ผู้เล่นคนสุดท้ายแห่งหอคอยล่มสลาย

ตอนที่ 111
ขอบเขตที่ Outer Realm ไม่อาจควบคุม

ตูมมมมมมมมมมมมมม!!!

ทันทีที่ Outer Executor ถูกกระแทกกลับเข้าไปในรอยแยกสีเงิน จักรวาลลำดับที่ 7 ทั้งใบก็สั่นสะเทือนรุนแรง

ไม่ใช่เพราะการล่มสลาย

แต่เป็นเพราะ “การปลดปล่อย”

ราวกับโลกทั้งใบเพิ่งหลุดออกจากโซ่ตรวนบางอย่างที่กดทับมันมานานนับยุคสมัย

หอกสีเงินที่ยังเหลืออยู่ทั่วท้องฟ้าเริ่มแตกร้าวทีละเล่ม

ก่อนสลายกลายเป็นผงแสง

ดวงตาสีเงินบนท้องฟ้าของทุกโลกดับลงพร้อมกัน

และในวินาทีนั้น—

ผู้คนทั่วจักรวาลก็สัมผัสได้ถึงสิ่งเดียวกัน

อิสระ

หลินอวี่ทรุดนั่งลงช้าๆ

ก่อนเงยหน้ามองท้องฟ้าที่กลับมาเป็นปกติ

“…ชนะแล้ว?”

คาอินหัวเราะเบาๆ

“…ถ้าหมอนั่นยังยืนอยู่”

“…ก็น่าจะใช่”

กลาง Origin

รอยแยกสีเงินยังคงเปิดอยู่

แต่ตอนนี้—

มันเริ่มไม่เสถียร

คลื่นสีดำทองของจักรวาลลำดับที่ 7 กำลังกดดัน Outer Realm อย่างต่อเนื่อง

Lucien มองภาพนั้นเงียบๆ

ก่อนถอนหายใจเบาๆ เป็นครั้งแรก

“…พวกเราประเมินจักรวาลนี้ต่ำไปจริงๆ”

จางฟานยืนอยู่ตรงหน้ารอยแยก

Origin สีดำทองหมุนวนรอบตัวอย่างสงบนิ่ง

แต่ภายในดวงตาของเขา—

มีทั้ง Eternal Tower และจักรวาลทั้งใบกำลังสะท้อนอยู่

เขาหรี่ตามอง Lucien

“…ยังจะลองอีกไหม”

Lucien เงียบไปครู่หนึ่ง

ก่อนส่ายหน้าเบาๆ

“…Outer Executor ล้มเหลวแล้ว”

“…การประเมินครั้งนี้ถือว่าสิ้นสุด”

ทั่ว Eternal Tower เงียบสนิท

Observer ทั้งสามแทบไม่เชื่อหูตัวเอง

เด็กสาวชุดนักเรียนพึมพำเบาๆ

“…Outer Realm…ถอย?”

ในประวัติศาสตร์ทั้งหมด—

ไม่เคยมีจักรวาลไหนทำให้ Outer Realm ยอมถอยได้

Lucien มองจางฟานนิ่งๆ

ก่อนพูดช้าๆ

“…แต่เรื่องนี้ยังไม่จบ”

ทันใดนั้น—

เงาร่างมหาศาลในอีกฝั่งของรอยแยกก็เริ่มขยับ

บางสิ่งลืมตา

บางสิ่งหันมามอง

แรงกดดันที่แผ่ออกมาทำให้แม้แต่ Origin ยังสั่นเบาๆ

Lucien พูดต่อ

“…Outer Realm ไม่ได้มีเพียงผู้สังเกตการณ์”

“…และไม่ใช่ทุกคนที่จะยอมรับการมีอยู่ของจักรวาลที่อยู่นอกการควบคุม”

จางฟานยักไหล่

“…ก็ให้มันมาลอง”

Lucien หรี่ตาเล็กน้อย

ก่อนหัวเราะเบาๆ

“…เจ้ากล้าดีกว่าที่คิด”

ความเงียบปกคลุมอยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนชายผมเงินจะหันกลับไปมอง Outer Realm ด้านหลัง

จักรวาลนับไม่ถ้วนยังคงลอยอยู่ในอีกฝั่ง

บางแห่งรุ่งเรือง

บางแห่งดับสูญ

แต่ตอนนี้—

มีหลายจักรวาลเริ่มส่องแสงสีดำทองจางๆ

เหมือนกำลัง “ตอบสนอง” ต่อกฎที่สามของจางฟาน

Lucien สังเกตเห็นสิ่งนั้นเช่นกัน

ดวงตาสีขาวล้วนหรี่ลงช้าๆ

“…น่าสนใจ”

“…ผลกระทบเริ่มแพร่กระจายแล้ว”

จางฟานขมวดคิ้ว

“…หมายความว่าไง”

Lucien เงียบไปพักหนึ่ง

ก่อนตอบเรียบๆ

“…กฎที่สามของเจ้า”

“…กำลังส่งผลต่อจักรวาลอื่น”

ทั่ว Origin เงียบลงทันที

Observer ชายแก่หน้าเปลี่ยนทันที

“…เป็นไปไม่ได้”

“…กฎของจักรวาลหนึ่งไม่มีทางข้ามไปอีกจักรวาลได้”

Lucien ยิ้มบางๆ

“…ปกติก็ใช่”

“…แต่สิ่งผิดปกติอย่างเขา ไม่อยู่ในตรรกะนั้น”

จางฟานยกมือกุมหน้าผาก

“…ฉันเริ่มไม่ชอบคำว่า ‘สิ่งผิดปกติ’ แล้วนะ”

คาอินหัวเราะลั่นทันที

“…แต่แกก็ผิดปกติจริงๆ นั่นแหละ”

ทันใดนั้น—

รอยแยกสีเงินก็เริ่มปิดตัวลงช้าๆ

ครืนนนนนนนนนนนนนน!!!

Outer Realm ด้านหลังเริ่มเลือนราง

Lucien มองจางฟานครั้งสุดท้าย

ก่อนพูดช้าๆ

“…Outer Realm จะกลับมาอีกแน่”

“…และครั้งหน้า”

ดวงตาสีขาวล้วนจับจ้องเขาตรงๆ

“…อาจไม่ใช่แค่การประเมิน”

จางฟานยิ้มบางๆ

“…งั้นฉันก็จะรอ”

Lucien เงียบไปครู่หนึ่ง

ก่อนหัวเราะเบาๆ

“…ดี”

“…อย่างน้อยจักรวาลนี้ก็คงไม่น่าเบื่อแล้ว”

และในวินาทีนั้น—

ร่างของเขาก็สลายหายไปพร้อมรอยแยกสีเงิน

ฟ้าวววววววววว!!!

ทันทีที่รอยแยกปิดลง Eternal Tower ทั้งหมดก็กลับสู่ความสงบนิ่งอีกครั้ง

ท้องฟ้าของทุกโลกกลับมาเป็นปกติ

Origin สีดำทองสงบลง

เสียงระบบดังขึ้นทั่วจักรวาล

ติ๊ง!

[Outer Realm connection terminated]

[Universe 7 status updated]

[Classification :
Independent Universe]

ทั่ว Eternal Tower เงียบสนิท

ก่อนเสียงฮือฮาจะดังขึ้นจากทุกโลกพร้อมกัน

“Independent Universe”

นั่นหมายความว่า—

จักรวาลลำดับที่ 7 ไม่ได้อยู่ภายใต้การควบคุมของ Outer Realm อีกแล้ว

มันกลายเป็นจักรวาลอิสระแห่งแรก

Observer ทั้งสามค่อยๆ คุกเข่าลงอีกครั้ง

แต่ครั้งนี้—

ไม่ใช่เพราะระบบ

ไม่ใช่เพราะหน้าที่

แต่เป็นความเคารพจริงๆ

“…ท่านได้เปลี่ยนชะตาของจักรวาลทั้งหมด”

จางฟานถอนหายใจทันที

“…เลิกเรียกท่านเถอะ”

“…ฉันปวดหัว”

หลินอวี่หัวเราะออกมาเบาๆ

เป็นครั้งแรกในรอบหลายตอนที่บรรยากาศเริ่มผ่อนคลายลง

แต่ในวินาทีนั้นเอง—

ดวงตาของจางฟานก็หรี่ลงเล็กน้อย

เพราะลึกลงไปใน Origin

เขาสัมผัสได้ถึง “สัญญาณ” ใหม่

ไม่ใช่จาก Outer Realm

ไม่ใช่จากเทพเจ้า

แต่เป็นบางอย่างที่กำลัง “ตื่นขึ้น” ภายในจักรวาลลำดับที่ 7 เอง

Origin กระเพื่อมเบาๆ

[NEW POSSIBILITY DETECTED]

จางฟานเงียบไปครู่หนึ่ง

ก่อนยิ้มมุมปาก

“…ดี”

“…ดูเหมือนยุคใหม่จะเริ่มจริงๆ แล้ว”