ทะลุมิติมาเป็นมารดาของหนูน้อยนำโชคทั้งสาม (จบ)

        เวินจ้านหารู้ไม่ว่าเพียงเพราะคำพูดพร่ำของเขาไม่กี่คำทำให้วันถัดมาฮูหยินของตนก็ไปหานายกองหงทันที

        ฉินฮูหยินนั้นต่างกับเวินจ้านตรงที่เมื่อนางได้ยินเรื่องบ้านที่อยู่ตรงถนนทิศใต้ก็รู้ได้ทันทีว่าคือสมบัติของเวินเซวียนอี้แต่เวินจ้านกลับเพียงแค่มีความสงสัยเท่านั้น เมื่อฉินฮูหยินนึกถึงลูกชายของตนที่ตายในสนามรบรอยยิ้มบนใบหน้าก็ค่อยๆ จางลงก่อนจะกลายเป็นสีหน้าอันเยือกเย็นขึ้นมาทันที

        นายกองหงเห็นดังนั้นจึงรีบถาม “ฮูหยิน ท่านเป็นอะไรหรือไม่ขอรับ?”

        ฉินอี๋ส่ายหน้า “ข้าไม่เป็นไร เพียงแค่เหนื่อยก็เท่านั้น เรื่องในวันนี้ไม่ต้องรายงานท่านโหวเล่าช่วงนี้ท่านโหวดูยุ่งทั้งยังดูเหนื่อยล้าด้วย” ขณะพูดฉินอี๋ก็นั่งลงช้าๆ นางมองนายกองหงและนึกได้ว่าเขาคือคนสนิทของเวินเซวียนอี้ จึงเอ่ยถาม

        “ตอนนั้นก่อนที่ซื่อจื่อจะจากไป เจ้าเป็นผู้ติดตามข้างกายเขา ตอนนั้นท่านโหวกลัวข้าจะเสียใจจึงปิดบังมาตลอด แต่เรื่องแบบนี้จะปิดบังได้นานเท่าไหร่กันเชียว อีกทั้งช่วงนี้ข้ามักจะฝันเห็นซื่อจื่อเจ้ามีของที่ซื่อจื่อทิ้งไว้ให้ดูต่างหน้าบ้างหรือไม่?”

        นายกองหงคิดไม่ถึงว่าฮูหยินจะถามถึงเรื่องของนายน้อยตรงๆจึงรู้สึกสับสนเล็กน้อย

        “ของดูต่างหน้าในตอนนั้นได้มอบให้ท่านโหวหมดแล้ว ผู้น้อยไม่มีสิ่งใดเหลือเลยขอรับ”

        ฉินอี๋นั้นรู้เรื่องนี้อยู่แล้วนางจึงพยักหน้าแสดงท่าทีเข้าใจ

        “อ้อ จริงด้วย เมื่อวานท่านโหวบอกข้าว่า พรุ่งนี้จะไปเยือนอำเภอเฉาเรื่องนี้ท่านโหวได้บอกหรือไม่ว่าจะพาผู้ใดไปด้วย?”

        นายกองหงเมื่อได้ยินคำพูดของฮูหยินถึงกับเบิกตากว้างเรื่องนี้ไม่เห็นท่านโหวเคยพูดกับเขามาก่อนหรือว่าท่านโหวคิดจะพาผู้อื่นไป

        “ผู้น้อยมิได้รับคำสั่งใดจากท่านโหวเลยขอรับ”

        ฉินอี๋พยักหน้า “เช่นนั้นคงยังไม่ทันได้บอกกับเจ้า ไม่รู้ว่าเขาจะไปทำอะไรที่อำเภอเฉาในเวลานี้กันแน่เรื่องในตอนนี้เขาจัดการกับคดีลอบปลงพระชนม์รัชทายาทมิใช่หรือ? หรือว่ามือสังหารมาจากอำเภอเฉา?”

        นางไม่ได้คิดจะถามสิ่งใดให้มากความกว่านี้เพียงแค่รู้สึกประหลาดใจก็เท่านั้น สำหรับคำถามของนาง นายกองหงเองก็ให้คำตอบไม่ได้ส่วนเรื่องที่ฮูหยินบอกว่าท่านโหวจะไปอำเภอเฉา ในใจเขากลับไม่เห็นด้วยอย่างยิ่ง

        ที่เวินจ้านตัดสินใจจะไปอำเภอเฉาเป็นเพราะความคิดชั่ววูบเนื่องจากได้รับรายงานลับเกี่ยวกับมือสังหารว่าได้หลบหนีไปที่อำเภอเฉาแล้ว อาจเพราะรู้สึกได้ถึงความไม่ปลอดภัยในเมืองหลวงหากอยากได้ข่าวที่มีประโยชน์เพิ่ม จำต้องตามหาคนกลุ่มนี้ให้เจอแล้วค่อยบังคับเปิดปากพวกเขา

        “เจ้าอยู่คุ้มครองรัชทายาทที่เมืองหลวงให้ดี มือสังหารทำการไม่สำเร็จจะต้องลงมือรอบแน่ อีกอย่าง ด้านเยี่ยนเซี่ยงหมิง พวกเจ้าจับตาดูผู้คุมให้ดี แล้วสืบดูว่าเป็นของใคร”

        เวินจ้านสั่งงานนายกองหงทุกอย่างยกเว้นเรื่องอำเภอเฉา ทำให้เขาเข้าใจทันทีว่าท่านโหวไม่คิดจะมอบหมายเรื่องอำเภอเฉาให้ตนหรือท่านโหวจะรู้อะไรเข้า

        เขาจึงรวบรวมความกล้าถาม “ท่านโหว ผู้น้อยได้ยินจากฮูหยินว่า ท่านจะไปอำเภอเฉา อำเภอเฉาหนทางยาวไกลมิสู้ให้ผู้น้อยไปจะไม่ดีกว่าหรือขอรับ?”

        เวินจ้านชำเลืองมองแวบหนึ่ง “อะไรกัน เจ้าคิดจะสะกดรอยตามข้าหรือ?”

        “ผู้น้อยมิกล้า ผู้น้อยเพียงแต่เป็นห่วงร่างกายของท่านโหว…” นายกองหงรีบอธิบาย การคาดเดาความคิดของท่านโหวโดยพลการ อาจถูกลงโทษตามกฎทหารได้

        เวินจ้านเห็นว่าเขาไม่ได้โกหก “ข้าก็คิดว่าเจ้าคงไม่กล้า เรื่องนี้ข้ามีอยู่แล้ว เจ้าเพียงทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีก็พอ”

        จู่ๆเขาก็นึกถึงลั่วจิ่งซีขึ้นมา “หากมีเวลา เจ้าก็ลองไปสืบมาว่าเจ้าเด็กจิ่งซีนั่นฝึกฝนวิชาหมัดสกุลเวินมาจากผู้ใด”

        วิชาหมัดสกุลเวิน?

        นายกองหงเบิกตากว้างวิชาหมัดสกุลเวินคือวิชาหมัดที่สกุลเวินคิดค้นขึ้นเองกระทั่งเขาที่อยู่ในจวนโหวมานานยังไม่เคยมีสิทธิ์ได้ฝึกฝนวิชาหมัดสกุลเวิน เหตุใดเด็กหนุ่มที่ไม่เคยได้ยินแม้แต่ชื่อเสียงเรียงนามกลับรู้วิชาหมัดสกุลเวินได้ เขารู้ว่าเรื่องนี้ค่อนข้างร้ายแรง จึงทำท่ารับคำสั่ง

        “ผู้น้อยจะต้องสืบรู้ความจริงให้จงได้ รอท่านโหวกลับมาจะต้องมีคำตอบแน่ขอรับ!”

        แม้นายกองหงจะดูจริงจังกับเรื่องนี้แต่เทียบกับเวินจ้านแล้วก็หาได้ดูจริงจังมากนัก วิชาหมัดสกุลเวินนั้นมีคนรู้ไม่มากนักแต่ไม่ว่าจะเป็นผู้ใด ก็ล้วนเป็นคนที่ลั่วจิ่งซีไม่น่าจะได้คลุกคลีใกล้ชิดเช่นนั้นเรื่องนี้จึงน่าสนใจไม่น้อย คนเช่นใดกันที่สามารถแอบเรียนรู้วิชาหมัดสกุลเวินได้โดยไม่มีผู้ใดจับได้ทั้งยังสามารถถ่ายทอดให้เจ้าหนุ่มนี่ได้อีก

        การแอบฝึกฝนจนถึงขั้นนี้ได้คนผู้นั้นต้องเป็นยอดคนแห่งวิชาต่อสู้เป็นแน่ หากอาศัยลั่วจิ่งซีตามหาตัวคนผู้นี้เจอก็จะมีเสาหลักที่แข็งแกร่งให้ต้าชางเพิ่มอีก

        เวินจ้านได้ออกเดินทางสู่อำเภอเฉาส่วนนายกองหงก็อยู่สืบเรื่องราวลับๆ ในเมืองหลวง ทุกอย่างดูเหมือนจะสงบลง…

        มีเพียงจี้ฉงเหวินเท่านั้นที่ยังรอคอยข่าวจากอำเภอเฉาอยู่ที่เมืองหลวงมาตลอดหลังจากได้รับสาส์นฉบับสุดท้ายจากหลี่ซื่อ ก็ไม่มีข่าวคราวใดส่งมาอีก จนกระทั่งคนที่เขาส่งออกไปสืบเรื่องของตู้หมิงเจวียนก็พบว่าถูกตีจนขาหักและทิ้งไว้ที่วัดร้างแห่งหนึ่ง

        เขามักจะรู้สึกว่าการสืบหาตัวลั่วชีเหนียงนั้นพบเจอแต่อุปสรรคเมื่อเลี่ยงไม่ได้ จึงได้แต่ใช้สาส์นลับ เวลานี้หากเขายังไม่ให้สตรีนางนั้นช่วยเหลืออาจจะเกิดเรื่องเหนือความคาดหมายขึ้นมาสักวันก็เป็นไปได้ ถ้าเป็นเช่นนั้นเขาต้องโดนคนผู้นั้นทอดทิ้งแน่แท้

        หลังจากได้รับการตอบกลับจี้ฉงเหวินก็เปิดห้องลับเพื่อเจอกับสตรีนางนั้น

        “เคยบอกกับเจ้าแล้วว่า หากไม่มีอะไรห้ามติดต่อข้า” ภายใต้แสงสลัว ทำให้แทบมองไม่เห็นเงาของผู้ที่อยู่ในห้องลับ แต่จากน้ำเสียงแผ่วเบาย่อมรู้ได้ว่านี่คือเสียงของสตรีเพียงแต่จงใจกดเสียงให้ต่ำ จึงยากคาดเดาตัวตน

        หลายปีมานี้แม้แต่จี้ฉงเหวินเองก็ยังไม่เคยได้เห็นรูปโฉมที่แท้จริงของสตรีผู้นี้ทุกครั้งที่เจอมักจะต้องยืนห่างกันเป็นระยะห้าจ้าง อีกทั้งนางมักจะแต่งกายด้วยชุดดำสนิทและทำเสียงให้แหบพร่าอยู่ตลอดกระทั่งเงาของนางที่อยู่ใต้แสงเทียนก็พร่ามัว เห็นได้ชัดว่าจงใจทำ

        แม้จะรู้สึกไม่พอใจกับพฤติกรรมระวังตัวของสตรีนางนี้ที่มีต่อตนแต่ก็รู้ว่าตัวเองไม่มีอำนาจในการคัดค้าน อีกทั้งหลายปีมานี้ อำนาจและความรุ่งเรืองที่มีในมือล้วนมาจากคนผู้นี้ แม้ในใจของเขาจะสงสัยใคร่รู้อย่างไรก็ยังตระหนักได้ถึงขอบเขตของตนเอง

        หากเขารู้ตัวตนแท้จริงของนางเข้าเกรงว่าวันรุ่งขึ้นอาจพบว่าเขากลายเป็นศพอยู่ภายในบ้านเป็นแน่ ดังนั้นการที่เขาไม่รู้ตัวตนของนางก็จะยังคงรักษาชีวิตเอาไว้ได้ ถึงแม้จะตัวตนของนางเข้าจริงๆก็จะให้นางรู้ไม่ได้เด็ดขาด

        หลายปีมานี้ใช่ว่าเขาไม่เคยเจอการลอบสังหารมาก่อน แต่เพราะเขาระแวดระวังตัวได้ทุกเวลาจึงทำให้รอดมาได้ทุกครั้งเขาเคยลองหยั่งเชิงสตรีผู้นี้ นางเป็นคนเดียวที่รู้สึกว่าการมีอยู่ของเขาคืออันตรายเพราะเขารู้เรื่องของนางมากเกินไป เพียงแต่นางไม่ได้ยอมรับ ทั้งยังแสดงท่าทีประหลาดใจแม้แต่น้ำเสียงของนางก็เหมือนไม่ได้เสแสร้ง ดีที่จากนั้นไม่มีการลอบสังหารเกิดขึ้นเขาจึงเลิกใส่ใจไป

        จี้ฉงเหวินคำนับทักทาย “หากมิใช่เรื่องเร่งด่วน ข้าคงไม่รบกวนท่าน หลี่ซื่อหายตัวไปทุกคนที่ส่งออกไปก็หายตัวดั่งก้อนหินจมลงทะเล”

        หลี่ซื่อคือมีดในมือของเขาเมื่อเกี่ยวพันถึงหลี่ซื่อ สตรีลึกลับย่อมรู้ว่าเขาหมายถึงเรื่องใด

        สตรีผู้นั้นแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ “เจ้าไม่ต้องตามหาหลี่ซื่อแล้ว ไม่มีข่าวนานเช่นนี้ คาดว่าคงอยู่ในปรภพเรียบร้อยแล้วส่วนคนอื่นๆ เจ้าก็ตามตัวกลับมาเถอะ”

        เมื่อจี้ฉงเหวินได้ยินคำจากสตรีนางนี้จึงรู้ได้ในทันทีว่านอกจากเขาที่ส่งคนจับตาดูอำเภอเฉาแล้ว หญิงสาวผู้นี้เองก็หาได้คลายความระมัดระวังในอำเภอเฉาแห่งนี้ไม่เป็นที่แน่นอนว่านางรู้เรื่องราวมากกว่าเขาเสียอีก เพียงแต่เหตุใดจึงไม่บอกกับเขา?

        -----