เจ้าสาวจำยอม_End

        จิตรานุช เปิดประตูห้องนอนออกมาในตอนสายๆ ซึ่งเมื่อคืนได้หลับสนิทอยู่ในอ้อมกอดอันอบอุ่นของ พ่อเลี้ยงกัณตภณ ตลอดทั้งคืน และพอรุ่งเช้าชายหนุ่มตื่นขึ้นมา เห็นคนตัวเล็กกำลังนอนหลับสบาย จึงไม่คิดที่จะปลุกให้ตื่น กลับค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นจากที่นอนอย่างแผ่วเบา พร้อมกับดึงผ้าห่มขึ้นมาปกคลุมร่างบางให้ถึงคอ ปลีกตัวเข้าห้องน้ำ เพื่อทำธุระส่วนตัว และออกมาแต่งตัวไปทำงาน

        ซึ่งตามที่จริงแผลที่ถูกยิงก็ยังไม่หายสนิทดีเท่าไรนัก แต่จะให้พักอยู่บ้านเฉยๆ รอจนแผลหายสนิทก็คงทำไม่ได้ เพราะชายหนุ่มเป็นห่วงงานที่ไร่ ถึงแม้จะมีทั้งลุงชม และอเนก คอยดูให้อยู่ก็ตามที ก็ยังพะว้าพะวงอยู่ดี จึงต้องไปดูสักหน่อย

        :

        “คุณณี มีอะไรจะคุยกับนุชหรือเปล่าคะ?”

        จิตรานุช พอเปิดประตูห้องออกมา ก็เห็น วารุณี กำลังยืนอยู่ใกล้บันได เหมือนว่ากำลังรอใครหรืออะไรอยู่ เมื่อ จิตรานุช เห็นเช่นนั้น ก็ขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างสงสัย แล้วจึงเอ่ยถาม วารุณี ออกไป พร้อมกับเดินตรงเข้าไปหา เพื่อจะเดินลงไปด้านล่าง

        “ฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอนั้นแหละ” วารุณี มองหน้าคนถามด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก

        “ถ้าอย่างงั้นเราลงไปคุยกันที่ข้างล่างก็ได้ค่ะ จะได้คุยกันได้สะดวก” จิตรานุช กล่าวเชื้อเชิญคนที่ต้องการจะคุยกันกับเธอ ให้ลงไปคุยกันที่ชั้นล่าง เพราะหากยืนคุยกันอยู่ที่นี่ อาจจะเป็นอันตรายเอาได้

        “แต่ฉันต้องการจะคุยกับเธอที่นี่ ตอนนี้และเดี๋ยวนี้ด้วย” วารุณี ไม่ยอมที่จะทำตามคำเชื้อเชิญของ จิตรานุช เลยสักนิด ยืนกรานที่จะคุยอยู่ตรงนั้นให้ได้อย่างเดียว

        “ถ้าอย่างนั้น คุณณีมีอะไรจะคุยกับนุช ก็พูดมาเลยค่ะ” จิตรานุช ถอนหายใจออกมาหนึ่งที อย่างเบื่อหน่าย ก่อนจะร้องบอกให้คนที่ต้องการจะพูดคุย พูดคุยออกมา

        “เธออยู่ที่นี่ เธอก็มีแต่จะสร้างความเดือดร้อนให้พี่ภณ เธอไม่สมควรที่จะอยู่ที่นี่ เธอควรจะไปจากที่นี่ได้แล้ว เพราะหากเธออยู่ก็มีแต่จะทำความเดือดร้อนให้พี่เขาไม่หยุดไม่หย่อน ดังนั้นที่ฉันบอกนี้เพราะอยากให้เธอได้รู้ตัว อย่ารอให้พี่ภณเขาต้องไล่เธอออกไปเหมือนหมูเหมือนหมาเลย มันจะดูไม่ดีเอา”

        วารุณี พูดไปก็มองหน้าคนที่เจ้าหล่อนกำลังพูดให้ฟังไปด้วย ว่าจะมีปฏิกิริยายังไงบ้าง

        “คุณณีค่ะ นุชยอมรับว่านุชมาสร้างความเดือดร้อนให้พี่ภณ เป็นอย่างมาก แต่นุชคงจะไม่ไปจากที่นี่ตามที่คุณณีหวังดี และช่วยบอกกล่าวมานี้หรอกค่ะ เพราะนุชรักพี่ภณ และนุชก็แต่งงานกับพี่ภณอย่างถูกต้องตามประเพณี และถ้าหากจะต้องออกไปจากที่นี่จริง ก็ให้พี่ภณเป็นผู้ขับไล่ไสส่งนุชไป นุชถึงจะยอมไปแต่โดยดี”

        จิตรานุช พยายามข่มอารมณ์โกรธเอาไว้ภายใน ก่อนจะพูดปฏิเสธคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า ด้วยน้ำเสียงดังฟังชัดและเด็ดขาด

        “แก! แกนี่มันหน้าด้านหน้าทนซะเหลือเกินจริงๆ เลยนะ พี่ภณเขาไม่ได้รักแก ที่เขาให้แกอยู่ที่นี่ในตอนนี้ ก็เพราะว่าพี่เขาเห็นแก่ไอ้มารหัวขนที่อยู่ในท้องของแกหรอกนะ ถ้าหากว่าแกคลอดมันออกมาเมื่อไร รับรองได้เลยว่าพี่เขาต้องเฉดหัวแกออกจากไร่นี้อย่างแน่นอน”

        วารุณี ยื่นมือไปดึงกระชากแขนเรียวของ จิตรานุช เข้ามาหาตัว ด้วยอารมณ์ที่โกรธกรุ่นอย่างเต็มที่

        พร้อมทั้งขยับเคลื่อนไหวให้ร่างของ จิตรานุช เลื่อนเข้าไปอยู่ใกล้ๆ ขั้นบันได ก่อนจะทำการผลักและปล่อยมือเรียวของตน ที่จับกุมแขนเรียว ของ จิตรานุช อยู่ให้เป็นอิสระ ซึ่งในจังหวะนั้น จิตรานุช ไม่ทันระวังตัว เพราะมัวแต่ไปรู้สึกอยู่กับคำพูดของคน ที่กำลังหาเรื่องเธออยู่

        “กรี๊ดดดด!!!!!!....”

        จิตรานุช ร้องเสียงหลงออกมาเสียงดังด้วยความตกใจสุดขีด มือเรียวเล็กของเจ้าหล่อนก็พยายามไขว่คว้าหาที่ยึดเหนี่ยว แต่ก็ไม่เป็นผลสำเร็จ ร่างของ จิตรานุช ได้ลอยละลิ่วปลิวตกลงมาสู่พื้นล่าง โดยมี วารุณี ยืนมองดูอยู่นิ่งๆ อย่างไม่คิดจะช่วยเหลือแต่อย่างใดเลย

๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙