ภายในเกม Earth of god online ชายแดนระหว่างปีศาจและมนุษย์
แคล้ง ~ ตู้มม ~ !! ฟิ้ว ~
เสียงปะทะกันระหว่างเหล็ก ะเิดังกระจายไปทั่วทุกพื้นที่ เสียงวัตถุเสียดสีกับอากาศ เสียงทุกอย่างต่างก็ผสมปนเปกันไปหมด
เขตชายแดนระหว่างปีศาจและมนุษย์ ผู้คนนับล้านต่างกำลังต่อสู้กับเหล่าปีศาจ าชี้ขาดระหว่างมหาพันธมิตรกับปีศาจได้เริ่มขึ้นเป็เวลากว่า3เดือนแล้ว เหล่าผู้เล่นมากมายที่มีระดับอยู่ในอันดับต้นๆของเกมต่างเข้าร่วมาด้วยกันทั้งสิ้น
เทพปีศาจเพเรี่ยน บอสตัวสุดท้ายของเกมในเวอร์ชั่นนี้ เมื่อเหล่าผู้เล่นสามารถเอาชนะเทพปีศาจเพเรี่ยนได้สำเร็จ พวกเขาจะก้าวเข้าสู่เวอร์ชั่นต่อไป นั่นคือคำประกาศจากระบบของเกมที่ประกาศออกมาเมื่อ3เดือนที่แล้วในเวบาจริง ซึ่งเวลาในเกมและนอกเกมนั้นแตกต่างกัน ในเกมเร็วกว่าข้างนอกอยู่2เท่า
หลังจากที่ทางเกมทำการอัพเดทเวอร์ชั่นล่าสุด เพียงเวลาหนึ่งเดือนเท่านั้นเหล่าผู้เล่นต่างก็จับมือกันก่อตั้งมหาพันธมิตรขึ้นมา จากนั้นก็เริ่มทำากับเทพปีศาจเพเรี่ยนอย่างเต็มกำลัง
พวกเขาใช้เวลาเกือบเดือนกว่าจะสามารถฝ่ามาถึงที่นี่ได้ พื้นที่นี้เรียกได้ว่าเป็าครั้งสุดท้ายของแต่ละฝ่ายเลยก็ว่าได้ หากผู้เล่นพ่ายแพ้พวกเขาจะไม่สามารถท้าทายเทพปีศาจเพเรี่ยนไปได้อีกนาน อย่างต่ำที่สุดคือ2-3ปีแน่นอน หรือไม่ก็ตลอดกาล…
เพราะตัวเกมจะเข้าสู่ยุคมืดนั่นเองหากพวกผู้เบ่นแพ้าในคราวนี้ เนื่องด้วยระบบของเกมนี้ไม่เหมือนกับเกมอื่นๆ ทันทีที่พวกเขาตายพวกเขาจะกลับไปเริ่มต้นที่เลเวล1ทันที เรียกได้ว่าตายครั้งเดียวคือหายนะเลยก็ว่าได้
[ กล้องจับภาพไปที่ทิศเหนือเร็ว ! ]
เสียงดังออกมาจากจอโปร่งใสภายในบาร์แห่งหนึ่ง ลูกค้าภายในบาร์ต่างก็ใจจดใจจ่อมองดูาในครั้งนี้กันอย่างไม่วางตา าในครั้งนี้เรียกได้ว่าเป็ประวัติการณ์ของเกมเลยก็ว่าได้ ผู้คนต่างหยุดทำกิจวัตรประจำวันของตัวเอง และพากันมานั่งดูและลุ้นไปกับาในครั้งนี้
[ ทุกท่านคะ ! ตอนนี้เรามาถึงเขตทางเหนือของาแล้วค่ะ ! ดูนั่นสิคะ ! กองทัพที่ถูกสั่งการโดยเทพธิดาเยือกแข็งโอเชี่ยนกำลังพยายามฝ่ากองทัพปีศาจเพื่อเข้าไปถึงตัวเพเรี่ยนแล้วค่ะ ! ว้าย ! ]
ตู้มม !!
เสียงของพิธีกรสาวผู้กำลังอธิบายถึงเหตุการณ์ในาร้องออกมาอย่างใ ไม่ใช่เพียงแค่พิธรกรสาวเท่านั้นที่ใ แต่รวมไปถึงผู้เล่นที่กำลังดูอยู่ก็ใจนแทบจะหัวใจวายเช่นกัน
ต้นเหตุมันมาจากการที่อยู่ๆก็มีลูกไฟขนาดมโหฬาระเิขึ้นในรัศมีของกองทัพที่โอเชี่ยนสั่งการพอดิบพอดี
ฟิ้ว ~
สายลมพัดผ่าน ฝุ่นผงที่ปกคลุมอยู่ค่อยๆหายไป เมื่อฝุ่นผงหายไปแล้วทั่วทั้งบริเวณกองทัพของโอเชี่ยนก็ปรากฎโดมขนาดมโหฬารสีฟ้าใสขึ้นมา กองทัพของโอเชี่ยนที่ถูกลูกไฟะเิกลืนกินไปเมื่อครู่นั้นต่างก็ยังสุขสบายดีกันทุกคน
[ สมแล้วที่เป็หนึ่งในสิบสุดยอดผู้เล่น โอเชี่ยนสามารถใช้บาเรียเยือกแข็งป้องกันะเิเพลิงเอาไว้ได้ค่ะ ! ]
หญิงสาวพิธีกรพูดออกมาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น
เฮ้ !! ~
เสียงเฮดังลั่นไปทั่วทุกพื้นที่ ที่ทำการถ่ายทอดสด เนื่องจากกองทัพที่นำโดยสุดยอดจอมเวทโอเชี่ยนในตอนนี้สามารถฝ่ากองทัพของเทพปีศาจเพเรี่ยนชั้นนอกเข้ามาได้แล้ว
" ทุกคนฝ่าเข้าไป ! กำจัดกองทัพของเพเรี่ยนให้หมด ! "
โอเชี่ยนร้องะโสั่งลูกทีมของเธอด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว ก่อนที่ตัวเธอจะลอยขึ้นและพุ่งเข้าไปหาเทพปีศาจเพเรี่ยนที่อยู่ห่างออกไปกว่า2กิโลเมตร ระยะห่างสองกิโลเมตรนี้เหมือนว่าจะไกลมากสำหรับในโลกความเป็จริง
แต่ในโลกเอิร์ทออฟก็อดออนไลน์แห่งนี้ระยะสองกิโลเมตรเป็เพียงระยะทางสั้นๆเท่านั้น ไม่กี่วินาทีร่างของโอเชี่ยนก็เข้ามาใกล้เทพปีศาจเพเรี่ยนได้สำเร็จ ตอนนี้ร่างของทั้งคู่ห่างกันแค่ไม่กี่เมตรเท่านั้น !
" หึ ! ทั้งๆที่เป็เพียงแค่จอมเวทร่างกายอ่อนแอแท้ๆ แต่กลับคิดจะมาเผชิญหน้ากับข้าโดยตรงรึ ? "
เทพปีศาจเพเรี่ยนพูดออกมาด้วยสีหน้าหยามหยัน แม้คนตรงหน้าของมันจะแข็งแกร่งเป็อย่างมากก็ตาม แต่ยังไงคนตรงหน้าของมันก็เป็เพียงจอมเวทที่มีร่างกายอ่อนแอคนหนึ่งเท่านั้น
และเมื่อจอมเวทเข้ามาใกล้มันขนาดนี้ มันจึงไม่มีความเกรงกลัวจอมเวทตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย หากว่าจอมเวทผู้นี้อยู่ร่ายเวทโจมตีมันจากแนวหลัง มันจึงจะรู้สึกถึงภัยคุกคามอยู่บ้าง แต่ตอนนี้…
" จิ๊ ! จิ๊ ! จิ๊ ! อย่าเพิ่งด่วนตัดสินใจไปสิเพเรี่ยน ! ใครว่าเธอเข้ามาหาแกแค่คนเดียว !"
ตู้มมมม !!
เสียงะเิดังขึ้นในจุดที่เพเรี่ยนยืนอยู่ก่อนหน้านี้ ฝุ่นผงกระจายไปทั่วและกินพื้นที่ไปกว่า100เมตร ไม่นานนักเมื่อฝุ่นหายไปก็ปรากฎร่างในชุดเกราะสีแดงเือยู่ตรงหน้าของเทพปีศาจเพเรี่ยน
ร่างในชุดเกราะสีแดงเืใช้ดาบของตนเองฟันใส่เทพปีศาจเพเรี่ยนแต่ก็ถูกเทพปีศาจเพเรี่ยนป้องกันเอาไว้ได้ แถมสีหน้าของเทพปีศาจเพเรี่ยนนั้นยังคงนิ่งเฉย ไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวความใ
" มาช้านะวินเชอร์ ฉันนึกว่านายจะปอดแหกไม่กล้าเข้ามาแล้วซะอีก ! " โอเชี่ยนพูดจาถากถางวินเชอร์เล็กน้อย ถือเป็การทักทาย
สิ้นเสียงของโอเชี่ยนฝุ่นที่ปกคลุมร่างของเธออยู่ก็หายไป พร้อมกับรอบตัวของเธอมีวงเวทสีฟ้าครามหุ้มไว้อยู่ 'บาเรียเยือกแข็ง !' ในตอนนี้ปากของเธอร่ายอะไรบางอย่างขยุบขยิบอย่างรวดเร็ว
" อย่าคิดว่าข้าจะปล่อยให้เ้าร่ายคาถาได้สำเร็จ ! "
เทพปีศาจเพเรี่ยนเห็นว่าโอเชี่ยนกำลังร่ายคาถาเวทบางอย่างอยู่มันก็พุ่งเข้าหาโอเชี่ยนที่อยู่ไกลออกไปทันที !
แคล้ง ~
แต่ก่อนที่เทพปีศาจเพเรี่ยนจะทันได้เคลื่อนไหวไปไหนไกล ร่างของมันก็ถูกหยุดเอาไว้ด้วยอัศวินในชุดเกราะสีแดงเื
" ฮี่ๆเพเรี่ยนคู่ต่อสู้ของนายคือฉันต่างหากไม่ใช่เธอ ! " วินเนอร์เหวี่ยงดาบขวางเทพปีศาจเพเรี่ยนไว้ เพื่อกันไม่ให้เทพแีศาจเพเรี่ยนเข้าหาโอเชี่ยนได้
เทพปีศาจเพเรี่ยนที่ถูกกันเอาไว้ก็พุ่งเข้ามาหาวินเชอร์ ก่อนจะปบ่ิยหมัดใส่ร่างของวินเชอร์ พลังห่อหุ่มทั่วกำปั้นของมันที่ส่งออกไปนั้นรุ่นแรงมาก ! ทางด้านของวินเชอร์ก็ไม่ยอมแพ้พลังงานสีแดงเืปกคลุมใบดาบของเขาปะทะกับกำปั้นของเทพปีศาจเพเรี่ยน
ปั้งง !!
ร่างของทั้งคู่กระเด็นห่างออกจากกัน ก่อนที่ทั้งคู่จะพุ่งเข้าปะทะกันอีกครั้งหนึ่ง ทั้งสองเข้าปะทะกันหลายต่อหลายครั้งต่างฝ่ายต่างก็ไม่ยอมแพ้ เมื่อเวลาผ่านไประยะหนึ่งผลของการปะทะก็เริ่มมองเห็นได้ชัดเจน เทพปีศาจเพเรี่ยนมีความได้เปรียบวินเชอร์อยู่ในระดับหนึ่ง
ยิ่งสู้กันวินเชอร์ก็ยิ่งเสียเปรียบมากขึ้นเรื่อยๆ จนถึงระยะหนึ่งเขาก็เริ่มทนไม่ไหวและหันหน้าไปทางโอเชี่ยนที่ร่ายเวทอยู่ด้านหลัง
" ยังอีกเหรอยัยน้ำแข็งพันปี ! ฉันจะต้านเอาไว้ไม่อยู่แล้วนะ ! " วินเชอร์พูดออกมาด้วยความกระวนกระวายใจ แม้เขาจะมีความแข็งแกร่งเป็อย่างมาก และเป็อันดับหนึ่งของสิบสุดยอดผู้เล่นก็ตาม
แต่การที่เขาต้องเผชิญหน้าตัวต่อตัวกับบอสระดับเทพตก์แบบนี้เขาก็เอาไม่อยู่เช่นกัน ถึงจะสามารถต้านไว้ได้ตั้งยี่สิบกว่าวินาทีแล้วก็ตาม
ตึ่ง !
โอเชี่ยนเคาะไม้เท้าเวทมนตร์ของเธอลงกับพื้นด้วยใบหน้าที่บ่งบอกว่าลำคาญใจ
" แค่ต้านเ้านั่นไว้แค่ไม่กี่สิบวินาทีแค่นี้ยังทำไม่ได้รึไง ? แบบนี้ยังจะเรียกตัวเองว่าเป็ผู้เล่นที่อยู่จุดสูงสุดของเหล่าผู้เล่นได้อยู่อีกเหรอ ? เห็นทีฉายานั่นคงจะตกเป็ของฉันในอีกไม่นานแล้วละมั้ง !"
โอเชี่ยนยิ้มมุมปาก เมื่อเวลาผ่านไปสักพักด้านหลังของเธอก็ปรากฎประตูมิติขึ้นมากว่า 8บาน จากนั้นก็มีร่างแปดร่างพุ่งออกมาจากประตูมิตินั้น
ปั้ง !!
ผู้ที่ออกมาเป็คนแรกพุ่งไปปะทะกับเทพปีศาจเพเรี่ยนที่วินเชอร์กำลังยื้อเอาไว้อยู่ เมื่อทั้งสองปะทะกันเทพปีศาจเพเรี่ยนที่กำลังจดจ่ออยู่กับวินเชอร์ก็กระเด็นออกไป
" ขอโทษที่มาช้า ! อันดับที่3วาสด้ามาถึงแล้ว "
หลังจากที่ส่งร่างของเทพปีศาจเพเรี่ยนออกไปแล้ววาสด้าก็แนะนำตัวเอง
" อันดับสี่ การ์น่า "
ผู้เล่นคนหนึ่งที่ยืนคุ้มกันโอเชี่ยนอยู่พูดแนะนำตัว
" อันดับห้า อินคาร์โน่ ! "
ฟิ้ว ~ !!
สิ้นคำแนะนำตัวก็เกิดเสียงแหวกอากาศพุ่งตรงไปยังร่างของเทพปีศาจเพเรี่ยนที่กระเด็นออกไป
แคล้ง ~
ทันทีที่ลูกศรพุ่งใกล้จะถึงตัวของเพเรี่ยนแล้วมันก็เหมือนถูกบางย่างป้องกันลูกศรเอาไว้ ทำให้การโจมตีในครั้งนี้ไร้ผลไป
" อันดับที่หก หลงเทียน.."
" อันดับที่เจ็ดสึคายะ !"
เสียงอันแ่เบาราวกับใบไม้ร่วงกับเสียงอันแข็งขันดังขึ้นพร้อมกันที่ด้านข้างช้ายขวาของเทพปีศาจเพเรี่ยน จากนั้นพริบตาก็เกิดลำแสงคล้ายรูปจันทร์เสี้ยวขึ้นทั้งสองด้าสของเทพปีศาจเพเรี่ยน
ชิ้ง ~ กึ่ง !
เสียงประกายดาบและกระบี่ดังขึ้นพร้อมกัน แต่ก่อนที่จะเกิดอะไรขึ้นอีกนั้นเทพปีศาจเพเรี่ยนก็ใช้แขนทั้งซ้ายและขวา รับดาบคาตะนะทางด้านซ้ายและรับกระบี่ทางด้านขวาเอาไว้
พรึ่บ ~
ทั้งเทียนหลงและสึคายะเมื่อโจมตีเสร็จแล้วร่างของทั้งคู่ก็หายไป
จุ๋ม ~
หยดเืสีดำประกายทองไหลออกจากฝ่ามือทั้งสองข้างของเทพปีศาจเพเรี่ยน เทพปีศาจเพเรี่ยนที่เห็นดังนั้นก็มองดูาแทั้งสองด้วยสีหน้าเฉยเมย ก่อนที่าแทั้งสองจะหายสนิทภายในอึดใจเดียว
ลำแสงสีเขียวสว่างวาบขึ้นที่ร่างของวินเชอร์ครั้งหนึ่ง จากนั้นHPของเขาก็ฟื้นขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
ปรากฎหญิงสาวผู้หนึ่งเดินมาอยู่ข้างๆโอเชี่ยน พร้อมกับผู้เล่นอีกคนหนึ่ง
" อันดับที่สิบเอ็ด แลมด้า "
" อันดับที่แปด อินดา "
เมื่อสิบสุดยอดผู้เล่นมาพร้อมกันแล้ว? พวกเขาต่างก็เข้าประจัญหน้ากับเทพปีศาจเพเรี่ยนกันอย่างบ้าคลั่ง เมื่อHPของผู้เล่นคนไหนลดลงไปก็จะกลับมาเต็มทันทีด้วยฝีมือของแลมด้า
ทำให้เหล่าสุดยอดผู้เล่นที่เข้าปะทะกับเทพปีศาจเพเรี่ยนนั้นไม่ต้องสนใจเื่HPของตนเองเลย พวกเขาต่างก็เน้นความสนใจไปที่การปะทะกับเทพปีศาจเพเรี่ยนเพียงเท่านั้น
เทพปีศาจเพเรี่ยนก็ใช่ว่าจะมองไม่เห็นในจุดนี้ มันพยายามตีฝ่าวงล้มของผู้เล่นทั้ง5ที่เข้ามาโจมตีมัน พอมันฝ่าออกมาได้แล้วมันก็พบกับอีกสองผู้เล่นที่คอยคุ้มกันโอเชี่ยนและแลมด้าอยู่ ทำให้มันไม่สามารถเข้าถึงตัวของสองสาวได้
" !!! "
ในตอนนั้นเองขณะที่เทพปีศาจเพเรี่ยนกำลังปะทะเข้ากับผู้คุ้มกันทั้งสองของสองสาวอยู่ มันก็รู้สึกเสียวสันหลังวาบ !! ก่อนที่จะละจากการปะทะกับผู้คุ้มกันทั้งสองและหันไปป้องกันที่ด้านหลังแทน
แคล้ง ~ !!
เกิดประกายไฟขึ้นจากการปะทะกันของสองอาวุธ ตอนนี้ในมือของเทพปีศาจเพเรี่ยนปรากฎวงแหวนวงหนึ่งขึ้นมา มันกำลังประจัญหน้าอยู่กับมีดสั้นที่ปล่อยรังสีฆ่าฟันออกมาอย่างรุนแรง
" อันดับเก้าโกแล้ม.."
ว่าแล้วร่างของโกแล้มก็ค่อยๆหายไป จากนั้นผู้เล่นอีกห้าคนก็เข้ามาโจมตีเทพปีศาจเพเรี่ยน เกิดการต่อสู้กันขึ้นอย่างหนักหน่วง ตอนนี้เทพปีศาจเพเรี่ยนไม่กล้าที่จะประมาทอีก
เพราะเมื่อมันประมาทมันจะถูกโกแล้มลอบโจมตีจากช่องว่างนั้นทันที
" อ๊ากกก !! "
ตู้มม !!
เทพปีศาจเพเรี่ยนร้องะโออกมาอย่างเหลืออด แรงะเิเกิดขึ้นรอบตัวของเทพปีศาจเพเรี่ยน เหล่าสุดยอดผู้เล่นทั้งห้าที่ปะทะกับเพเรี่ยนอยู่ต่างกระเด็นออกไปไกลเพราะแรงะเินี้ แต่ทั้งห้าก็สามารถตั้งตัวได้อย่างง่ายดายด้วยท่าทางที่สง่างาม
ตอนนั้นเองตรงร่างของเทพปีศาจเพเรี่ยนก็ปรากฎเงาขึ้นมาห้าร่าง
พรึ่บ ! ฟุ่บๆๆๆ ~
ทันทีที่ปรากฎออกมาก็มีเงาหนึ่งที่พุ่งหายไป เหล่าสุดยอดผู้เล่นที่เห็นดังนั้นต่างก็ตั้งท่าเตรียมพร้อมปะทะทันที
แคล้ง ! ~ แคล้ง ! ~ แคล้ง ! ~ แคล้ง ! ~
เกิดเสียงปะทะของอาวุธขึ้นในพื้นที่แห่งหนึ่งก่อนจะย้ายไปอีกแห่งหนึ่ง และอีกแห่งหนึ่ง
" ขุนพลลำดับที่สองแห่งกองทัพเทพปีศาจเพเรี่ยน ยาดา !"
" ขุนพลลำดับที่สามแห่งกองทัพเทพปีศาจเพเรี่ยน สกาย "
" ขุนพลลำดับที่สี่แห่งกองทัพเทพปีศาจเพเรี่ยน อามัน "
" ขุนพลลำดับที่ห้าแห่งกองทัพเทพปีศาจเพเรี่ยน การ์น่า "
วูบ ~ !!
ว่าแล้วแรงกดดันอันมหาศาลก็พุ่งออกมาจากร่างของขุนพลทั้งสี่คน ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังพื้นที่ของเหล่าสุดยอดผู้เล่นทั้งเก้าคน
ปั้ง !!
แรงกดดันของทั้งสองกลุ่มเข้าปะทะกันอย่างรุนแรง และดูเหมือนว่าแรงกดดันของทางฝั่งสิบสุดยอดผู้เล่นจะเหนือกว่าอย่างเห็นได้ชัด จนไม่นานก็ผลักแรงกดดันของเหล่าขุนพลกลับไป
วูบ ~
เมื่อเห็นว่าฝ่ายของตนกำลังเสียเปรียบร่างที่พุ่งออกไปในตอนแรกก็กลับมารวมกลุ่ม ก่อนจะปล่อยแรงกดดันอันมหาศาลออกมาช่วยขุนพลทั้งสี่
" ขุนพลลำดับที่หนึ่งแห่งกองทัพเทพปีศาจเพเรี่ยน มอนดริว "
มอนดริวพูดออกมาพรางขมวดคิ้ว แม้เขาจะเข้ามาช่วยแล้วก็ตามแต่แรงกดดันของเหล่าสิบสุดยอดผู้เล่นก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเลยแม้แต่น้อย
ปั้ง !
ตอนนั้นเองที่แรงกดดันอันมหาศาลเข้ามาทำลายการปะทะกันของแรงกดดันทั้งสองฝ่ายจนแตกสลายหายไป เป็เทพปีศาจเพเรี่ยนนั่นเอง เมื่อเห็นว่าแรงกดดันหายไปแล้วเหล่าขุนพลก็พุ่งออกไป
จับคู่ต่อสู้แยกให้สิบสุดยอดผู้เล่นออกจากกัน ขุนพลปีศาจเหล่านี้ไม่ใช่อะไรอื่นเลยนอกจากผู้เล่นสายความมืดที่มีความแข็งแกร่งเทียบเท่ากับเหล่าสิบสุดยอดผู้เล่น...