ข่าวการเสียชีวิตของมินอาทำให้คังวอนเริ่มสงสัยในตัวโยอัน แถมหมอเฉินยังหายตัวไปโดยไม่บอกกล่าวอีกยิ่งทำให้คังวอนสงสัยมากขึ้น เขาไม่เปลี่ยนสีหน้า ยังยิ้ม ยังคุยกับโยอันตามปกติทำเหมือนไม่ได้ติดใจสงสัยอะไร แต่...เขาเริ่มหาย ตอนแรกแค่เข้าช้ากว่าปกติ ต่อมาคือยกเลิกประชุมบางส่วน จากนั้นก็แทบไม่เข้าโรงพยาบาลเลย ทุกอย่างถูกส่งผ่านเรเชลที่เป็เลขา
สิ่งที่ทุกคนสังเกตได้คือท่าทีที่เปลี่ยนไปของรองผอ.เริ่มมีคนติดตามมากขึ้น มีคนหน้าใหม่เดินตามห่าง ๆพวกเขาแต่งตัวธรรมดา เงียบ และไม่ใช่พนักงานเรเชลเองก็เริ่มสังเกตเห็นสิ่งเหล่านี้ เธอเดินเข้าไปในห้อง
“เป็อะไรไปคะ...คนเฝ้าเยอะจัง”
“เตรียมแผนสำรองไว้ไม่ใช่เื่เสียหาย”
“กลัวเหรอคะ?”
เขาหัวเราะ ครั้งนี้เบากว่าทุกครั้ง
“ฉันไม่ชอบเซอร์ไพรส์”
เรเชลเดินเข้าไปนั่งที่ตักทำท่าออดอ้อนเหมือนปกติ
“ให้ฉันช่วยมั้ยล่ะคะ จะได้ผ่อนคลาย”
คังวอนลังเลแต่พอเห็นบอดี้การ์ดยืนอยู่เต็มหน้าห้อง จึงคลายกังวล เขาลุกขึ้นเดินออกไปที่หน้าประตูกวักมือเรียกให้บอดี้การ์ดคนหนึ่งเข้ามาในห้อง และลงไปนั่งที่เก้าอี้
“ตรวจร่างกายเธอซิ”
เขาสั่งให้บอดี้การ์ดคนนั้นค้นร่างของเรเชลพอบอดี้การ์ดขยับเข้าไปใกล้ก็ต้องหยุดชะงัก เรเชลค่อยๆปลดกระดุมเสื้อออกพร้อมกับส่งสายตายั่วยวนให้คังวอน
เสื้อกระโปรง ชั้นใน ทุกอย่างถอดกองอยู่ที่พื้น ยกเว้นถุงน่องที่ยังใส่อยู่เรเชลเท้าเอวและมองไปที่รองผอ.ที่แม้จะเห็นมันหลายครั้งแล้วก็ยังไม่ยอมกะพริบตามู่ลี่ยังคงเปิด บอดี้การ์ดด้านนอกมองเข้ามาพวกเขาต้องรีบเบือนหน้าหนีเมื่อเห็นเรเชลเปลื้องผ้า
“ยังไงต่อดีล่ะค่ะอยากตรวจอะไรอีกมั้ย”
คังวอนเอามือปิดหน้าและหัวเราะ
“เธอนี่มันสุดยอดจริงๆเรเชล ......”
คังวอนมองชายบอดี้การ์ดและออกคำสั่ง
“เอาอีนี่ให้ฉันดูหน่อย...พอล”
บอดี้การ์ดใหันไปมองเรเชลเขายื่นเก้ๆกังๆ ทำอะไรไม่ถูก นี่ไม่ได้อยู่ในสัญญาจ้างงานเรเชลทำหน้าเบื่อเล็กน้อย ก่อนลงไปนั่งที่โซฟาและไขว่ห้าง
“เอาสิ...ฉันบอกให้เอาอีนี่ไง”
คังวอนเริ่มเสียงดังขึ้นพอลหันไปมองเรเชลอีกที เธอไม่ได้มีท่าทางหวาดกลัว หรือไม่เต็มใจแต่อย่างใดเขาจึงเดินเข้าไปหาและนั่งลงตรงหน้าเธอ
แรกๆเขาก็ดูเกร็งบีบหน้าอกเธอเบาๆพร้อมกับหันไปมองคังวอนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้อีกฝั่งแต่พอเรเชลนิ่งไม่ขัดขืน เขาก็เริ่มดึงนมเธอมาดูด แค่เสียงจ๊วบจ๊าบตอนที่พอลกำลังดูดนม
เรเชล ก็ทำให้คังวอนอารมณ์พลุ่งพล่านขึ้นอีกแล้วเขาเริ่มขยับเปลี่ยนมุมเก้าอี้ไปอีกฝั่งเพื่อให้เห็นชัดขึ้น และจ้องมองนิ่งเช่นเคย
พอลเริ่มได้อารมณ์จากที่กล้าๆกลัวๆเมื่อครู่เขาเปลี่ยนท่าทีเป็หื่นขึ้นมาทันที ถอดกางเกงและเสื้อออก ยื่นแท่งยาวขนาดใหญ่ไซส์ฝรั่งให้เรเชลอมเธอถอนหายใจเฮือกใหญ่ แต่ก็ยอมจับมันเข้าปากไปแต่โดยดี เลียไปดูดไปได้ไม่นานพ่อหนุ่มไซส์ใหญ่ก็ก้มลง เป็ฝ่ายเร่าบ้าง เขาอ้าขาเรเชลออก และมุดเข้าไปในหว่างขาใช้ลิ้นฝ่าดงหญ้าเข้าไปถึงภายในอุโมงค์ลึก
“แพล็บ แพล็บ แพล็บ”
เลียไปดูดไปราวกับมันอร่อยจนหยุดไม่ได้เขายกขาเธอขึ้นจนหลังเอนไปถึงเบาะและดูดต่ออย่างเมามันเรเชลเริ่มเสียวร้องครางออกมา เสียงร้องนั่นทำให้บอดี้การ์ดร้อนผ่าวผลักเธอลงและใส่ไซส์ฝรั่งเข้าไปทันที เรเชลถึงกับร้องลั่นเมื่อโดนของใหญ่แบบที่ไม่ได้โดนมาก่อน
“โอยยยยยยยย”
ยิ่งตอนที่เขาขยับเข้าๆออกๆยิ่งทำให้เรเชลร้องเสียงหลง
“อูยยยย อูยยยยย โอยยยยยย”
คังวอนตาลุกโพลงเริ่มเอามือล้วงเข้าไปในกางเกง เสียงร้องดังทำให้บอดี้การ์ดที่อยู่ข้างนอกหันมาดูพวกเขาเริ่มเดินมารวมตัวกันที่หน้าห้องรองผอ. ทำให้ทางเดินหน้าห้องไม่มีใครคอยเฝ้า
เ้าหน้าที่คนหนึ่งแอบเดินเข้ามาและปีนขึ้นไป้า ติดกล้องเล็กๆ แอบไว้ที่ช่องแอร์ ก่อนจะเดินกลับไปโดยไม่ให้ใครเห็น
“โอววววว โอววววว โอ้ววววว”
เรเชลร้องเสียงดังขึ้นบอดี้การ์ดด้านหน้าพากันจ้องตาไม่กะพริบ บางคนก็เอามือล้วงเข้าไปในกางเกงสำเร็จความใคร่ด้วยตัวเองเพราะทนไม่ไหว
เรเชลปีนขึ้นร่างพอลบอดี้การ์ดตัวใหญ่บ้างเธอไม่ชอบที่จะรับเพียงฝ่ายเดียว
“ตับ ตับ ตับ ตับ ตับ”
เสียงกระแทกขึ้นลง ขึ้นลงอย่างแรง นมชมพูเด้งไปเด้งมาทำให้ความเสียวเพิ่มขึ้น
“โอวววก็อตตตตต....โอ้มายก๊อด”
พอลร้องขึ้นคังวอนเอามือสไลด์ของในกางเกงไปมา พร้อมกับเป่าปากออกมาตลอดเวลาที่นั่งดู เหมือนว่าพอลจะรู้ว่าคังวอน้าอะไรเขาอุ้มเรเชลมายืนหน้าโต๊ะทำงานหัวหน้า ยกขาขวาของเธอขึ้นวางบนโต๊ะและใส่ไซส์ใหญ่เข้าไปอีกรอบ คังวอนเริ่มใจเต้นรัวหายใจแรงขึ้นเมื่อเห็นมันใกล้ขนาดนี้
“สึบ สึบ สึบ สึบ สึบ”
เสียงกระหน่ำแทงใส่เรเชลไม่ยั้งนมกระเด้งไปมา โต๊ะสั่นตามจังหวะการขยับ เรเชลครวญคราง
“โอยยยใหญ่อะไรขนาดนี้....คังวอน...ฉันเสียวจนไม่ไหวแล้ว”
“สึบสึบสึบสึบๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ”
“อูยยยยยยยยยยยยยยเสียว โอยยยยยยยยแรงอีกแรงอีก”
เรเชลเอามือจับก้นพอลให้เขากระแทกให้แรงขึ้น
“ไม่ต้องเอาออกนะ ปล่อยในปล่อยข้างในเลย”
คังวอนะโบอกบอดี้การ์ด พร้อมกับรัวมือให้ขยับเร็วขึ้นพอลกดเรเชลลงบนโต๊ะและเพิ่มความเร็วขึ้นอีก
“โอวววววววววววววววววววววววววว”
ทั้งเรเชลและพอลร้องออกมาพร้อมกันเหงื่อไหลออกมาท่วมหลัง น้ำสีขาวไหลลงจากหว่างขาไปถึงหัวเข่าเรเชลหยิบทิชชู่บนโต๊ะรองผอ.มาเช็ดทำความสะอาด แต่เพราะไม่เคยเจอไซส์นี้มาก่อนถึงจะเป็เรเชลเองก็ขาสั่นเช่นกัน
แต่งตัวกันเสร็จทั้งสองก็เดินออกนอกห้องเรเชลเดินโซเซไปที่ทางเดิน บอดี้การ์ดทั้งหลายตามออกมาดูเธอที่เดินไม่ปกติต่างพากันหัวเราะชอบใจ เธอเอามือเกาะกำแพงไว้และเดินให้ดูว่าเจอมาหนักเธอรู้ว่าตอนนี้มีกล้องจับภาพไว้อยู่
ในขณะที่เรเชลอยู่ในห้องคังวอนโยอันก็เรียกชูรันให้เข้าไปในห้อง
“แผลเป็ไงบ้าง”
“ไม่เป็ไรแล้วค่ะ ตัดไหมออกแล้ว”
โยอันเดินมาใกล้ๆเอามือจับที่ผมของเธอและเปิดดูแผลมีรอยเย็บอยู่เล็กน้อย แผลดูแห้งขึ้นมาก ชูรันดึงมือเขาลงและเดินห่างออก
“มีอะไรรึเปล่าคะ”
เธอพยายามถามเหตุผลที่โยอันเรียกเข้ามาแต่โยอันกลับเดินเข้าใกล้มากขึ้น
“แค่อยากอยู่ใกล้ๆ.....ต้องมีเหตุผลด้วยเหรอ”
ชูรันหน้าร้อนผ่าวขึ้นโยอันไม่ใช่คนที่จะพูดอะไรแบบนี้ วันนี้เขามาแปลกกว่าที่เคยชูรันเริ่มทำอะไรไม่ถูก
“ฉันมีงานต้องทำต่อนะคะถ้าไม่มีอะไร..........”
ยังไม่จบคำพูด โยอันก็ก้มลงจูบริมฝีปากัักันเบาๆ เขาเริ่มดูดริมฝีปากบนก่อนจะขยับลงมาที่ปากล่างเขาใช้ลิ้นล้วงลึกเข้าไปด้านในัักับลิ้นของชูรันช้าๆ โยอันเอามือปัดผมเธอขึ้นและเริ่มไซ้คออย่างดูดดื่ม เลียที่ใบหูซ้ายเป็จังหวะ ทั้งคู่เริ่มร้อนรุ่มมากขึ้น
เมื่อไม่สามารถต้านทานความรู้สึกได้โยอันเดินไปดึงมู่ลี่ลง ล็อกประตู ก่อนกลับมาหาชูรันอีกครั้ง โยอันเอามือลูบเสื้อเชิ้ตสีดำที่เธอใส่เป็ประจำปลดกระดุมออกทีละเม็ด บราสีขาวตัดกับเสื้อดำที่ใส่ เนินอกใหญ่อาวอวบอิ่มโยอันปลดตะขอเสื้อในด้านหน้าของเธอออกจนเห็นหน้าอกหน้าใจจนหมด
“ที่นี่โรงพยาบาลนะคะ...”
“ก็ไม่ใช่ปัญหา”
โยอันถอดเสื้อและกางเกงออก โยนมันไปบนโต๊ะทำงานและเริ่มจูบปากชูรันอีกครั้ง มือค่อยๆรูดซิปกางเกงของเธอลงกางเกงตกกองลงที่พื้นทันที ปากที่จูบอยู่ค่อยๆเคลื่อนต่ำลงมาที่คอ พร้อมกับเอามือล้วงเข้าไปในกางเกงในเขาบีบและขยำก้นเธอไปพร้อมกับดูดต้นคอ ชูรันไม่ได้ตอบรับแต่ก็ไม่ได้ขัดขืนเธอยืนนิ่งๆ ปล่อยโยอันทำตามใจชอบ
423
