พิริยาเป่าปากอย่างไม่สบอารมณ์โจทย์ชีวิตของเ้าของร่างเดิมถือว่ายากมาก ถ้าเปรียบเป็ระดับการศึกษาถือเป็ระดับโพสต์ดอกเตอร์ได้เลย
“น่าผิดหวังอย่างแรง มันเกินไปแล้วจริง ๆ”พิริยาเงยหน้าขึ้นพูดพร้อมกับชูนิ้วกลางขึ้นไปบนฟ้า
‘อะแฮ่ม!!’
หญิงสาวสะดุ้งโหยง กลอกตาเลิ่กลั่กก่อนจะค่อย ๆหุบนิ้วกลางลง แล้วนำมือข้างนั้นไปเกาที่ศีรษะและหัวเราะเบา ๆให้คนที่กำลังเดินขึ้นบันไดมาเพื่อแก้เขิน
“แก้ว เป็อะไรรึเปล่า”
ทำไมถึงยืนชูนิ้วกลางขึ้นไปบนฟ้าแบบนั้นแดนดินมองท่าทางประหลาดของหญิงสาวที่อยู่เบื้องหน้าด้วยความแปลกใจ
“ไอ้ท่านั้นหมายถึงอะไร” และอดไม่ได้ที่จะถาม
พิริยายิ้มเจื่อน“อ่า..ออกกำลังกายยืดเส้นยืดสายน่ะพี่” จะบอกความหมายของมันได้อย่างไรเล่า
“พี่ดินมีอะไรเหรอ”
“แม่ให้เอากับข้าวมาให้ คิดว่าแก้วน่าจะหิวแล้ว”
“ฝากขอบคุณป้าเดือนด้วยนะคะ”หญิงสาวมองกับข้าวที่ตั้งอยู่ตรงหน้าด้วยความซาบซึ้งใจอย่างน้อยการย้อนกลับมาครั้งนี้ของเธอก็ดูเหมือนไม่ขาดมิตรนัก
แดนดินพยักหน้ารับและเตรียมเดินลงจากเรือนไปโดยไม่พูดอะไรต่ออีก
“เดี๋ยวค่ะ พี่ดิน”
ชายหนุ่มเลิกคิ้วมองเชิงถามเมื่อได้ยินเสียงเรียก
“พี่ทำให้แสงตะเกียงสว่างขึ้นได้ไหมคะแก้วทำไม่เป็”
เมื่อเห็นชายหนุ่มยังคงกะพริบตาปริบ ๆด้วยความงุนงง พิริยาจึงรีบอ้างต่อ“ตอนนี้เหมือนแก้วจะจำอะไรไม่ได้จึงทำอะไรไม่เป็เลย แต่คิดว่าไม่กี่วันคงดีขึ้น”
แดนดินพยักหน้าเบา ๆ ก่อนเดินไปเปิดจุกตะเกียงน้ำมันก๊าดที่ทำจากกระป๋องนมแล้วใช้มือก็ดันไส้ตะเกียงให้สูงขึ้น ส่งผลให้แสงตะเกียงสว่างขึ้นทันตา“ถ้าอยากหรี่แสงไฟลงก็เปิดจุกแบบนี้แล้วดึงไส้ตะเกียงลง” พร้อมกับแนะนำต่อ
“ขอบคุณมากค่ะ”
แดนดินกระตุกปากยิ้มอย่างไม่คุ้นชินเมื่อได้ยินคำขอบคุณที่สุภาพแบบนี้เขามองไปรอบ ๆ บ้านไม้หลังเล็กที่เงียบเชียบแห่งนี้ก่อนเอ่ยถาม“แน่ใจนะว่าวันนี้อยู่คนเดียวได้จริง ๆ”
“ไม่เป็ไรค่ะ แก้วรับรองจะไม่ทำอะไรโง่ ๆแบบเมื่อหัวค่ำอีก” พิริยารับประกัน
“อย่าลืมปิดประตูบ้านแล้วลงกลอนด้วยนะมีอะไรก็ะโเรียกดัง ๆ ห้องพี่อยู่ใกล้บ้านแก้วมากที่สุด รับรองได้ยินแน่นอน”แดนดินกำชับส่งท้ายก่อนจะเดินลงบันไดไป
พิริยามองตามหลังร่างสูงของชายหนุ่มไปด้วยแววตาชื่นชมหลังจากนั้นจึงค่อย ๆ ลำดับความทรงจำของเ้าของเดิมที่ค่อย ๆ ไหลเข้ามาอีกรอบ
ลุงคำปันและป้าวงเดือนเป็เพื่อนบ้านที่ใจดีของครอบครัวปิ่นแก้วแม้จะไม่ได้อยู่ในฐานะเหลือกินเหลือใช้แต่พวกเขาก็ไม่เคยลืมที่จะเอื้อเฟื้อและให้ความช่วยเหลือครอบครัวของปิ่นแก้วอย่างดีเสมอมา
แดนดินเป็ลูกชายของลุงคำปันกับป้าวงเดือนลุงและป้ามีลูกสองคน เป็ผู้ชายทั้งคู่ แดนดินเป็ลูกชายคนโตอายุยี่สิบเอ็ดปีแล้วตอนนี้กำลังเรียนอยู่ในระดับปริญญาตรีชั้นปีสุดท้ายที่มหาวิทยาลัยประจำจังหวัด mซึ่งเป็มหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงในระดับประเทศมหาวิทยาลัยหนึ่งและแดนดินเป็คนแรกในหมู่บ้านที่สามารถสอบเข้าเรียนต่อในมหาวิทยาลัยแห่งนี้ได้
ส่วนลูกชายคนเล็กชื่อแดนไทยเป็ลูกหลงของลุงกับป้า ตอนนี้อายุย่างสิบเอ็ดปี เป็เด็กซุกซนร่าเริงชอบหนีไปยิงนก ตกปลา กับบรรดาเพื่อน ๆ ในหมู่บ้านไม่เว้นวัน
พิริยาเหลียวมองไปรอบบ้านที่เธอจะต้องใช้ชีวิตอยู่นับั้แ่บัดนี้อีกครั้งแต่ก็เห็นสภาพแวดล้อมได้ไม่ชัดนักเนื่องจากแสงสว่างจากตะเกียงมีค่อนข้างน้อยที่หมู่บ้านแห่งนี้ยังไม่มีไฟฟ้าใช้ผู้คนในหมู่บ้านจึงอาศัยแสงสว่างจากตะเกียงและเทียนในการดำรงชีวิตยามค่ำคืนเธอจึงยอมแพ้ ค่อยสำรวจอีกทีพรุ่งนี้เช้า
ตอนนี้เธอจึงหันมาสนใจอาหารที่วางอยู่ตรงหน้าแทนเนื่องจากน้ำย่อยในกระเพาะร้องเตือนอย่างหนักหญิงสาวอมยิ้มอย่างมีความสุขระหว่างเคี้ยวอาหารไปด้วยถึงแม้จะเป็แค่แกงผักพื้นบ้านธรรมดา แต่ฝีมือป้าวงเดือนนั้นดีมากนี่นับเป็อาหารมื้อแรกที่เธอได้กินั้แ่กลับมาเกิดใหม่
บรู๊ววววว.......
พิริยาสะดุ้งสุดตัว เมื่อได้ยินการหอนประสานเสียงของสุนัขที่ดังอยู่รอบๆ บ้าน เธอเงยหน้าขึ้นก่อนสอดส่ายสายตามองไปรอบตัวอย่างหวาด ๆความอยากอาหารหายเป็ปลิดทิ้ง บรรยากาศทึม ๆ สลัวๆรอบบ้านให้ความรู้สึกเหมือนบ้างผีสิงอย่างยากจะบรรยายหญิงสาวนั่งตัวสั่นและเหงื่อแตกไปทั้งตัวพร้อมกับปรายตาแลไปยังบ้านข้าง ๆที่อยู่ติดกัน ตอนนี้อยากจะะโเรียกใครก็ได้ให้มาอยู่เป็เพื่อนใจจะขาด
แต่ไม่ได้สิถ้าพวกเขารู้ว่าเธอใกลัวเพราะเสียงหอนของสุนัขอาจก่อให้เกิดเสียงร่ำลือและนินทากันอย่างสนุกปากในอนาคตเธอจำต้องใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ไปอีกนานจึงไม่อยากให้เกิดเสียงนินทาที่อื้ออึงมากเกินไปแต่ตอนนี้เธอกลัวมากจริง ๆ ควรทำอย่างไรดี?
ถ้าเป็นิยายแนวข้ามเวลานับร้อยเื่ที่เธอได้อ่านผ่านตาในชาติก่อนเวลาเจออันตรายบรรดานางเอกมักจะหลบไปซ่อนตัวอยู่ในพื้นที่ว่างที่ติดตัวมาด้วยแต่นางสาวพิริยาคนนี้กลับไม่ได้รับสิทธิ์เหมือนกับนางเอกคนอื่น!
เอ๊ะ! หรือว่ามีมาด้วยแต่เราไม่รู้?
พิริยาเริ่มสำรวจจุดผิดสังเกตของร่างกายนี้อย่างละเอียด
ลองเอานิ้วจิ้มไฝที่อุ้งมือ สรุปคือไร้ผล
ลองกระตุกนิ้วมือแรง ๆ ทั้งสิบนิ้วก็ยังเงียบ
ลองดึงติ่งหูสักหน่อย ยังคงเงียบฉี่
หรือต้องถอนผมตัวเอง จัดไปอย่าให้เสียนอกจากเสียงซี้ดปากด้วยความเจ็บแล้วที่เหลือเงียบกริบยิ่งกว่าป่าช้า
อืม..นอกจากเกิดใหม่มาแบบจนจ้นจนแล้วก็ไม่มีดีอะไรอีกในชีวิตสรุปโชคชะตาตอบแทนการทำดีจนตัวตายของเธอแบบนี้จริง ๆ เหรอ?
พิริยาหน้าซีดเผือดเมื่อนึกถึงชีวิตที่ต้องดำเนินในวันข้างหน้าตายหยังเขียดแน่นอนสำหรับคนที่เอาแต่นอนอ้วนและทำอะไรไม่เป็สักอย่างอย่างเธอ!
หญิงสาวชูนิ้วกลางขึ้นไปบนฟ้าอีกรอบ
โบ๊ะ..โบ๊ะ...บรู๊ววววว.......
แล้วก็หน้าซีดเผือดยิ่งขึ้นไปอีกเมื่อได้ยินเสียงหอนที่ยาวของสุนัข
เธอหันรีหันขวางเพื่อหาที่หลบที่ปลอดภัยระหว่างนี้ก็ได้ใช้นิ้วสะกิดเกากลางฝ่ามือซ้ายที่บังเอิญคันยิบขึ้นมาอย่างกะทันหันไปด้วย
ทันใดนั้นเองก็รู้สึกถึงแรงดูดที่ดูดร่างกายเธอเคลื่อนที่ไปด้านหน้าอย่างรวดเร็วหญิงสาวรีบหลับตาปี๋อย่างใหลังจากนั้นคล้ายกับมีแสงจ้ากำลังตกกระทบที่ผิวเปลือกตา พิริยาจึงค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ
เธอยืนมองภาพเบื้องหน้าด้วยสีหน้าตกตะลึง
“พื้นที่!”
หญิงสาวเอ่ยออกมาอย่างตื่นเต้นในที่สุดเธอก็มีพื้นที่ว่างเหมือนนางเอกนิยายคนอื่น ๆ!
โชคชะตายังคงไม่ใจร้ายกับเธอนัก!พิริยาน้ำตาไหลอย่างปลาบปลื้มพร้อมกับใช้มืออีกข้างตีลงโทษนิ้วกลางที่นิสัยไม่ดีไปด้วย
ภาพพื้นที่ที่อยู่เบื้องหน้าสร้างความตื่นตะลึงให้เธอเป็อันมากลักษณะของมันคล้ายกับห้างค้าส่งแอคโคร่ที่มีสาขาอยู่ทั่วประเทศไม่มีผิดแต่พื้นที่พกพาของเธอใหญ่โตกว่าเยอะ เหมือนเอาห้างแอคโคร่มาเรียงต่อกันสิบห้าง!
หญิงสาวค่อย ๆ ไล่สายตาดูสิ่งของในพื้นที่ไปทีละแถว
โซนแรกเป็โซนของแห้งและของใช้ซึ่งจัดเรียงอยู่บนชั้นอย่างเป็ระเบียบมีทั้งขนม เครื่องปรุง เครื่องครัว เครื่องสำอาง สบู่ ผงซักฟอก อุปกรณ์ทำความสะอาดมีให้อย่างครบครันและครบทุกยี่ห้อ เมื่อประเมินด้วยสายตาแล้วเธอคิดว่ามีอยู่เกินหลักพันชิ้นในแต่ละประเภท บางชนิดอาจถึงหลักหมื่นเรียกว่าถ้านำออกไปใช้แบบมีสติ สามารถมีใช้ไปจนถึงหลายสิบปีเลยทีเดียว
แค่ไล่เดินดูของแห้งของใช้ที่วางเรียงอยู่บนชั้น พิริยาก็รู้สึกเมื่อยขาจนแทบเดินไม่ไหว ทันใดนั้นเองเธอก็เหลือบตาไปเห็นจักรยานแม่บ้านหนึ่งคันวางพิงอยู่ที่ผนังโกดัง
“อื้อฮือ...มีจักรยานไว้ให้ใช้งานด้วย!”เธอปรบมือเสียงดัง
หญิงสาวรีบปีนขึ้นไปนั่งบนอานจักรยาน และค่อย ๆยกเท้าปั่นจักรยานให้เคลื่อนที่ไปข้างหน้าอย่างช้า ๆก่อนจะยิ้มออกมาอย่างมีความสุขเธอสามารถปั่นจักรยานให้แล่นไปข้างหน้าได้แล้วในชาตินี้
ชาติก่อนไม่ใช่ว่าไม่เคยหัดปั่นจักรยานเธอสามารถปั่นได้ดีทีเดียว แต่ใน่ยี่สิบปีที่เอาแต่กินกับนอนจนน้ำหนักพุ่งไปเป็เลขสามหลักเธอก็ไม่สามารถปั่นมันได้อีกทันทีที่เธอยกก้นขึ้นไปนั่งบนอานยางทั้งสองล้อก็พร้อมใจกันแบนโดยไม่ได้นัดหมายขึ้นมาทันใดพิริยาและจักรยานจึงเป็ศัตรูกันมานับั้แ่วันนั้น
หลังจากสำรวจประเภทของแห้งของใช้ในบ้านจนครบแล้ว เธอก็ปั่นจักรยานสำรวจในโซนของสดต่อไปทันที ผักเขียว ๆ สด ๆผลไม้ทุกประเภท วางกองเรียงกันอย่างเป็ระเบียบ
เนื้อสัตว์มีครบทุกประเภทแม้แต่เนื้อจากต่างประเทศก็มีกองเป็พะเนินให้เธอเลือกหยิบไปใช้แต่ที่สะดุดตาเธอมากที่สุดก็คือตู้แก้วใสขนาดใหญ่ที่ด้านในมีกุ้งแม่น้ำหลายพันตัวกำลังว่ายน้ำอยู่
เป็กุ้งที่ยังมีชีวิต นี่หมายความว่าอย่างไร?
จะให้เธอเข้าใจว่าของที่อยู่ในพื้นที่ว่างนี้จะไม่มีวันหมดอายุและจะยังคงสดอยู่อย่างนี้ตลอดไป?หญิงสาวยังคงไม่มั่นใจในข้อสรุปของตัวเอง
เมื่อผ่านโซนเนื้อสัตว์ต่าง ๆ ไปก็จะเป็โซนนมเนย และเครื่องดื่มต่าง ๆ เธอหยิบนมสดขึ้นมาดูด้วยความสนใจและพลิกไปที่ใต้ขวดเพื่อดูวันผลิตและวันหมดอายุซึ่งเธอก็เห็นเพียงแค่ภาพสัญลักษณ์คล้ายเลขแปดแบบแนวนอนเธอรู้จักสัญลักษณ์แบบนี้เป็อย่างดี มันเป็สัญลักษณ์ infinity หรือการไม่มีที่สิ้นสุด
พิริยาเริ่มรู้สึกว่าเธอเข้าใจได้ถูกต้องแล้วของที่อยู่ในพื้นที่ว่างสามารถคงความสดและใหม่ได้ตลอดไปตราบเท่าที่เธอยังไม่ได้หยิบพวกมันออกไปใช้แต่เพื่อให้แน่ใจมากขึ้นเธอจำต้องรอดูอีก 2-3 วันโดยดูจากความสดและความแข็งแรงในการว่ายน้ำของกุ้งในตู้แก้ว
พ้นจากโซนของสดก็จะเป็โซนของใช้และของตกแต่งบ้าน มีหมดทั้งผ้าปูที่นอน ผ้าม่าน ตู้ เตียง โต๊ะเฟอร์นิเจอร์หลากหลาย แม้แต่เครื่องใช้ไฟฟ้าก็มีอยู่ทุกประเภท พิริยามองอย่างฉงนด้วยสภาพแวดล้อมในปัจจุบันไม่เอื้อในการใช้ประโยชน์พวกมันแม้แต่น้อยที่หมู่บ้านนี้ยังไม่มีไฟฟ้าเข้าถึง และรูปลักษณ์เครื่องใช้ไฟฟ้าต่าง ๆก็ดูทันสมัยมากเกินไป เธอบุ้ยปากเล็กน้อยเมื่อคิดถึงความไร้ประโยชน์ของเ้าพวกนี้
ถัดจากโซนของตกแต่งบ้านก็เป็โซนเสื้อผ้าทำเอาเธอแตกตื่นขึ้นมาอีกครั้ง
“มันจะมากเกินไปไหม”
หากใส่แล้วทิ้งวันละชุดเธอว่าสองร้อยปีก็ใช้ได้ไม่หมด
เธอไล่ดูเสื้อผ้าแบบต่าง ๆ มีทั้งชุดวอร์ม ยีนเสื้อยืด กางเกงขายาว กางเกงขาสั้น เลกกิง เสื้อกันหนาว ผ้าพันคอ หมวก ถุงเท้าเสื้อชั้นใน กางเกงใน แม้แต่ผ้าเมตรเป็ม้วน ๆ ก็ยังมีกองสุมกันอย่างพะเนินเทินทึกแต่ละประเภทน่าจะมีไม่ต่ำกว่าหมื่นชิ้น ทำไมถึงใส่ให้มาเยอะขนาดนี้นะพิริยาเดาะลิ้นมองอย่างกังขา
4K
![ถูกอัญเชิญมาเป็นนักฆ่าในต่างโลก (Yobidasareta Satsurikusha) [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1587287833_34684722.webp)
