ย้อนกลับมารอบนี้ ไม่ขอเป็นผู้กล้า (Rewrite)

        เรือสำราญแบบส่วนตัวเทียบท่าที่ชายหาดในเมืองบลูฟิช บนทวีปไกอา ในโกดังเก็บเรือของเอกชน วาเนสซ่าเดินออกมาจากเรือลำนั้น หลังจากเจ้าของโกดังเรือออกมาต้อนรับ

        “เจอกันอีกแล้วนะครับ คราวนี้มาคนเดียวหรือ” เจ้าของโกดังเรือกล่าวกับวาเนสซ่า ดูเหมือนเขาจะจำเธอได้ เพราะรอบขาไปเธอเดินทางกับแลนซ์และแอนนา

        “ค่ะ พอดีมีธุระ” วาเนสซ่ากล่าวก่อนจะให้ทิปเป็นหนึ่งเหรียญทองแดงกับคนเก็บเรือ หลังจากนั้นเธอจึงเดินออกมา 

        วาเนสซ่าอาศัยจังหวะช่วงที่แลนซ์และแอนนากำลังคร่ำเคร่งกับการสอบเพื่อเข้าเรียน เดินทางมาหาพ่อของเธอ หลังจากได้รับจดหมายว่ามีธุระสำคัญเร่งด่วน ในใจเธอนึกเป็นห่วงว่าจะเกิดอะไร เพราะทุกทีพ่อของเธอจะไม่ตามตัวเธอเด็ดขาด หากไม่ใช่เรื่องใหญ่โต

        เธอเดินเท้าจากท่าเรือไปยันคฤหาสน์ของตระกูลโคลสัน ก่อนจะแสดงป้ายฐานะให้ทหารยามหน้าคฤหาสน์ตรวจสอบ ที่คฤหาสน์ของเธอมีรถม้าสีเงินของราชวงศ์บลูสกายจอดรออยู่แล้ว มันเป็นรถม้าของขุนนางระดับสูง

        “ข้ามาแล้วค่ะ ท่านพ่อ” วาเนสซ่ากล่าวกับโคลสันที่เดินลงมาพอดี ดูเหมือนจะมีขุนนางจากบลูสกายมาเยี่ยมพ่อของเธอ เขาเป็นชายอายุไม่เกินสี่สิบ ผมบลอนด์ทอง ดวงตาสีเขียวขุ่น ทั้งสีผมและตา รวมถึงโครงหน้าบ่งบอกว่าเป็นญาติกับราชินีเฮนเรียตต้า เขาคือมาร์เกรฟมอสโก น้องชายของราชินีแห่งบลูสกายนั่นเอง

        และด้านหลังของมาร์เกรฟมอสโกมีเด็กหนุ่มอายุประมาณสิบสามปีอยู่ด้านหลัง เด็กหนุ่มคนนี้เองก็ถอดแบบมาจากพ่อของเขาเช่นกัน ยกเว้นดวงตาที่เป็นสีเทา

        “สวัสดีครับ คุณวาเนสซ่า ดีจริงๆที่ผมได้พบคุณ สมกับที่รอมาสามวันเลย”

        เด็กหนุ่มดวงตาเทากล่าวกับวาเนสซ่าพลางส่งยิ้มให้ เมื่อวาเนสซ่ามองไปยังพ่อของเธอ พ่อของเธอจึงพยักหน้าก่อนจะกล่าว

        “วาเนสซ่า คนๆนี้คืออควิล่า เป็นบุตรคนที่ห้าของมาร์เกรฟมอสโก เขาตั้งใจจะมาพบเจ้าเพื่อทำการหมั้นหมายน่ะ”

        วาเนสซ่าก้มลงมองอควิล่าที่เด็กกว่าเธอด้วยความสงสัย ก่อนจะกล่าว

        “ที่เรียกข้ามาเพราะเรื่องนี้หรือคะ” วาเนสซ่ากล่าว “ท่านพ่อ ข้ายังมีภารกิจที่ทำไม่สำเร็จอยู่นะคะ และข้าเองก็ยังไม่ได้คิดเรื่องแต่งงานด้วย”

        “อย่าโทษท่านโคลสันเลย” มอสโกกล่าวพลางโบกมือห้าม “ทางบลูสกายต้องการดองเป็นญาติกับวัลไคเรียจริงๆเสียที เพื่อความเป็นปึกแผ่นของแผ่นดิน ข้าและท่านพี่เฮนเรียตต้าจึงเห็นพ้องต้องกันว่าจะมาสู่ขอเจ้า ให้กับลูกชายของข้า”

        “พี่สาว...ไม่สิวาเนสซ่า” อควิล่ากล่าวพลางโค้งคำนับแนะนำตัว “ไม่ทราบว่าให้เกียรติผมผู้นี้ได้หมั้นหมายกับคุณได้ไหมขอรับ”

        วาเนสซ่ารู้ว่าเด็กคนนี้ไม่ได้คิดเอง หากแต่ว่าเขาถูกสั่งสอนมาแบบนี้ เธอได้แต่ถอนใจ ก่อนจะเตรียมออกไปข้างนอกกับพ่อของเธอและมาร์เกรฟมอสโก

        ดูเหมือนพ่อของเธอจะพามอสโกและอควิล่าไปชมโรงงานเพาะพันธ์ปลาตะเพียนและปลาจาระเม็ด ปลาพื้นเมืองจากทวีปหมิง เพื่อส่งให้เป็นอาหารของราชวงศ์บลูสกาย และขายให้กับเหล่าขุนนางที่อยากได้ แน่นอนว่าระหว่างนี้พวกเขาจะคุยกันเรื่องงานหมั้นหมายด้วย

        “รอข้าเคลียร์ปัญหาที่น่ารำคาญนี่ก่อนนะคะคุณหนู และข้าจะรีบกลับไป” วาเนสซ่ากล่าวกับตัวเอง ก่อนจะมองไปยังอควิล่าที่พยายามสนิทสนมกับเธอด้วยการเดินควงแขน เธอมองอีกฝ่ายเป็นแค่เด็ก จึงไม่ได้ว่าอะไร

        ……………………….

        ทางด้านของลอตโต้ ซึ่งถูกนำมาทิ้งไว้ที่ป่าต้องห้ามนอกเขตกำแพงเมือง โดยสมาคมการประลองใต้ดินตั้งใจให้การตายของลอตโต้เป็นอุบัติเหตุจากการถูกมอนสเตอร์ทำร้าย และการเอาศพของเขาไปไว้ที่ป่าต้องห้ามก็เป็นการจัดฉากที่เหมาะสมที่สุดแล้ว

        มันควรจะเป็นแบบนั้น หากว่าริชาร์ดไม่ได้แอบสะกดรอยตามลอตโต้ตั้งแต่ต้น ริชาร์ดรอคอยจนพวกสมาคมการประลองใต้ดินออกไปไกลแล้ว เขาจึงค่อยปรากฏตัวออกมา ก่อนที่เขาจะใช้ยารักษาราดที่แผลของลอตโต้ และปลุกเขาด้วยวิธีพิเศษ นั่นคือการตบหน้า

        เมื่อริชาร์ดตบไปสองสามที ลอตโต้ก็ค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมา

        “เฮ้ย ลอตโต้ ตื่นได้แล้ว แกต้องไหวนะเว้ย ฉันคงแบกศพเข้าหมู่บ้านไม่ได้แน่ๆ” 

        ลอตโต้รู้สึกถึงความอบอุ่นบริเวณหน้าอกที่เป็นแผล ที่ริชาร์ดใช้น้ำยาฟื้นฟูราคาแพงราดลงไปบนแผลของเขาโดยตรง ทำให้บาดแผลของเขาค่อยๆสมาน และช่วยให้เขาฟื้นตัวได้ในระดับหนึ่ง

        ลอตโต้พยักหน้ารับ ก่อนที่ริชาร์ดจะหิ้วปีกเขา และพาออกจากบริเวณป่าต้องห้ามไปยังบ้านของแลนซ์และแอนนา

        …………………………….

        ริชาร์ดใช้เวทเสริมพลังของตนที่ขา กับหัวใหล่และเอว หลังจากนั้นเขาก็แบกลอตโต้ไว้ที่หลังและพาวิ่งเข้ามาในหมู่บ้าน แน่นอนว่ายามเฝ้าหมู่บ้านทำท่าจะทักท้วง แต่เมื่อเขาจำหน้าริชาร์ดได้จึงปล่อยผ่านไป

        “เฮ้ย ลอตโต้ไปโดนอะไรมานี่”

        “นั่นสิคะ นี่มันถึงตายได้เลยนะ”

แลนซ์และแอนนากล่าวเมื่อเห็นลอตโต้ ก่อนที่แลนซ์จะใช้เวทรักษาของตนรักษาให้ลอตโต้ ด้วยเวทรักษาที่เสริมพลังของเขาแล้ว จึงทำให้บาดแผลของลอตโต้หายไปราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ลอตโต้ค่อยๆลืมตาขึ้นมา ก่อนที่เขาจะยืนได้ด้วยตัวเอง แล้วสำรวจบาดแผลของตน และเมื่อมองไปรอบๆเขาก็พบว่าตัวเขาอยู่ที่บ้านของแลนซ์และแอนนาอีกครั้ง

“ลูกพี่ ลูกพี่หญิง” ลอตโต้เอ่ยทักทั้งสองด้วยน้ำเสียงตี้นตัน ก่อนจะคุกเข่าลงทันที “ขอบคุณที่ช่วยผมเอาไว้ครับ”

“ไม่เป็นไร” แลนซ์กล่าว “ช่วยเล่าให้เราฟังหน่อยแล้วกันนะ ว่าเกิดอะไรขึ้น”

หลังจากนั้นลอตโต้ก็เล่าเรื่องทุกอย่างให้แลนซ์ฟัง รวมทั้งเรื่องเมล็ดพันธุ์แห่งหายนะที่ถูกแย่งชิงไปด้วย โดยลอตโต้ได้เล่าว่าเขาได้เมล็ดพันธุ์มาจากหญิงสาวลึกลับคนหนึ่ง โดยเธอมาในตอนที่เขาต้องการพลังมากที่สุด แต่ผลลัพธ์ของการใช้เมล็ดมันร้ายแรงเกินไป ลอตโต้จึงเลือกจะเอาไว้ใช้เวลาจำเป็นจริงๆเท่านั้น นั่นก็คือตอนที่ประลองในวงการใต้ดิน

“แสดงว่าหมอนั่นมีเป้าหมายในการเอาเมล็ดพันธุ์ไปเฉยๆ” แลนซ์กล่าว “ลอตโต้ ฉันคิดว่ามันคงไม่ต้องการอะไรจากนายอีกแล้วล่ะ ดังนั้นน่าจะหายห่วงได้ในระดับหนึ่ง”

“ขอบคุณครับลูกพี่” ลอตโต้กล่าว “ในเมื่อผมหายดีแล้ว ผมขอตัวกลับบ้านแล้วกันนะครับ ป่านนี้แม่ของผมคงเป็นห่วงแล้ว”

“อย่าลืมสถาณที่นัดล่ะ” ริชาร์ดกล่าวก่อนที่ลอตโต้จะไป “ว่าพวกเราจะเจอกันที่หน้าสมาคมจอมเวท ไม่ใช่ในโรงเรียน จะได้หากันเจอ”

“ฉันไม่ลืมหรอก” ลอตโต้กล่าว “ไปแล้วนะทุกคน”

แลนซ์พยักหน้า ส่วนแอนนานำน้ำผลไม้แบบกล่องมาให้ลอตโต้ดื่มก่อนที่เขาจะกลับไป และเธอสังเกตุว่าลอตโต้เลือกจะเก็บไว้แทนที่จะดื่ม ดูท่าว่าเขาจะเอาไปให้แม่ แอนนาจึงเพิ่มน้ำผลไม้แบบกล่องให้สองกล่อง ทำเอาลอตโต้ก้มหัวขอบคุณยกใหญ่

“ฉันสงสัยจริงๆ ว่าศาสนจักรมาริก้าต้องการอะไร ถึงปล่อยผลึกเมล็ดพันธุ์รุ่นทดลองให้กับคนทั่วไป” แลนซ์กล่าวออกมาหลังจากลอตโต้เดินกลับบ้านไปแล้ว

“ลอตโต้ไม่รู้จักกับเป้าหมายมาก่อน เป็นไปได้ไหมคะ ว่าพวกมันมีวิธีตามหาผลึกเมล็ดด้วยวิธีเฉพาะ” แอนนากล่าว “ถ้าเป็นแบบนั้นบางทีเราเองก็อาจตกเป็นเป้าเช่นกัน”

“งั้นก่อนที่เราจะตกเป็นเป้า เราก็ล่อมันออกมาก่อนสิ” แลนซ์กล่าว “ไอ้สมาคมใต้ดินอะไรนั้นน่ะ ฉันจะลองหาทางติดต่อและไปลงประลองเอง”

“ระวังตัวด้วยนะคะ” แอนนากล่าว “อะไรก็ตามที่อยู่นอกกฏหมาย มันย่อมสกปรก และไม่ใสสะอาดและยุติธรรม”

“ทำอย่างกับว่าพวกเรามือสะอาดนักล่ะ” แลนซ์กล่าวกับแอนนาก่อนจะหัวเราะเบาๆ ทำเอาแอนนายิ้มไปด้วย

“ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับ” ริชาร์ดกล่าวกับทั้งสอง ก่อนจะโบกมือแล้วเดินออกไป

“นี่ แลนซ์คะ ตอนนี้บ้านทั้งบ้านมีเราอยู่แค่สองคน” แอนนากล่าวพลางหน้าแดงระเรื่อ เมื่อทั้งสองอยู่บ้านกันเพียงลำพังแล้ว

“นั่นสินะ” แลนซ์กล่าว “แบบนี้ฉันกับเธอก็นอนด้วยกันได้เหมือนแต่ก่อนแล้ว”

“เรา...มาอาบน้ำกันเถอะค่ะ” แอนนากล่าวด้วยความเก้อเขิน “ฉันนึกถึงแต่ก่อนที่เราชอบแช่น้ำด้วยกันประจำ รวมทั้งดื่มเครื่องดื่มนะหว่างเล่นน้ำไปด้วย”

“เอาสิ” แลนซ์กล่าว “ถึงแม้อ่างอาบน้ำจะไม่ใหญ่เท่าที่วังก็เถอะ เราหาเครื่องดื่มและขนมใส่ภาชนะลอยน้ำ แล้วนั่งดื่มขณะแช่น้ำไปด้วยดีไหม แบบเมื่อก่อน”

“เอาสิ” แอนนากล่าวก่อนจะยกนิ้วชี้ขึ้นมาแตะปากแลนซ์ “แต่เราแค่อาบน้ำด้วยกันเท่านั้นนะคะ ห้ามทำอย่างอื่น...เพราะพวกเราต้องมีโจแอนนาตอนฉันอายุสิบเจ็ดค่ะ”

“ฉันรู้” แลนซ์กล่าวพลางหัวเราะก่อนจะจับนิ้วของแอนนาลง “ฉันไม่ทำอะไรแปลกๆกับร่างของเธอในวัยเด็กประถมหรอก มันยังไม่มีอะไรน่าดึงดูดเลยสักนิด”

แอนนากลืนน้ำลายพลางก้มหน้ามองหุ่นตัวเองทันที คำพูดของแลนซ์ทำเอาเธองอนแก้มป่อง ก่อนจะเดินกระทืบเท้าไปข้างบน แล้วล็อคประตูห้องนอน

“เอ ฉันพูดอะไรผิดไปหว่า” แลนซ์กล่าว “ก็แค่พูดเพื่อให้เธอมั่นใจว่าฉันจะไม่ทำอะไรแปลกๆก็แค่นั้น”

สรุปแล้วแลนซ์และแอนนาแยกห้องกันอาบน้ำ แถมคืนนี้ยังแยกห้องนอนกันอีก ถึงแม้แลนซ์จะเคาะห้องนอนของเธอพลางขอโทษแล้วก็ตาม แอนนาก็ไม่ยอมคุยด้วย

        แต่ทว่าตอนเช้าแอนนาก็กลับมาอารมณ์ดีเหมือนเดิม เพราะวันนี้โดโรธีมาหาเธอถึงบ้าน และประกอบกับวาเนสซ่าฝากครอบครัวไมเยอร์ดูแลทั้งสองคนระหว่างที่เธอไปธุระด้วย จึงทำให้เช้านี้เป็นการรวมตัวของกลุ่มเพื่อนทั้งสี่ทันที

        “ขาดเจ้าลอตโต้แฮะ” ริชาร์ดกล่าว “ไว้เดี๋ยวทำไปให้ชิมล่ะกัน”

        มื้อเช้านี้เน้นอาหารจากทวีปไกอาเพื่อให้แลนซ์และแอนนาหายคิดถึงบ้านเกิด (อันที่จริงทั้งสองก็ไม่ได้คิดถึงอะไร) นั่นคือมันฝรั่งแท่งทอดอย่างเฟรนช์ฟราย ซี่โครงแกะย่างราดซอสเกรวี่ และน้ำแอปเปิ้ลกับองุ่นคั้นสด

        “อร่อยเหมือนที่บ้านเกิดไหมจ๊ะ” โนเอลเอ่ยถามแอนนาขณะที่เธอใช้ส้อมจิ้มเฟรนช์ฟรายขึ้นมากัด “แม่ลงทุนเปิดตำราเลยนะ กะให้เหมือนกับสูตรของไกอาทุกอย่าง”

        “อร่อยมากค่ะ” แอนนากล่าวหลังจากกลืนเฟรนช์ฟราย ก่อนที่เธอจะเตรียมมีดไว้หั่นซี่โครงแกะบ้าง

        มีเพียงราชวงศ์บลูสกายกับขุนนางชั้นสูงเท่านั้นที่ทานข้าวสวยจากทวีปหมิง ส่วนพวกขุนนางท้องที่และชาวบ้านทานอาหารแบบที่ครอบครัวไมเยอร์ตอนนี้กำลังทำกันอยู่ นั่นคือเฟรนช์ฟราย หรือบางบ้านอาจทานมันต้มหรือมันอบแทน หากขาดน้ำมัน ซึ่งแอนนาไม่จำเป็นต้องบอกกับครอบครัวไมเยอร์ในจุดนี้

        และเมื่อแอนนาตัดและจิ้มชิ้นเนื้อแกะเข้าปาก เธอก็นึกถึงลูกสาวของเธอขึ้นมาทันที เพราะเมนูซี่โครงแกะย่างราดซอสเกรวี่คือของโปรดของโจแอนนา เธอติดใจมันตั้งแต่ที่พวกเขาพาเธอไปร้านอาหารกระต่ายทอง

        แอนนามองไปทางแลนซ์ ดูเหมือนเขาจะคิดแบบเดียวกับเธอ แลนซ์ก้มลงมองอาหารก่อนจะใช้มีดหั่นและจิ้มชิ้นเนื้อเข้าปากอย่างช้าๆ ดวงตาของเขาเลื่อนลอยราวกับว่าคิดอะไรอยู่

        “แม่ขอให้พวกลูกๆทำสุดความสามารถนะจ๊ะ จะได้ไม่มานึกเสียใจที่หลัง” โนเอลกล่าวกับกลุ่มของแลนซ์ระหว่างรับประทานอาหาร โดโรธีสังเกตุได้ว่าแลนซ์และแอนนาดูเงียบๆ เธอจึงไม่ทักอะไร ในขณะที่ริชาร์ดกำลังเตรียมในส่วนของลอตโต้อยู่ เขากะให้ลอตโต้ได้ชิมอาหารฝีมือแม่เขาบ้าง

        “ไปกันเถอะ” แลนซ์กล่าวกับทุกคนหลังจากออกมานอกบ้านแล้ว “ไม่ว่าพวกเราทั้งสี่คนจะอยู่ห้องอะไร มิตรภาพของพวกเราก็จะไม่มีวันเปลี่ยนแปลงนะ”

        “อย่าห่วงไปเลยอาจารย์แลนซ์” ริชาร์ดกล่าว “เห็นอย่างนี้ผมก็อ่านหนังสือมาหนักนะ ยังไงก็ต้องอยู่ห้องเอให้ได้”

        “ฉันก็ด้วย” โดโรธีกล่าว “ฉันศึกษาเวทมนตร์เองตั้งแต่เด็ก ถ้าผลการทดสอบไม่ได้คะแนนเต็มก็ให้มันรู้ไป”

        “ดูเหมือนทั้งสองคนจะมั่นใจว่าเราจะได้อยู่ห้องเอสินะคะ” แอนนากล่าว “ถึงแม้มันจะเป็นความจริงก็เถอะ แต่เราต้องไม่ประมาท”

        ทั้งสี่คนหัวเราะด้วยกัน ก่อนที่จะเดินไปยังที่นัดหมาย เพื่อพบกับลอตโต้ที่รอพวกเขาอยู่