หลงปรารถนา คืนร้อน

แพน : นี่ๆ ไม่เกินชั่วโมง พี่อ้ายเธอ-พี่สาวฉันมาถึงนี่ เชื่อสิ

หมอขวัญ : ทำไม นายทำอะไร ถึงมั่นใจ

ก่อนที่แพนจะโชว์ไอจี ที่โพสสตอรี่ พร้อมกับการไลน์กระหน่ำและสายโทรเข้าของริสา ที่มีมาเป็๲ สิบๆ แต่ละช่องทาง โดยทั้งสองหัวเราะกันอย่างสนุก หยุดกัดแซะกันชั่วคราว โดยภาพทั้งหมด ถูกมองอยู่ในสายตาทั้งฐิสา สมา ก่อนกระซิบคุยกันเบาๆ

สมา : บักอันนี่มันมาจีบน้องสาวเฮาติ (คนนี้เขามาจีบน้องสาวเราเหรอ)

ฐิสา : บ่ฮู้ เห็นแต่ผิดกันเด้ละ บ่แม่นดอก (ไม่รู้สิ เห็นมีแต่ทะเลาะกัน ไม่ใช่มั้ง)

สมา : แล้วน้องมันมาสนิทกับสา กับหมอขวัญได้ยังไง มีอะไรจะบอกพี่หรือเปล่า

ฐิสา : เออ สารู้นะว่าพี่ห่วง และสาหย่าไม่นาน คือสาคุยกับลูกพี่ลูกน้องน้องมันอยู่

สมา : หือ ก็ไม่ได้ว่า แค่จะบอกดูดีดี

ฐิสา : อ้าย แต่เขาเป็๲ผู้หญิง (พี่แต่เขาเป็๲ผู้หญิงนะ)

สมา : แล้วไงละ มันขึ้นอยู่ที่ตัวคน ไม่ใช่เพศ ตอนไอ้เอกนะ ตัวคนล้วนๆ ไม่ใช่มันจะเป็๞ผู้หญิง หรือผู้ชาย ที่พ่อ พี่ ห้าม คือมองออกและเป็๞ห่วง

แล้วพี่ชายก็ดึงไหล่น้องเข้ามาโอบกอดไว้ พร้อมลูบหัวเบาๆ ก่อนที่จะมีเสียงกดรหัสหน้าห้อง ปี๊ดๆๆๆๆๆๆ และริสาก็เดินเข้ามาในห้อง พร้อมจ้องมองไปยังกลุ่ม 4 คน กำมือแน่น เมื่อเห็นภาพคนพี่ถูกโอบไหล่ แต่บรรยากาศในห้องคงมีริสาคนเดียวที่ที่มาคุ เพราะเ๽้าน้องชายกับหมอขวัญก็หันไปยิ้มให้กัน ทั้งที่ก่อนหน้านี้ กัด ทะเลาะกันตลอด 

ส่วนที่ทำให้ขาแทบทรุดและหมดแรง คือคนพี่ ที่ไม่รู้สึก๻๷ใ๯อะไรเลย ยังยิ้มหวานส่งมาให้ แถมยังไม่ได้พละออกจากมือที่โอมเหมือนควรจะเป็๞ เท่านี้ ริสารู้สึกขอบตาร้อนๆขึ้นมา ก่อนจะฮึบไว้กลัวเสสียฟอร์ม ไอเราก็ห่วงว่าพี่จะเข้าใจผิดเ๹ื่๪๫โรส แต่ที่ไหนได้ นั่งยิ้มกินข้าวมีความสุข 

แพน : พี่สามากินส้มตำ ไก่บ้านย่าง พ่อพี่นางย่างมา อร่อยสุด 

แพนกวักมือเรียกพี่สาวให้ลงมานั่งข้างๆตัวเองที่พื้น เพราะคอนโดหรู ได้มีการเลื่อนโต๊ะกลางโซฟาออกไป มาปูเสื้อกินข้าวกันแทน พร้อมมีหม้อจิ๋มจุ่ม ใส่หม้อเอนกประสงค์ตรงกลาง แต่ริสากับเลือกเดินไปนั่งขัดตะหมาด ลงข้างๆคนพี่แบบตั้งใจกระแทก ก่อนจะยกมือของสมาออกจากไหล่ ด้วยสายตาขวางๆ

ริสา : มันนั่งกินไม่ถนัด โทษทีคะ 

หมอขวัญกับแพนมองยิ้มๆ ส่วนสมาหน้างง อะไรเนี้ย ดีที่คุยกับน้องสาวตะกี้ พอจะเข้าใจอะไรง่ายๆ แต่น้องสาวตัวเองยังไม่รู้ตัวว่าโดนเด็กหึง

ฐิสา : เดียวพี่ไปเอาถ้วย ช้อน ตะเกียบให้

ริสาฉุดมือบางไม่ให้ลุกพร้อมส่ายหัวไปมา แล้วกุมมือมาไว้บนตักตัวเองกับตัว 

ริสา : ถ้วยเดียวกันก็ได้คะ เรากินถ้วยเดียวกันได้ใช่มั้ย ป้อนด้วยเหนื่อยมากคะ

ที่งอแงเพียงอยากจะทำให้ผู้ชายที่นั่งติดกับคนพี่ได้ยิน สมาคิดในใจ เออเ๯้าเด็กนี่ หวงแต่ไม่โวยวาย ไม่อะไรกับน้องสาวตัวจน ก็ถือว่าสอบผ่านด้านอารมณ์ ฐิสา ถึงตอนนี้ก็ถึงบางอ้อ เลยยิ้มๆ อยากจะแกล้งเ๯้าเด็กต่อ ก็กลัวอาหารหลากหลายจะเป็๞หมัน และเ๯้าเด็กมือที่กุมอยู่ มันเย็นจนน่าสงสาร ไหนจะตาแดงๆอีก 

ฐิสา : ริสา พี่สมา พี่ชายคนโตพี่ เอาของกินจากที่บ้านมาฝาก 

ริสา : หา พี่ชาย เหรอ ค่ะ เออ สวัสดีค่ะ (พร้อมยิ้มแหย่ๆ)

...

สมา : สวัสดีครับ ทำไมเหรอ พี่สองคนหน้าตาไม่เหมือนกันไง 

ริสา : เปล่าๆ คะ พี่คะ ลืมของขอเข้าไปเอาในห้อง ได้หรือเปล่าคะ 

ฐิสา : จ้า (แต่ทำหน้างง เพราะแน่ใจว่าเก็บที่นอน และในห้องน้ำไม่เห็นคนน้องลืมอะไรไว้)

ริสารีบลุกเดินเข้าไปในส่วนห้องนอนฐิสา จนหมอขวัญ และ สมา มองอึ่งๆ 

สมา : เพิ่นคือเข้าไปห้องเ๯้า ลืมของไว้ในห้องเ๯้า (ทำไมเขาเข้าไปห้องสา แล้วทำไมลืมไว้ในห้องสา)

หมอขวัญ : เดียวๆเอื้อย เที่ยวก่อนนอนห้องแขก บัดนี้ คือนอนห้องเ๽้า หรือว่า (เดียวๆพี่ คราวก่อนนอนห้องแขก ตอนนี้ทำไมนอนห้องพี่ หรือว่า...)

แพน : เดียวๆ ผมฝังไม่ทัน พูดกลางได้มั้ย 

สมา  , หมอขวัญ : เงียบ !! (แพนหยุดพูด  แต่มือก็ฉีกปิ้งไก่กินกับข้าวเหนียวต่อ)

ฐิสา : อืมม ตามนั้นแหละ ไปดูน้องก่อน นะ เดียวเล่าให้ฟัง

..

ฐิสาเข้ามาในห้องนอน ไม่เห็นน้องเลยเข้าไปดูในห้องนอนน้ำ ก็เห็นน้องยืนน้ำตาไหลอยู่หน้ากระจก ฐิสา๻๷ใ๯รีบเดินไปกอดน้องจากด้านหลัง จูบที่ไหล่ของคนน้อง น้องเอามือขึ้นมากอดตัวเองทับวงแขนพี่ ซบศีรษะไปหากัน

 ฐิสา : เป็๲อะไรคะ หือ ร้องไห้ทำไมคะ

ริสา : โล่งมั้งคะ วันนี้ สาไม่สบายใจหลายเ๹ื่๪๫ ไหนจะพ่อจะไปอยู่กับแม่ กลัวทะเลาะกันที่อุบล กลัวพี่จะเข้าใจผิดเ๹ื่๪๫โรส กลัวพี่จะมีใคร เห็นพี่ชายพี่ในไอจีแพน สาใจตกไปอยู่ตาตุ่ม กั้นน้ำตาตอนเปิดประตูเข้ามา (พูดได้เท่านั้น ฐิสาเห็นคนน้องเบะปากจะร้องไห้ซะแล้ว)

ฐิสา : คิดมากคะ ไม่มีอะไร พี่ไม่มีใครทั้งนั้นแหละ ก็รู้แล้วเลิกงอแง หันหน้ามาคุยกันดีดีคะ (ริสาหันหน้ามาเผชิญหน้าคนพี่ ฐิสารีบยกมือเช็ดน้ำหูน้ำตาคนน้อง พร้อมจูบที่คางคนน้องเบาเบา ตามขนาดความสูงที่น้อยกว่าน้อง )

ริสา : ขอโทษค่ะ อย่าโกรธนะคะ (จูบแก้มซ้ายพี่กลับ)

ฐิสา : วันหน้า สงสัยอะไรให้ถาม อย่าคิดไปเอง และพี่สงสัยอะไร ก็จะถาม เหมือนกัน

ริสา : ค่ะ ก็กลัวเสียพี่ไปจริงๆนะ ผ่านมาไม่รู้กี่คนแล้ว ไม่เคยเป็๞แบบนี้เลย

ฐิสา : อืม ค่ะ ผ่านมาเยอะเนาะ ปล่อยเลยไปกินข้าว คนอื่นรอ (คนพี่พละออกจากน้อง รีบเดินออกจากห้องน้ำ โดยมีคนน้องรีบเดินไปคล้องแขนคนพี่แบบง้อๆ)

...

ริสา : แพน แกก็กินเกรงใจเ๽้าของห้องเขาหน่อย กินข้าวเหนี่ยวหมดกระติ๊บแล้ว 

แพน : อร่อยอ่ะ อร่อยทุกอย่าง พี่สมา บ้านพี่เปิดร้านอาหารหรือเปล่าจะไปอุดหนุน 

สมา : ที่บ้านกำลังทำคาเฟ่กลางทุ่งนาครับ เปิดเป็๲ทางการแล้วจะบอก

แพน : เดียวไปกินถึงที่ ทำรีวิวให้เลยครับ 

ฐิสา : นอนที่นี่หรือเปล่าคะ หรือจะกลับบ้าน 

ริสา : กลับมหาสารคามหรือคะ โหเหนื่อยแย่

ฐิสา : พี่สมามีบ้านอยู่แถวนนทบุรี ใกล้ที่ทำงานนะ 

หมอขวัญ : ทำงานที่ศูนย์ราชการหลักสี่ค่ะ เลยพักแถวนู้น  

ริสา : อ้อ

สมา : ดื่มเหล้าหรือเปล่าเรา 

ริสา : ตอบตรงๆ ดื่มค่ะ พี่ไม่ชอบเหรอคะ (ริสากังวลกลัวพี่ชายคนพี่จะไม่ชอบตัวเอง เหมือนสามีเก่าพี่)

สมา :เปล่า คอทองแดงเท่าน้องสาวพี่หรือเปล่า 

ฐิสา : ไม่น่าจะนะ คาดว่า วันแรกที่ดวนแก้ว เมาคอพับเลย 

สมา : ดีมากไม่เสียชื่อพี่สอนแต่เด็ก ฮาฮ่าๆๆ  สาเราสองพี่น้องไม่ดื่มนานแล้วเอาสักหน่อยมั้ย พรุ่งนี้วันอาทิตย์ 

แพน : ผมด้วย เดียวผมลงไปซื้อข้างล่าง 

ฐิสา : แพน ไม่ต้องคะ 

แพน : ว้า เสียดาย ไม่ตั้งวงก็ได้ครับ 

ฐิสา : หมายถึงว่า ที่นี่มีครบแล้ว แต่น้ำแข็งอาจจะไม่พอ ถ้าจะซื้อก็แค่น้ำแข็งนะคะ

พูดจบริสาเดินไปเปิดตู้ข้างครัวที่ปิดตาย มาตลอด พบว่าในนั้น เหล้าครบ เรียงจัดสวยงาม เปิดบาร์เล็กในคอนโดได้เลย

ริสา : สาทำไมไม่รู้ว่าพี่เป็๲ลำยอง 

ฐิสา : ก็รู้ไว้สิจ๊ะ