ในขณะที่กำลังจะเดินตามนายพรานหนุ่มลงเขาไป หนิงจูเชว่พลันชะงักกึก นางตบหน้าผากตัวเองฉาดใหญ่
"เดี๋ยวก่อน! ข้าลืมไปได้ยังไงเนี่ย!" นางหมุนตัวกลับ พลางมองย้อนกลับไปยังถ้ำที่มีเศษซากผลึกสีแดงที่แตกกระจายอยู่ "ไอ้ผลึกนั่นมันกลั่นมาจากโลหิตพญาหงส์ของข้าตอนที่หลับใหลนี่นา ถึงจะเหลือพลังแค่ขี้เล็บ แต่นกน้อยอย่างข้าในตอนนี้... ขี้เล็บนั่นก็คือมหาขุมทรัพย์ชัดๆ!"
นางหันไปคว้าคอเสื้อนายพรานหนุ่มที่กำลังทำหน้าเลิ่กลั่ก "เฮ้ย ไอ้หนุ่ม! เปลี่ยนแผน ข้ายังไม่ไปหมู่บ้าน"
"ทะ... ท่านจะทำอะไรหรือขอรับแม่นาง?" นายพรานถามด้วยเสียงสั่นเครือ
"ข้าจะไปทำธุระส่วนตัวในถ้ำสักสามวัน" หนิงจูเชว่สั่งเสียงเฉียบ พลันพลางชี้นิ้วสั่งการดุจแม่ทัพ "เ้า! เฝ้าหน้าถ้ำไว้ให้ดี ใครหน้าไหนโผล่มาให้เ้าะโด่ามันไปเลย ถ้ามันจะเข้ามาจริงๆ ก็เอาฟืนในมือนั่นแหละฟาดหัวมันซะ! เข้าใจไหม?"
"ขะ... ข้าชื่อ 'อาโกว' ครับแม่นาง ไม่ใช่ไอ้หนุ่ม..." เขาพยายามประท้วงเบาๆ แต่พอสบเข้ากับสายตาคมกริบที่ดูเหมือนจะเผาเขาได้จริงๆ เขาก็รีบพยักหน้าหงึกๆ "เข้าใจแล้วขอรับ! ข้าจะเฝ้าให้เอง!"
หนิงจูเชว่ไม่รอช้า นางวิ่งแจ๋วกลับเข้าไปในถ้ำทันที นางทรุดตัวลงนั่งท่ามกลางเศษผลึกสีชาดที่ยังพอกลั่นแววแห่งพลังจางๆ ออกมา
"เอาล่ะ...จากขอบเขตเทวะสู่ขอบเขตแรกเริ่มขั้นต้น ชีวิตมันช่างขึ้นสุดลงมิดจริงๆ" นางบ่นอุบอิบพลางโคจรลมปราณที่แสนเบาบาง "มาเถอะลูกแม่ กลับมาหาข้าซะดีๆ!"
ผ่านไปหนึ่งวัน... ผิวพรรณของนางเริ่มมีแสงสีแดงจางๆ วนเวียน
ผ่านไปสองวัน... กลิ่นอายร้อนแรงเริ่มแผ่ออกมาจนอาโกวที่เฝ้าหน้าถ้ำต้องถอยกรูดไปหลายสิบก้าว
วันที่สาม...
ปัง!
เสียงะเิพลังเบาๆ เบามากสำหรับนาง แต่นายพรานถึงกับสะดุ้ง เสียงะเิดังขึ้นภายในถ้ำ หนิงจูเชว่ลืมตาขึ้น นัยต์ตาสีชาดเปล่งประกายวับวาวก่อนจะกลับเป็ดำ นางกำหมัดรับรู้ถึงพละกำลังที่เพิ่มพูนขึ้น
"ในที่สุด! ขอบเขตแรกเริ่ม ขั้นกลาง!" นางะโก้องอย่างยินดี "เย้! จากระดับมดปลวก ตอนนี้ข้ากลายเป็ปลวกมีกล้ามแล้วเฟ้ย!"
นางเดินออกมาจากถ้ำด้วยท่าทางยืดอกภูมิใจสุดขีด แม้ระดับพลังนี้จะตลกมากในสายตาคนเมื่อหมื่นปีก่อน แต่นางกลับรู้สึกว่านี่คือการเริ่มต้นที่ยอดเยี่ยม
"อาโกว! ข้ามาแล้ว!" นางะโเรียกนายพรานหนุ่มที่นั่งสัปหงกอยู่ข้างกองฟืน
อาโกวสะดุ้งตื่น พลางมองสตรีตรงหน้าด้วยความทึ่ง "แม่นาง...ท่านดู...ดูสดใสขึ้นนะขอรับ? แถมกลิ่นตัวท่านยังเหมือน...กลิ่นกำยานไหม้ๆ?"
"เขาเรียกว่ากลิ่นอายผู้บ่มเพาะย่ะ!" นางเขกกะโหลกเขาไปหนึ่งที "เอาล่ะ พลังข้าฟื้นมานิ้ดส์นึงแล้ว ไปหมู่บ้านของเ้ากันได้ ทีนี้ต่อให้เจอหมาป่า ข้าก็จะไม่หนี แต่จะจับมันมาปิ้งกินให้เ้าดูเลยล่ะ!"
หนิงจูเชว่ก้าวเดินนำหน้าไปอย่างอารมณ์ดี ทิ้งให้อาโกวเดินตามหลังพลางเกาหัวแกรกๆ คิดในใจว่า 'แม่นางผู้นี้...ยิ่งอยู่ด้วย ยิ่งรู้สึกว่านางไม่ใช่คนปกติจริงๆ'
4K
