ก่อนกลุ่มคนไม่ผ่านการทดสอบ จะถูกผู้คุมเฉียนหาญ พาตัวออกไปด้านนอก ไม่เว้นแม้แต่คุณชายเจียงหยาง สีหน้าเขาเต็มเปี่ยมไปด้วยความไม่จำยอม จนบัดนี้บริเวณลานกว้างซอกหลืบคฤหาสน์เซียงหยาง หลงเหลือเพียงหลางเทียน กับ สุ่ยเยว่เท่านั้น
ก่อนฮุ่ยโจ จะคลี่ยิ้มบาง บอกกล่าวพวกหลางเทียนออกมา “พวกเ้าสองคนผ่านการทดสอบ ตามข้าเข้าไปภายในคฤหาสน์เซียงหยาง”
หลางเทียนมีท่าทีใเล็กๆ ผิดกับแม่นางสุ่ยเยว่ที่มั่นใจระดับหนึ่ง ว่านางจะผ่านการทดสอบนี้ไปได้ ระหว่างทางที่เดินเข้าไปภายใน คฤหาสน์เซียงหยาง หลางเทียน อดไม่ได้ที่จะไต่ถามออกมา
“พี่ฮุ่ยโจ แล้วพวกคนไม่ผ่านการทดสอบล่ะ”
ฮุ่ยโจได้ยินเขาเพียงยิ้มบางออกมาเท่านั้น ไม่ได้กล่าวพูดอธิบายอะไรออกมา ทำให้หลางเทียน ถอนลมหายใจออกมายาว
…ไม่นานที่พวกเขาเดินลัดเลาะเข้าไปยังที่พัก ก็พบเจอคนที่หลางเทียนคุ้นตา ทว่าใบหน้าเสี่ยวเฉา ฟกช้ำดำเขียวไม่น้อย พร้อมด้วยสตรีนามว่าเจียงจือ พวกเขาที่ผ่านการทดสอบก่อนหน้านี้ จะยืนคุมเชิงเด็กหนุ่ม อยู่ภายในห้อง ราวกับนางพึ่งจะสั่งสอนเด็กหนุ่มมาหมาดๆ
ทว่าเจียงจือไม่อยากเชื่อว่า น้องชายนางจะไม่ผ่านการทดสอบ เมื่อไม่เห็นเจียงหยาง แต่กลายเป็ เ้าเด็กบ้าหลางเทียน กับสตรีร่างเพรียวบางสวยนิดหน่อย ผ่านการทดสอบเสียอย่างนั้น
แม้แต่กงม่อซือ เด็กหนุ่มยังเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันออกมา ด้วยสายตาเอาเื่ ยกฝ่ามือชี้หน้าหลางเทียน ที่ยิ้มหน้าเจื่อนขึ้นมาทันที ที่เห็นพวกเขา “เ้า!! เ้า!! ไอ้เด็กบ้าหลางเทียน เ้าผ่านการทดสอบได้อย่างไร?” ครั้นนึกถึงยามที่ถูกหลางเทียน เตะกล่องดวงใจ จนหน้าดำหน้าเขียว เขาก็อยากจะตบไอ้เด็กเวร หลางเทียนหน้าตายนี่ ให้ฟันร่วงหมดปากแล้ว
ก่อนเสียงกระแอมไอ ฮุ่ยโจจะดังขึ้นมา อะแฮ่ม!! “พวกเ้าผ่านการทดสอบแล้วนะ จะมัวมาตีกันทำไมเล่า”
กงม่อซือ ที่เดินมาดึงคอเสื้อผ้าป่านเก่า ซอมซ่อของหลางเทียน เขามีท่าทีไม่ยินยอมให้เื่นี้จบลงไปง่ายๆ พร้อมกับหลางเทียนที่ค่อยๆ แกะนิ้วมือเด็กหนุ่ม หน้าตาดุดันแข็งกร้าวออก ทีละนิ้วมือ ช้าๆ
“เ้าก็น่าจะได้ยินที่ พี่ฮุ่ยโจบอกกล่าว แล้วไม่ใช่หรือกงม่อซือ เื่ที่ผ่านมา ก็ควรปล่อยผ่านไปอย่าไปคิดถึงมัน” เมื่อหลางเทียนหลุดจากฝ่ามือของ กงม่อซือ ออกไปได้ เขาก็หายใจอย่างโล่งอก ออกมาทันที
ทว่ากงม่อซือที่ถูกหลางเทียนแกะนิ้วมือออกไปได้ สายตาเขา สั่นกระตุกขึ้นมาถี่ยิบ เกรงว่าห้องพักรวมแห่งนี้ ความสงบสุขสำหรับเขา คงจะหดหายลงไปหลายส่วนแน่ เมื่อต้องเห็นใบหน้าเ้าหลางเทียน ทุกๆ วัน
ฮุ่ยโจส่ายหัว ก่อนจะส่งชุดสีเหลือง พับอย่างดี ออกไปให้หลางเทียนกับ สุ่ยเยว่ แล้วบอกกล่าวเื่สำคัญของวันนี้ออกมา ให้พวกเขาได้รับฟัง “่กลางวันคฤหาสน์เซียงหยาง จัดงานเลี้ยงสังสรรค์ให้พวกเ้า... แถมวันนี้ พวกเ้ายังมีโอกาสได้พบเจอ เหล่าหัวกะทิทั้ง5 ของคฤหาสน์เซียงหยางด้วย หากจะวัดจากลำดับสีเข็มกลัด พวกเ้าน่าจะอยู่ลำดับที่ 6-10ของคฤหาสน์เซียงหยาง”
ก่อนฮุ่ยโจ จะกล่าวเตือนออกมาอีกครั้ง เมื่อนึกถึงความเป็ไปได้บางอย่าง “อ้อ!! ไม่แน่พวกเ้าอาจเจอ เ้าคฤหาสน์เซียงหยาง อย่าทำตัวเสียมารยาทกับท่านเชียว โดยเฉพาะเ้า... หลางเทียน”
ด้านหลางเทียน ที่แคะขี้มูกฟังอย่างตั้งใจ เขาถึงกับสะดุ้งตัวแรงๆ ขึ้นมา “ข้าเข้าใจแล้วน่า พี่ฮุ่ยโจ” ก่อนพวกเขาจะแยกย้าย กันไปทำตามหน้าที่ของตน ทว่าฮุ่ยโจ อดไม่ได้ที่จะมองแผ่นหลังของหลางเทียน แล้วส่ายหัวออกมาเล็กน้อย
หลางเทียนเขาไม่ได้อาบน้ำมานาน เนื้อตัวมอมแมมสกปรก เต็มไปด้วยคราบเหงื่อไคล เมื่อเดินเข้าไปบริเวณที่อาบน้ำพร้อมกับ หญิงสาวสุ่ยเยว่ เด็กสาวก็กล่าวพูดพึมพำ ขึ้นมาทันที “คงจะไม่ใช่ ที่ชำระล้างร่างกายรวม หรอกกระมัง?”
หลางเทียน ชี้มือขึ้นมาทันควัน “จะเป็อย่างนั้นได้อย่างไรเล่า ดูสิมันมีฉากกั้นไม้ไผ่อยู่” พร้อมทั้งสองจะหันจ้องตากันเล็กน้อย แล้วเลือกเดินไปฝั่งใครฝั่งมัน ก่อนจะเริ่มวางมวยใส่กัน ให้เสียเื่ไปเสียก่อนบัดนี้
ครั้นต่างฝ่ายต่างก็แยกย้ายไปชำระล้างร่างกายของตน หลางเทียนเด็กหนุ่มที่ดูคล่องแคล่ว ปราดเปรียว ก็กระโจนลงบ่อน้ำทันที สุ่ยเยว่อีกด้านหนึ่ง นางได้แต่ส่ายหัวออกมา เมื่อได้ยินเสียงหลางเทียน เล่นน้ำเป็เด็กไม่รู้จักโต เมื่อนางถอดเสื้อผ้าที่เต็มไปด้วยกลิ่นเหงื่อ ลงไปแช่ภายในสระน้ำ นางก็รู้สึกผ่อนคลายลงไปไม่น้อย
ด้านฮุ่ยโจ เขาลืมไปเสียสนิทว่าชุดที่พับไว้อย่างดี เขาให้ถูกคนหรือไม่ เขากล่าวพูดพึมพำออกมาน้อยๆ ทันใด “หวังว่าพวกเขา คงจะตรวจดูเสื้อผ้ากันก่อนนะ?”
...สุ่ยเยว่ที่ได้ยิน หลางเทียนที่มีท่าทีผ่อนคลาย แหวกว่ายภายในสระ นาง แค่นเสียงชิ!! ดังออกมาเล็กๆ อย่างไม่พอใจครั้นเห็นคนมีความสุขกับอะไรง่ายๆ เช่นนี้ “ไอ้เด็กเวรนี่ มันโตมาอย่างไร พ่อแม่มันไม่สั่งสอนหรือไงว่า อย่าแช่น้ำนาน”
ก่อนเด็กสาวจะเดินไปหยิบเสื้อผ้าสีเหลือง ที่พับไว้อย่างดีเตรียมจะสวมใส่ ทว่าทันใดนางก็ต้องหน้าบึ้งตึง เมื่อเห็นเป็ชุดบุรุษ ทำให้ใบหน้านางเลิ่กลั่กขึ้นมาทันที ก่อนนางจะกระแอมไอออกมาเสียงดัง!! แค่ก!! แค่ก!! แค่ก!! ดังออกมาอยู่หลายที ก็ไม่มีการตอบรับจากเ้าหลางเทียน
จนนางหน้าแดงแทบจะทนไม่ไหวอีกต่อไป “เ้าไม่ได้ยินที่ข้าไอ หรืออย่างไรเ้าเด็กบ้า หลางเทียน”
เสียงเด็กหนุ่มกำลังผ่อนคลาย พูดสวนขึ้นมาทันที “อะไรติดคอเ้าหรืออย่างไร แม่นางสุ่ยเยว่?”
สุ่ยเยว่ นางอยากจะะโข้ามฉากกั้นไป ต่อยประเคนหมัดให้ไอ้เวรนี่ สักทีสองทีจนฝ่ามือนางกำหมัดไว้แน่น “เ้าตรวจดูเสื้อผ้าของเ้าซิ ว่าเป็เสื้อผ้าของสตรีหรือไม่?”
หลางเทียนรีบลุกจากสระน้ำ ไปตรวจสอบทันที เขาไม่คิดเลยว่าชุดพวกเขาทั้งสอง จะสลับกันเช่นนี้ “อืมๆ ชุดสตรี”
“งั้นเ้าโยนมาให้ข้า”
หลางเทียนกล่าวพูดสวนขึ้นมาทันที ครั้นได้ยินเสียงแค่นของนาง กล่าวออกมาอย่างไม่พอใจ “แล้วข้าจะไว้ใจ เ้าได้อย่างไร” เมื่อฝ่ามือต่างฝ่ายต่างหยุดชะงักกะทันหัน ไม่ไว้ใจซึ่งกันและกัน
966
