Emperor of the Immortal God

วัศพลขับรถ Honda Civic มายังหอพักด้านหลังมหาวิทยาลัยซึ่งมีพื้นที่แยกออกจากโซนมหาวิทยาลัยอีกทีหนึ่ง ประเภทของหอพักจะมีทั้งหมด 2 โซน ได้แก่โซนหอในและโซนหอนอก

โซนหอในขึ้นตรงกับมหาวิทยาลัยพื้นฐานประจำจังหวัดห้องพักมีขนาด 26 ตารางเมตรมีตู้ เตียง โต๊ะเขียนหนังสือ โทรทัศน์ขนาด 32 นิ้ว เครื่องปรับอากาศ และห้องน้ำในตัวซึ่งค่าเช่ารายเดือนคิดราคาถูกมากเป็นการช่วยแบ่งเบาภาระของนักศึกษาต่อคนเพียง 2,500 บาท / เดือนเท่านั้นทั้งยังกำหนดให้แต่ละห้องต้องมีนักศึกษาอยู่อย่างน้อยสองคนอีกด้วยมิเช่นนั้นนักศึกษาจะต้องชำระเป็นจำนวนเงินเท่ากับสองคน

ส่วนโซนหอนอกโซนนี้ทางมหาวิทยาลัยไม่ได้เข้าไปบริหารจัดการ เพียงแต่กำกับดูแลเท่านั้นหอพักมีหลายเกรดตามความหรูหราและความสะดวกสบาย มีราคาเริ่มตั้งแต่ 10,000 บาท ต่อเดือน ไปจนถึง 30,000 บาทต่อเดือนเลยทีเดียว

วัศพลขับรถไปยังหอพักHiso House เป็นตึกสูง 9 ชั้นที่หรูหรา สไตล์โมเดิรนมีที่จอดรถภายในอาคาร ลักษณะของหอพักนี้คล้ายกับคอนโดมิเนียมหรูใจกลางจังหวัดมีส่วนกลางที่ครบครัน ทั้งฟิตเนส สระว่ายน้ำ สนามแบด สนามเทนนิส สนามฟุตซอลรวมถึงโซนอ่านหนังสือ

“เอาหละถึงแล้วเพื่อนๆ ”

วัศพลเดินนำไตรภพและทัดดนัยไปที่ชั้น9 ในโซนชั้น 9 นี้มีเพียง 2 ห้องเท่านั้น เรียกได้ว่าเป็นโซน VIP ของตึกเมื่อเปิดประตูเข้าไปเป็นห้องที่มีพื้นที่กว้างมาก พอ ๆ กับพื้นที่บ้านเดี่ยวขนาดใหญ่มีสระว่ายน้ำขนาดเล็กอยู่กลางห้อง ตกแต่งด้วยสวนสไตล์ยุโรป มีน้ำพุไหลอยู่ตลอดเวลาเมื่อเดินตั้งแต่ประตูไปจนถึงกลางห้อง จะพบกับโซฟาขนาดใหญ่ล้อมกันเป็นรูปตัวยูอยู่ใจกลางบรรยากาศร่มรื่น

“นี่มันหรูหราไปรึเปล่า”

ไตรภพเอ่ยถามวัศพลตอนแรกที่เขาตัดสินใจที่จะมาอยู่หอ คิดว่าคงเป็นห้องธรรมดา อาจจะเตียงสองชั้นมีโต๊ะทำการบ้าน แต่ภาพที่เห็นมันหรูพอ ๆ กับบ้านของไตรภพที่มงคลแต่งให้เสียอีก

“ฮ่า ๆ เด็ก ๆโซนนี้ไม่ได้เช่านะเฟ้ย สองห้องนี้ต้องซื้อขนาดเท่านั้น”

วัศพลเอ่ยด้วยความภาคภูมิใจพลางหยิบไวน์ออกจากตู้เย็นเดินมาบริเวณใจกลางห้อง รินไวน์ใส่แก้วที่วางอยู่บนโต๊ะส่งแก้วให้กับเพื่อนทั้งสองคน

“ตอนแรกฉันมาเห็นก็ตกใจเหมือนนายนั่นแหละไตรภพแต่ตกใจยิ่งกว่าคือราคาซื้อขาดของห้องนี้ 20 ล้าน แพงชิบหาย ใครมันจะโง่ซื้อห้องเอาไว้วะ”

“หนอยแกด่าฉันหรอ ทีแกหละซื้อรถเก่า ๆ เส็งเคร็งราคาสิบล้าน เอาเงินไปซื้อ Porsche ดีกว่า มีแต่ไอพวกโง่เง่าเต่าตุ่นเท่านั้นที่คิดแบบนี้”

“พอเลยพวกนายไม่ทะเลาะกันสักวันไม่ได้หรอ”

ไตรภพรีบเข้ามาห้ามศึกซึ่งทั้งสองกำลังจะห้ำหั่นกันด้วยการโต้เถียงชายหนุ่มดื่มแก้วไวน์ช้า ๆ รสชาติมันดียิ่งกว่าไวน์ที่ร้าน Moon Star เสียอีก

“ฉันต้องจ่ายค่าเช่าห้องเท่าไหร่”

“ไม่ต้องเพื่อนมาอยู่เป็นเพื่อนพวกฉันก็พออยู่กับไอเวรนี่มาสิบกว่าปีชักจะเบื่อหน้ามันเต็มทนแล้ว”

“ฉันสิเบื่อหน้านาย”

ดูเหมือนทั้งสองคนกำลังจะปะทะคารมกันอีกรอบคราวนี้ไตรภพไม่ได้ห้ามอะไร เพียงแต่จ้องมองสถานการณ์ตรงหน้าเท่านั้น

ไตรภพใช้ความคิดประเมินเพื่อนทั้งสองคนตรงหน้าจากกิริยาท่าทาง คำพูดคำจา รวมถึงอาการเกรงกลัวของอาจารย์กฤษฎาทั้งสองคนนี้จะต้องเป็นลูกหลานของผู้มีอิทธิพลในจังหวัดอย่างแน่นอนเพียงแต่ไม่ได้บอกกล่าวไตรภพได้แต่พึงพอใจในการแสดงออกของทั้งสองคนซึ่งปฏิบัติต่อตัวเขาอย่างไม่มีการหวังสิ่งตอบแทนใดๆ

“ถ้านายไม่สบายใจเอาแบบนี้ไหมนายเป็นเจ้ามือที่ ‘ปารีสสตาร์’ เย็นนี้ก็พอ ส่วนค่าห้อง ไม่ต้องจ่าย”

“ปารีสสตาร์ ?”

ไตรภพเอ่ยถามอย่างสงสัยสถานที่แห่งนี้คือสถานที่อะไรกัน ชายหนุ่มมองไปที่ทัดดนัยซึ่งมีใบหน้ากลั้นขำอยู่

“เอาหน่า ไหน ๆก็ต้องฉลองกันถูกรึเปล่า แต่งตัวไปกันเลยดีกว่า”

ไม่รอให้ไตรภพถามวัศพลและทัดดนัยเข้าไปแต่งตัวในห้องของตนเองซึ่งในห้องแห่งนี้แบ่งย่อยออกเป็นห้องนอนอีกสามห้อง ไตรภพไม่มีเสื้อผ้ามาเปลี่ยนจึงถอดไทน์ออก ปล่อยเสื้อขาวออกมานอกกางเกงเท่านั้น

วัศพลและทัดดนัยเดินออกมานอกห้อง ชุดนักศึกษาถูกเปลี่ยนเป็นเสื้อเชิ้ตกางเกงสแล็คพร้อมทั้งเข็มขัดแบรนด์เนมที่แตกต่างกัน โดยของวัศพลเป็นยี่ห้อ LouisVuitton ส่วนของทัดดนัยเป็นGucci

“ไอเวรแต่งตัวเหมือนฉันอีก”

“นายหนะสิแต่งตัวเลียนแบบฉันดีนะไม่ใส่เข็มขัดเหมือนกัน เขาหาว่าคู่เกย์”

พวกเขาทั้งสามคนออกจากห้องไปที่ลานจอดรถไตรภพมองหา Honda Civicคันสีแดงของวัศพล แต่ชั้นนี้มีรถจอดอยู่แค่คันเดียว ทั้งยังมีป้ายกั้นว่า VIP ชั้น 9 ทะเบียน กร777 น่าน อยู่หน้ารถ BMW Series 3 สีขาว

“เราไม่ได้จอดชั้นนี้ไม่ใช่หรอ”

ไตรภพเอ่ยถามด้วยความสงสัยวัศพลไม่ได้ตอบคำถามของเพื่อน เดินไปเปิดประตูของรถ BMW ด้วยกุญแจ Keyless

“ไอวัศพลมันมีรถหลายคันแต่มันไม่ค่อยอยากจะขับคันนี้ในมหาวิทยาลัยเท่าไหร่ กลัวคนหมั่นไส้”

“หมั่นไส้ ?”

“เออดิหมั่นไส้ยังไม่เท่าไหร่ แต่ทะเบียนอันนี้ใครเขาก็รู้รถใคร”

“ไอเวรแกเป็นพยาธิในท้องฉันหรือไงวะ”

วัศพลแยกเขี้ยวเอ็ดทัดดนัยที่นั่งอยู่ข้างคนขับก่อนที่จะรีบขับรถออกจากหอพัก ตรงไปยังจุดหมายด้วยความรวดเร็ว เพียงระยะเวลา 15 นาที ก็มาถึง

ปารีสสตาร์เป็นเลาจน์ที่หรูหราและใหญ่ที่สุดในจังหวัดน่าน ลูกค้าที่มาใช้บริการต้องเสียค่าธรรมเนียมรายปีตามบัตรของทางร้านโดยเป็นแบ่งเป็นบัตรเพชร บัตรทอง บัตรเงิน และบัตรทองแดงซึ่งแต่ละบัตรจะเสียค่าธรรมเนียมรายปีที่แตกต่างกันเพียงบัตรทองแดงที่มีเกรดต่ำสุดยังต้องเสียค่าธรรมเนียมรายปีถึง 10,000 บาท

“สวัสดีครับคุณวัศพลคุณทัดดนัย”

ทันทีที่จอดรถหน้าทางเข้าร้านมีพนักงานใส่ชุดสูทสีดำเดินมาเปิดประตูรถด้วยท่าทางนอบน้อมทั้งยังทักทายวัศพลและทัดดนัยราวกับรู้จักเป็นอย่างดี

“ฝากรถด้วยนะเอาห้องเดิม”

“ครับเชิญเลยครับ”

ไตรภพเดินตามเพื่อนทั้งสองคนไปแบบงงๆ ขึ้นลิฟต์ซึ่งแยกออกมาอีกตึกหนึ่งเป็นโซนด้านหลัง เดินไปจนสุดทางเป็นห้องขนาดใหญ่แต่เล็กกว่าห้องที่หอพัก ตรงกลางมีโซฟาขนาดใหญ่ โต๊ะพลู คาราโอเกะโต๊ะยาวรับประทานอาหาร อีกทั้งมีห้องย่อยอีก 4 ห้อง

“จะให้เรียกเด็กมาเลยไหมครับ”

พนักงานโค้งตัวเอ่ยถามวัศพลมันลอบยินดีในใจวันนี้มันได้โชคใหญ่อีกแล้วลูกค้ารายนี้ถือเป็นลูกค้าระดับบัตรเงินของร้านมาทีไรให้ทิปพนักงานเสิร์ฟไม่ต่ำกว่า 500 ทุกครั้ง

“เอามาเลย”

พนักงานรับคำสั่งรีบเดินออกไปด้านนอกสองหนุ่มยิ้มอย่างมีเลศนัยมองไปที่ไตรภพซึ่งทำหน้าเหลอหลาอยู่บนโซฟา

“เด็ก ?เด็กอะไร”

“เดี๋ยวนายก็รู้ฮ่า ๆ อ่อนประสบการณ์ดีหวะ สงสัยยังไม่เคย”

ไตรภพขมวดคิ้วมองรูมเมทของตนด้วยความสงสัยสถานที่แห่งนี้หรูหราคล้ายผับบาร์ แต่เป็น Private Zone อีกทั้งยังมีเด็กมาบริการ หรือว่า

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“ขออนุญาติครับ”

ประตูถูกเปิดออกมาหญิงสาววัยรุ่นหน้าตาดีประมาณสิบคน เดินเข้ามาเรียงรายด้านหน้าของสามหนุ่มประชันกันยิ้มออกมาอย่างเฉิดฉาย

“นี่เป็นพนักงานที่สวยที่สุดในร้านแล้วครับเรท S”

วัศพลได้เลือกผู้หญิงหมวยตัวเล็กร่างบางไปนั่งข้างกายส่วนทัดดนัยเลือกสาวหน้าตาคมเข้มไปนั่งด้านข้างเช่นกันชายหนุ่มทั้งสองคนหันมามองไตรภพเป็นตาเดียว

“เลือกสิเพื่อน”

“นี่มันอะไรกัน? ไม่ใช่เด็กเล็กหรอกหรอ”

ฮ่า ฮ่า ฮ่า

สองเพื่อนซี้กลั้นขำไม่ไหวหัวเราะออกมาอย่างดังพนักงานที่ยืนอยู่ต่างพยายามกลั้นขำไม่เว้นแม้แต่พนักงานต้อนรับดูเหมือนชายหนุ่มที่หล่อเหลาตรงหน้าจะไม่ประสีประสาอะไร

“ถ้าไม่เลือกฉันเลือกให้นะ”

คราวนี้เป็นทีของทัดดนัยเสนอตัวที่จะเลือกพนักงานให้กับไตรภพเพราะเห็นท่าทางชายหนุ่มมีใบหน้าป่วยการ ล่อกแล่กไปมา

“ไม่เอาฉันไม่เลือก นายให้พวกเธอออกไปเลย”

ไตรภพตะโกนออกมาเสียงดังไล่พนักงานทั้งหมดออกไปทันที สองเพื่อนซี้ได้แต่ยืนมองตาปริบ ๆถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน แม้จะพยายามชักจูงไตรภพยังไงก็ตาม ที่สุดแล้วพนักงานต่างออกไปนอกห้องทุกคน

ขณะนี้เหลือเพียงแค่สามหนุ่มและสองสาวที่อยู่ในห้องเท่านั้นพวกเขาต่างร้องเพลงกันอย่างสนุกสนาน ไตรภพได้แต่ทำหน้าเซ็ง ๆ พลางจิบวายแดง

‘นี่มันบ้าอะไรวะเนี่ย’

ไตรภพมองบรรยากาศตรงหน้าเห็นมือปลาหมึกของสองหนุ่มจับนู่นจับนี่ไปทั่วตัวหญิงสาวทั้งสองคน จนร้องไปได้ 3 – 4 เพลง วัศพลและทัดดนัยต่างยืนขึ้น

“ถ้านายเปลี่ยนใจโทรไปเรียกพนักงานแล้วกันเดี๋ยวพวกฉันเข้าไปก่อนหละ”

“ไม่ลองจะเสียใจนะเว้ย”

ทั้งสองคู่เดินเข้าไปในห้องเล็กๆ ทันทีที่พูดจบ ไตรภพได้แต่ถอนหายใจไปมา เหนื่อยหน่ายกับพฤติกรรมของเพื่อนทั้งสอง

ไตรภพไม่รู้จะทำอะไรในห้องที่กว้างขวางเพลงจากโฮมเธียเตอร์ยังคงบรรเลงต่อไปเรื่อย ๆชายหนุ่มเดินออกจากห้องไปคล้ายต้องการออกจากสถานที่น่าอึดอัดแห่งนี้

ไตรภพเดินไปเรื่อยๆ ข้างนอกเป็นกำแพงติดวอเปเปอร์หรูหรา ประดับด้วยดอกไม้นานาชนิด ทั้งยังมีแสงสว่างจากดวงไฟราคาแพงยิ่งขบเน้นความน่าอภิรมย์ของสถานที่

“อะ อย่า”

เสียงหญิงสาวเอ่ยอย่างหวาดกลัวได้กระทบโสตประสาทการได้ยินของไตรภพเป็นทิศทางห้องด้านซ้ายบริเวณชั้นเดียวกันกับห้องเมื่อครู่เพียงแต่คนละฟากของตึกเท่านั้นเอง

“ดิ้นอย่างกับไม่เคยจะขัดขืดอะไรนักหนาวะ”

เสียงดังออกมาจากห้องVIP 02 ไตรภพเดินไปหน้าห้องนั้นจังหวะเดียวกันประตูห้องถูกเปิดออกมา หญิงสาวคนหนึ่งชนกับไตรภพอย่างจัง

“ช่วยด้วย”

ไตรภพประคองร่างหญิงสาวไม่ให้ล้มลงเธอสวมใส่เสื้อสูทเหมือนสาวออฟฟิศ ผมยาวเหยียดตรงสายตาของไตรภพประสานกับหญิงสาวพอดิบพอดี

ใบหน้าของหญิงสาวคมเข้มเป็นอย่างมากตากลมโต จมูกโด่งเป็นสันรับกับรูปหน้า ปากกระจับสีชมพู เปี่ยมด้วยเสน่ห์ของผู้หญิงจนเกินคำว่า ‘หน้าตาดี’

“อะไรวะค่าตัวก็จ่ายแล้ว ไม่ใช่ถูก ๆ หนึ่งแสน จะหนีหาแม่เธอหรือไง”

ชายร่างอ้วนฉุนุ่งผ้าเช็ดตัวเดินออกมานอกห้องมองหญิงสาวซึ่งอยู่ในอ้อมกอดของชายหนุ่มอย่างไม่พอใจ

“เฮ้ยแกเป็นใครวะ มายุ่งอะไรกับเด็กฉัน”

ชายร่างอ้วนเอ่ยอย่างจะเอาเรื่องไตรภพมันอุส่าห์เสียเงินเป็นจำนวนมากเพื่อจะได้ลิ้มลองเด็กใหม่คนนี้ผู้จัดการนำหญิงสาวมาเสนอให้มันโดยส่ง Line ทันทีที่มันอ่าน มันรีบขับรถมาที่นี่ทันทีเห็นหญิงสาวกำลังนอนหลับบนเตียงนอน มันรีบจ่ายเงินด้วยความพึงพอใจ

เมื่อผู้จัดการออกไปแล้วมันเข้าไปอาบน้ำปะแป้งหอม ๆ พร้อมจะทำภารกิจกับหญิงสาว ทันใดนั้นเองหญิงสาวกลับตื่นขึ้นมา กรีดร้องอย่างตกใจ วิ่งออกไปหน้าห้อง

“เธอ ?”

“ฉะ ฉัน”

หญิงสาวหนีบขาไปมาใบหน้าเริ่มรู้สึกร้อนผ่าวเหมือนกับควบคุมตัวเองไม่ได้เธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับร่างกายเธอ สติเริ่มจะเลือนราง

“พูดด้วยไม่ได้ยินหรอวะ”

ชายร่างอ้วนวิ่งเข้าหาไตรภพง้างหมัดเพื่อจะชกหน้าชายหนุ่มร่างอันเทอะทะที่ใช้แรงวิ่งทำให้ผ้าเช็ดตัวหลุดออกมาแต่มันไม่ได้สนใจเท่ากับการระบายอารมณ์ในตอนนี้

ปัก

ไตรภพเหวียงฝ่ามือกระแทกไปยังคอของชายตรงหน้ามันร้อง ‘อั่ก’ ร่างเอนลงไปด้านหลังเหมือนจะล้มลงไตรภพไม่รอให้มันล้ม ใช้เท้าขวาถีบซ้ำ จนร่างอ้วนของมันกระแทกโต๊ะกินข้าวกลางห้องที่เป็นโต๊ะกระจกแตกกระจาย

เพล้ง