ยายไปโรงพยาบาลอื่นหมดเลย” หมอมิโฮะพูดพลางถอนหายใจออกมา“ของหมอมิโฮะกับหมอดนัยยังดีนะครับสัปดาห์นี้ผมมีแค่เคสเดียวเอง” หมอยูคิมูระเดินเข้ามาในห้องก่อนจะพูดกับทั้งคู่“เฮ้อถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไปไม่นานโรงพยาบาลเราเจ๊งแน่เลยผมว่า” ดนัยเองก็เพลียนี่ก็ผ่านมาสองเดือนแล้วแผนที่ฮิคาริเคยคุยไว้เมื่อสองเดือนก่อนดูเหมือนจะเงียบไปเลยไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่กันแน่เพราะถ้ายังปล่อยให้โรงพยาบาลเป็นแบบนี้ต่อไปไม่เกินสองปีโรงพยาบาลจะต้องล้มละลายและปิดตัวลงเพราะผลประกอบการที่ติดลบแน่นอนดนัยนั้นรู้ดีว่าประชากรของประเทศญี่ปุ่นนั้นเลือกใช้บริการจากชื่อเสียงก่อนเป็นอันดับแรกและคุณภาพเป็นอันดับที่สองโรงพยาบาลตอนนี้เสียชื่อเสียงไปแล้วทำให้คนเลิกมาใช้บริการเป็นจำนวนมากถึงจะยังมีคุณภาพอยู่แต่ก็นะคนที่จะมาเป็นผู้ป่วยใครจะอยากใช้บริการโรงพยาบาลที่ชื่อเสียงไม่ดีกันล่ะเพราะถ้าพลาดขึ้นมานั่นหมายถึงชีวิตทั้งชีวิตของผู้ป่วยเลยนะหุ้นโรงพยาบาลเองตอนนี้ก็แย่จากที่ดนัยฟังข่าวผ่านๆมาจากหุ้นที่เคยแพงเหมือนทองตอนนี้ไม่ต่างจากราคาปุ๋ยเลยสักนิดตอนนั้นเองฮิคาริที่หายไปตั้งแต่เช้าก็เดินเข้ามา“หมอดนัยไปสะดวกมั้ย” ฮิคาริเดินเข้ามาพลางถามดนัย“สะดวกครับ” ดนัยพยักหน้า“ถ้าอย่างนั้นช่วยไปที่ห้องผู้อำนวยการด้วยกันหน่อย” ฮิคาริบอกก่อนจะเดินไป“หมอดนัยเธอไปสร้างเรื่องอะไรมาเนี่ยถึงโดนเรียกไปห้องผู้อำนวยการ” หมอมิโฮะพูดอย่างสงสัย“นั่นสิเธอไปทำอะไรไม่ดีมาหรือเปล่า” หมอยูคิมูระเองก็สงสัย“ไม่นะครับผมจะไปทำอะไรได้ล่ะ” ดนัยเองก็ไม่รู้เขารีบลุกขึ้นพลางจะรีบตามฮิคาริไปและก่อนที่ฮิคาริจะเดินออกจากห้องไปนั้นเธอก็หันมา“อ้อจริงด้วยหมอมิโฮะด้วยนี่นาลืมไปเลยหมอมิโฮะไปที่ห้องผู้อำนวยการด้วยค่ะ” ฮิคาริลืมว่าต้องเรียกหมอมิโฮะด้วย“อ๊ะฉันด้วยเหรอคะ !!” หมอมิโฮะชี้หน้าตัวเอง“ใช่ค่ะมีเรื่องต้องคุยกับหมอดนัยและหมอมิโฮะ” ฮิคาริพยักหน้าและเดินออกจากห้องไปทันทีดนัยกับหมอมิโฮะได้แต่หันมามองหน้ากันก่อนจะรีบเดินตามฮิคาริไปที่ห้องผู้อำนวยการจบ...

    คล้ายกับเรื่อง Ghost & Doctor ผีวุ่นวายกับนายแพทย์อ่อนหัด ที่คุณอ่าน