ผมกลายเป็นตัวละครในเกมแนวดาร์กแฟนตาซี

บทที่ 29

“คงเข้าใจแล้วนะ นี่ค่าจ้าง” อีอันตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

“ไม่สิ…คือว่า…บ้าเอ้ย…”

มิเกลหายใจหอบถี่

แค่เหรียญทองธรรมดาก็ถือเป็นเงินก้อนใหญ่แล้ว แต่นี่คือเหรียญทองจักรวรรดิที่มีค่าเป็นสองเท่า และยังเป็นสกุลเงินหลักที่มีปริมาณทองคำสูงและไม่สามารถปลอมแปลงได้

อีอันพูดในขณะที่มิเกลยังจ้องไปที่เหรียญทอง 

“ทำไมเหรอ ไม่ถูกใจเหรียญนี่หรือไง”

“มะ…ไม่ใช่ขอรับ!” มิเกลรีบกำมันไว้ทันที 

ขณะเดียวกันอีอันก็ยิ้มมุมปาก 

แล้วมิเกลก็มองไปทางอื่นอย่างเคอะเขินและพูดต่อว่า “มันมีมูลค่าสูงเกินกว่าจะจ้างข้าเป็นคนนำทาง”

“มันเป็นค่าชีวิตเจ้า ก็ต้องประมาณนั้นแหละ”

แม้ว่าจะเป็นคำตอบที่เย็นชา แต่มิเกลกลับทำหน้าหวาดกลัวบางอย่าง

“นั่นหมายความว่ามันอันตรายมาก ไม่ก็ต้องเดิมพันด้วยชีวิตเพื่อไปให้ถึงภายในเวลาที่กำหนดใช่ไหม?”

“ไม่รู้สิ…” เสียงของอีอันเบาลง

ในขณะที่มิเกลกำลังกลืนน้ำลายลงอึกใหญ่

“ถ้าไม่มั่นใจก็เอาคืนมา ถ้าเจ้าคืนตอนนี้ข้าจะรับเอาไว้” อีอันพูดออกมาอย่างไม่พอใจ

มิเกลแบมือออกด้วยสีหน้าที่สับสนในตัวเอง แสงสีทองดูสะดุดตา เสียงกระซิบด้านบวกยังคงดังอยู่ในหัวของเขา

ใช่แล้ว อย่างมากก็แค่ 5 วันเอง ทหารรับจ้างและอัศวินก็มีความสามารถที่ยอดเยี่ยม แค่พาพวกเขาเข้าไปในป่าแค่นี้เอง อีกอย่าง นี่มันเหรียญทองจักรวรรดิเลยนะ มีแต่คนโง่เท่านั้นที่พลาดโอกาสแบบนี้ ใช่ไหมล่ะ?

“…ตกลง ข้าจะนำทางให้ท่านเป็นเวลา 5 วัน”

และแล้วมิเกลก็ยัดเหรียญทองเข้าไปในอกเสื้อของเขา

มีรอยยิ้มเกิดขึ้นที่มุมปากของอีอัน

“เจ้าตัดสินใจได้ดี”

เขามั่นใจตั้งแต่แรกแล้วว่ามิเกลจะยอมทำตามคำขอ อย่างที่เขาบอก เงินนี้เป็นเงินจำนวนมากเกินไปสำหรับการจ้างคนนำทาง ไหนจะยังเสียเพื่อนร่วมงานทั้งหมดและยังได้ค่าจ้าง

นี่เป็นการหลอกล่อที่ไม่อาจปฏิเสธ แน่นอนว่ายังมีเหตุผลอื่นที่อีอันยื่นข้อเสนอที่ดีเช่นนี้ให้

‘กำลังต้องการใครสักคนมาช่วยแก้ปัญหานี้พอดีเลย’

เขาวางแผนที่จะไปป่าสุสานกับเมฟตั้งแต่แรก มิเกลดูเหมาะกับบทบาทตัวประกันมากเมื่อถึงตอนนั้น แค่ได้กลิ่นเงินนิดหน่อยก็ไม่สามารถต้านทานสิ่งล่อใจได้เหมือนในตอนนี้ ดังนั้นจึงไม่ยากที่จะโยนหินถามทางไป

นอกจากนี้ อาจเป็นเพราะความเชื่อเรื่องโชคลาง อีกฝ่ายเป็นคนที่มีความรับผิดชอบพอที่จะทำตามคำขอที่ไม่มีพยานแล้วฝังเพื่อนร่วมงานที่เสียชีวิต ถือว่าได้โชคสองชั้น

‘ไม่จำเป็นต้องต่อล้อต่อเถียงกันเพราะได้ผลประโยชน์ทั้งคู่’

อีอันกำลังคิดและยิ้มอยู่ จู่ ๆ ก็รู้สึกได้ถึงสายตาจึงหันไปมอง ฟิลลิปมองเขาด้วยสีหน้าไม่ชอบใจแปลก ๆ

“ทำหน้าแบบนั้นหมายความว่าไง?”

“…ไม่มีอะไรขอรับ ข้าแค่ประทับใจกับการใช้เงินอย่างสบายใจของท่านเท่านั้นเองขอรับ”

“อ้อ…”

เดี๋ยวนี้เจ้านี่รู้จักประชดด้วยนะเนี่ย อีอันชื่มชมได้ครู่นึงก็ต้องขมวดคิ้ว

“ใช่ เป็นการติในทางที่ดีเลยนะ ฟิลลิป” อีอันเม้มปากหันไปมองที่เมฟอีกครั้ง “เซอร์ ท่านติดหนี้ข้าหนึ่งเหรียญทอง”

หลังจากนั้นดวงตาของฟิลลิปก็เบิกโพลงขึ้น

“พวกเราติดหนี้นายท่านอย่างนั้นหรือ”

“เพราะข้าจ่ายแทนนายท่านของเจ้าไปแล้วไง ไม่งั้นทำไมข้าต้องจ้างเขาล่ะ?”

“ลูโซลาร์ช่วย…” ฟิลลิปกุมหน้าผากพูดต่อพลางถอนหายใจ “นายท่านนี่สุด ๆ แล้วเท่าที่ข้าเคยเห็นมา…”

“พอได้แล้ว เขาพูดถูกฟิลลิป” เมฟพูดตัดบท เธอหันไปมองอีอันแล้วพูดต่อ “อีอัน ข้าจะจ่ายหนี้ให้หลังจากที่ภารกิจเสร็จสิ้นนะ”

อีอันพยักหน้าขณะมองฟิลลิปที่หลับตาแน่น “เข้าใจแล้ว”

สายตาของเมฟหันกลับไปหามิเกลอย่างเป็นธรรมชาติ

“ข้าเชื่อว่าเจ้าจะทำหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายอย่างซื่อสัตย์ให้สมกับที่จ้างนะ มิเกล”

“…แน่นอนอยู่แล้ว นายท่าน”

มิเกลพยักหน้าตามน้ำเสียงที่เคร่งขรึมของเธอ

ในระหว่างนั้น มิเกลเริ่มมีสีหน้าเคร่งขรึมขึ้นก็เพราะตระหนักว่าตอนนี้ไม่สามารถลังเลได้อีกต่อไปแล้ว เขากลอกตาไปมา ในที่สุดก็ทนไม่ได้และเอ่ยปากพูด

“ตะ…แต่ว่า ทำไมถึงจะไปป่าสุสานล่ะ มีข่าวลือว่าที่นั่นเป็นป่าที่ถูกสาป หากเข้าไปก็จะไม่ได้ออกมาอีก”

“นั่นแหละ เหตุผลที่จะไป” อีอันกัดชิ้นเนื้อแล้วพูดออกมา

มิเกลพูดอย่างฝืนใจ “คิดว่ามีอะไรอยู่ในนั้นอย่างงั้นเหรอ…”

“หวังว่าจะมีนักเวทดำอยู่นะ”

หว่างคิ้วของมิเกลขมวดเข้าหากัน “นักเวทดำเหรอ? แต่ที่นี่เป็นย่านที่แทบจะไม่เห็นนักเวทเลย แล้วก็ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยว่ามีพวกนักเวทซ่อนอยู่…”

“เจ้าแค่ไม่เคยได้ยินข่าวลือ มีอยู่จริง ๆ”

“ท่านแน่ใจได้ยังไง?”

ไอ้นี่ สงสัยเยอะจัง

อีอันรู้สึกไม่พอใจจึงหันไปมองเขา

“เพราะฉันเคยเจอมันแล้ว”

“เคยเจอ...ด้วยตัวเองงั้นเหรอ?”

“เพราะข้าได้ฆ่าพวกของมันไปแล้ว แถมยังได้ฆ่าร่างโคลนของมันอีกด้วย มันต้องอาฆาตแค้นอยู่แล้ว”

ขณะที่สีหน้ามิเกลซีดลง อีอันก็พูดต่อ “แม้แต่คนขี่ม้าไร้หัวก็เป็นลูกสมุนของมัน เจ้าแค่ดวงซวยมาพัวพันกับเรื่องนี้”

“…แล้วต่อไปก็จะมีการต่อสู้แบบนี้อีกเหรอ”

อีอันยักไหล่

“ขึ้นอยู่กับว่าเจ้าจะพาพวกเราไปป่าสุสานได้เร็วแค่ไหน”

“เอ่อ…” มิเกลอ้าปากค้าง

“มันคือผู้ที่จะทำให้อาณาจักรเข้าสู่ความโกลาหล” เมฟพูดต่อขณะจ้องมองอีกฝ่ายที่กำลังตัวแข็งทื่อ “การตามหาและจัดการมันคือเป้าหมายในการเดินทางของพวกเรา”

“พูดกันตามตรง ต้องจัดการให้เสร็จก่อนไปถึงปราสาท นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมหน้าที่ของเจ้าถึงสำคัญ มิเกล” ฟิลลิปเอ่ยขึ้น

รูม่านตาของมิเกลที่สั่นราวกับแผ่นดินไหวหันกลับไปมองคณะอีกครั้ง แม้จะไม่ถึงขั้นที่รู้สึกว่าเป็นความจริง อย่างน้อยก็เข้าใจดีว่าได้ก้าวเข้าสู่สิ่งที่อันตรายและสำคัญอย่างมากแล้ว

“เวรแล้ว…โดนเข้าเต็ม ๆ”

ในที่สุดมิเกลก็ถอนหายใจ ไม่รู้ว่าความอยากอาหารลดลงหรือเปล่า เผลอแปปเดียวไม้เสียบอาหารก็ตกลงพื้นเสียแล้ว

อีอันหัวเราะ

“เจ้าถูกจ้างมาเป็นคนนำทาง ไม่ต้องห่วงเรื่องการต่อสู้ เจ้าแค่ทำตามหน้าที่อย่างซื่อสัตย์ก็พอ” เขาโยนไม้เสียบอาหารเปล่าลงไปในเปลวไฟแล้วนอนลงบนพื้นและพูดต่อ “ถ้าทำตามนั้นก็ไม่มีปัญหาอะไรหรอก”

“…”

คำพูดที่เปล่งออกมาเรียบนิ่ง แต่ก็ทำให้มิเกลตัวแข็งทื่อได้ทันที หากไม่สามารถทำหน้าที่ได้อย่างถูกต้อง จะมีปัญหาเกิดขึ้นตามมา แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น ก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงได้เมื่อมาไกลถึงขนาดนี้แล้ว ไม่มีทางที่พวกเขาจะหนีหรือยกเลิกสัญญาได้

“…เข้าใจแล้ว” มิเกลตอบพลางหยิบไม้เสียบขึ้นมาอีกครั้ง

แม้จะไม่อยากอาหาร แต่ก็ต้องเติมพลังให้เพียงพอ เพื่อที่จะพาพวกเขาไปยังป่าสุสานได้เร็วขึ้นอย่างน้อยสักหนึ่งชั่วโมง ในความคิดของเขา นั่นเป็นเพียงวิธีเดียวที่จะเอาชีวิตรอดได้หลังจากทำภารกิจเสร็จสิ้น ดังนั้นตั้งแต่วันรุ่งขึ้นมิเกลนักล่าสัตว์ได้ถือกำเนิดใหม่เป็นคนนำทาง

“ไปกันเถอะ ข้าจะนำไปเอง!”

เขาพูดออกมาอย่างจริงจัง

***

ภายใต้ท้องฟ้ายามพระอาทิตย์ตกดินที่มีเมฆครึ้มปกคลุม คณะเดินทางเริ่มเข้าสู่ปากทางเข้าหมู่บ้าน ชาวบ้านในพื้นที่เพาะปลูกชำเลืองมองพวกเขา ซึ่งปกติแล้วเกิดขึ้นไม่บ่อยนัก บางคนถึงกับหยุดทำงานและจ้องมองมายังพวกเขา เพราะอัศวินที่อยู่ตรงกลางนั่นเอง ชุดเกราะที่เปล่งประกายนั้นหาชมได้ยาก

“โอ๊ะ คนนั้น…?”

บางคนจำชายฉกรรจ์มีหนวดที่เดินนำหน้าได้

มิเกล ทหารรับจ้างที่มีรอยแผลเป็นบนใบหน้า มีลูกน้องติดตาม เขาเป็นคนที่ขอเหล้าและเนื้อกิน แถมยังคุยโม้โอ้อวดกับผู้ใหญ่บ้าน

แต่มิเกลในตอนนี้ห่างไกลจากสภาพของทหารรับจ้างผู้น่ากลัวที่ชาวบ้านจำได้

“เรามาถึงก่อนพระอาทิตย์จะตกดิน เร็วกว่าที่เราคิดไว้หนึ่งชั่วโมง”

อีกฝ่ายเป็นเพียงคนนำทางที่พูดมาก

อีอันฟังเขาที่พูดโอ้อวดอย่างภาคภูมิใจและหันไปมองรอบ ๆ ทิวทัศน์ของหมู่บ้านที่มีรั้วไม้กั้นอยู่เป็นหย่อม ๆ