ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

        เวลาร่วม2ปีเศษ ที่หลินเฟยตั้งครรภ์ ในที่สุดก็ถึงวันคลอด บ่าวรับใช้พวกนาง ต่างก็เดินไปมากันอย่างวุ่นวาย อี้เฉินเองก็กระสับกระส่าย เดินไปมาหน้าลานกว้างที่พัก ไม่หยุดเช่นกัน 
 

        โม่กวางกับ ซีเผิงพวกเขาที่เห็นยังส่ายหัว กล่าวเตือนให้อี้เฉินใจเย็นลง “เจ้าหยุดเดินได้แล้วกระมังอี้เฉิน” ทว่าคงจะมีเพียงองค์ชาย ชิงอู๋เหล่ยเท่านั้น ที่เข้าใจความรู้สึกของอี้เฉินในตอนนี้ ยามที่หลิวอี้เฟย คลอดองค์หญิงชิงถง เขาเองก็มีท่าที กระวนกระวายใจเช่นกัน

       ก่อนองค์ชายชิงอู๋เหล่ย จะเปิดปากบอกกล่าวอี้เฉิน ให้อี้เฉินอย่าได้เป็นกังวลมากนัก “หลินเฟย ได้แม่นางหลิวอี้เฟยภรรยาข้าดูแล เจ้าไม่ต้องเป็นกังวลมากนักอี้เฉิน”

       “อืมๆ ข้าเข้าใจแล้ว” ทว่าอี้เฉิน เขาก็ยังไม่มีท่าที จะหยุดสืบฝีเท้าก้าวเดินเป็นวงกลม เมื่อเห็นว่าเวลาค่อยๆ ไหลผ่านไปช้าๆ ก่อนที่อากาศท้องฟ้าที่สดใส จะค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นมืดครึ้ม เกิดปรากฏการณ์ประหลาด เมื่อภาพฉายบนท้องฟ้า ปรากฏภาพดวงดาวพร่างพราว ฉาบไปทั่วผืนฟ้า ราวกับเป็นตัวแทนของความรุ่งโรจน์ถึงขีดสุด ก่อนมันจะค่อยๆ โรยรา แตกดับกระจัดกระจาย เป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยออกไปทั่วผืนฟ้า

       ผู้คนทั่วดินแดนเทพต่างก็เห็นฉาก ปรากฏการณ์ประหลาด นี้กันถ้วนหน้า ด้วยดวงตาของพวกเขา แม้แต่สายตาของผู้ยิ่งใหญ่ ยังกวาดสายตาสำรวจออกมามอง ซึ่งมันเป็นลางร้ายมากกว่าดีแน่ เนื่องด้วยดวงดาว ที่พร่างพราวเหล่านั้น เหมือนกับเป็นตัวแทน ของจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ ทว่ามันกับแตกดับสลาย จะไม่ให้ผู้ยิ่งใหญ่ที่กวาดสายตาสำรวจ หัวใจสั่นสะท้านได้อย่างไร

       ด้านอี้เฉินที่จ้องมอง ขึ้นไปบนท้องฟ้าอย่างไม่วางตา ปรากฏการณ์ประหลาด ที่เกิดมาพร้อมลูกของเขา จู่ๆ เขาก็ตระหนักรู้ ถึงบางสิ่งจากภาพ ที่ฉายทอดยาว น่าหวาดกลัวนั้นได้ ร่างกายเขาเกิดการสั่นไหวส่งสัญญาณ การเลื่อนขั้นพลังออกมาทันที เมื่อเสียงร้องของเด็กน้อยดังขึ้น พร้อมกับ ซีเผิง โม่กวาง องค์ชายชิงอู๋เหล่ย แม้แต่ผู้คนทั่วดินแดนเทพ เองก็รับรู้ได้ ครั้นเห็นมหันตะสายฟ้า ของจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ กำลังจะถูกเรียกชักนำ ลงมาโดยตัวของอี้เฉิน

       ซีเผิงเขากล่าวพูดออกมา ด้วยความไม่อยากเชื่อ “เป็นไปได้อย่างไร อี้เฉินเขาเรียกมหันตะสายฟ้า เคราะห์กรรม ของจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ มาได้เช่นนั้นหรือ?”

โม่กวางเองก็กล่าวพูดขึ้นมาเช่นกัน “หรือว่าอี้เฉินเขาจะมีพลัง ขึ้นไปยืนเทียบชั้น กับเหล่าจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ ในขั้นราชันสวรรค์แล้ว”

        ก่อนภาพท้องฟ้าภายในดินแดนเทพ จะเกิดการแปรปรวน อย่างหนักหน่วง ผู้คนทั่วดินแดนเทพต่างก็รับรู้ได้ ถึงการถือกำเนิดของผู้ยิ่งใหญ่ ร่างอี้เฉินที่พยายาม จะกดขั้นพลังของเขาไว้ เขาต้องรีบห้อตะบึง ออกไปจากหุบเขาบรรพชน ให้ห่างไกลจากผู้คนให้มากที่สุด เมื่อมหันตะสายฟ้า ของจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ กำลังจะถูกเขาเรียก ชักนำลงมา ยังพื้นมหาพิภพ

        สายตาที่เป็นปีติของคนดินแดนเทพ พวกเขาต่างก็โห่ร้อง ออกมาด้วยความยินดี เมื่อมีผู้ยิ่งใหญ่กำลัง จะถือกำเนิดเกิดใหม่ ภายในดินแดนเทพอีกครั้ง ทว่าใบหน้าหมู่ชนทั่วดินแดนเทพ ต่างก็ต้องพลันแข็งค้าง เมื่อเห็นท้องฟ้า จู่ๆ มีสายตาของจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ กลอกกลิ้งไปมาบนท้องฟ้าสูง ด้วยดวงตาที่ใหญ่ยักษ์ฉาบไปทั่วผืนฟ้า จ้องมอง กวาดสายตาหมู่ชน ทั่วดินแดนเทพ ให้หัวใจต้องสั่นสะท้าน ด้วยความหวาดกลัว เมื่อรับรู้ถึงสายตาผู้ยิ่งใหญ่ จับจ้องมาที่พวกเขา จวนแทบจะลืมหายใจ ก่อนจะสูดลมหายใจลึกเข้าไปเต็มปอด หายใจหอบหนักขึ้นมาอย่างรุนแรง

        ด้านอี้เฉิน เขาถึงกับหดหลี่ดวงตาจนเล็กแคบ เมื่อรับรู้บัดนี้เขาเป็นเป้าสายตา ของผู้ยิ่งใหญ่อีกครั้ง ก่อนสะพานสายรุ้งพร่างพราว เต็มไปด้วยดวงดาวนับแสน จะฉายทอดยาวมายังดินแดนเทพ ทำให้อี้เฉินรับรู้ได้ทันที ว่าผู้ยิ่งใหญ่กำลังย่างก้าว สืบฝีเท้ามาเยือน
 

       ด้านของหลินเฟยนางที่มองลูกน้อย ดึงนิ้วมือนางไปมามีท่าทีเริ่มหัวเราะ คิก!คิก! ตามประสาเด็ก นางรับรู้ดีว่าเหตุการณ์ ภายนอกกำลังเกิดความวุ่นวาย สายตาที่อิดโรยนาง ฉายประกายความวิตก อย่างไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน “ลูกแม่ อย่างไรเจ้าต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปให้ได้ หากไม่มีพ่อกับแม่แล้ว”

       หลิวอี้เฟย ที่อยู่ข้างๆ หลินเฟย เอ่ยเตือนนางในทันใด “เจ้าอย่าพูดอะไรเป็นรางเช่นนั้น อย่างไรอี้เฉินก็ต้องผ่านความยากลำบาก กลับมาหาเจ้าได้แน่หลินเฟย”

“ข้าก็หวังว่ามันจะเป็นเช่นนั้น”

        ด้านทิศทางที่อี้เฉินอยู่ ปรากฏ จักรพรรดิเทพมาร ฟู่เฉิง จักรพรรดิจ้าววังมังกร จักรพรรดิแห่งความตาย ในเวลาที่ไล่เลี่ยกัน พร้อมอายสังหารที่โพยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า แพร่กระจัดกระจายออกไปทั่ว ส่งให้ทั่วดินแดนเทพ เกิดความโกลาหลครั้งใหญ่ เมื่อเห็นการมาเยือน ของจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสาม

        ร่างฉายเทพมาร ที่ปกคลุมทั่วผืนฟ้า มองราวกับพวกเขาตัวเล็กจ้อย ทำให้พวกเขาต่างก็ตัวเย็นเยือก หนาวสั่นด้วยความหวาดกลัว ก่อนเสียงแค่นจักรพรรดิเทพมาร ฟู่เฉิง จะเอ่ยพูดออกมาก้องฟ้า “อี้เฉินข้าไม่คิดว่า เจ้าจะเรียกมหันตะสายฟ้า ของจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ ออกมาได้ เหมือนว่าพวกเรา จะดูถูกดูแคลนเจ้ามากเกินไป ส่งมอบวิชาสังสารวัฏ ภายในกระดูกศักดิ์สิทธิ์ ของเจ้าออกมาเสีย แล้วข้าอาจพิจารณา ให้เจ้ามีชีวิตอยู่ต่อไป”

        อี้เฉินแค่นเสียงขึ้นมาด้วยความเดือดดาล เป็นโทสะ โกรธแค้น จักรพรรดิ ฟู่เฉิง ที่ฆ่าสังหาร พี่อี้ฟางหรงเป็นอย่างมาก “ชีวิตที่น่าอดสูนะหรือ ที่เจ้าจะมอบให้ข้า หากข้าจะตายตก ข้าก็จะลากพวกเจ้าไปตายด้วย”

ฉับพลันร่างอี้เฉิน เขาปลดปล่อยจุดตันเถียนทั้ง5 ไม่กดข่มขั้นพลังของเขาไว้อีกต่อไป เรียกมหันตะสายฟ้า ของจักรพรรดิ ผู้ยิ่งใหญ่ออกมาทันที

       ท้องฟ้าที่มืดครึ้มปรากฏลมพายุ ที่บ้าคลั่ง โหมกระหน่ำออกไปทั่วอาณาอย่างรุนแรง แม้แต่ผู้ยิ่งใหญ่พวกเขายังรับรู้ถึงอันตราย เมื่อทัณฑ์สวรรค์สายฟ้า ตกลงมาเป็นห่าฝน ก่อร่างเป็นอสูรสายฟ้าทัณฑ์สวรรค์ ที่โหดร้ายออกมา
 

       จักรพรรดิจ้าววังมังกร เขาที่รู้สึกเจ็บแสบผิวหนัง จากความบ้าคลั่งของ มหันตะสายฟ้าที่อี้เฉินเรียกออกมา เขากล่าวพูดขึ้นมาทันที “รีบฆ่าสังหาร ไอ้เวรนั้นเร็วเข้าเถอะ!!”

        จักรพรรดิเทพมาร ฟู่เฉิง เขาถึงกับหน้าบูดเบี้ยว ครั้นเห็นความดื้อรั้นของอี้เฉิน “ไม่ว่าลูกของมันหรือตัวมัน อย่างไรก็ต้องฆ่าสังหารมันลงในวันนี้ ไม่ให้เกิดหายนะใหญ่ ในภายภาคหน้า”

        ฉับพลันเสียงแค่นฆ่า!! อี้เฉินถูกคำรามดังออกมาก้องฟ้าทันใด พร้อมกับเสียงเย้ยหยัน ของพวกเขาครั้นเห็นสภาพอี้เฉิน ที่ผิวไหม้เกรียมจากสายฟ้า แลบแปลบปลาบ “เจ้าคิดจริงหรือว่า สภาพของเจ้าเช่นนี้ จะรอดพ้นความตายออกไปได้”

        คลื่นฝ่ามือที่พุ่งปรี่ ของจักรพรรดิจ้าววังมังกร เตรียมจะบดขยี้หัวใจอี้เฉินให้แหลกคามือ ให้หายคับแค้นใจ ที่อี้เฉินฆ่าสังหารบุตรชายของเขาลง พร้อมฝ่ามือผู้ยิ่งใหญ่คนอื่นๆ ที่เตรียมจะบดขยี้ร่างกายส่วนอื่นๆ ของอี้เฉินให้กลายเป็นผุยผง เถ้าธุลี

       พวกเขาต่างตกตะลึง เมื่อเห็นตราจักรพรรดิมังกร ถูกอี้เฉินกระแทกลงกลางอากาศ ปรากฏร่างมังกรสีทองตัวเขื่อง โอบล้อมทั่วสรรพางค์กายอี้เฉินไว้ พร้อมเสียง โฮก!!! คำรามดังออกมาก้องฟ้า

       พวกเขาที่เข้ามาอยู่ในระยะ มหันตะสายฟ้า ต่างก็ถูกสายฟ้าของผู้ยิ่งใหญ่ ที่อี้เฉินเรียกมาดึงดูด ต้องทนรับทัณฑ์สวรรค์ ที่บ้าคลั่งไปพร้อมกับอี้เฉิน จนเสียงร้องอ๊ากกก!! จักรพรรดิจ้าววังมังกร ร้องคำราม ออกมาก้องด้วยความเจ็บแค้น

       อี้เฉินที่บาดเจ็บอย่างหนัก เขาที่เห็นความยาก ลำบากของผู้ยิ่งใหญ่ ริมฝีปากที่กระอักเลือดสด เขาอดไม่ได้ที่จะคลี่ยิ้มขึ้นมา แม้จะรับรู้ความตาย ขึ้นมาอย่างหนักหน่วงก็ตาม
 

         ทว่าอี้เฉินก็ดีใจได้เสี้ยววินาที เมื่อเห็นความห่างชั้นของขั้นพลัง ดาบความตาย แหวกท้องฟ้า ราวกับจะผ่าสวรรค์ และโลกออกจากกัน หวดฟาดลงมา ส่งให้เกิดเสียงตู้ม!! ดังออกมาก้องสนั่นหวั่นไหว ไปทั่วเก้าสวรรค์ชั้นฟ้า ภูเขาพังทลาย แม่น้ำเหือดแห้งปนเปื้อน เต๋าแห่งความตายออกไปทั่วทันใด

       ร่างอี้เฉินที่ขับเคลื่อน วงแหวนวัฏจักร หมุนก่อร่างป้องกันกาย กายาเขาเต็มไปด้วยรอยแตก ร้าวลุกลามออกไปทั่ว อยู่ในสภาพน่าอเนจอนาถ วงแหวนวัฏจักร เกิดการพังเสียหายอย่างหนักหน่วง มองเห็นเศษเต๋า กระจัดกระจายออกมาทั่ว จนอี้เฉิน ต้องแค่นเสียงคำรามออกมาก้องฟ้า “เจ้าๆ ไอ้จักรพรรดิแห่งความตายเฮงซวย!!” ก่อนอี้เฉินจะชี้นิ้วสั่งมังกรตัวเขื่อง ออกไปโจมตี ชายที่ร่างกาย ราวกับซากศพซีดเผือด เดินได้

       เสียงเคร้ง!! ตู้ม!! ที่เกิดจากการฆ่าสังหาร ฝ่ายเดียวของผู้ยิ่งใหญ่ ยิ่งส่งให้อี้เฉินร่าง อยู่ในสภาพครึ่งเป็นครึ่งตาย ร่างกายหลายส่วน ต่างก็ลอยออกไปเป็นเถ้าธุลี สลายลงไปช้าๆ

       หมู่ชนคนดินแดนเทพ พวกเขาต่างก็กุมฝ่ามือเอาไว้แน่น แม้อยากจะเข้าไปช่วยเหลืออี้เฉินมากเท่าใด พวกเขาก็รับรู้ว่า ไม่มีแม้แต่โอกาส เข้าไปใกล้สถานที่ต่อสู้เสียด้วยซ้ำ เมื่อเห็นร่างสัตว์อสูร ภายในป่าบริเวณรัศมี ร่างระเบิดกลายเป็นหมอกเลือด หนีตายกันออกไปจ้าละหวั่น แม้แต่ท้องฟ้ายังแตกร้าว พังเสียหายอย่างหนักหน่วง